«Κάτι από το κορμί σου»

ζαχαρόμηλα

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με ξυπνά η ξανθοΒαρβάρα και μου ρουφά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το επιστρέφει

το χέρι σου φωτιά με δάχτυλα
τα χείλη σου κερήθρες

ασίγαστο φτερούγισμα και κατάποση
και κάνουν μέλι
ώρες τρυγητού με γυριστό κοπίδι
μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο δισκοπότηρο

τροπικοί αλιγάτορες ξεφυσούν
πνοή που τους πρασίνισε και σβήνουν
το ένα χέρι γράφει το άλλο περιγράφει
αμφιδέξιος καημός
αχερόντεια κάνει τον ήλιο να βασιλέψει

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με σηκώνει η ξανθοΒαρβάρα και μου τρυγά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το ξαναδίνει

***

Τέμπλο οθόνιο

Κοιτάζουμε τα βαθιά
τις φωτιές στους λόφους,
λοφία τσαλαπετεινών
χορεύτριες θερινού σινεμά
φέγγουν το ποτάμι ,τα νερά

τόποι θαμμένοι ,απάνω βουνά
γεφύρια στα χαμένα
Όσα θάνατος βαθαίνει τόσο ζωή πλατύνεται

Εξεγείρεσαι σ’ αυτό το φτηνό
που σ’ εκμετρά
σκληρό πως θ άντεχες;

ερυθρά ημισφαίρια
θυμώδης αντήχηση στην καρδιά
απεμπλοκή σφενδόνης ,στόχευες
- είχε ζυγιστεί για θάνατο αφού
του έλαχαν νύχτες γεμάτες θάματα
θήλασε το απόλυτο πικρό
ένα στ’ αριστερό- δάκρυ ,ένα στο δεξί –δάκρυ
κι ανάμεσα κενό
του έλαχε θάνατος
ζύγισε το περίστροφο στον κρόταφο
αστείο ζωή
***

μετάπτωση

ο τόπος της ψυχής θερμό ψύχος, πέτρες
τις λείαναν αστραπές τις έγλυψαν φλόγες

ποια ζύμη να νιώσουν τα δάχτυλα
σοδειά δεν υπάρχει
βίαιες καταιγίδες αυλακώνουν τα σπαρτά
ανθρώπου φυγή, δεν έχει εσοχή η ζωή

δάχτυλα βυθίζω στη φωτιά, γίνονται
πέντε κλωνιά φως, σε αγγίζω

με καταχνιά στα μάτια
εισέρχομαι σε αλλόθρησκο τέμενος
εγώ κάτω το φως πάνω
ζωή κρεμάμενη

Στη γλώσσα μέσα γραφή σε ποια πτώση;

***

αυτόγραφο

Το χάος ένα μορτάκι καινούργιας κοπής
θηλυκό βάσανο μονοκοντυλιά χαράκτη

Η Ελλάδα κομματιάζεται εγώ κομμάτια για σένα
Ρόδο ώ κραυγή στο ιονισμένο τίποτα

Μας κοιτάτε Σας κοιτάμε
Ποιος χάνει Ποιος κερδίζει
Ποιόν αγαπώ;
(Μου υπαγορεύουν εαυτό
είμαι ένα προσχέδιο έχω δανεικά μυαλά
είμαι ψυχρός με μάτι καρχαρία
στα νύχια αετού πάω ψηλά να πέσω
είμαι ένα σύνδρομο μια αντεπανάσταση στο πνεύμα
ένας θαλασσινός με σαβούρα για αντιστάθμισμα)
Ρόδο ώ κραυγή στο ιονισμένο τίποτα
(υπάρχει η ανταλλαγή γαλήνης, Είναι να νιώθεις ηρεμία)

δε βρίσκω άκρες Πόλη στα άκρα
τα πάλλευκα πόδια σου θεοδώρα
ο ήλιος δύει στα μάτια σου
εγώ εισδύω στον κάτω κόσμο
αυτόγραφο κορμί

***