παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με ξυπνά η ξανθοΒαρβάρα και μου ρουφά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το επιστρέφει

το χέρι σου φωτιά με δάχτυλα
τα χείλη σου κερήθρες

ασίγαστο φτερούγισμα και κατάποση
και κάνουν μέλι
ώρες τρυγητού με γυριστό κοπίδι
μια κουταλιά μέλι σφαγμένος ήλιος στο δισκοπότηρο

τροπικοί αλιγάτορες ξεφυσούν
πνοή που τους πρασίνισε και σβήνουν
το ένα χέρι γράφει το άλλο περιγράφει
αμφιδέξιος καημός
αχερόντεια κάνει τον ήλιο να βασιλέψει

παίρνω ζωή από ορό αλήθειας
με σηκώνει η ξανθοΒαρβάρα και μου τρυγά το αίμα
με γλυκά μάτια είναι σαν να μου το ξαναδίνει

***

Τέμπλο οθόνιο

Κοιτάζουμε τα βαθιά
τις φωτιές στους λόφους,
λοφία τσαλαπετεινών
χορεύτριες θερινού σινεμά
φέγγουν το ποτάμι ,τα νερά

τόποι θαμμένοι ,απάνω βουνά
γεφύρια στα χαμένα
Όσα θάνατος βαθαίνει τόσο ζωή πλατύνεται

Εξεγείρεσαι σ’ αυτό το φτηνό
που σ’ εκμετρά
σκληρό πως θ άντεχες;

ερυθρά ημισφαίρια
θυμώδης αντήχηση στην καρδιά
απεμπλοκή σφενδόνης ,στόχευες
- είχε ζυγιστεί για θάνατο αφού
του έλαχαν νύχτες γεμάτες θάματα
θήλασε το απόλυτο πικρό
ένα στ’ αριστερό- δάκρυ ,ένα στο δεξί –δάκρυ
κι ανάμεσα κενό
του έλαχε ζύγισμα για θάνατο
ζύγισε το περίστροφο στον κρόταφο
αστείο ζωή
***

μετάπτωση

ο τόπος της ψυχής θερμό ψύχος, πέτρες
τις λείαναν αστραπές τις έγλυψαν φλόγες

ποια ζύμη να νιώσουν τα δάχτυλα
σοδειά δεν υπάρχει
βίαιες καταιγίδες αυλακώνουν τα σπαρτά
ανθρώπου φυγή, δεν έχει εσοχή η ζωή

δάχτυλα βυθίζω στη φωτιά, γίνονται
πέντε κλωνιά φως, σε αγγίζω

με καταχνιά στα μάτια
εισέρχομαι σε αλλόθρησκο τέμενος
εγώ κάτω το φως πάνω
ζωή κρεμάμενη

Στη γλώσσα μέσα γραφή σε ποια πτώση;

***

αυτόγραφο

Το χάος ένα μορτάκι καινούργιας κοπής
θηλυκό βάσανο μονοκοντυλιά χαράκτη

Η Ελλάδα κομματιάζεται εγώ κομμάτια για σένα
Ρόδο ώ κραυγή στο ιονισμένο τίποτα

Μας κοιτάτε Σας κοιτάμε
Ποιος χάνει Ποιος κερδίζει
Ποιόν αγαπώ;
(Μου υπαγορεύουν εαυτό
είμαι ένα προσχέδιο έχω δανεικά μυαλά
είμαι ψυχρός με μάτι καρχαρία
στα νύχια αετού πάω ψηλά να πέσω
είμαι ένα σύνδρομο μια αντεπανάσταση στο πνεύμα
ένας θαλασσινός με σαβούρα για αντιστάθμισμα)
Ρόδο ώ κραυγή στο ιονισμένο τίποτα
(υπάρχει η ανταλλαγή γαλήνης, Είναι να νιώθεις ηρεμία)

δε βρίσκω άκρες Πόλη στα άκρα
τα πάλλευκα πόδια σου θεοδώρα
ο ήλιος δύει στα μάτια σου
εγώ εισδύω στον κάτω κόσμο
αυτόγραφο κορμί

***

Σε σιδερένιες νύχτες
πάκτωσε θάνατος
τη ζωή
στάλαξε αίμα πόνος κατάβαθα
Με τέτοιες νύχτες υφάνθηκε
όλο το πέρασμα
Αιφνίδια κλωσμένοι μ αυτό
να μην το πιάνουμε
Γιατί είναι σκελετός του σπιτιού της ζωής
οπλισμένο σκυρόδεμα
ασβεστόπετρα βαθιά στο κόκαλο
χτίσιμο του απολύτου με υλικά αντοχής
ν αντέχουμε.
_Τα μαλλιά σου σαν νύχτα
σείστηκαν ζωντανό σκοτάδι.

***
2.
Βένθος

Περνούν σκιές νύχτα μεγαλοπαράσκευου
και τους τρώει το αίνιγμα, το εντάφιο ψυχολόι.
Πάνω κάτω στο σκοτεινό φυλάκιο
ένα κόκαλο διαβάζουν ψιθυριστά. Αβάσταχτο μαράζι.
Αναμέτρηση θανάτου. Σύνορα χάρου κα χαραυγής. Χαράζει.
Μυητήριο μυστήριο. Σπουδή (γιά πιό γρήγορα;) του κόκαλου.
Κόβεις σβέρκο; Απολιθώματα αστραπής; Ύστατα φλας μνήμης;
Πονούν τα χέρια, ξεριζώνονται από τους αγκώνες,
φέρτε βοτάνια να πλέξει το μυαλό παρηγοριές
να πενθήσει το μαύρο πάνθηρα.
Βόσκει το μαύρο τις ψυχές ,βόσκει ψυχή το κρυόμαυρο.

Πένθιμες προσευχές, νύχτες άραχλες, σκοτεινά σκοτάδια ντζάτι.

Ράσο χιονιάς.

Και τ αστέρια πέφτουν.

Βάλλε γλώσσα , κλώσσα μυστηρίου, βάλλε.
Γλώσσα να μαζέψει τα σβησμένα αστέρια του ωκεανού.
Βάλλε γλώσσα τη στάχτη των αστεριών να ψιθυρίσει.
Με το μόνο ψίθυρο στην αφωνία του στερεώματος
πλέξε τραγούδι, δώσε στολή μαύρο δέρμα
στα σφαχτάρια της ύπαρξης, άφωνη μουσική,
σύμφωνα και φωνήεντα, νότες της σάρκας,
νοτιά έ νοτιά έ άκοπε, έ με άκοπα μαλλιά
τραγουδιστή νοτιά σβήσε τ αυτιά,σβήσε το βάσανο
σβήσε την ακοή του κόσμου,σβήσε μέσα στην απεραντω-
σύνη,την άβυσσο απεραντωσύνη,σβήσε το απεγνωσμένο
ώ ρίγος της ανεπάρκειάς μας,
ώ δαιμονότητα.

***
3.
Στο τσακισμένο όλο

Στο τσακισμένο όλο του κόσμου στην ακτή
ριγμένος
ξεβρασμένο θαλασσόξυλο
χώνω νύχια στην άμμο
κάτι πιο στέρεο απ το νερό
που δεν παραιτείται με λύσσα
να με διεκδικεί και πάει να
με ξαναρπάξει για τα βαθιά
ασυναίσθητα γαντζώνομαι
κι ας μη θέλοντας γλυτωμό
Πολυσύχναστες ακτές τι να σας κάνω;
Δίχως ακτή. Και κόσμο δίχως. Πεταμένος έξω. Έξω απ’ το χρόνο.-

***

Βυθίσου στο ποτάμι της ζωής μη σε πτοούν τα φαινόμενα

Και άσε το αδιανόητο να το παρασύρει ο θολός βυθός μακριά.

Πράξη σε χρώματα ευάγωγα να ρέει το βλέμμα απαλά. Η κρούση προκύπτει όταν το ενέργημα του βάθους δρα στο συνειδησιακό και εγείρει όλες τις ψυχικές δυνάμεις , τις συγκεντρώνει  σε μια αιχμή ,και αποζητά το μίμημα του παντός. Η εικόνα τότε θέλει να φανερώσει σε μια σύλληψη οργανώνοντας το υλικό της και ξυπνώντας το από το λήθαργο στη φωνή του «είναι» καταργώντας κάθε διαχωρισμό και εγκαθιστώντας στο ειδωλικό της πρόσωπο το νόημα της υπάρξεως. Κι ενώ βγαίνει σαν στεναγμός συναρμόζει τη σιγή και τη συγκίνηση. Πρόκληση κρούσης: κρουστές διαφάνειες χάδι κορμιών.

Πλεονάζον πάθος απόθεμα και εκφραστική συγκίνηση. Σύμπλευση με τη ροή του παντός, σταγόνα που αποζητά την ένωση με τη μήτρα των ωκεανών, αυτό το πετυχαίνει όταν μπορέσει να πει το βίωμα με εκφραστικότερα λόγια, μεταφορά που εικονίζει ,που στοχεύει το κέντρο του βιώματος. Λαβαίνει υπόσταση ταυτόχρονα με την επαναβίωση στη φορά της έκφρασης και παίρνει το χαρακτήρα της κατεύθυνσης του νοήματος. Μάντεψε μούσα κι εγώ θα προφητέψω.

Δεν μπορεί η έκφραση να κινείται στο κενό. Έχει μάλιστα φροντίδα να εισδύσει στην καρδιά του πραγματικού απλώνοντας της ψυχής τα φτερά ,κι όχι με τον τρόπο του άλμπατρος που τα μεγάλα του φτερά το εμποδίζουν να βαδίζει, αλλά με τρόπο που οι αισθήσεις ,παράθυρα προς τον κόσμο, μάτια της αντίληψης, ζουν την κοσμοπλημμύρα είτε προς το αίσιο ,είτε προς την όψη του τρομερού και σαϊτεύοντας λόγια στοχεύει στην καρδιά του παράλογου και το αντιμετωπίζει με ασπίδα και βέλη αυτά τα λόγια, αυτές τις εικόνες. Είναι φαντασία, είναι ειδωλική κατασκευή ,αλλά είναι μια διαδικασία που εξουδετερώνει το βάρος των γήινων πραγμάτων και επιτυγχάνει μια ελαφράδα .Συσκέφτεται μ αυτό το φευγαλέο κοίταγμα , «έξω απ τον κόσμο και ταυτόχρονα στην καρδιά του» έτσι που με μια πνευματική κρούση κρατά στον ενθουσιασμό και την αισιοδοξία από περίσσευμα ελευθερίας.

Είναι γι αυτό που μοιάζει αυτή η περιοχή με άδυτο, με χώρο μανίας και «το επιόν ετοίμως εά» και που «όστις άνευ μανίας μουσών επί ποιητικαίς θύραις αφίκηται.. υπό της των μαινομένων ηφανίσθη..»  «Μαντεύεο, Μοίσα, προφατεύσω δ’ αγώ»

Και επειδή είναι μια κατάδυση είναι και μια ανάδυση.

Αφήνεται σε μια διάχυση με το όλον, εμπειράται την αύρα των πραγμάτων, βιώνει μια μέθεξη των στοιχείων κι από αυτή τη στοιχειακή κρούση ελευθερώνεται χωρίς να υπολογίσει τίποτε στην εκφραστικότητα του καρπού που συνέλεξε σ αυτή τη βύθιση, σ αυτή την άπλωση. Επανακτά το θάρρος να πει την αλήθεια των πραγμάτων που τώρα προβάλλον με άλλο φως. Αναγνωρίζει ,μετά το σβήσιμο του ορατού, σε νέο βάθος πώς προβάλλουν τα σχήματα του κόσμου. Μαζί του αναδύεται κι ο κόσμος που τον είχε αφήσει. Από την ηρεμία των ωκεάνιων βυθών επανακάμπτει στην επιφάνεια της τρικυμίας που τώρα τον κοιτά με το γαλήνιο πρόσωπο του γέλιου.  Και βλέπει τα κύματα της ακοίμητης θάλασσας της ύπαρξης να σβήνουν στην ακρογιαλιά σαν χάδι.

Αναγνωρίζει τώρα ,δηλ. γνωρίζει εκ νέου, τι είναι ο ρυθμός ,τι είναι το μέτρο, τι είναι η αρμονία για την ψυχή και πώς αυτή ενώνεται μέσω αυτών με τη μεγάλη ψυχή του κόσμου.

Βλέπει στο απλωμένο χέρι του ζητιάνου το αποτύπωμα των κερμάτων και από αυτή την εικόνα φουντώνει μέσα του  ελαιώνας  σύμπαν.

Λάμπουν σαν αλωνάκια κάτω στις μαργαρίτες λόγια, οίμοι που μέσα του έθεσε θεός της ποίησης στην αυτοδίδακτη τροπή του. Τέρπονται μάτια ψυχής στη βίωση της αορασίας, τα άθλα ναύλα της ζωής.

Μαγεία του μυστηρίου που ο άνθρωπος το ζει από τις καταβολές του με τελετές μυστήρια ,με του λοξία διδάγματα δελφική πνοή. Δαμάζει τον άλογο εαυτό δίνει στο αίσθημα  μορφή ,διδάσκει νου, ανοίγεται σε κοινωνία εύτακτη.

ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Η αναδρομή στον εαυτό θα σου δείξει, όταν γδυθείς όλη τη σκουριά του κόσμου ,ότι μέσα στον άνθρωπο φωλιάζει κάτι θεϊκό. Ότι είναι χτισμένος από τη δροσιά των άστρων. Ξημερωμένος στις νύχτες τους. Το καλλίτερο περιβόλι είναι μέσα μας. Μπορούμε να το βρούμε όταν καθαριστούμε από το κεντρί των παθών στη χάρη της ερημιάς μας ( αλαζονεία ερημίας ξύνοικος) παίρνοντας όλο τον κόσμο πάνω μας ,να γίνουμε με έναν τρόπο κατοικία της γης και μιλώντας τη γλώσσα όλων των όντων οργανικών και ανόργανων, νιώθοντας και τον παραμικρό παλμό που κάνει την ύλη να σκιρτά σε συνάρτηση με τον συμπαντικό παλμό και συνήχηση στους χτύπους της καρδιάς.

Σημαδεμένοι με τα σημάδια αυτά σαν από συμπάθεια με φως το αίμα, από τις αύλακες του μυαλού να μαρτυρήσουμε τη μοίρα μας και την απορία μας σε πράξεις νου και φως στα λόγια.  Φιλόκαλοι  της άσπιλης λευκότητας λευκού κυπαρισσιού, ελευθερώνοντας από τον Άδη την Ευρυδίκη με τη λύρα μας μοίρα μας.

Γιατί δεν πρέπει να την κοιτάξεις;

Επειδή άμα την κοιτάξεις χάνεται .Τη χάνεις.

Αυτός είναι ο όρος για το άσμα. Δεν έχεις δικαίωμα να σβήνεις την πραγματικότητα μέσα στο ποίημα. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς την πραγματική ζωή, τα γεγονότα. Το τραγούδι είναι τραγούδι όταν είναι το ίδιο είδωλο της πραγματικότητας κι όχι όταν υπνοβατεί μπροστά στα είδωλα. Όταν καταστρατηγείς τη συνθήκη και θέλεις στο πρόσωπό του να δεις την Ευρυδίκη εκείνη χάνεται και χάνεις και το άσμα.

Το άσμα βγαίνει από το χάσμα όπως το φως πίσω από τα βουνά και φέγγει στους κάμπους. Το άσμα είναι ότι λαχτάρισες δεν είναι όμως ποτέ η ίδια η λαχτάρα. Δε συνάδει ,δεν ποθεί, δε νιώθει κινείται ελεύθερο στη σφαίρα του , πρόσφορο στην κάθε ζήτηση. Πού να πάει; Είναι εκτός χρόνου ,εκτός τόπου κι όμως έχει το χρόνο του και τον τόπο του, χωρίς να πιάνει χώρο. Αγαπά τα ξέφωτα γλυκαίνει πάθη ,αλλά κυρίως μεταμορφώνει. Γράφει φωτεινά τα πρόσωπα και είναι συνήχηση και απόκριση στης καρδιάς το χτύπο, για καλό ,φεύγει το κακό, τα βγάζει από το σκοτάδι και τα στεφανώνει με αιθρία χαρωπή.

ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΜΝΙΑ

Η γύμνια στην τέχνη λειτουργεί σαν εξορκισμός του γητέματος.

Η βίωση της γύμνιας επειδή είναι πρωτογενές αίσθημα και ερεθισμός και μάλιστα όταν προκαλείται από επιθυμητό σώμα εμφανούς ομορφιάς ,ποθητής, σωματικής ,συνεγείρει φυλετική απόκριση και μας καλεί σε έλευση από τα βαθιά. Η σπουδή της  παρατήρησή της και η ανάπλασή τής χάρης της κινεί το χέρι γοργά οξύνει το νου ,εκπαιδεύει σε βάθος κάθε αίσθηση στο συγκρατημό της και στρέφει όλη την εκλυόμενη ενέργεια στην έκφραση.(Με αυστηρότητα σοβαρότητα ειλικρίνεια ύφος )

Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή . Ας δούμε τη γύμνια στο μοντέλο και τη σχέση του καλλιτέχνη με αυτό.(Ανατέμνει ως μαθητής ανατομίας με κάρβουνα και πινέλα στον καμβά).

Αρχικά ο καλλιτέχνης σπουδάζει τη γύμνια στο ανατομικό μάθημα. Μαθαίνει τις συμμετρίες ,τις αναλογίες ,τη δυναμική των στάσεων. Σπουδάζει τα μέλη του σώματος ,τις σημαντικές στάσεις .Διδάσκεται η ματιά του από την ιστορία της τέχνης ,τους μεγάλους δασκάλους στην απόδοση του γυμνού. Είτε ζωγράφος είτε γλύπτης είτε ποιητής .Γνωρίζει τις μυθικές αναφορές ,γνωρίζει τις λεπτομέρειες στη μάχη για την κατάκτηση του γυμνού. Γνωρίζει για την απέραντη ιστορία του γυμνού και τη σταδιοδρομία του. Όμως παρόλα αυτά η γύμνια τού είναι άγνωστη. Όταν έρχεται η στιγμή της συνάντησής του στο ατελιέ του με το άγνωστο μοντέλο η γύμνια προβάλλει πρωτόφαντη, πρωτογνώριστη.

Αν είναι ικανά διδαγμένος  ξέρει να κρατηθεί στην τέχνη του και να στρέψει κάθε σκίρτημα στην έκφραση της παρουσίας του γυμνού μπροστά του. αυτή την αποκάλυψη οφείλει να πει με την τέχνη του ,καλείται να την πει. Να πετύχει στις καμπύλες ,στα λακκάκια του κορμιού ,στις γραμμές των μελών ,τη στάση, την έκφραση, να εισδύσει στον ψυχικό χώρο του μοντέλου, ν αρπάξει το μυστικό του γυμνού σώματος και να το προσωποποιήσει. Να αναδείξει όλα εκείνα τα μυστικά του σώματος που μας ξεσηκώνουν (Στο γυμνό ο ζωγράφος δε γράφει τα κόκαλα τους μυς αλλά χαρακτηρίζει τη διαγραφή τους όπως στηρίζουν την επιφάνεια του σώματος, μάλιστα τη θεοφάνεια του σώματος).

Αυτή η διαδικασία είναι η επόπτευση. Αλλά συμβαίνει από την παρουσία του μοντέλου, που είναι «εκεί έξω» και είναι για τον καλλιτέχνη που το βιώνει σαν ένα «μέσα» ,ένα είδωλο. Το μοντέλο παρόλη του τη σωματική παρουσία μεταφέρεται σε μια άλλη διάσταση γίνεται ειδωλικό ,γίνεται κάτι σαν οπτασία ,αίρεται από τον τόπο και το χρόνο του πραγματικού και περνά σε σφαίρα χώρας νοητής. Αυτή η άρση είναι που δικαιώνει την ενέργεια της τέχνης και με χειρονομίες θερμές αποτυπώνει το είκασμα ,την εικόνα .Εγκαθιστά ένα ίχνος ως όραμα βιωμάτων ,αναζήτηση, ερεθισμών, ερμηνεία  δράσης της γύμνιας .Αν αποδίδει το ενέργημα του γυμνού σημείο προς σημείο αφήνει σ αυτά τα ίχνη ,συντέμνοντας τις εντάσεις, προσχέδιο για δημιούργημα.

Δεν είναι ο μόνος δρόμος (είναι σαν να κρατά σημειώσεις απ τη δράση του γυμνού) θα μπορούσε να μεταφράσει τα ενεργήματα σε γλώσσα σχημάτων ,χρωμάτων, όγκων, πέραν της αναπαραστατικής απεικόνισης .Θα μπορούσε προχωρώντας πιο βαθιά να συνθέσει σε άλλο βάθος την εμπειρία, μάλιστα οι πολλαπλές σπουδές αυτής της εμπειρίας και το να αφήσει να δράσουν μέσα στο χρόνο ,με μόχθο, θα συντελούσαν σε άλλο ύψος σπουδής, ναι σπουδή και όχι έργο, το έργο είναι αναλαμπή.

Όταν θέλουμε να πούμε άμεσα πώς είναι αυτό το γυμνό σώμα το εικονογραφούμε. Όμως δεν αρκεί και δεν είναι όλο του το νόημα. Το σπουδαίο είναι να πούμε πώς είναι αυτό το σώμα. Ποιά τα χαρακτηριστκά του ,ποιος ο εσωτερικός χαρακτήρας, πώς προβάλλει ,πώς δείχνεται στα μάτια ,το πρόσωπο, το σώμα, «το πώς και το γιατί».

Γι αυτή τη δουλειά χρειάζεται μακρύτερη, πλατύτερη και βαθύτερη γνώση, σπουδή του μοντέλου , σε στενή συνάφεια με τα αισθήματα που ξεσηκώνει. Η σπουδή του γυμνού είναι και σπουδή της επίδρασής του σε μας. Και κυρίως αυτό είναι που πρέπει  να εικονίσουμε χωρίς να λησμονούμε ποιες χαρακτηριστικές λεπτομέρειες την εγείρουν ,τις οποίες θα πρέπει να τονίσουμε. Το καθόλου ,να διαπερνά το τόδε τι.

Έτσι οξύνοντας το βλέμμα μας προς το απτό και προς το αόρατο ,αντλώντας από την αύρα της συνάφειας η εικόνα του γυμνού παίρνει υπόσταση, γίνεται κόσμος.

Οι μεταφορές της ποίησης αποκαλύπτουν το γυμνό με  άλλη δύναμη. Πράγμα που μπορεί να διδάξει το ζωγράφο να το παρατηρεί. Αν δούμε τα μέλη του σώματος σαν κλαδιά δέντρου ξεφλουδισμένα ,το βλαστικό λευκό μας ξυπνά σε μια άλλη ζωντάνια της σάρκας ,τη φυτική θέρμη των χυμών. Κι ακόμα αν πεις ξέφλουδη διχάλα τη συμβολή των μηρών έφηβου κοριτσιού ξυπνά μέσα σου ένα άλλο αίσθημα πυρετικό.

Πομπηία: Η εκστατική γύμνια, το τρομερόν .

Και αν σε γυναίκας βόρειας πρασινόματης αντικρύσεις μέσα στα μάτια της τα δάση της πατρίδας της να κυματίζουν στην καταιγίδα ,η γνωριμιά της φαντάζει αλλιώς ερωτική σε αρχέγονο πάθος, και κοντά στο αγριεμένο τοπίο που σου αποκαλύπτει που δεν αρκεί ούτε λυράρης απ την Κάσο  να το εκφράσει. Γιατί από τα μάτια της ο αγριότοπος ανθίζει  σ όλο το σώμα της ,το στεγνόχορτο του μυχού της σε θέλγει αλλιώς, τα βατόμουρα του στήθους βαθιά προκαλούν, οι μασχάλες αρμυρίζουν σαν μυχοί θάλασσας ,τα στιβαρά της γόνατα γίνονται βράχια που τα έδειρε το κύμα κι ο βοριάς, και νιώθεις τα αβρά της πέλματα να ριζώνουν στο βυθό, λευκό κορμί κυματίζει θάλασσα πλατιά ,οι αγκαλιές της ζέφυρος που  γλυκαίνει στα φιλιά, από αυτή την αφριστή γύμνια ο έρωτας δεν είναι μακριά, με αόρατα δρεπάνια θερίζει στην κάψα του καλοκαιριού, γύμνια και θάλασσα και καλοκαίρι έγιναν ένα.

Και ξεδιψάς στο κυκλάμινο λακκάκι του αφαλού της πολιορκημένος από τον ολόλευκο όλεθρο της αγκαλιάς της. Ο πύρινος χείμαρρος των μαλλιών φωτιά που χύνεται στους ώμους δεν λέει τίποτε άλλο, παρά τη φωτιά που σ’ έχει αρπάξει έρπουσα ανθρακιά στα στήθη. Χείλια κοχύλια του γιαλού δαγκάματα χίλια σε κόβουν λιποθυμικά ,άγρια, η αμμουδιά γίνεται κοίτη ρέμα κοιτώνας να περάσει έρως μαχαιρωτής, είδες τα μάτια της, είδες τη γύμνια της τώρα κοίταξέ την!

Κοίτα το δροσερό νεράκι που κελαρύζει δίπλα στις αγκαλιές σκάει το κύμα φλοισβίζει ,ψηλά απόμακροι γλάροι σύντροφοι του λευκού ,πιο μακριά τα περιστέρια σέρνουν το άρμα της θεάς. Αποχαιρέτισε!

Ρισκάρεις για το βυθό της γύμνιας ,η γύμνια είναι απόμακρα. Άπιαστη και γλιστρά ,γλιστερό βότσαλο βυθού. Αόρατη και κάπως εφικτή στο χιλιόματο παλμό μέσα βυθού. Επειδή το γυμνό δεν είναι αντικείμενο ,δεν είναι πράγμα, έχει σ’ όλο το σώμα μάτια κοιτάει ασπαίροντας. Κι ο στόχος της τέχνης είναι να ονοματίσει να δώσει λόγο στο γυμνό έτσι που να λάμψει ,προβαίνοντας αγέρωχα. Η σπουδή του λοιπόν προβαίνει με συνεδρίες Από κάθε συνεδρία αντλούμε νέα ίχνη παρουσίας βίωμα έκφραση. Με ολιστικό θυμό όλα τα προρρέοντα να τα συνοψίσουμε στη θέαση της θωριάς του. Την όψη του κόψη του. Με έμφαση στα επιθέματα να εικονίζουν την άγρια χαρά της κοψιάς .

Σπουδή γυμνού; Μίλησε ποτέ κανείς για κάτι τέτοιο, Ρεαλισμός, Συμβολισμός, τι είναι πάλι αυτά; Ιδανισμός;  Να επιμείνουμε να στραφούμε στο μέγα μάθημα της Γυμναστικής της  Μουσικής, με τα κεκτημένα της εποχής;  Ξανά απ’ την αρχή όλο το δρόμο των Γυμνοπαιδιών, των αθλοπαιδιών, της όρχησης ,της μύησης ,στα Ελευσίνια μυστήρια εποπτείες  «Το δώμα των Μυστηρίων» .Αυτή τη φορά οι Αμαζόνες κι οι εννιά Μούσες Αμαδρυάδες Κίρκες Νεράιδες συντρόφισσες αναστενάρισσες στις γυμνές μουσικές τελετές όπως τις κοσμεί και τις αναδεικνύει το αλφάδι και το δοξάρι. Μουσική και Γυμναστική από το Α ως το Ω.

Εμψύχωση της τέχνης αγλαή σε φυτικά συμπλέγματα γυμνικά. Ραδινές φοινικιές περίστηλες ναών της Αφροδίτης, ηδύτης. Σε μεταίχμια ,σε αμφιλύκη. Άγρια θηλυκά με ασίγαστο βλέμμα επέραστο, κυματικές καμπύλες , με ιερατική τόλμη δασκάλες ερωτικών μυστικών. Μυημένες στα άστρα ,στη νύχτα ,στο έρεβος, στο μαύρο φως πηγή που αναρρέουν όλα τα ποτάμια μέγας ωκεανός ,όλα τα μαύρα νερά των πόντων σε σμίξη αρχέγονου φωτός, συμπαντικό οφθαλμό  που φέγγει απ’ τα σκοτάδια του.

Το έχουμε ανάγκη αυτό. Είναι το νεύμα προς τη ζωή. Το υφαντό της ύπαρξης αντλεί απ’ το άχρωμο  τα χρώματά του όλα, υφαίνει το πολυποίκιλτο χαλί φαντασμαγορεί τον κόσμο. Πώς σκάει το άνθος απ’ τα κρυφά βάθη του φυτού σαν μάτι στο φως; Παρόμοια. Με κρυφή δύναμη, με άκρα ευαισθησία λάμπει στον ήλιο εφήμερα ,αστράφτει με φως στο φως και μας αφήνει ,παραδίνεται πεθαίνει σε σπόρο ,σε καρπό και δε λυπάται σα χαθεί στην απέραντη ποικιλία του ενός υφαντού. Εκεί δίπλα του μια κοπελιά ,με σταρένια επιδερμίδα , με μελιά μάτια ,με νου αλλαλιασμένο στον πόθο, ιμερώνει κεντίδι τριαντάφυλλο άλικο όπως νιώθει το αίμα της να τη βάφει από μέσα ,κεντά αγκάθια τριαντάφυλλου αίτια της πληγής της που την κεντά. Άνθος πληγή τριαντάφυλλο που φέγγει νιότης αλκή και τη μπουμπουκιάζει.

(Τριαντάφυλλο στη δροσερή σκιά καλοκαιριού). Καημέ που σε τραγούδησε, πώς ταξιδεύεις πόθε; Ποιος κοπελιά σ’ έκανε να καρδιοπονέσεις; Τι σ’ έβγαλε απ’ τον εφηβικό σου ίσκιο, σου έκλεψε τα λόγια ,το νου;

Κρυφός παλμός, μιλά χωρίς λόγια, ήχο, φως, είναι ένα κρούσμα, Φωνή αμίλητη στο σκοτεινό δωμάτιο του κορμιού. Δονείται η λυγερόλιγνη λυγίζει η κορφούλα ογκώνεται το στήθος θρασύνεται ριγά η επιδερμίδα.

Σ αυτή την ανύφαντη ώρα της γύμνιας οφείλει να σπεύσει στον άγουρο έρωτα ,να δει βαθιά ,να μιλήσει η σπουδή της γύμνιας. Να βρει το ανάλαφρο ένδυμά της να απευθύνει έκκληση να γυμνωθεί στην ομορφιά. Γυμνότερη από τη λευκή αχιβάδα στην παλάμη της πιο ακριβής συναίσθησης, σε μια ενάργεια ,διαφάνεια δροσοσταλιάς και κρύσταλλου, ορυκτή από πτυχώσεις κοσμικής στρωμάτωσης, στη στιγμή που τη φέγγει η πρώτη αχτίδα του άστρου.

Τι μας δείχνει αυτή η πυρετική βύθιση ,αυτή η αναζήτηση της γύμνιας; Δείχνει από τι υλικό είμαστε φτιαγμένοι ,Απ’ όποιο τόπο κι απ’ όποιο χρόνο πως δεν έχουμε άλλη ελπίδα να σταθούμε όρθιοι παρά την ίδια εκείνη που έστησε όρθιο τον άνθρωπο απ’ την αρχή του χρόνου. Με όποια πατήματα βγαίνουμε στα ίδια βάθη του μύθου παρόλες τις νέες ανακαλύψεις ,Γιατί τα πάθη και οι νοήσεις είναι ισαρχέγονα και ακολουθούν το χαραγμένο ρου τους απαράλλακτα. Κάθε εποχή τα ανακαλύπτει αλλιώς κι απ’ την αρχή, Το μάθημα δε μεταβιβάζεται , η αγωγή στη γύμνια είναι μάθημα που χτίζεται στο ρυθμό και την αγωνία που έχει το καταδικό μας βήμα. Κάθε εποχή όποιο πλούτο κι αν παραλάβει δεν της χρησιμεύει παρά σαν φόντο για να χτίσει με τα  υλικά του το δικό της πλούτο ,το σπίτι ,την κατοικία του τρόπου της, του νέου αίματος τον παλμό για το πνεύμα που της ταιριάζει επειδή έτσι μπορεί να ζει. Ζωή είναι αυτή η συγκίνηση ,αυτή η ανακίνηση ,αυτή η κίνηση. Και το συναίσθημα που την αναζωογονεί εκλύεται απ’ τα κατάβαθα αυτής της κίνησης προς το ένα νόημα της νόησης στη φορά του χρόνου που την γεμίζει με νέο φως.

Όμως η γύμνια και πάλι στέκει ακατάδεκτη. Δεν παραδίνει τα μυστικά της. Αν είναι τότε έτσι οφείλουμε να πάμε μακρύτερα να πηδήξουμε έξω απ’ τον κύκλο της, να τη δούμε με τρόπο που να μη μας αγκυλώνει.

Να κοιτάξουμε να τη δούμε στη φθορά της; Στα ποικίλα ενδύματα και τα στολίδια της. Στο κέντρο που την κάνει να λάμπει η και στην περιφέρεια που σκοτεινιάζει; Στο βυθό του άσχημου, της διαφθοράς της ,της φθοράς της, στα κοινωνικά κατάβαθα ,στην οργή που την πολέμισε ,στην υποταγή της που τη δέσμευσε ή μήπως όλα αυτά η αλήθεια της τα παραμελεί και ορθουμένη στην πνευματική της λάμψη τα κάνει να ωχριούν;

Απ’ την άλλη οι μεταρσιώσεις της γύμνιας δε λένε όλη την αλήθεια και κάποιες φορές είναι τόσο ακριβή η φανέρωσή της όπως μαρτυρά το πάθημα του Ακταίονα που είδε την Άρτεμη στο λουτρό βαθιά στο δάσος γυμνή σαν το νεράκι.

Οι αρχαίοι μετακαλούν τη γύμνια στη μετακλασική της εποχή, στους ελληνιστικούς χρόνους, όταν το λαμπρό γούστο έχει ξεχαστεί. Στην αναγέννηση πάλι προβάλλει δειλά το ανάστημά της ως ανάμνηση μύθων κι όχι ως ζωντανή παρουσία, μόνο λίγο προς το τέλος αυτής της φάσης τολμά να πει ελεύθερη το εφύμνιο. Ο Αλμπέρτι το λέει istoria .

Ο καλλίτερος καιρός για να ηχήσει ωμά και λαμπερά ο ύμνος και η ελεγεία της γυμνής ομορφιάς είναι ο καιρός μας. Με προϋπόθεση όμως να καθαρίσει τον τόπο της εμφάνισής της ,από τη σκουριά του πολλαπλού πέπλου που της ασκημίζει το πρόσωπο. Οφείλουμε να την πετύχουμε ως κοσμοεικόνα ,ως μαρτυρία μουσών.

Να την αγγίσουμε με το δοξάρι να τη γεωμετρήσουμε με το αλφάδι να μετρήσουμε τις καμπυλότητες με διαβήτη το ράμφος υδρόβιων ερωδιών και στο μοιρογνωμόνιο να μαντέψουμε τις μοιραίες πτυχώσεις κορμιών που ασπαίρουν στενάγματα στα μοιραία βράχια, επικαμπύλιες ολοκληρώσεις   και τότε με μια απόσταση ειρωνείας να αφήσουμε το ποτάμι των σωμάτων να κυλάει μακριά μας προς το πέλαγος της νοσταλγίας ,σταγόνες του απέραντου ωκεανού, όλες μαζί άφαντες διάφανες στο μανδύα κυανής αίγλης.

Το ιχνογράφημα της γύμνιας είναι εφικτό ,μπορεί να πετύχει αν αντλεί υλικό απ’ το δέρμα της ,το αέρινο υφάδι ,την υμενόπτερη φτιαξιά που την τυλίγει αβρά ,από το βάθος της επιδερμίδας ,το πιο βαθύ του σώματος.

ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ

Αφού τον κρούει βαθιά η ενέργεια του αισθήματος, ανατρέχει σ αυτό ως στοιχείο που δρα αρχέγονα σ’ όλες τις ψυχές. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει ή δρα αποκλειστικά ,είναι συγκίνηση που παρακολουθεί τη ζωή στις εκδηλώσεις της, είναι ένα δήλωμα που τείνει να μας φανερώσει κάτι που ενώ το αισθανόμαστε σαν σκίρτημα αδυνατούμε να το εποπτεύσουμε . Την εναργή επόπτευση αυτής της συγκίνησης καλείται να εκφράσει το έργο σ’ όλη την εκφραστική δραστικότητα.

Το ειδωλικό φανέρωμα είναι μια σύνοψη αυτής της συγκίνησης σε εκφραστική διαγραφή της με καθαρότητα και παραδειγματική έκθεση συγκεντρωμένα συγκεκριμένα συμπυκνωμένα.

Πυκνά ειπωμένο ,συγκεντρώνοντας όλα τα χαρακτηριστικά και με αδρές εκφραστικές γραμμές κατανοητά μέχρι το βάθος που επόπτευσε. Να το πει παραδειγματικά έτσι που συμβαίνει ,όπως πρέπει να συμβαίνει ,όχι εικάζοντας αλλά εικονίζοντας με αδρό περίγραμμα παραλείποντας το ανώφελο ,μαρτυρώντας το σημαντικό και εναρμονίζοντας τα αντίθετα ώστε να συμπέσει η μορφή δυνατά προς το νοηματικό της κέντρο.

Η λαγνεία ως κατηγόρημα καθολικά νόμιμο. Από την αγνεία έχει ένα σύμφωνο διαφοράς, εξάλλου εξάλου.

Ποια η επίγνωση του αισθήματος απ’ το βύθισμα στην άμμο; Πώς κυματίζουν τα κορμιά παραδομένα στη βαθιά σμίξη στις κοίτες της αμμουδιάς λουσμένα από φεγγαρόφως; Από ποιόν περίγυρο ξέκοψαν σε τούτη την ακτή ,προφυλαγμένα από τα αρμυρίκια και τρώγονται ψιθυριστό έρωτα;

Ας κάνουμε το γύρω του συμπλέγματος των κορμιών τους, αυτό το ζώο με τις δυο ράχες τα μεσάνυχτα ώσπου να πετύχουμε να πάμε στο κέντρο της ερωτικής λύσσας που λεηλατεί  τούτες τις υπάρξεις και πως τις πλακώνει ώστε να ανοιγοκλείνουν στόματα στο κάψιμο του πυρετού σαν αφρόψαρα ή λύκαινες του βορρά σε οίστρο.

Εκεί που φαίνεται πως τις άνοιξε στον έρωτα μια ματιά και το φως των γυμνών σωμάτων ,δεν είναι όλη η αλήθεια. Έρχονται σαν έτοιμες από καιρό, από μια σχέση που τις στενεύει, από τη δουλειά ,από την ανία της συννεφιάς στη χώρα τους και όπως βγαίνουν στο λαχτάρισμα του μεσόγειου ήλιου και του κύματος, το σφρίγος του σώματος τις ξυπνά στη θέρμη και τη θήρα του σπασμού πού χόρταση δεν έχει, δεν είναι για χόρταση.

Αρχή: Κανένας άνθρωπος δεν είναι διατεθειμένος με τη θέλησή του να βρίσκεται στην εξουσία άλλου ανθρώπου,μόνο στον έρωτα και εκεί μόνο σαν παιχνίδι παραδινόμαστε εν αντιστάσει.

Χίλια τεχνάσματα ,φυγές και υπεκφυγές, βήμα το βήμα από πρόσχημα σε πρόσχημα διαφεύγουν τον κλοιό της στενής τους σχέσης σπάνε το φράχτη και πηδούν ανάερες αναμαλλιασμένες στο λύσιμο ασύδοτα δοσμένες ξέφρενες. Το αίσθημα τις χτυπά με ξωτική ξιπασιά ,λύνονται και αναλύονται από το κλείσιμο της καρδιάς και όπως σπάει ψηλό κύμα στα κάθετα βράχια, έτσι σπάει κι η ερωτική τους δίψα στην πάλη τους με το αρσενικό . Το μαστορεύουν το αίσθημα, ρίχνονται στον πιο μεγάλο βυθό του, με την απόγνωση που δημιουργεί μέσα τους η φευγαλέα του βίωση που την επιτείνει το πιο μεγάλο τους αίσθημα από το φευγαλέο της νιότης. Βιάζονται ν αρπαχτούν από τα χλωρά σάρκινα κλαδιά της όσο οργά στο σφρίγος κι όσο τολμά κι όσο αντέχει γιατί απέναντι γνέφει το ό,τι πρόλαβες. Όμως εδώ δε γράφει τίποτε, αισθήματα σ απέραντη αφαίρεση, ανυπόστατα, άσαρκα δεν ηχούν σε ακτές δε σπάνε σε  πραγματικά σώματα, δεν έχουν πρόσωπο. Κάλιο να συμβαδίζουν κορμοστασιά να λένε τις περιστάσεις σαρκωμένος βίος και φως.

Αντικριστή απόλαυση γύμνιας, εμπειρία σωματικού οίστρου, ίμερος, πόθος, ανέκφραστο, πελάγωμα, κρούση, ρίγος αντικρίσματος. Πηγαίνουμε προς το φως με όλα μας τα στίγματα.

Ας πούμε πως βλέπουμε εκεί στο χώρο της σπουδής και στα χάδια της ανάγκης και την καθημερινή βιωτή. Κι όπως ταξιδεύει με σώμα κα με νου αρμενίζοντας από στάση σε στάση την οδηγεί ένα όνειρο σωματικής εγγύτητας, κάτι από την πέρα περιοχή την ανέγγιχτη που όμως σ αυτό αναπνέει ανήξερη. Γιατί τα ταξίδια είναι και ταξίδια ψυχής και τα κύματα της καρδιάς ξεσπάν σε μια λεπτή νύξη ,μικρή σχισμή στο φως. Αλλά με ανέκκλητη ορμή. Τρανταχτά ,σπαρακτικά και κείνη η ματιά που άστραψε σα γνώριμη από καιρό έρχεται να εγκατασταθεί κατάβαθα και σμιλεύει τα έσω αγάλματα. Με τη λεπτή τους αχτίνα εκείνα τα μάτια τής πήραν καρδιά και νου. Όλη η απασχόληση τώρα ,όλος ο νους, όλο το αίσθημα , η ύπαρξή της, φωτίζονται από κει από το μικρό αυτό φως που άστραψε σε κείνα τα ματια σε σκίρτηση. Είναι κλήση κι είναι κάλεσμα κι είναι υπόσχεση. Ο ίμερος κυκλώνει, κυκλώνες μαύρο φως  μελαχρινή άλως. Όσο αν φάνταζε πριν μια στιγμή  ότι ήταν πλήρης και αυτάρκης αναιρέθηκε. Ο πέπλος της μάγια σηκώθηκε από την καρδιά της και την παραδίνει στο τρελό αίσθημα της ερωτικής αλλοφροσύνης. Το μυαλό της άλλαξε , ο κόσμος είναι αλλιώς ,το βήμα της, ο παλμός η ανάσα συντονίζονται όλα σ αυτό το νέο, σ αυτό το ρίγος. Τα στέκια γύρω ,η θάλασσα , ο ουρανός κι ότι ηχούσε μέχρι πριν λίγο γνώριμα έστω και εξωτικά, ντύνεται αλλιώς, χάνει την πρότερη συνοχή, χρωματίζεται πιο θερμά, ο τόνος του τοπίου αλλάζει, μεταμορφώνεται να αγκαλιάσει τον καινούργιο της εαυτό.( Οι εραστές παραδίνονται αντιστεκόμενοι ,σαν μεταφορές- Η φιλοσοφία μπορεί να είναι κακή την ώρα που τα ποιήματα μπορεί να είναι ωραία σελ.147 είναι κόκκινο το μικρό γαλάζιο λουλούδι, Ζωγραφίζω ένα κόκκινο και το επιγράφω γαλάζιο. Κάθε πράγμα δεν είναι παρά το όριο της φλόγας στην οποία οφείλει την ύπαρξή του Ροντέν ,(η κυκλική κίνηση μοιάζει με την κοιλότητα των χεριών ,η σφαίρα του χόμο φάμπερ  δεν έχει κέντρο)  Μαξ Σέλερ ).

 Τραγούδι παράθυρο στην αφρισμένη θάλασσα .Η αγκαλιά παραπέμπει ακριβώς στα κάλη.Αν δε συμμερίζεται αίσθημα βυθού τότε τι συμμερίζεται;

Το μελτεμάκι φυσάει αλλιώς , τα σώμα στέκει αλλιώς το νιώθει νέο πιο όρθιο ,πιο στέρεο, πιο στιβαρό. Μια αίσθηση μοναδικότητας την πλημμυρίζει κι ό ήλιος μοιάζει σύντροφος αποκλειστικός και μάρτυράς της. Είναι τα αόρατα βέλη του έρωτα ,το καρδιοχτύπι της. Τι κάνει λοιπόν; Λούζεται και χτενίζεται και τραγουδά ,λούζει η Μπέρθα το κορμί της με νάρδο και βασιλικό. Τη ντύνει ένα γέλιο σ όλο το σώμα και στο μέτωπό της εγκαταστάθηκε μια φέξη μαγευτική. Τα μάτια της είναι πάμφωτα , οι κινήσεις της ακαταμάχητες παρόλη την αμηχανία των χεριών. Στο στόμα της το σάλιο γλύκανε και νιώθει στου λαιμού το λακκάκι μια δροσιά μέλι.

Όμως κορίτσι μου πες μας για σένα ποια είσαι; Από πού έρχεσαι και που πας; Είσαι πραγματική ή είσαι μια φευγαλέα οπτασία που σ έκρουσε της καλοκαιριάς η θέρμη;

Το κορμί μου φωνάζει με πολύ δυνατή φωνή ορέξεις, διψώ ηδονή, διψώ έρωτα. Είμαι ένας ώριμος καρπός να πέσω σε ανοιχτή αγκαλιά ,να ερωτευτώ, να ζήσω όπως έχω δικαίωμα τη νιότη μου σε έρωτα και ηδονή. Ανοίγω πανιά, το δικαιούμαι να δελεαστώ, να ζήσω άλγος ηδονών και ερωτική φρίκη.

Δεν ήθελε πολύ λοιπόν να την ξεφωνήσει η αλμυρή γύμνια.

Η πείρα της , της μίλησε αμέσως μόλις αντίκρισε σε φόντο θάλασσας τη συγγενή μορφή όπως είχε ωριμάσει μέσα της και το άφησε λίγο να φανεί στο τρέμουλο των βλεφάρων της άντικρυ στον ήλιο που μεσουρανούσε. Έβαλε αντήλιο το χέρι της και προγεύτηκε βαθιά με συγκρατημένη την ορεκτική της διάθεση. Τον έκοψε κρυφά ένιωσε την ανάγκη να βουτήξει και να δροσιστεί. χάθηκε στο βυθό. Ξαναβγήκε ,έπαιξε με το κύμα για λίγο κι αμέσως ξανάφερε στο μυαλό της τα χαρακτηριστικά του. Τον ήθελε. Το μόνο που ήξερε ήταν ό,τι είχε δει. Διαπεραστικού βλέμματος κι έμοιαζε άνθρωπος της εποχής, ανήσυχης ερευνητικότητας, φαινόταν να απολαμβάνει τη θάλασσα, τον ήλιο τα ωραία γυναικών κορμιά της παραλίας .Της άρεσε. Ένιωσε να την κρυφοκοιτάζει έτσι που και εκείνη είχε αφήσει τα μάτια της να πέσουν πάνω του σα χάδι κι ας έδειξε αδιάφορη αμέσως μετά γυρίζοντας να κοιτάξει αλλού.

Αυτό που σου μαθαίνει το σιγανό βάδισμα στα ρηχά της πλοκής είναι πως και τα γεμίσματα έχουν μια ακαταμάχητη συμβολή στην ανέλιξη, πως τα γεγονότα τα ντύνει αυτό το σημειωτόν στο ξετύλιγμα από σκίρτημα σε σκίρτημα και δεν έχει διαφορά από την επιμελή πινελιά. Είναι τόσο απαραίτητα σαν οι αδιόρατες ανάσες που συμβαίνουν απλά με εισπνοή εκπνοή κα χωρίς καμιά πληρωμή ενός πάρε δώσε με τον περιβάλλοντα αέρα. Γι αυτό μιλάνε οι γνώστες για διαρκή έμπνευση χαμηλής πνοής και στοχασμού, καθημερινό χτίσιμο να αναδείχνει γεγονότα ψυχών.

Τι άλλο ήθελε για να πιστέψει ,πως εκείνο που ήλπιζε το βρήκε και ερχόταν κατά πάνω της με ταχύτητα κομήτη, αφού και κείνη δεν πήγαινε πιο αργά. Στη σκέψη αυτή σκίρτησε έτσι που την έκανε να κινηθεί γρήγορα προς την ακτή. Ξάπλωσε στο ψαθί της και βυθίστηκε στην εμμονή της. Ο ήλιος έκαιγε την πλάτη της και σύρθηκε στη σκιά της ομπρέλας της. Για λίγο την απασχόλησε η παρέα της κι αυτό το βρήκε καλό γιατί την απέσπασε και διαχύθηκε μαζί τους με προσποιήσεις που δε συνήθιζε. ανακάλυπτε τώρα πως ο χρόνος έχει ένα εύρος που δεν είχε υποψιαστεί για πολύ καιρό. Είχε περάσει μακριά η εποχή των εφηβικών αναμονών που μάκραιναν έτσι τις μέρες σε ατελείωτη μελαγχολία από χτυποκάρδια των θρανίων. Με το χρόνο εκείνων των εποχών κάπως μετριόταν αυτό που ένιωθε. Τώρα όμως ήταν διαφορετικά ,ήξερε πια τι θέλει. Και ήταν σχεδόν κοντά της , μια ανάσα δρόμο ,αλλά μέσα από ένα πυκνά αδιαπέραστο χρόνο μέχρι το βράδυ που δεν ερχόταν και τόσο γρήγορα. Το βιβλίο ανοιχτό μπροστά της ,αλλά σελίδα μέχρι το σούρουπο δεν άλλαξε .Είχε γυρίσει μάλλον σελίδα στο βιβλίο της ερωτικής της. Ήταν έτοιμη για τα βαθιά. Ξαναβούτηξε. Αυτή τη φορά με ορμή. Με συχνές βουτιές και απλωτές. Την εμψύχωνε η ιδέα της και με δύναμη πέρναγε από κύμα σε κύμα. Γευόταν τον αφρό, την αρμύρα ,τον ήλιο. Ένιωθε στην αγκαλιά της τη θάλασσα όμως δεν τη γέμιζε. Ήταν άδεια κα ήξερε με τι μπορούσε να γεμίσει. Και επίσης ένιωθε πώς μπορούσε να μεταμορφωθεί τούτος ο απόμερος μυχός της παραλίας σε κήπο ηδονής.

Ο έρωτας για τη γυναικεία ομορφιά που είναι ανάμικτος με τη λαγνεία.

Όμως κοπέλα μου τώρα πες το πούθε κατεβαίνεις κι από πού κρατάει η σκούφια σου; Τον μισούσε ,τον άντρα της. Και κείνος το γνώριζε κι ενέδιδε σε κάθε της άνοιγμα. Χαλάρωνε τους φράχτες για να πηδήξει και να γευτεί τη ζωή που την καλούσε ώστε να επιστρέφει ξανά. Ήταν άνθρωπος ευγενικός ,ενήμερος των ηθών της εποχής ,καλός με τη ζωή του, και κάπως ατυχής. Ίσως τον παίδεύε περισσότερο από ότι έδειχνε κι από ότι παραδεχόταν ,η μοίρα του σπιτιού του. Στην πρώτη ματιά το έβλεπες ,πονούσε μην τη χάσει . Η προσποίηση του ήταν μια ασπίδα αυτού του πόνου. Αν το έδειχνε θα γινόταν φορτικός. Οπότε έδειχνε ανεκτικός και διασκέδαζε αφήνοντας τη ζωή να κυλάει σε ρηχά νερά .Την ανάγκη φιλοτιμία. Έμοιαζε να είναι αδειούχος από τους μεγάλους θορύβους και δε ζητούσε τίποτε παραπάνω από την καλή και ήσυχη παρέα, την ευχάριστή συζήτηση ,και όλα στο μέτρο της ολιγάρκειας .Ήξερε επίσης πως όσο κρατά η γυναίκα του σχέση με το πορτοφόλι του τόσο μόνον θα έμενε κοντά του ,για το μετά ούτε που ήθελε να το σκέφτεται. Γνώριζε καλά το ποτό. Κεντροευρωπαίος που αφού δοκίμασε δαμάζοντας όλες τις γεύσεις της μπύρας είχε στραφεί στο ουίσκι. Έπινε με μέτρο για άνθρωπο του είδους του και κάτι δα είχε δαμάσει στη ζωή του αφού του έλαχε να είναι σύζυγος αδάμαστου θηλυκού.

Τι σημαίνει αυτό κοπελιά μου;

Σημαίνει πως δεν έχω άλλο καιρό να υποκρίνομαι. Ναι αφηνόμαστε εν γνώσει μας σε μια σχέση με προσχήματα ,όμως χωρίς θυσίες στων αφόρητων τη στενωπό. Υπηρετώντας το σπίτι ,αλλά δίνοντας χρόνο στην ευχαρίστηση, στο γούστο. Αυτό είναι αρχή για την εποχή μας. Αφήνουμε ελεύθερο το δρόμο στο σύντροφό μας που έτσι κι αλλιώς κανένας δεσμός δε θα μπορούσε να τον εμποδίσει. Έτσι είναι ο καιρός .Μην ψάχνεις να βρεις καταγωγή . Στη χώρα μας έτσι συμβαίνει με όλους και σεις εδώ δεν πάτε πίσω.

«Να αντικρίσει στο μάτι του το είδωλό της και μόνο αυτό εξυψωτικά με ένταση ζωηρά θελγμένη»

Είναι τόσο σημαντικό λοιπόν να πούμε πράγματα του έρωτα; Και μάλιστα όταν ζητείται τόσο απλά. Ή μήπως δεν είναι τόσο απλά. Θυμήσου τότε εκεί στη μέση του πουθενά ,την ερωτική πάλη, τον ερωτικό όλεθρο. Ψηλά τα αστέρια και κάτω η θάλασσα να λικνίζεσαι στη βάρκα που δυο χωρά με αφημένα τα κουπιά ,ησυχία. Το μελτεμάκι ελαφρά χαϊδεύει μόλις που νιώθεται. Μόλις που νιώθεται το χάδι που σε τρομάζει και σε ξυπνά σε κάτι που μέσα σου είναι σκοτεινό. Μια σκοτεινή αίσθηση του πουθενά και που η μνήμη την ανακαλεί στο τώρα τόσο έντονα .Τι φόβος του μαύρου τι πανικός ,τι γεύση σ ένα σκοτεινό παφ!

Είναι όλο αυτό οι υποσχέσεις. Αυτό και τίποτε άλλο όλες οι λάμψεις των νοημάτων. Ποιος μένει εκεί πάνω ,κι εκεί κάτω ποια βήματα παρακολουθούν τα βήματά μας μέχρι να συναντηθούν με τα δικά μας σπάζοντας την κρούστα της γης;

Έλα ξανά και ψιθύρισε μας κοπελιά τον καημό σου. Καλά ακουγόταν η φωνή σου ,γλυκιά ήταν η γεύση από το φιλί σου .Ηχηρό το χάδι σου τόσο που στέναξε το κλειστό όστρακο του στήθους .ήταν η απάντηση στο σκοτεινό και μαύρο; Ή τι άλλο μαθές ;

Όσα σώματα κι αν καλέσεις πάλε αυτού θα μείνεις.

Για πόσο μπορούν να πάλλουν να παλεύουν τα κορμιά. Σε λίγους γύρους κι ο αγώνας τους είναι για τόσο. Με όση ορμή κι αν κοιταχτούν σύντομα μαθαίνουν ποιος είναι ο νικητής, ο δαμαστής και πως κλέβει τη λάμψη τους.

Τότε και που να στρέψω τη φωνή ,που κλήση να αποτείνω;

Κάλιο να παραπέσει κι η φωνή σου ,ησύχασε. Άκουε την ησυχία, την πιο μεγάλη δασκάλα την ήρεμη των μύθων, που αποφεύγει τα φλύαρα στόματα και τη βουή, που θορυβούν για να ξεχνούν. Και τώρα που έμαθες με τι μοιάζω τράβα το δρόμο σου, νίκησε αυτό το φόβο, σίγασε την αγωνία και στη σιωπή σου ακροάσου τη μουσική των αστεριών. Φόβος δεν υπάρχει ,σκοτάδι δεν υπάρχει, όλα είναι εσύ και όλα είναι από σένα αν..

  Ξανακοιτάζω το σχεδίασμα του έρωτα με φόντο θάλασσα. Βλέπω τώρα το σιγανό πλησίασμα των σωμάτων. Γονατιστοί στην άμμο σε ελαφρά περίπτυξη αλλάζουν φιλιά σαν ερωδιοί.

Τις «λεπτομέρειες» τις επικαλείται κανείς πλήρως δεν τις αφήνει

να βυθιστούν ,αυτές είναι το φως των πραγμάτων. 

Μη νομιστεί ότι είναι κάποιος που τους βλέπει ,μόνοι τους στην έρημη ακτή αφημένοι, λυμένοι, ερωτεύονται, καταμεσίς του άψυχου τίποτε. Δεμένοι χέρια πόδια σε ένα. Μόνος τους πόνος οι ερωτικές τους αγκαλιές. Αφήνονται να κυλιστούν απαλά  κι η άμμος γράφεται από καμπύλες σωμάτων . Τα πέλματα νοτίζει το κύμα. Μέθη ερωτική ,της παραδίνονται ,τους φουντώνει, ακολουθούν το ρυθμό της, γοργά ανεβαίνει πιο γοργά ,λύνονται στο σπασμό ηδονικών κυμάτων ,τους κραδαίνει ένα πιο μεγάλο κύμα κι ένα πιο δυνατό, τους τινάζει η λαχτάρα που κρατούν σφιχτά ,αγκαλιαστοί διαβαίνουν του ωκεανού το αφήνιασμα, κρατάνε πιο δυνατά τις αγκαλιές ,αλλαλιασμένοι, ξετιναγμένοι, δένονται πάλι και ξανά βουτάν στο ύψος της ακτής.

Δε βγάζω άκρη .Πως έφτασαν εδώ. Πρέπει να μας το πουν .Δεν μπορούν έτσι λαθραία να διαφεύγουν και να μας κρύβονται σε καίριες συναντήσεις που αν μη τι άλλο κρύβουν νοστιμιές. Ποιος τους είδε;

 Τους βλέπει ο τρόπος της ψυχής τους που είναι δρόμος για το αφήγημα.  Ο μόνος δρόμος που μπορούν να βαδίζουν με όλη τους την απόφαση .Το υπόλοιπο μέρος της γιορτής τους μένει άφαντο και ανυποψίαστο. Όλη τους η ψυχή φτιάχνεται από μια τέτοια ύλη , κι αν πέσανε σε μια αγκαλιά ,εκεί τους έριξε ο πόνος τους με βιάση. Βιαστικά όντως κινήθηκαν στο σμίξιμο. Αλλά όχι και τόσο ,γιατί δεν είχαν άλλο χρόνο για χάσιμο και μέσα του χωθήκαν.

Χώρισαν στη μέση του δρόμου. Εκείνη του είπε σ αγαπώ και ξαναγύρισε φοβισμένα για τελευταίο φιλί ξανάπε σ αγαπώ με γόνατα που έτρεμαν με χείλη που σπαρταρούσαν με μάτια υγρά άπατα ελεητικά ερωτηματικά ερωτικά: θα σ αγαπώ πάντα.

Αγαπήθηκαν ανάμεσα ουρανού και γης, στη μέση του πουθενά. Στη μέση του πουθενά αποχωριστήκανε. Καμιά δίψα δε σβήσανε, διψασμένοι στο θερμό τους αγκάλιασμα ,ανάμεσα ουρανού και γης για πάντα.

Ο έρωτας αυτός φέρει τη μονογραφή των σωμάτων τους σε μια νυχτιά δίπλα στο κύμα .Για πάντα.

Και κάποια αδιόρατα ίχνη στην άμμο από πάλη σωμάτων σε δίψα ερωτική φρενιτιώδη. Τολμηρή. Θα τη σβήσει το κύμα. Για πάντα.

Η καμπύλη της διαφθοράς και η λιτή ίσια γραμμή του αδιάφθορου ήθους ,η τεθλασμένη μιας και αδικήθηκε υποβάλει τους όρους επί υδρίας. Το δροσερό νεράκι στην υγειά μας!

Ποιος είναι ο γεωμετρικός τόπος τούτης της ερωτικής ιστορίας.Τι μπορεί να μας δασκαλέψει αν δεν μάθουμε περισσότερα γι αυτόν. Ποιοι σμίξαν ,τι είδους κορμιά, ποιες ανάσες, ποια ορατή Ευρώπη προκύπτει από το ξετύλιγμά του;

Ποιου καιρού τα ανεμοβρόχια θα χουν να μολογάν και τι; Ενδιαφέρει γιατί είναι μια καθημερινή Ευρώπη που πυκνώνει τις σχέσεις της. Και ενδιαφέρει γιατί μια Ευρώπη πρώτα και πρώτα χτίζεται στην ερωτική  ανερεύνιση.

Και γιατί οι μικρές θείες ταξιδεύτρες σε μαρτυρούν Αχέροντα στις Αλεμάνιες πατρίδες τους. Αυτή η λεπτή ερωτική ελευθερία που τρικυμίζει τα λουλακιά μάτια της Μπέρθας  με το διάφανο κορμάκι ,που βουτά στο ορμητικό κρύσταλλο του ποταμού με χάρη τόση και ομορφιά, με βλέμμα τόσο καθαρό με ανυπόκριτη κλήση δεκτικότητα είναι μάθημα Ευρώπης. Είναι μάθημα του “Felix Austria nube” σε άλλους καιρούς, καιρούς που η μεγαλήνωρ ησυχία οδηγεί. Καιρούς που με μάτια τέτοια μπορείς να ταξιδεύεις γεμάτος με την ομορφιά τους.

Κορίτσι του Klagenfurt σφίξε τον στον κόρφο σου, το σφριγηλό σου κόρφο, τους δυνατούς μηρούς με χάρη δελφίνας. ‘Ετσι όπως κολυμπάς ,έτσι  με τη γρηγοράδα που χάνεσαι στο βυθό κι ανεβαίνεις, Γλιστράς στην αγκαλιά του και τη χάνει .Χάνεται.

  Μαρτύρησέ τους  στο τραγούδι σου αργυρή φωτιά ,φως φεγγαριού. Και δε θα πάψω κάθε καλοκαιράκι να τους καλώ στις ακτές, στις όχθες, στο μελτεμάκι.

Κάτω τους ο ωκεανός πάνω τους ο ουρανός η βάρκα τους λικνίζει κι ένα θαλασσοπούλι επιθεωρεί το πέλαγο.

Ποιο είναι το ψαχνό.  Η ανάλαφρη ηδονική θύμηση ,η λοξή ματιά που άστραψε με τόλμη ερωτική και άνοιξε πληγή μες στην ψυχή και την κοκκίνισε στο θερμό σούρουπο. Πόσο βαθιά μπορούμε να πάμε. Όσο κρατά μια μεταφορά χτισμένη αυστηρά στο σχήμα της άμμου. Ο έρωτας δεν έχει τελειωμό στα αρμυρίκια. Σε επικαλούμαι έλα με του βοριά τα κύματα στο άτιμο μελτεμάκι συντροφιά.

Το διττόν της γλώσσης ,δισσοί λόγοι μα όχι δυσοίωνοι.

Κι όμως ακόμα δεν συναντήθηκαν .Ακόμα δεν είδαμε πώς  φωτίστηκε η ακτή από το σμίξιμο στην άμμο. Και δεν είδαμε τη σελαϊκή εκτίναξη στη ράχη των κυμάτων και πως δελφίνια αποκρίθηκαν στο τραγούδι της ηδονής.

Σκίρτησαν οι βουκαμβίλιες εκείνο το απόγευμα από το πέρασμα της Μπέρθας ντυμένης σε εμπριμέ φόρεμα ριχτό που τόνιζε γοφούς και μπούστο σφιχτό στη βαθιά μέση της. Λεπτοδουλεμένα χρυσά σκουλαρίκια έκαναν τα μάτια της περισσότερο αστραφτερά και το γέλιο της έφεγγε από τα άσπρα δόντια της. Ελαφρύ άρωμα και σανδάλι στο πόδι σικ για το πέρασμα στις όχθες. Μαύρο περίγραμμα βάθαινε το μάτι.

Περάσανε στην ακτή .Ήταν τόσο μα τόσο ανυπόμονη που σαν πατήσανε στην άμμο κρεμάστηκε όλη επάνω του μα με τόση ορμή και φλόγα και δαγκωτά φιλιά κι ήθελε να γείρει αμέσως να βυθιστεί και να κοπεί σε άγριο ερωτικό δόσιμο. Τόσο την έκαιγε η αναμονή ,ή τέτοια φλόγα είχε ανάψει μέσα της ο μεσημεριανός ερεθισμός στο θαλασσινό χορό καθώς κι ο πυρετός της χθεσινής αναμονής που ματαιώθηκε αφού χαθήκανε. Τρεκλίσανε αγκαλιαστά βαδίζοντας ως την πιο απόμερη κρυψώνα που τη σκιάζανε αρμυρίκια .Πως την πρωτόνιωσε, πως μπήκε μέσα της στο υγρό της αιδοίο και τον τύλιξε στο μέλι του, στην γλυκιά περίπτυξη τα λεπτά χείλη το μαύρο πανικό, το χρυσό τρίχωμα ,στεγνό χορτάρι που πότιζε η καυτή λάβα , η ακραία υπόσχεση ,το χάσιμο στα αδρά της μπούτια, στα σφριγηλά της ημισφαίρια στη  βαθιά χαράδρα που περιστοίχιζαν απόκρημνες πλαγιές από μάρμαρο μηρών .Εκεί μέσα χάθηκε, τον έσβησε ο όλεθρος στο ροδί μετάξι .Νύχτωσε κι έφεξε μαζί ο τόπος άνεμοι ατλαντικού τον φύσηξαν πάνω στις κορφές των βυζιών της όταν πιάστηκε να κρατηθεί στη γη.

Ποιο μέλι ,ποιος τρύγος, ποιος γκρεμός, ποιες όχθες. Δεν είναι αστεία πράξη ο έρωτας κι όπως σοφά ομολογείται καμαρωτή καταστροφή. Καλείς στη μαύρη απελπισία σου να πας πιο βαθιά, πιο δυνατά ,πιο οργιαστικά ,καλείς τη γλώσσα να το πει, μα μάταια, Όσα  εκεί γνώρισε δεν της αρκούν τα λόγια να τα πει. Μάταια ανάβεις τον πόθο, μάχεσαι και νικιέσαι. Η Μπέρθα είναι πιο βαθιά κι ακόμα πιο βαθιά. Απελπίσου. Την όργωσε ,την τύλιξε κύμα ηδονής ,οργάζει, βογκά. Συσπάται η λεκάνη της ,τον σφίγγει στα λαγόνια μέσα της τον τραβά ,πιο μέσα. Απελπισμένη μάχη των κορμιών ,απελπισμένα λόγια του έρωτα. Η νύχτα δεν αργεί να διαβεί σε όσα λεπίδια ηδονής κι αν κοπούν ,η λαχτάρα μένει. Όνειδος νικημένοι του έρωτα, απέλπιδες εραστές που τους γλείφει το κύμα ,απαρηγόρητοι. Τους θέλησε τούτη η ακτή ,στο βάθος της γευτήκανε του έρωτα το πιο καυτό φιλί. Του έρωτα το κόκκινο , το σχεδόν μαύρο. Από τα υγρά του ,από τα χαϊμαλιά του κρατήσανε μια γερή χαρακιά στα στήθη από το φιλντισένιο δόντι της κι έδεσε στο λακκάκι του μηρού της το πιο βαθύ σημάδι του φιλιού.

Κι ωστόσο όλη μας η προσπάθεια να πούμε το γυμνό ,να πούμε τον έρωτα ανέλπιστα άδοξη πήγε ως τώρα. Και τούτο σημαίνει πως από μάταιο δρόμο πλησιάσαμε. Δεν είναι τούτο το γυμνό, δεν είναι εδώ ο έρωτας. Είναι λεπτός και γλιστρά ,είναι νεαρό παιδί κι έχει τα τερτίπια του. Μα κάπως δα θα υπάρχει τρόπος να ξεκλέψουμε να βγούμε αντικριστά του σε κάποιο κρύφιο του μονοπάτι, όπου ίσως και συχνάζει κι η γύμνια.

Η Μπέρθα σε ξαναπλέκει στη μπέρτα της. Ότι πατήσαμε στο κρυφό δρομάκι που λέγαμε ότι ο έρωτας μονολογεί σε συνάφεια με τη γύμνια. Κι ο έρωτας εκεί είναι βουβός ,και τόσο μυστικές φωλιές δεν αντέχει. Θέλει παλμό πλατύτερο  παλμό που να συχνάζει τη ζωή με πλατύτερες βλέψεις .Κοιμάται τα σώματα αλλά ξυπνά σοφότερος.

Πλάγιασα για να ορθωθώ. Απ την καθαρή μοιχεία ,βγήκα ψηλότερα ένα σκαλί. Είμαι στα καλά μαθήματα στα καλά έργα.

Κάτω τους ο ωκεανός ,πάνω τους έναστρος ουρανός βάρκα χωρίς κουπιά δυο σώματα σε ένα, ακίνητοι εκστατικοί για πάντα, ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΓΩΝΙΑ

Μπορεί τα φαινόμενα να μας απατούν μα εμείς μάθαμε τις ελπίδες μας να πετούν.

Από ένα στοίχημα να δούμε πως ηχεί η φωτιά του μαύρου έρωτα ,του έρωτα που πίνει ηδονές από λακκάκια του κορμιού. Του έρωτα που νοσταλγεί το μαύρο φως από την άλω της ρώγας στήθους γυναίκας βαθύκορμης.

Μέχρι εδώ είδαμε αμυδρά συνάντηση σωμάτων ,δεν είδαμε τη σ υ ν ά ν τα η σ η . Έμεινε αόρατη. Αυτό σημαίνει ότι δε ρυθμίσαμε την πορεία στο σωστό βηματισμό. Ποια συνάντηση έλαβε χώρα, που και πως, σε ποιο χρόνο. Να αναδειχτεί το συνειδητό ποιόν της .Τι είδους ομορφιά και ποίηση έχει. Που το αξιόλογο .Κι ακόμα που έγκειται η σωματική εμπλοκή. Τι βίωμα έχει. Και τα ερωτήματα μοιάζουν να μην έχουν τελειωμό. Σχεδόν παραμένουν αγνώριστοι κι ο κόσμος που τους περιστοιχίζει αόρατος. Κάποιες θεμελιώδεις περιγραφές είναι εντελώς απαραίτητες ,όταν μάλιστα υπάρχουν αξιώσεις μεγαλεπήβολες για εποπτεία εμπειρίας, με συμπύκνωση ,συγκέντρωση , συγκεκριμενοποίηση . Που είναι όλα αυτά στο χτίσιμο του ειδωλικού .Που είναι οι αμιγείς εικόνες έστω του φυσικού κάλλους για το ερμηνεύον πνεύμα. Για το νόημα νοήματος. Κι ακόμα για το συνορασιακό μέλημα.

Οι πιο σκοτεινές κλίνες του Νου.

Καιρός έστιν η νόσος ψυχής‘ ο πληγείς δ’ είσω δή τιτρώσκεται. Ο έρωτας είναι ένας καιρός που πιάνει ίσια στην καρδιά ,μια καταιγίδα ,μια θύελλα, ένα σκίρτημα ομοιώσεων , κι από τις πληγές αυτές ο πληγωμένος μέσα του κατατρώγεται.

Ένα φυσιογνωμικό ψάξιμο σε τούτη την προβολή ,ίσως να μας οδηγήσει κάπως στα σουσούμια της γύμνιας. να προχωρήσουμε κάτω από τις προσχώσεις σα χωματουργοί. Να μας δείξει ο καιρός την αλήθεια τους με τα αρχικά τους. Από το δέντρο στη μέση του περιβολιού. Με όλο το περίγραμμα του ταιριαστού και του αταίριαστου , το ανέβασμα και το κατέβασμα και τη μαγγανεία ή το κακό του το χάλι. Αλλά πιο πολύ , η πιο μεγάλη έγνοια ,για τις βαθιές εμβιώσεις .Αν και το πιο φευγαλέο έχει τη μικρή πικρή του χάρη. Όπως κι οι πρώτες εποχές που σε ταξίδευαν με το μονόγραμμά της. Να τα ξαναστήσω ολοζώντανες εικόνες αισθηματικής αγωγής, σημάδια στο δρόμο της ζωής και φάροι για τον αυτογνωρισμό .Κι αφού πετύχει αυτή η σπουδή , να ανοίξει ένα γύρο ο άλλος κόσμος ,ο πιο επιτήδειος στον ανασυρμό και την αναπόληση. Και επισημαίνοντας τις πιο οικείες διαδρομές των πόλεων και των χώρων του βιώματος με περιγραφές πιο αδρές ως στήσιμο σκηνικών διαβάσεων για συμβάντα .Οι φίλοι ,οι γνωστοί, να αξιώσουμε τις μορφές τους συμφύροντας.

Μυστάγωγη φρενήρης

Ανάμεσα ουρανού και γης , η βάρκα χωρίς κουπιά ,σε ένα. Ο καρχαρίας κάνει κύκλους νιώθεις το φτερό του, ο γλάρος γράφει στο λευκό του τον ουρανό. Στο απέραντο του πουθενά δυό δάκρυα σε ένα στην αφωνία του απέιρου, τυλιγμένοι σε αδιαπέραστο πούσι .Η βάρκα ακυβέρνητη, κουκίδα στην απεραντωσύνη στα σύνορα του τίποτα. Κάθε υποψία κόσμου παλιά ανάμνηση που έσβησε στο μαυροπίνακα του χάους .Λυμένοι από όποια ακτή στο αστείο τσόφλι της βάρκας, πέρα απ όποια επιθυμία πέρα από κάθε στεριά στο λίκνο του πελάγου ,στη σχεδία του ουρανού. Πέρα από κάθε αίσθημα ,πέρα από κάθε αίσθηση, πέρα από νου, έξω από το όστρακο του κόσμου μπροστά στις πύλες της ανυπαρξίας στην κατάλυση του γνώριμου, εκεί που οι ρίζες του όντος ατροφούν πίσω από του μηδενός την επικράτεια, πέρα από νύχτα και μέρα ,πέρα από το φανταστό και το αφάνταστο. Στην αδιόδευτη περιοχή, το ανεπίδεκτο λόγου, την άγραφη λησμονιά, το άγλωσσο άχρωμο άηχο άφωνο αδιόρατο αδαίμονο ασύλληπτο αδιόδευτο απρόσιτο ασάλευτο αδιανόητο άθελο μήτρα του μηδενός, τη μήτρα της ανυπαρξίας άχωρο άχρονο άφωτο απαράστατο αδιάστατο στον πόντο της ανυπαρξίας ,το λίκνο του πρωτομηδενός.

Λύκηθος: Ίζημα φωτός ,το τελευταίο φως της στάχτης μας. Και ξαναρχή ,ξαναμπαίνει η φλόγα της ζωής με νέα πνοή.

Βίωση ερωτικού μηδενισμού ,η άλλη όψη του υπάρχοντος. Η αντίκρυση της απόλυτης ομορφιάς είναι μηδένιση της ύπαρξης. Οι μύστες του ωραίου σε όλους τους καιρούς το υπαινίσσονται, επισημαίνοντας πως δεν πρέπει να αμφιβάλουμε ότι έτσι είναι. Δε θα τους χαλάσουμε καρδιά. Ο καταλυτικός έρωτας ,ο έρωτας μυσταγωγός καταλήγει στο θάνατο της ερωμένης σε όλες τις μαρτυρημένες πραγματώσεις. Ο μοναδικός και αποκλειστικός έρωτας έχει αυτή τη ροπή ,είναι θανατόληπτος, εκμηδενιστικός αλλά και πηγή του ποιήματος: η τεκνοποιία του, από το θάνατο της αγαπημένης ,το δημιουργικό δόσιμο του ποιητή ,το σβήσιμο στην αναμνημόνευση του πάθους η παραφροσύνη. Με πόσο θάνατο είναι χτισμένη η ιστορία του ανθρώπου, τα ερείπια της κληρονομιά μας το μαρτυρούν, στη χώρα τούτη ,στενή λωρίδα γης με μακρύ δρόμο στο χρόνο βαδίζουμε πάνω στις στάχτες των προγόνων. Χώρα σπαρμένη δακρυδόχες ώστε δεν ξέρεις αν τούτη η γη είναι πιότερο ποτισμένη δάκρυ η αίμα. Σε κάθε μας βήμα μας οστρακίζουν οστά και όστρακα τάφων προγονικών. Σε κάθε μας συνάντηση στους σύγχρονους δρόμους των πόλεων τα πρόσωπα των συμπολιτών μας μαρτυρούν το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι ,ποιο όνειρο αρχαίο τα μάντεψε ,τι επιθυμίες κυλάνε στο αίμα τους. Σύμβολα του πάθους όλοι τους : σταυρός και λόγχη και όξος. Τούτη η γη του Ρωμιού του βγήκε ξύδι και το ξέρει. Γι αυτο προσεύχεται σε κρυφές και μυστικές γωνιές και στα ξωκλήσια ,μάτια να μην τον δουν , και το ίδιο ξεχνιέται στη βιοπάλη ,τη διάχυση, το σκόρπισμα.

Μια ματια σ αυτό τον καιρό απογοητευμένοι του καιρού. Απογοητευμένοι για τις δύσκολες συνάφειες ,το στενό κλείσιμο, τη νοητική ακαμψία. Απογοητευμένοι για το στενό χώρο ,την ανυπαρξία προκοπής, την έλλειψη πνοής. Με όλες τις εφόδους και γυρνάμε ξανά στην πτώση. Πτώση που προξενεί η ανυπαρξία φαντασίας και η λειψή παιδεία. Αναζητήσαμε τους μετέχοντες ημετέρας παιδείας και σκοντάψαμε .Δυο τρεις αναλαμπές ,παρήγορα φωτάκια στη σκοτεινιά του απόμερου γαλαξία μας, κατέχοντες και έχοντες θάβουνε του χρυσάφι του έθνους : εργασία και νιάτα.

Το μισοσβησμένο κάρβουνο της έμπνευσης μια πάει να σβήσει μια φλογίζεται.

Η καθημερινή αόρατη ζητά τη φωνή της.

Σπουδαίο είναι το άσημο ,η αποξεχασμένη γωνιά που αφέθηκε στη λησμονιά τη , σιωπηλή μυστήρια.

Ενοποιητική αρχή: Συνταγματική ρύθμιση της αντιπροσώπευσης ,θεσμική διακυβέρνηση. Πηγή του πολιτικού σύμπας ο λαός. Διαφάνεια, ανάδειξη με κριτήριο τα προσόντα, προδιαγραφές για την ανάδειξη των καλλίτερων και πρόνοια για την στήριξη των αδυνάτων.

Η αρετή είναι μεσάζων όρος του υψηλού: μπορεί να μεσουρανεί ως προς τα ηθικά πλούτη ,και να μετριάζεται η υλική της δύναμη. Προς μια Πολιτεία πνεύματος απεριόριστη, ευημερίας μετριασμένα.

Φωνάζουν κάποια πράγματα δυνατά. Φωνάζουν σαν ελαττώματα και φωνάζουν σαν παραλείψεις.

Φωνάζει η σοβαρότητα ,η ειλικρίνεια και φωνάζει η διόραση. Θέλουν να ελευθερωθούν από το σκότος το εσώτερο. Να επικρατήσουν με φροντίδα επιμέλειας ,επεξεργασίας ,αγάπης, χαδιού.

Με σχεδιασμένη μελέτη ,με εσκεμμένη διάθεση.

Καρπούζι ηδονικό που τρως και δεν τελειώνει ,είναι όλο χυμό στο κόκκινο, κόκκινη καρδιά του κόσμου.

Τούτος ο κόσμος δε φτιάχτηκε αποκλειστικά για κάποιους προνομιούχους, μήτε για όποια μικρή ή μεγάλη γιορτή, είναι κόσμος όλων. Κι εκείνοι που καμώνονται τους πρωταγωνιστές της ιστορίας βλέπουν σύντομα πως όποιες νίκες τους κι όποιες αυτοκρατορίες ,περνάνε σε χέρια άλλα, όχι αναγκαστικά πιο προνομιούχα γιατί στο πρόσωπο των πρώην διαβάζουν τη δική τους άχαρη χάρη. Πέφτει θάνατος μαχαιρωτής το ίδιο στις φτωχές καλύβες και στα ψηλά μπαλκόνια.

Το έργο είναι επείγον και καλεί να πεις το λύσιμο των αγκαλιών .Το δάχτυλο της παράδοσης σου τείνει να παραδοθείς, σε δείχνει. Θηλάστρα φύση ,η πάντων μητέρα ,δασκάλα και τροφός ,τα θήλαστρα υπαινίσσεται, ήπιες με δέκα δάχτυλα ,με δέκα φωνές το ευχαριστώ είναι λίγο, λίγο τα αναμμένα σα λαμπάδες δάχτυλα.

Βλέπεις την πίσω μεριά και σου μιλούν οι πίσω αιώνες. Των άγονων ερώτων η επικράτεια ,έρωτες μοναξιάς και δόσεως. Φάρμακα του έρωτα. Διαβαίνει βαδίζει ευγενική ομορφιά ταπεινώνει,είναι γυναίκας με το αίνιγμα της θηλύτητας γραμμένης, με ομορφιά πνεύματος, μελαγχολίας πρόσωπο, ζωγραφιστή, με άδολη γλυκύτητα, την στεφανώνει μελιχρό φως,σβήνει μέσα μας κάθε έπαρση,βουλιμία, πάθος, όποια διέγερση, κάθε σάρκας δαιμονισμός καταλύεται. Ανεβαίνει ο πνευματικός εαυτός ,ανάγεται η φύση στα ύψη ,η γλώσσα τα καλλίτερα λόγια γυρεύει, ο κόσμος αίρεται, γυναίκα ευαγγελισμός. Η γυναίκα αυτή ,από άλλη ύλη πλασμένη, είναι αερικό που το μυαλό μας καθαρίζει. Σπάνια είναι ,μάντισσα του εαυτού μας, καταλύτρα σωσμού, ήρθε και πέρασε. Μας σημάδεψε ,ύψωσε τον κόσμο στο ύψος των ματιών της. Άνευ μουσών τυφλές ανδρών φρένες. Σήκωσε έναν αέρα μελαγχολίας το πέρασμά της.

Δώρο της μητέρας φύσης , της πλούσιας φύσης ,της μεγαλόχαρης.

Χειρονομία γης.

Από την αγκαλιά της άμμου λύνονται τα μυστικά .Με ψιθυριστά λόγια, αθόρυβη έλξη του κύματος στην ακτή ,σύρσιμο της βάρκας χωρίς κουπιά στα ανοιχτά. Ομολογίες, όρκος, το κύμα παφλάζει ,με τα φτερά του ζέφυρου, με το κύμα, η φύση τα σκορπά. Φωνή μέσα τους σπλαχνική, από το ρυθμό, από τον παλμό, στον ένα χτύπο, στον κυματικό της θαλάσσης παλμό κι από κει στ αστέρια και πάλι επιστρέφει μέσα τους, τους ογκώνει ,τους εξαϋλώνει, εκστατικοί στο παν, το σκοτεινό όστρακο ανοίγει, εκστασιάζονται στο απέραντο, ανοίγονται οι πόρτες των ουρανών ,ανοίγονται οι κάτω θάλασσες, όλες οι αισθήσεις μια, ύστερα καμιά.

Πέρα από το όνειρο και πέρα από τη σιγή Πέραν του ουρανού και πέρα από τη γη

Μυστήριας άλγεβρας σύμβολο, μυστήριο ένα αλχημικό

Ωκεανέ, που οργάς ,πες, πόνος είναι;

Ουρανέ, που βροντάς, πες, τρόμος είναι;

Βοριά, που φυσομανάς, πες, απόγνωση είναι;

Η βάρκα μαύρη κουκίδα μεσοπέλαγα λικνίζεται στο φως του αιθέρα.

Στης νύχτας την αγκαλιά, στων άστρων τα φιλιά. Πόσα φιλιά είναι η νύχτα;

Το κύμα τους βγάζει στην ακτή. Τους δείχνει το δάχτυλο της μέρας. Από το βάθος τους η μνήμη τους ξυπνά στις ακτές της ζωής.

Οφείλουμε να περνάμε τα λόγια συνεκτικά, στο ύψος της παραδομένης σημασίας. Η σημασία δεν είναι κτήμα κανενός, ανήκει στο παν. Στο φως της τα λόγια μας αποκτούν βάθος. Από το ενέργημά της κάθε καλή πνοή ανασταίνεται. Στη θαυματουργή της επενέργεια παίρνει υπόσταση κάθε έργο. Έτσι που το παρελθόν από το νυν τείνει προς το μέλλον. Χρόνος μας είναι αυτό το μικρό δράμα από το νυν να συνδεθούμε με το παρελθόν, ενέργεια που είναι διαρκώς στραμμένη σε μέλλον, σύμφωνα με το βέλος του χρόνου και τη φορά του προσώπου μας. Πρόσω ιόν ,πόρσω personari , όψη . Αντοψία με όλο το χρόνο της ιστορίας μας, βαπτισμένοι στο ιστορικό. Η σημασία είναι προορισμός και καθορισμός.Τα γεγονότα μένουν εδώ, η σημασία οικοδομεί το πνεύμα που ταξιδεύει στο μέλλον ως αεί όντος και αεί γιγνομένου γέφυρα νοήματος συνεχίζοντας τη δημιουργία που είναι η διαρκής τελείωση του χρόνου και της ιστορίας.

Η ετερογονία των σκοπών. Αν με τον ψυχρό πόλεμο εγγυόνταν βία παγερή, με την κατεδάφιση των σιδερένιων τειχών η βία εκλύεται από έκνομες περιοχές που συγκροτήθηκαν ακαριαία και στέγασαν το πλεόνασμα βίας. Αν χώρες σαν την Ελλάδα δεν είχαν μέχρι σήμερα τάξη μισθωτών πάραυτα την απέκτησαν μαζί με το εισαχθέν έκνομο. Αυτό είναι και το μόνο μοντέρνο στοιχείο της Ελλάδας.

Το μυστικό της ομορφιάς είναι να την επαναλαμβάνεις με τόκο. Αυτό που έκαναν οι νέοι χρόνοι ήταν να εξοβελίσουν το νόημα και έκτοτε έχουν ριχτεί πίσω του να το αναζητήσουν. Είναι σαν το ανέκδοτο με το μεθυσμένο που ενώ έχασε τα κλειδιά σ ένα θάμνο τα ψάχνει κάτω από το φανάρι γιατί εκεί έχει φως.

Η ανθρωπολογία έχει διαπιστώσει ότι η σημασία έχει κοινωνική προέλευση και η κοινωνία θεμελίωση υπερβατική. Η φιλοσοφία των συμβολικών μορφών βρίσκει την καταγωγή του νοήματος στη μεταφορική γλώσσα του μύθου, ο Βίκο παρατηρεί ότι η ποιητική σοφία είναι η πρωταρχική μεταφυσική του ανθρώπου, προϊόν της αρχέγονης μυθολογικής φαντασίας. Εκείνο που μένει εκτός είναι και πάλι το βαθύ γεγονός που εμφανίζει τη σημασία και που η έρευνα σαν να το αγνοεί.

Όρος : δηλωτικόν του υποκειμένου πράγματος. Προσθέτω τη συγκρότηση

Έστω κι αν λέμε ότι είναι υπερβατική, κι αν ο άνθρωπος πήρε πίστη και πεποίθηση από το υπερβατικό, δεν παύει ακόμα κι έτσι να συνιστά τούτο ένα ανθρωπικό σωβινισμό. Η ανώτερη συνείδηση είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου, η συνείδηση όμως όχι, χαρακτηρίζει όλα τα ανώτερα θηλαστικά τουλάχιστον. Ο σκύλος ξέρει να διακρίνει πότε το ξύλο προορίζεται για το κεφάλι του και πότε όχι.

Φύσις είναι η ανάδυση του όντος. Αλήθεια είναι η ανάδυση του νοήματος του όντος. Σημασία είναι η συγκρότηση του όντος. Σ αυτές τις φράσεις συνοψίζεται η απάντηση της δύσης στο ερώτημα περί της ουσίας. Συνοψίζει τη συλλογή του όντος στην αυτοεκπτυσσόμενη εκστασή του. Λέει κατά κάποιο τρόπο το άνθισμα της φύσεως. Η φύση είναι άνθισμα, λάμψη του άνθους. Ο άνθρωπος τραγικό του όντος. Η ιστορία τραγωδία του ανθρώπου, που την προξενεί και την υφίσταται ταυτόχρονα Υποκείμενο και Αντικείμενο του είναι. Η μόνη του αξίωση λαβαίνει υπόσταση στη φρενιτιώδη συγκράτησή του μέσα στην κατεύθυνση του νοήματος.

Για ποιόν μιλάνε αυτά τα λόγια. Για τη μεταξύ δύσης ανατολής διελκυστίνδα μας, για μας που βρισκόμαστε μεταξύ αυτών των δυο ορόσημων όπου ζούμε την αποδημία του θεϊκού στοιχείου. Είμαστε ένα διάμεσο όπου νεύματα της αλήθειας συλλαμβάνουμε. Ένα φίλτρο που ανασαίνει το λόγο του μυστηρίου.

Οδηγός αγάπη, οδηγός παραγωγός εσωτερική νομοτέλεια. Φρόνηση αγάπη δύναμη στο παρόν: ανακάλυψη και αποκάλυψη του αιώνα, του αυλώνα στο βαθύτατο παρόν. Εισχώρηση στην αρμονία του υπάρχοντος, σύλληψη της μορφής που εκφράζει την αρμογή των αντιτιθέμενων με ακραία ένταση στοιχείων της πραγματικότητας ,κατάδειξη της ύψιστης αρμονίας τους. Το φοβερό και το αθώο στο μαλάκωμα της ριζικής ανιδιοτέλειας.

Το τεχνικό ηθαγωγείται στην αναστροφή της τέχνης: η θέαση της ροής με συγκινημένη ματιά ηθαγωγεί το κεντρί και το δέλεαρ σε “Spectrum Mentis”.Συγκρατεί τα αντιφερόμενα στην υψηλότερη ζωή, σε μια λέπτυνση πνευματική ως ενιαίο όλο, σύνθεση πλούσιας ζωής που βαπτίζεται σε ευθύνη, σωφροσύνη μεσότητα αρετών «τοξεύει καθ υπερβολήν» για να πετύχει το στόχο που είναι μια ισορρόπηση και κατηρέμηση σε ηθικό ανάστημα .Δικαίωση της ζωής ,γενναιοδωρία της υπάρξεως με ανώτερα, σε συμβολή ανώτερων Μαθηματικών ως Ανώτατα μαθήματα, και καλά έργα προσφορά με χάρη ,πραγματώνοντας σημασία.

Όποιο δρόμο και να πάρεις οδηγείσαι στο σταυροδρόμι της Ελλάδας της Ευρώπης και του Νέου κόσμου. Οφείλεις με ολική σύνεση να κάνεις να καρποφορήσει αυτή η τριπλή συνάντηση ως Ιδέα σου. Η έλξη αυτού του ερωτικού μαγνήτη οφείλει να αναδείξει τα γόνιμα στοιχεία προς μια ανώτερη ελευθέρωση εν δικαιοσύνη. Η Ελλάδα συναναπτύσσεται σε Εσπέρια αδράνεια και υπεροχικό τεχνικό ανάπτυγμα της Ατλαντίδας. Σφύρα και Άκμων είναι η παλιά Ελλάδα προς τη Νέα που ανατέλλει. Μέσα από την «istoria” ενός έρωτα που θέλγεται στον πραγματικά ελευθερωμένο κόσμο, τον κόσμο που εξέφρασε το «κίνημα ήθών»των τελευταίων χρόνων. Όπως εκφράστηκε και εκφράζεται με ιδέες, στοχασμό, τέχνη, καλλιέργεια, νέο φώς στις σχέσεις ,με πτώσεις κα ανόδους, ανά πάσα στιγμή σε εκκίνηση σε ομορφιά και αλήθεια ,με λογισμό και με όνειρο, .βρύσιν και δεν τα βλέπεις;

Με ακατάβλητο σθένος να εμμείνουμε στον ενθουσιασμό που επανορθώνει τα λάθη. Η αισιοδοξία να ανακαλεί την ομορφιά της ζωής όπως τη βίωσε η εφηβεία στην καλή της ώρα με τα ιδανικά της.

Ο ιδανικός έφηβος με φλόγα της καρδιάς του , με την άδολη ,οίος εσσί, ματιά του ,την καθαρότητα του αισθήματος ,την τόλμη, το σίγουρο πόδι, το ακατάβλητο σφρίγος ,την ηθική του δικαιοσύνη ,από μια ορμή που του έδινε πίστη και εμπιστοσύνη από τον εαυτό του προς το υπάρχον και αντίστροφα, χωρίς να υπολογίζει τίποτε και άνοιγε τα λευκά πανιά του ,φτερά στο πέλαγος της ζωής, από το ανοιχτό του κόσμου που του προσφερόταν. Σαν έτοιμος από καιρό. Από τη δεκατετράχρονη μούσα του παιδευμένος έβλεπε προς το πέλαγος της ομορφιάς. Αυτή του η αίσθηση δεν έλειψε ποτέ. Υπάρχει πάντα μέσα του τη ζεί, τον εμπνέει πάντα ,είναι η αισιοδοξία του .Κι αν άλλαξαν μορφή τα λόγια εκείνη η μεγαλύτερη αίσθηση λάμπει βαθιά μέσα του με μυθική αίγλη ,παραστάτης των αιώνιων οραματισμών του. Μ αυτήν είδε τις ανώτερες συναντήσεις της ζωής του. Κοιτάει πάντα από τον υψηλό εξώστη του σπιτιού του τον ανοιχτό ουρανό που σμίγει στο βάθος την οπτασία του Ιονίου πελάγους εκεί που σμίγει η μαβιά λοφοσειρά τη μαλακή γραμμή της με τη μαγεία της διπλής κούπας της Κερέντζας. Αυτό το ωμέγα,ανάστροφο χρυσό κύπελο γεμάτο φως ,χρυσή δακτυλήθρα στο κυανό χρυσό φως. Όπως εκφράστηκαν ως συμβολή συμπάντων. Οι φοβερές συμβολές της ζωής του.

Η νότια έκφραση της ματιάς που την παιδαγωγούν άτια της θάλασσας από φως κυμάτων παλλαπλών ανακλάσεων, ανοίγουν στο στέρνο στις πνοές ,στις μεσημεριανές λαύρες, στο αίθριο φως, πεμπτουσία και δόξα, φιλοσοφική απολλώνια αύρα, μουσική του απολύτου, χρυσό στεφάνι του άνω στερεώματος, δώρο και χάρις παντοτινή .Αιέν ιών.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ το ονομάζω όλον.

Κάθε μέρα και νέα μέρα και όλες οι μέρες μια μέρα. Χαρά του φωτός, αυτοπροσφερόμενο ,ακατάλυτο ,καθαρό, λαμπρό, δημιουργία, στρεφόμενον επί το ίδιον, ερχόμενο, ξύπνημα και τροφή, ενοποιό, δικαία αμοιβή, χαρισμένο,το πάσχεις, καθαρή υπόσταση, ποίηση , τελεστής χρόνου, αιώνιο, χαριζόμενο , λεπτό , ταξιδεύει τη ματιά μας, ανοίγει το νου, προσφέρεται, της φωνής αγγελία, μουσική φωτός. Διάκριση. Πλημμύρα φωτός που εξαϋλώνει τη βαριά υλικότητα.

Κατεβαίνεις τα σκαλιά να δεις εκεί που έχει πιο λίγο φως και όταν φτάσεις στο τελευταίο ,αρχίζεις με κόπο την ανάβαση. Σα βρεθείς στο ίσωμα βλέπεις τη σκάλα του φωτός. Πρέπει να την ανέβεις. Είναι η σκάλα καθήκον της πραγματικής ζωής. Η άνοδος είναι σχεδόν μοναχική πορεία. Αν η κάθοδος έχει συνωστισμό και διαγκωνισμούς ,και πόνο ματιών, πάθη και αντιξοότητες θα λιχνίσεις το υλικό χωρίς να το περιφρονήσεις ,όλα είναι αγάπη. Ο χρυσός στην πιο σκληρή πέτρα δοκιμάζεται, λυδία η λίθος, ξύσε το γρανίτη.

Δεν υπάρχει συλλαλητήριο ωρών, κάθε ώρα έχει τη θέση της. τα βήματά μας κερδίζουνε ρυθμό σε συμφωνία ωρών. Συμφωνία του χρόνου είμαστε, ένα τραγούδι που το συνθέτει ο χρόνος: Να, το υλικό της ψυχής μας. Μαγματικές χρονικές αποκρίσεις η υψηλή αρμονία , ο μεγάλος συνθέτης των αντιφάσεων της ζωής μουσικό απόσταγμα, δόνηση μουσική στην ιδιοσυχνότητα του σκοτεινού δωματίου του σώματος, που το φωτίζει το άπειρο.

«Να αποκαταστήσει την ανεπάρκεια του με την εντελέχεια της προσωπικότητάς του, το τι ην είναι «

Μπήκε στον κόσμο με γροθιές ,έτσι και βγήκε. Στους διανοητές της και τα έργα τους κρίνεται η ποιότητα κάθε χαράς και συνάμα από τη ζωή τους προδιαγράφεται και η πορεία τους. Η Αμερική θρέφει καλά τα απιδιά της ,έχει τα μέσα και τη διάθεση, γι

αυτό δεν μεμψιμοιρούν ,κάνουν έργο. και έργο μάλιστα που υπακούει στο ρυθμό της ζωής της και τον υψώνει.

Στην Αμερική η τέχνη και η σκέψη έχει βιομηχανικό παγκόσμιο χαρακτήρα. Έχει το σφρίγος της Ρώμης. Αυτός ο χαρακτήρας εντυπώνεται βαθιά σ όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ο δυναμισμός της αμερικάνικης αγοράς έχει την αναγκαία ωστική δύναμη να προωθεί τα προϊόντα της παντού και να είναι περιζήτητα. Διαθέτει το πλαίσιο και σκοπούς προς τούτο. Ότι εξάγεται καθρεφτίζει σφρίγος, υπαγορεύει τόνο ζωής, έχει την ισχύ της έχει απόφαση.

Έχει και την πρωτοβουλία πνεύματος. Υπέθαλψε την άνεση και την ευημερία. Ντιζάιν ίμαζ μάρκετινγκ χάιτεκ νόου χάου, θίνκ γκλομπαλ άκτ λόκαλ,σπέσιαλ παραγωγούς.

Ηγεμονεύει και στο στοχασμό και στην αναζήτηση. Μπητ , Χίπυς , Ροκ, Χόλυγουντ, μόντελινγκ , ΝΑΣΑ , Χάρβαρντ, Έρευνα, Ανακαλύψεις ,διαπρέπει.

Να κάνεις το κείμενο να ξεστομίσει εκείνο που συγκρατήθηκε και δεν είπε ακόμα, εκείνο που η εποχή δεν ήταν ώριμη να δεχτεί και που η δική μας εποχή ελευθερωμένη από δόγματα επιζητεί: Φιλιά φωτός.

Φαράγγια του Αχέροντα
νερό σιγοκυλά μέσα απ’ το βράχο
ακούς την πέτρα να μιλά
να γουργουρίζει σαν Άδης
ψηλά ένα ξεφτέρι όλα τ’ αψηφά.

Στο κέντρο δεν ξέρω ν ανεβαίνω όλα αναπόταμα τα βλέπω απόκρημνοι μηροί δια-
σχίζουν την άσφαλτο απόκρημνο σφρίγος ξίφος θηλύτητας επηρμένο ρομφαία δίκλωνη μπούτια τρίζει η άσφαλτος Σφίγγει τα μπούτια στενεύει ο κόσμος.
Προσοχή στο σκαλί. Σκαλί δεν υπήρχε. Υπήρχε το κενό μεταξύ αμαξοστοιχίας και αποβάθρας. Τράκαρα με το μηδέν. Βρήκα στο κενό.. Σκόνταψα στο τίποτα. Το παρακινδυνευμένο τίποτα. Aκτίνα επιθεωρεί το μέγα χάος.
*
Ευπάθεια εντόμου. Ήρθε ως το τραπέζι μου και μόλις το άγγιξα με την άκρη της πένας, χάθηκε. Πώς τα είχε καταφέρει ως εδώ; Αυτό είμαστε για το κραταιό ;
Πλευρικοί άνεμοι λέγονται οι δυσκολίες στο πέταγμα;
Όταν τελείωνε το μάθημα ο μαυροπίνακας έπρεπε να σβήνεται.
Την πύλη του βοριά κοιτά η αλήθεια, την πύλη του νοτιά κοιτά το φέγγος Κατακόρυφη ακμή κατά γκρεμού πτώση. Η κολώνα ενώπιον δονείται από τα χρυσά του λόγια. Δεν νιώθονται τα βήματα του Σωκράτη;

Της εκκλησίας το όλον παρεκκλήσιον

Κτίσμα από βράχο. Στο βάθος χάλκινη τρίαινα
στο στόμα της δρακοσπηλιάς κερί αναμμένο
μπήγεται στο πέτρινο δάπεδο, τρυπά την οροφή
συνέχεια της ο νυχτερινός σταυρός στην κορυφή υψώνεται.

Κατά παρέκκλιση μεταμοντέρνοι γάμοι
τελειώνουν την ομορφιά οι νυμφευτές τα νιάτα
κόβουν τα μαλλιά τους ,νιπτήρας νυμφαία
χρυσό πλαίσιο βέρες, λευκόριζα στεφάνια άνθη λεμονιάς.
Πάνω από το παρεκκλήσι αποικία γερακιών του γένους ικτίνος.
Φωλιές από πέτρα σαν καλάθια με βότσαλα στις σχισμές του βράχου.
Εσοχή λυκόβρυσης, λαμπυρίζει το νερό.
Κάτω απλώνεται του τσιμέντου η συνέχεια, θρυμμένο βουνό η πόλις.
Κρύπτη από βράχο, φυλή ποιητών στο καφενεδάκι .
Πέτρινα φύλλα σελίδες βράχου. Βουή πόλης δεν φτάνει εδώ
μουσική από αυλάκι χαμηλές φωνές «η πόλη δεν τους χωρά
η ερημιά δεν τους θέλει» δραπέτες της αιωνιότητας …

Έχασε το νερό η πηγή, πέτρωσε το νερό της.
Δεξαμενή χωρίς νερό, λυκόβρυση άνευ λύκων.
Στέκι ποιητών χωρίς ποιητές. Ποτίστρες δίχως άλογα
ουίσκι μας ποτίζουν, ο καιρός άλογο σε λιοτρίβι,
λιοτρίβι δεν υπάρχει.
Έπιασε τόπο η μοναξιά τον Κιθαιρώνα οι μούσες
Να λιώνουν για των Αντικυθήρων τους έφηβους.
Μέχρι να σκύψει να κοιτάξει από την άκρ
η του βράχου πόλις δεν υπάρχει.
Της εκκλησίας το όλον παρεκκλήσιον.
*

ΠΡΟΠΟΜΠΟΙ

Στο μεσοδόκι του κατωγιού, πάνω από το παχνί
ξανά τα χελιδόνια
ψαλιδίζουν αιθέρα
δελφίνια του αέρα
με αχνό ένα λίγο φωτόχρωμο
να ανακαλεί τον ήλιο στην πορεία του
χελι χελώ πηδά τα κύματα απαλά

Εκεί που πάω έρχεται καλοκαίρι.
Ο ήλιος έρχεται κοντά μου.
Του νόστου αποθυμητές
νόστο έχουν το καλοκαίρι. Αποδημούν ζητώντας χρόνο.

*
κρύσταλλο φωνή
άνω άβυσσο σκιά της σκιάς
δεν έφτανε ως εκεί η φωτιά
σκυθρώπαζε τοπία του Άδη
έφεγγαν αρουραίες στοές χαλκό
οξείδωμα κατράμι πολεμοβότανο
ασημόφεγγο δεν χωρά στον κάτω βυθό
στομώνει η πένα στον καπνό, φλομώνει φεγγερό κερί
της αβύσσου το στόμα
εξαστράπτει σκιές ηλιοκλώσματα.
Φωνή που περνάς σιδερένιες αβύσσους
καρδιά κάρβουνο φέγγει ;

Έπλυνε φωτιά το χρυσαστέρινο στέρνο
κύλησε μες τη νύχτα σεληνανθός ανθώνυμο νερό
χίλια αστράκια ανάψανε μες στη μελιά
της νύχτας τινάζει άνθη σε κούπα χρυσή
πίνουν οι μέρες πίνουν
βοσκή του ήλιου που έχει κρυφτεί
νυχτοφέγγαρο στου καπετάνιου το κατάρτι και πέφτει
στα χέρια της τσιγγάνας γίνεται ντέφι
στα χέρια της ζητιάνας γίνεται δίσκος
στα χέρια του τοκογλύφου γίνεται νόμισμα
στα χέρια του παιδιού γίνεται πουλί
σηκώνει τις παλάμες το παιδί ανοίγει φτερά το πουλί
ξαναγίνεται φεγγάρι.

Πού πήγες μέρα
Ρουθούνι δε σαλεύει σ αυτή την κνίσσα
– ταλάντωση ουρανών
τσακίζει το εκκρεμές πέφτει ο χρόνος
Καιάδας του όντος  μηδέν του χρόνου .

Χρώματα Σαγκάλ αβύσσων αναταράξεις οριζόντων αναχαράξεις.
Ξυπνούν σε Ιμαλάια θρηνούν οι κορυφές απόσυρση θεών Ξεράθηκε το λαρύγγι της βρύσης. επιτάχτηκαν τα νερά .
Κοπέλες στών μπαρ τις ποτίστρες είναι όλο χέρια ευκίνητα  το υπόλοιπο το κόβει σκοτάδι.

ΑΣΤΡΑΠΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

Οι εορτές είναι το άρωμα στο χρόνο.
Μυρωδιά υπερπραγματικού το δέρμα των πραγμάτων τεντώνεται αστραποβολά ηχεί τον κόσμο Κόσμος σε διάταση ακούς τη σιωπή του αισθάνεσαι στήνεις παράθυρα παντού εκτείνεις αέναος ναός ευρυχωρία μέγα ψαλτήρι ένας παλμός καρδιά του κόσμου ανάσα από σύμπαν ύπαρξη το παν υπάρχει. Σε υπεροχή.
Ωστόσο κάτι αλήθευε. Από το βάθος των πραγμάτων αναδύονταν οι απώλειες, ό,τι θησαύρισε. Άγγιζε τις απουσίες ατρέμα φέγγιζε ως απάνω το χιόνι Πολιός καρπός..
*
διχασμός μνήμης.
Να θες να βρεις στην πόλη που ζεις σημεία του παρελθόντος, ζωτικά του χρόνου σου επεισόδια και να είναι άλλης πόλης αρένες που τα σήκωσαν και να είναι φίλοι που σκορπίσανε στα σημεία του ορίζοντα και να μην τους φτάνεις. Ζωή σε ασυνέχειες, σε ανέχειες, να μην έχεις τρόπο να απαλύνεις στου χρόνου τη φυγή λίγο τόπο γνώριμου σκηνικού διάκοσμου να μαντέψεις των μορφών τη συνέχεια, το χρώμα της φωνής κι ας μην είναι τίποτα να ειπωθεί. Ένα χάδι από μνήμη φωνής να περπατά την επιφάνεια του σκηνικού. Διάστρεμμα Χολαργούς.

Όταν μπαίνω στην πόλη, στη μέσα πόλη, εκεί που νοιώθεται του πλήθους η βουή, εκεί που νοιώθεται η ένταση της αγοράς, εκεί που οι αρτηρίες της πόλης σφύζουν, εκεί που η πόλη ένταση είναι. Νοιώθω σαν πρίγκηπας. Όλα λες και γίνονται για μένα. Βιτρίνες, πωλήτριες, αγοραστές, εμπορεύματα, εκθέματα, κίνηση αγοραπωλησία, δρόμος, πεζόδρομος, κουβαλητό, ξεφωνητό, αμάχη, καφέδες, καφενέδες, μπαρ, οινοπνεύματα, πνεύματα, ξεθαρρέματα, ερωτισμός κι επίδειξη, σε αγοράζω και σε πουλάω, κάθε πτυχή σε τουτη τη μεγάλη μέρα σε τούτη τη μεγάλη πόλη, σε τούτο  το παζάρι το ατελείωτο, ότι κι αν πεις, ακόμη αν το ειρωνευτείς το γούστο είναι μεγάλο, απέραντο, τεράστιο.Ναι, γίνονται για μένα. Όλοι τα προσπερνούν, όμως εγώ τα ζω με προσοχή. Τα κάνω πραγματικότητα κι έτσι υπάρχουν για πρώτη φορά, πρωταγωνιστές των ματιών μου μοναδικοί.Όλη η πραγματικότητα πρωταγωνιστεί για χάρη μου ! σε μια δωρεάν ταινία από καθαρή πραγματικότητα. Εγώ κι η πραγματικότητα, κι ενδιαμέσως τίποτα λές και προβάλλει απ’ το κενό. Το κενό γίνεται μηχανή προβολής χωρίς να επαναλαμβάνει σκηνές, χωρίς μοντάζ.
Ακούς την Κατερίνα στην Έφταχάλκου ! Α, εκεί στα ωραία μπαράκια, η έκθεση ούτε που την ένοιαξε παρεξ για το είδος Μπαρ που λειτουργούσε … οι αγοραπωλησίες της τεχνης έχουν μια χροιά που δύσκολα τη μαντεύει ο αμύητος στην τέχνη του χρόνου.

Η ΔΙΤΤΗ ΑΓΟΡΑ
Χείλη που περπάτησαν το σώμα του έρωτα
χείλι που περπάτησε της πίκρας στόμα
χείλη που ήταν του έρωτα η τιμή
τιμή της πίκρας έγιναν, τα ζήλεψε ο πόνος.
Το σκούρο κόκκινο βαρύ επισκιάζει μπλάβο
εκεί βαθιά δοκιμάζεται η λεπτή διαφάνεια ;
έχουν την προτίμησή τους οι αντιθέσεις ;
η αντίφαση ζωή βαδίζει στην κόψη αυτών των χειλιών ;
χειλιών που ξέρουν ν’ αγαπούν και να πεθαίνουν
χειλιών που γνωρίζουν να προσδοκούν και να σωπαίνουν
χειλιών που θηλυκιά η μνήμη μέσα στα μέλλοντα γεννά ;

ΑΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ [3.5.3.] 06.06.03

Η απουσία καραδοκεί στη ζωή μας ακατάπαυστα
αλλά σπάνια και ελάχιστοι το αντιλαμβανόμαστε
στα ξαφνικά ένα τσακ
σαν να σπάζει κλαδί μας επισκέπτεται.
*
Φωτιζόμαστε από τα αποκαΐδια του άστεως οι ελπίδες μας γίνανε κουρέλια,τα νεύρα μας γίνανε τσατάλια είναι ώρα pop art αρχίζουμε το πάρτυ με τα υπάρχοντα. ψωμί κρασί θεός. Αρκεί να θυμηθείς που στους γάμους ένα κοψίδι ήταν ανάσταση. Ο θάνατος δεν είναι το μηδέν. Βήματα πίσω μέχρι που να μας πατήσει ο Όμηρος. Αδιάφορο σύμπαν. Λες κι εμείς δεν είμαστε σύμπαν. Λες κι είναι αδιάφορο που είμαστε. Λες και δεν έγκειται σε μας να γίνουμε ενδιαφέροντες να ενδιαφερθούμε για σύμπαν. Αδιάφορο σύμπαν. Δεν θα αποδείξουμε τη ζωή, θα δείξουμε τι ξέρουμε να ζούμε, με τι ιστορικότητα περπατάμε το χρόνο κι αν ξέρουμε αντί να βλάπτουμε να ωφελούμε. Του κόσμου όλες οι εξυπνάδες δεν φτάνουν να γεμίσουν ενός λεπτού γέλιο. Αλλά το γέλιο μας παγώνει εκεί που κάποτε ήταν πρόσωπό μας. Τι καλείται να κατανοήσει η ποίησις. Τι εξαγγέλλει ως νόημα ;
*
Καθρεπτιζόμαστε στην πραγματικότητα από μεταϊστορικό καθρέπτη. Το γινωμένο δια του πάθους καθίσταται γινόμενο του αλλιώς. Ροή έργου. Ανάδυση Γαίας. Αν δεις να την περιτρέχουν εξ αποστάσεως τα πλάσματα της τεχνολογίας, νοιώθεις την ανάγκη της θεώρησης από το μετά. Μεταεικόνες γης από λήψεις όπου εκρήγνυνται άστρα, όπου συγκρούονται γαλαξίες.Η γη σαν φίλτρο ενέργειας μέσα στο διάφωτο σε παραπλέει γιατί εσύ πια ως νους δεν είσαι απόλυτα ένοικός της, είσαι ένα είδος δορυφόρου, ένα είδος που παρακινημένο από την έξι του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αρχίζεις να μοιάζεις του τεχνολογικού. Γίνεσαι ένα βιονικό ον, ταυτόχρονα μεταγήινο ον.
Κβαντικά αθύρματα, θρύμμα το θρύμμα, άρωμα το άρωμα ξαναφτιάχνουμε το άτομο. Πυρήνας νοήματος. Δέος. Κρίση θέας. Δείκτης αμφιβολίας, δάκτυλο που αναρωτιέται ανάερα.
Επιχείρηση άνοιγμα «σε τρεις χρόνους» όσο το νόημα της αστραπής.
Εξ επαφής, κόσμος εξ επαφής, μιμούμαστε το ατέρμονό του, ηλιοείδεια ματιού. Και το κάθε έργο γίνεται πρίσμα διάθλασης της χρωματικής σου κλίμακας, των αποχρώσεων φωνής. Έρχεται η στιγμή του νεοέλληνα να δει το άγγιγμα της αιωνιότητας. Ανήμποροι και γεμάτοι μοναξιά ευθυνόμαστε κατά το ήμισυ αλλά είναι περισσότερο από όλο αυτό το ήμισυ. Η ωριμότης του εσωτερικού ανθρώπου δίνει σε κάθε λαό τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας του, χαρακτηριστική ελευθερία πνεύματος.
Ταξιδεύοντας προς τις πληγές
προς την πηγή των πληγών.
Ποιο αστέρι με τη βροχή του
Δρόμος της φωνής η προσωδία
ταξιδεύει μέσα από τα αστέρια
μέσα από το χρόνο
με τέμπο αστεριών καημό ζωής ταξιδεύει

Σπαράγματα και φολίδες από αρχαίο μάρμαρο
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε καθρεφτίζει.
Χέρι θωπείας σε ταξιδεύει σε λεμονόσχημες κορυφές, η αλόη της σε μεθά.
Εσωτερικός καθρέπτης μιλά την κορύφωση του αισθήματος.
Αισθησιακή γιορτή, θάμπος φιλιών, θάμπος ματιών, ηδονοχάρμης πυρετός, ο κόσμος τρέμει.
Γλιστρά σαν άβυσσος η στιγμή ηδονοδίνες δόνηση.
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε καθρεφτίζει.
Κυρτόκοιλος ίλιγγος. Άλγος.Σε ρυθμό απολιθωμένης φωτιάς.

*
Διεθνής ρυθμός. Επειδή είναι τόσο ενοχλητική η πραγματικότητα γι’ αυτό ακριβώς υπάρχουν τα σύννεφα κι υπάρχουν οι ομίχλες για να βλέπεις τη σκιά της καταφεύγοντας στο όνειρο. Όμως φεύγεις κι εκείνη έρχεται μαζί σου ..
Ναι φαίνεται ότι δεν παρακολουθείς. Μπροστά στα όσα ειπώθηκαν στα όλα που ειπώθηκαν συντάσσεις την αυτοαναφορά σου. Άραγε έχει καταλυθεί κάθε μυστήριο επειδή έτυχε να δοθούν απαντήσεις, αναμετρήσεις με το ερώτημα ;
Ανακύπτουν οι μιμητές ; Είναι κι αυτό ένα τίμημα της επιτυχίας ; Πρέπει να σταθείς μακριά. Εκεί που καλλιεργούνται τα γράμματα δεν διστάζουν αν το ακροατήριο είναι λειψό. Μάχονται τις συνθήκες, δημιουργούν και τις προϋποθέσεις υποδοχής του έργου τους. Είναι αυτό που λένε πως η προσωδία είναι μια άλλη ιστορία, άλλος ο χρόνος της, άλλος.
Στα γράμματα … ένας χώρος με το δικό του χρόνο. Δεν σπουδάζεται ο συγγραφέας, έχει μια ιδιότυπη φτιαξιά. Γίνεται με τα ίδια του τα χέρια κάθε φορά από την αρχή. Κάνει το έργο που τον χρήζει συγγραφέα. Ισχύει μερικώς για όλη την καλλιτεχνία.
Ντοστογέφσκι. Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της τσαρικής Ρωσίας, υπέστη και τη σφοδρότερη δίωξη. Πέντε χρόνια σιδηροδέσμιος στη Σιβηρία σε καταναγκαστικά έργα αφού πέρασε το μαρτύριο της εικονικής εκτέλεσης. Το σπίτι των πεθαμένων μέσα από τα κάτεργα βγήκε. (Ανασυντέθηκε μαζί του ο συγγραφέας). Πρόσθεσε σ’ αυτά την επιληψία.
Σολζενίτσιν. Επίγονος του πρώτου. Μαρτύρησε υπό το Σοβιετικό καθεστώς, αυτόν τον ιδιότυπο επίγονο του τσαρισμού. Συνέγραψε « Μιά μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», άλλο σπίτι πεθαμένων. Με τις προϋποθέσεις αυτές κανένα καθεστώς δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Σημαίνει ότι έχει τεθεί σε αντιπαλότητα με τους ανθρώπους εκείνους ακριβώς που έχει την πιο μεγάλη ανάγκη να συμμαχήσει για να διαδώσει την ισχύ του, να διαδώσουν την ισχύ του ως πολιτισμό. Η σοβιετική μηχανή είχε τις καλλίτερες προϋποθέσεις στο ξεκίνημά της. Καλλιτεχνικό κίνημα σφρίγους. Ως μη όφειλε το φίμωσε. Η ηγεσία δεν είχε τις υποκειμενικές του προϋποθέσεις. Ο τσαρισμός παρήγαγε και την αντίφασή του που δεν μπορούσε παρά να είναι εξίσου με εκείνον αντιδημοκρατική.
Γεωπολιτική γραμμή: Από Αθηνών η θεωρία της Νήσου. Θάλασσα και Δημοκρατία ! Η Αγγλία ηττήθηκε σε αμερικανικό έδαφος από τα παιδιά της Νέας Αγγλίας , όπως η Αθήνα από τις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδος . Ακόμα και στη Γερμανία τη Δημοκρατία τη γέννησαν συνθήκες ήττας, όπως εκείνη της Βαϊμάρης τη μικρόπνοη, ομοίως των Γάλλων η δημοκρατία από ήττα είναι φτιαγμένη, και των Γιαπωνέζων.
Η δημοκρατία έχει πνευματικές προϋποθέσεις, εξαρτάται τα μέγιστα από το σκαρί των διανοουμένων κάθε μιας χώρας. Επ’ αυτού «Οι αναμνήσεις ενός απολιτικού» λένε πολλά-Τόμας Μαν.
Η Ευρώπη επέλεξε το δρόμο των Αμφικτιονιών και του πνεύματος θυμίζοντας το δρόμο των Ελλήνων, η Αμερική το δρόμο της Αυτοκρατορικής Δημοκρατίας και της πυγμής θυμίζοντας το δρόμο της Ρώμης. Τηρουμένων των αναλογιών γιατί η Ευρώπη δεν διαθέτει ομογλωσσία να τη διαδώσει, αφού η γλώσσα της Αμερικής είναι γλώσσα ευρωπαϊκή αλλά όχι της Ευρώπης. Είναι η Αμερική που διαδίδει γλώσσα και πολιτισμό ευρωπαϊκής κοπής δικής της προκοπής. Και το διαστημικό πρόγραμμα γέννημα ευρωπαϊκής ιδέας είναι … (Νικητής η έννοια δημοκρατία !).
Οι Ευρωπαίοι περνάνε τους τελευταίους ελληνιστικούς τους χρόνους, σε μια κατά παραχώρηση ελευθερία, παναπεί με μια κάποια επικυριαρχία ,την Αλεξάνδρειά τους.

«Σταρ Λέι ντι» Κινεζούλα λέει τον καιρό κάνοντας στριπτήζ.
Και οι τηλεθεατές την επαναφέρουν στην τάξη.
Μια μεγάλη αταξία αντιμέτωπη με μια μεγάλη τάξη.
Μια σε «άτακτη τάξι» κοινωνία αντιμέτωπη με μεγάλης χώρας μεγάλη φτώχεια.

Ελληνικός ρυθμός. Διηνεκής Πλάτων. Διηνεκής αναίρεσις πολιτισμού και διαρκής καθίδρυσις. Σε έξωση ο Όμηρος και ταυτόχρονα παιδευτής Ελλάδος. Ενόψει του: τα περισσότερα, είναι περισσότερο από οφθαλμοφανές, δεν τα κάνουμε εμείς.
Το με τον ελληνικό τρόπο δαμασμένο σύμπαν όσο κι αν λόγω γλώσσας το νοιώθουμε αυτονόητα και αυτοδίκαια δικό μας, εν μέρει είναι αληθινό και εν μέρει ψεύδεται σαν αυταπάτη. Το είδαμε να κατέρχεται μαζί με την κάθοδο των Βαυαρών ως νεοκλασικισμός, το είδαμε να θέλει να συμβεί ως γλώσσα με την καθαρεύουσα και παρ’ ολίγον ως θρησκεία με τον παγανισμό, αλλά μόνον στη λογοτεχνία και σ’ αυτή ένα μέρος της.
Ελληνικός ρυθμός. Πτυχές της φουστανέλας ,πτυχές κιόνων σχεδόν, που την αρνηθήκαμε αφού ηρωποιήθηκε το σύνολο των επαναστατών του ’21. Ένας ρυθμός ζωής που μαζί με τα κάστρα και τα ήθη πολέμου του τέθηκε εκτός μάχης, και τραβήχτηκαν τα νερά ώστε να πάρουμε τη δέουσα απόσταση από την εικόνα της. Ρομαντισμός. Ήταν το αναγκαίο βήμα πίσω για να ξαναδούμε το χρόνο που είχαμε αρνηθεί και να γεμίσει το χάσμα των μέσων αιώνων και το βυζαντινό. Βήμα πίσω να πάρουμε προοπτική του εαυτού μας σ’ έναν κόσμο που ραγδαία άλλαζε, να δούμε τον εαυτό μας που άλλαζε. Την ωραιοπάθεια (χρόνος) διαδέχθηκε η υψοπάθεια (χρέος) συνοδευμένη από το χαριτωμένο που πάντα την ακολουθεί ως σκιά της. Όποιος παρακολουθεί από κοντά το ωραίο δεν μπορεί να δει το υψηλό, που συμβαδίζει κάπου δίπλα σ’ εκείνο, από πολύ εγγύτητα. Τότε είναι η ώρα για το βήμα πίσω που σου αποκαλύπτει το βουνό το μεγαλείο του, με τον όγκο του, το ύψος, τις κορυφές, τα σύννεφα, τα αιώνια χιόνια. Στη σκιά της Ακρόπολης αρχίζεις να διακρίνεις την Καπνικαρέα … στο βάθος το Δαφνί με τον αυστηρό Παντοκράτορα.. ο Φειδίας αντέγραψε ή ο καλλιτέχνης του Δαφνιού ;
Πόσα βουνά διασχίζει ο Ινδός
πόσα ποτάμια διασχίζουν Πίνδο ;
Η ποίηση πέφτοντας προς τη μεριά της ζωής αναγκαστικά θρυμματίζεται !(Παναπεί η καθημερινότητα δεν μπορεί παρά να ψελίζει κάτι από αυτά τα θρύμματα ).

Αν ο χριστιανισμός εισχωρεί στις μορφές σκέψης και παράστασης των αρχαίων, είναι τρόπος να εισχωρήσει η αρχαιότης σε τούτες τις μορφές κι ως τα πιο βαθιά μυστήρια του Χριστιανισμού. Αυτό το πρόσωπο της Ορθοδοξίας ίσως μας αποκαλύψει βαθύτερες συμφιλιώσεις, τις οποίες πάσχουμε να διαβούμε. Ακόμη και εικονογραφικώς θα είναι «πέρασμα» προς το ζωντάνεμα της εικονοποιίας. Θα δούμε το χρόνο να διαφεντεύει χρωματουργός και εικονοποιός. Η έννοια του κάλλους φρεσκαρισμένη μας αποκαλύπτει τα εφτά πέπλα της ζωγραφικής φρέσκο του Γκρέκο. Φρεσκάρουν οι δρόμοι με τα έκθετα του Διός, σε χέρι Φειδία η αποθέωσις στα αετώματα του Ναού ξαναπλάθεται πιο εξωστρεφής.
Καβουρδισμένο δέρμα. Κάψιμο. Ήλιος από μαύρη σάρκα, « ουλή στο σώμα του  ουρανού … » δύει, σβήνει σαν κάρβουνο μέσα στα νερά της θάλασσας
Τι είδες λοιπόν !
Είδα στον κύκλο του πορτοκαλιού να αναδύεται η Σοφία μέσα από λωτό, δέρμα λωτού, μαύρου λωτού με φόντο σάρκα ήλιου. Αίγλη φωτός. Όλως τυχαία η με σπουδή ; Τυχαία να πω τουριστική ατραξιόν και καθόλου τυχαία που επανοδηγούμαι στην θελκτική Ιταλιάνα ενός μεσημεριού που μ’ έκαψε της σάρκας το βελούδο. Κοίταζε τις Καρυάτιδες, την Καρυάτιδα που έλειπε έδειχνε η κατεύθυνσή της σκιάς της.
Η τριχρωμία ίσως μας επαναφέρει σε οικονομία χρώματος, εκεί που μιλάνε οι ψυχές. Που παραμιλάνε ! Και ο Κανών που γίνεται δια «σμικρόν προς σμικρόν ανάβαση προς τον εαυτό μας».
Το μοτίβο ήταν δεδομένο. Δεν είναι πια. Δεν θα είναι πια. Όσο η γη έχει ανάγκη συνολικής ανάβασης το έργο οφείλει να την τριγυρίζει και θα την τριγυρίζει. Σε κάθε τέχνη πρώτιστα είναι το βήμα της ανατολής της, σ’ όλα τα κάδρα νωπή ν’ ανεβαίνει Γης. Αν κράζεις όμως η εικόνα κρύβεται. Αναποκάλυπτα μυστήρια θα σου γίνεται όσο το χέρι δεν είναι απαλό.
Ελληνικός ρυθμός στους μαιάνδρους του νερού επί υδρίας που συμβολίζει την πιο βαθειά γη ! Της μεγάλης μητέρας λατρεία και χάος. Έτσι άρχισε πέλας της γης, εγγύτατος της γης ο προέλλην, έτσι το θέλει ο κύκλος των πραγμάτων να μας φτάνει ως Γαία εμάς τους μεταέλληνες.
ΑΙΓΛΗ ΑΙΘΟΥΣΑ
Είτε το ξέρεις είτε το θέλεις, η πνευματική Δήλος σου προτείνεται. Στέκεσαι στον ωκεανό με την πιο λεπτή σχεδία των χεριών σου. Γύρω ορίζοντας σε κυκλώνει. Ωκεανός, Ουρανός. Εσύ κουκκίδα, μόλις θυμίζεις ένα συν σταυρόσχημο καρφωμένο στο νερό, στο κέντρο του κύκλου των νερών. Μέσα από τα όκκια κοιτάς του κόσμου κυκλωμένος απέραντο γαλάζιο. Κοιτάς στραμμένος στο γαλανό κι είναι μεσάνυχτα. Ώρα που πιάνεται το φως. Από μαύρο αυγό κλωσσά η αυγή πουλί :ο ήλιος. Κι από τη μαύρη καρδιά του Σκορπιού γεννιέται ξανά το φως.
Εκπαιδεύοντας την όραση Τι έκανες ως εδώ ; Τρύπες στο νερό. Εν όψει σκέψεως χρόνου και ποιητικής. Πώς περπατά το χρόνο η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, ο λυρικός, η τραγωδία. Έπος. Λυρικό. Τραγικό. Παρόν, Παρελθόν, Μέλλον.. Ποιητική τους και χρόνος. Αυτοτραγική του φιλοσόφου. Ποιητική της Πολιτείας. Ένα δέντρο που διαπερνά το άτομο την πόλη τον κόσμο «υπό ενός του θείου; πάντα οιακίζει κεραυνός».
Η φωτιά !
Διαρκής φωτιά που δεν αισθανόμαστε, δεν αντιλαμβανόμαστε Καύση της ανάσας. Οξυγόνο που ξεσκουριάζει ακατάπαυστα το σώμα, τη φωνή, το νου.
Γλιστρά το νυν κι ενώ ταξιδεύει προς το μέλλον το βλέπουμε ταυτόχρονα να χάνεται στο παρελθόν. Αναβλύζει από μέσα του από άορατη πηγή, από το πουθενά σαν ο ταχυδακτυλουργός που γεννά περιστέρια και γίνονται κουνέλια. Το νυν. Ενώ γεννιέται με φτερά, το βλέπεις να μαδά ευθύς και να ταξιδεύει στην αδιαφορία του παρελθόντος, άδειο από ζωντανή ζωή. Έρχεται όλο ελπίδες και φεύγει μες την απογοήτευση. Γι’ αυτό το έτος, μεγάλη μονάδα από νυν, θέλει να γεννιέται κάθε χρονιά και να γιορτάζεται. Και γεννιέται πάνω σε ένα σημείο επί περιφερείας κύκλου αυθαιρέτως και αυτοθέλητα, σαν να βγαίνει μέσα από τον εαυτό του αενάως ,μέσα στο χειμερινό ηλιοστάσιο στο γρίφο ήλιο;. Σαν ένας λαβύρινθος που δεν έχει τρόπο να εξέλθει από εντός του και δεν έχει Αριάδνες. Το αεικίνητον ανώλεθρον αθάνατον ατελεύτητον άυλον που γίνεται ορατό πάνω μας .
Όρια Χρόνου. Γεννήματα παράνομα του Δία (κόβει τ’ αρχίδια του Κρόνου με δρεπάνι, θερίζει σπέρμα χρόνου και γονιμοποιεί τη θάλασσα όπου πιάστηκε ζωή και έρως). Πάνω στο θαλασσινό νεκρό το κοχύλι, την αχιβάδα, γεννιέται η θεά του Έρωτα. Χόρεψε στο φτερό του καρχαρία. Όλος ο γλάρος του ονείρου κάθετα λευκός, γράφει γαλάζια μαρμαρυγή. Υγρό λάβαρο κυματίζει μεσούρανα. Γεννητούρια του Δία οριοθετούν και μοιράζουν τα πριν και τα μετά για να μην χάνεται ο λογαριασμός του χρόνου. Γιοι θεού τα έκθετα όλου του κόσμου φωτίζουν τους δρόμους από κτίσεως ακτίστου. Χρόνος που ιδρυόμενος ιδρύει. Προϋποθέτει ιδρώτα κόπο. Να γυρίζει τον τροχό του χρόνου. Ποιος λέει δεν είναι κοπιαστικός ο χρόνος, στις ρυτίδες μας κυλά που τις νοιώθει ιδρώς, όργωμα χρόνου. Γι’ αυτό είναι ακριβός. Δεν αγοράζεται, εξαγοράζεται, πουλιέται, χρήμα χρόνου.
Το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκε ο άνθρωπος είναι η αύξηση. Και η ελπίδα της αύξησης. Το πρώτο πράγμα που μίλησε ο άνθρωπος ήταν τούτη η έκπληξη σαν πλήθος και σαν ψήλωμα. Και το πρώτο πράγμα που μίλησε στον άνθρωπο ήταν ο ρυθμός της φωνής του, ακολουθία της ανάσας του, που είχε πηγή την καρδιά του. Έτρεμε η καρδιά έτρεμε η ανάσα … έτρεμε  φωνή και τραγούδι: ένας ρυθμός σε χρόνο.
Το στοιχείο του τρομερού δεν πρόλαβε να το μαντέψει ο άνθρωπος, τον κατέλαβε αμέσως σαν δέος. Αυτό το δέος έγινε θεός deus και φωτιά. Ο φόβος της φωτιάς, δας – δάδα – δάσος. Φωτιά στο δάσος. Μέγιστος κίνδυνος απ όπου θα αποσπάσει το δαδί του και το ραβδί του .. ολόκληρη περιπέτεια. Δρόμοι του δάσους.
Σαφήνισις μερικών πραγμάτων κατ’ απαίτησιν εναργείας και αποσαφήνισης .
Ένας προσεκτικός άνθρωπος οφείλει ακαριαία να βλέπει. Πρώτα απ’ όλα οι άνθρωποι βλέπουν με το συναίσθημα: τον συμπαθώ ; .. τον αντιπαθώ ; επειδή χρειάζονται συμμάχους στο δέος του κόσμου κι αντί γι’ αυτό συναντούν αντιπάλους που μάλιστα επιβαρύνουν το δέος, το δέος αύθις τον υψώνει να πολεμήσει τον αντιπαθή .
Εκεί που πάει ώμο τον ώμο ξαφνικά μπορεί να στραφεί πλάτη με πλάτη ή κατά μέτωπον. Το συναίσθημα δρα ακαριαία. Και εξοντώνει. Επειδή η φαντασία είναι παραμορφωτική, επειδή η φαντασία περιγράφει το χώρο της, όμως τον ζει μεταφορικά, παρομοιαστικά. Στερείται ψυχραιμίας, «βράζει το αίμα» (μεταφορά που κυριολεκτεί), κι έτσι ότι συλλαμβάνει στο χρόνο της πρέπει να το πεζοποιούμε με τον τρόπο του νυν κόβοντας φτερά. Είναι ειπωμένο ο αετός δεν ξέρει να βαδίζει, άλλο τόσο η φαντασία είναι σαν φουστανελάς που του φορέσαν τα στενά: Του ψαλίδισαν όλο το καμάρι των βουνών. Μια Ηροστρατεία στο μύθο. Καίω το νόημα. Κατεδαφίζω ναούς. Καίω κόσμο. Προδίνω …
Όλα τα ερωτικά των μονολόγων
άν είπαμε.
Όλα της αγωνίας
αν εξομολογηθήκαμε.
Λόγια πεταμένα
φτερά κομμένα ,πεζά σκοντάμματα.

Λάβε
κοράλλια από
ενύπνια.
Μαύρα αυγά νύχτας
να γεννάν τον ήλιο.

Όμως πού τα είπαμε

Στο πουθενά και στο καθόλου.

Στοίχημα φωνής
είναι
η ερημιά της μυστήριας ξένης
από την αμφιλύκη της να κοιτάξει,
όταν πίσω της ουρλιάζουν λύκοι.
Είναι πιο σημαντικό ένα αστέρι με φώς η ένα αστέρι με νερό;Το στοίχημα της ανθρωπότητας κρεμά σπαθί στ αστέρια. Είναι πιο σημαντική μια γη αποτέλεσμα συνθέσεως. Το αστέρι του ζωντανού κόσμου, της ζωής .Φτιαγμένοι με συνείδηση ,αυτοσυνείδηση, κι ωστόσο όσο απλώνουμε την κατανόηση στο μυστήριο του σύμπαντος βρίσκουμε το υλικό του ακατανόητο.
11.06.03 Τα γεγονότα όμως με αστέρια , η διαστημική εξερεύνηση δηλαδή, είναι συνθήκη ρουτίνας πλέον από τις ρουτίνες που δίνουν υλικό στον άνθρωπο της γης να ονειρευτεί. Το άπλωμα στ αστέρια ελαφρύνει το αίσθημα ασφυξίας στη γη. Αίσθημα ασφυξίας και από ανία. Είναι όπως τότε που ο άνθρωπος ξεχυνόταν από τις κλεισούρες και την καπνούρα ,τη δυσωδία των σπηλαίων ,στους κυνηγότοπους μέχρι που τους θεώρησε παράδεισό του. Πρέπει να ένοιωσε μεγάλη απογοήτευση για να πλάσει το μύθο της έξωσης όταν οι κυνηγότοποι έγιναν παρελθόν και μπήκε στη δούλεψη της γης. Όταν ο φυσικός κήπος έγινε κτήμα κι αγρός και εισήλθε στον κύκλο της καλλιέργειας ,του μόχθου και των ορίων. Τότε έγινε αισθητός ο φράχτης που περιόρισε τον άνθρωπο εκτός φυσικού. Είχε υψωθεί μέσα του σε κάτι άλλο. Μιά άβυσσος άνοιξε μεταξύ ανθρώπου και ζωϊκού βασιλείου και εντός του ανέτειλε ο κόσμος των συμβόλων. Μορφές που άπλωσε στην επιφάνεια των πραγμάτων για να εξευμενίσει τον κόσμο. Να χειριστεί τον κόσμο μεταμφιέζοντας πλάθοντας,ιδρύοντας ,δημιουργώντας τον κόσμο. Ανθρωποποιώντας.
Η δεύτερη έξωση από τον παράδεισο άς πούμε ο εξαστισμός. Και η τελευταία ,η εσχάτη των εξώσεων τώρα καταργεί κάθε φύση. Ο μύθος που βιώνεται είναι ζωογόνος πνοή και ποτέ αυταπάτη. Εξ άλλου οι νοήσεις μας είναι και επινοήσεις.
Φεύγοντας σε τόσο γενικό πλαίσιο δεν έχω τρόπο να δω το εμβαδόν διάνυσμα στην πορεία του νοήματος. Φεύγει η γραφή στο χάος. Άν στενέψει το βλέμμα, αν δει πράγματα κοντινότερων κύκλων, άν μιλήσει τις παρελθούσες βιώσεις κι αν σταθεί να ερευνήσει το τοπίο που διαμορφώνεται ερήμην ή μάλλον με δική μας απόσυρση από τον τόπο του δράματος ,της αγοράς, από εκείνη την εκκένωση της πόλης από παρουσία του πλήρους ανθρώπου. Άν εννοήσουμε το νόημα της αποκέντρωσης ως τρόπο μετοχής στο κέντρο και την περιφέρεια , ως τρόπο χάραξης νοήματος επειδή άγγιξες το όριο διανοικτότητας.
Να διατυπώσεις το νόμο του χωρίς να τον μειώσεις σε πεζό. Να είναι το κράτημα σαν το ισοκράτημα της ψαλτικής. Δε θα είναι το μουρμουρητό του αυλακιού που αμέριμνο κάτω από βρύα αναδεύει φυλλαράκια και υμνεί το ταπεινό. Ούτε θαμπογυάλι ούτε γυρογυάλι. Δε θάναι μια μίμηση. Θα είναι μια διαρκής ανεύρεσις κα ανερεύνησις όπως και συμβαίνει άλλωστε. Μιά καθημερινή ανυψωτική μηχανή ή μια σταχτιάρα που πάνω από την Ακρόπολη πετά αισθανόμενη τα ανοδικά ρεύματα και φτιάχνοντας τα με τον τρόπο πτήσης της ,φτιάχνοντας τα πτήση της ,φτιάχνοντας την πτήση της.
Στερεότητα Γης από αστάθεια. Έχει το μέτρο (είναι η μονάδα που μετρά την ανάσα των λέξεων) Έχει ρυθμό (είναι ο τρόπος που συντίθενται οι μονάδες στο χρόνο της ομιλίας, της προσωδίας) Έχει την αρμονία (είναι η στοίχησις των ρυθμών στην ενότητα της σύνθεσης).
Ramplas. Δομικά στοιχεία της φράσης και δόμησις των φράσεων στην προοπτική του έργου. Το δόμημα λόγου που αποκαλούμε ποίημα, όσο κι αν είναι ελεύθερος στίχος υπόρρητα , υποδορρείως, έχει φλέβες κι αρτηρίες. Μέσα του ο χρόνος κυλά σαν αυλάκι, σαν ρυάκι, σαν χείμαρρος σαν ποταμός … σαν ωκεανός. Σαν κεραυνός. Σαν χρυσάφι, σαν λάβα. Σαν ροή γυμνών κοριτσιών στο κέντρο της Βαρκελώνης, σαν ροή σάρκας εκεί που συνήθως ρέει λαμαρίνα, λάστιχο και γυαλί. Κοριτσίστικο δέρμα σφύζον πρόκληση, έκθεση γύμνιας με πρόσχημα. Προσχηματική της καλλιτεχνικής φωτογράφησης που ντύνει το γεγονός. Πληθυντικός αριθμός Εύας, ευάριθμες γυμνές έπαρση σάρκας γιγαντιαίο σλάλομ ομορφιάς μέσα στην ομορφιά. Έξωση από το φύλλο συκής, απόταξη της ενοχικής του γυμνού, του γδυτού. Σπάσιμο της παραδείσιας αρμονίας και εφησύχασης, τα αυτοκίνητα οι πόλεις ξαναγίνονται άγριες. Αυτοκίνητα και κτίρια δαγκώνουν. Δαγκώνει και η ομορφιά με το αναρίθμητο γυμνό της στόμα. Η κόλαση ρίγησε. Η νεότης έχει ξεπαρθενέψει δια παντός. Το ποτάμι της κύλησε. Πρόγευμα για γυμνό στην άσφαλτο. Λάστιχο του κορμιού.
Φαίνεται πως η ιστορία του κόσμου δεν γράφεται πια με λέξεις, μήτε με εικόνες. Ξεχείλισε ο χρόνος του κόσμου. Το βιολογικό πλήθος άνθρωπος έσπασε τους δείκτες των βιολογικών ρολογιών από υπερβολική επιτάχυνση και υπερυπερβολή πύκνωσης των πόλεων. Είναι τόση και τέτοια η σκιά που ρίχνουν τα σώματα ώστε κανένα γδύσιμο δεν προσεγγίζει ως της σκιάς το ρούχο. Το χαμήλωμα του ήλιου στον ορίζοντα έδωσε ευκαιρία στα μικρά αναστήματα να σκιάσουν απότομα τον κόσμο. Όση γύμνια τόσο το αναποκάλυπτο, τόσο το μάτι υποφέρει στη σκιά, το βλέμμα του φέρεται από τη σκιά βαθειά μέσα του, του νοήματος. Σκιά στο βλέμμα του καλλιτέχνη όσο αν υποψιάζεται την τέχνη του. Κλείνει το μάτι όμως τον περικλείνει η εποχή. Όσο ρίχνει την τιμή της σημασίας, ανεβάζει την πτώση στα ύψη. Η γύμνια γίνεται αδιαπέραστη κι ό,τι η μνήμη απεκάλη επέραστη στην ανιέρωση στην τρύπα της εκκοσμίκευσης που ανοίχτηκε ξαφνικά με το κάψιμο του νοήματος, αυτή η ουλή του κόσμου από καμμένο νόημα επαναφέρει τη λέπρα.
Αποστειρωμένη αυτή τη φορά. «Στις άκρες του κόσμου περισσεύουν τα ναυάγια». Καρποί του χρόνου της εξατομίκευσης που το σκοτείνιασμα από πύκνωση τον αναγκάζει να ρίξει ματιές μέσα του, ανοιγόμενος όμως εισρέουν μαζί σκοτάδια στα ήδη ενυπάρχοντα εκεί.
*
Εξυφάνσεις. Αυλακώνω το λευκό λαβύρινθο του χαρτιού. Νοητικές αυλακώσεις και επινοητικές. Άραγε ετούτο το σπάρσιμο, ετούτο το κρύψιμο σπόρου θα βρει τρόπο να βλαστήσει να δει τον ήλιο της μέρας;
*
» ΧΑΣΜΑ ΦΩΤΟΣ ΣΕ ΜΕΛΑΝ ΣΩΜΑ
Γραφή με φλόγα οξυγόνου ή με ηλεκτρόδιο πάνω σε εβονίτη είδα τα μάτια της στο σκοτάδι να τα λάμπει φλόγα σπίρτου καθώς άναβε τσιγάρο, ντυμένη μόνο το μαύρο άνεμο των μαλλιών της. Το τσιγάρο φάρος στην απελπισία μου, μου έδειχνε τη στεριά, με οδηγούσε πάνω της. Θα βρω σε ξέρα ή σε λιμάνι ; Ταραχή και τρικυμία , ναυτία και ίλιγγος. Με τράβαγε σαν νύχτα, με τράβαγε στη νύχτα της. Μαύρη πανθέρα μ’ ένα λιβάδι αστέρια ν’ ατενίζει, με προκάλυμμα το σκοτάδι. Με είχε μυριστεί, το τσιγάρο άναψε σαν δέλεαρ με καλούσε εκεί που το απροκάλυπτο είναι μυστήριο. Με τύλιξε σαν νύχτα, με έντυσε αφή με άρωμα φιλιών κι όλες οι κρύπτες του σύμπαντος έγιναν εφικτές, το σκοτάδι αγγίχτηκε. Ξεθάρρεψε το κύμα και μας σκέπασε να μην ντραπούνε οι παρατηρητικοί ουρανοί .. από το ναυάγιο στο κενό μιας κρύπτης.
*
» Πρέπει να μοιάσουμε άνθρωποι με πραγματικά φτερά «αθώοι σαν άγγελοι».
*
11.06.03 «Το ποταμοπλήθος θα αναδώσει του βρασμού το χρυσόλιθο».
*
Αρκεί να έχεις υπόψη, να έχεις κατά νου πως ο αρχαίος τα ίδια μοτίβα εργάστηκε από τα μυθικά του βάθη ως την πιο λεπτή του φιλοσόφηση. Και τότε θα νοιώσεις πως η αιτία της κρίσης των συμβόλων δεν είναι οι τεχνοεπιστήμες, που θα  λέγαμε μάλλον απόρροια μιας κρίσης, είναι το ίδιο το στέγνωμα των πηγών. Η αντοχή των ριζών, που έδωσε ένα τέρμα στο αρχαιοελληνικό πάνθεον ή στην ανακάλυψη από το Βούδα της θνητότητας για να βγει ο Ινδός από τον αιώνια βασανιστικό κύκλο των ενσαρκώσεων, κάτι ανάλογο του Πλάτωνα που δίνει διέξοδο προς το επέκεινα με τον τρεις φορές βίο του φιλοσόφου. Αν καμώνεται ο Νίτσε την εκστατική βίωση της αιώνιας επιστροφής, δεν ήταν δα δύσκολο να είναι ιδέα κοινότυπη ριγμένη μέσα του, εκείνο που τον σκουντά στο Σιλς Μαρία είναι η ακινησία ματιάς πάνω στις στέρνες των νερών. Εκεί ένα βούϊσμα μίλησε κάπως αλλοιώς στον ούτως ή άλλως φιλόσοφο της άγριας παγωμένης μοναξιάς και τον έπληξε η έκπληξη με το ραβδί της έκστασης: Αιώνιος γυρισμός.
*
Σπουδή προετοιμασίας για πίνακα (α. ετοιμάζω τον καμβά).
Το άσμα της τέχνης όσο αν είναι μια ηχητική φωληά απροκάλυπτα είναι πολεμική και διαγκωνισμός όπως όλη η φτιάξη της κοινωνίας μας, της πολιτείας μας.
Ο ερεθισμός του Μάλεβιτς  όσο και αν δηλώνει πνευματική διάθεση δεν παύει να πολεμά προς κάθε κατεύθυνση. Πολεμά κάθε εικόνα που ανακαλεί τον οπτικό κόσμο φτάνοντας μέχρι τις ρίζες του χρώματος. Πολεμά ακόμα τον συνεκθέτοντα Τάτλιν, εκπορθεί κι εκτοπίζει από το φέουδό του το Σαγκάλ που μεταναστεύει στο Παρίσι:”Κάθε φορά που υπάρχει μιά κρίση ηθικής,είναι ακριβώς μιά κρίση στην ύλη και στο πνεύμα,στις λέξεις και στους ήχους.Σε όλα δηλαδή τα συστατικά ενός αυθεντικού έργου τέχνης” .Κίνημα θα πει χαρακώματα, καλλιτεχνικά και πραγματικά. Και υπάρχουν οι φράξιες, και υπάρχουν τα οχυρά τους. «Κάθε δέντρο, κάθε αγκάθι ορμά ν’ απλώσει» . Της εργάτριας το κεντρί κρατά τους κηφήνες μακριά από το μέλι.
Όμως παραδόξως  οι γνήσιες φωνές έχουν μια γνήσια  αντιπαλότητα. Ότι συνηχεί στο πνευματικό πεδίο μοιάζει με το βαθύτερο συμπλήρωμα της φαινομενολογίας που στο τεύχος του ιδίου του Χούσερλ δι’ αναιρέσεως συνεκφέρει βαθεία φωνή  Χάιντεγγερ δρυμής. Παράδοξη αντιπαλότης Πλάτωνα Αριστοτέλη, όμως πόσο βαθειά αρμονία στο φιλοσοφικό στερέωμα ; Ένας όροφος χώριζε την αντιπαλότητα των αλληλογραφούντων Σεφέρη και Τσάτσου, όροφος που εικονίζει τα αντίπαλα  ποίησης και  φιλοσοφίας. Στο ίδιο τεύχος αντηχούσε η αντιπαλότης Ράμφου Κονδύλη. Εικοσιπέντε χρόνια στην ίδια πόλη, μαθητές  ίδιου δασκάλου ,του Φώσκολου, λέξη δεν είπαν για τον ομοτεχνό τους Κάλβος Σολωμός. Διδυμική αντιπαλότης. Πολεμική των ιδεών, που μπορεί να είναι δημιουργική, μπορεί να είναι διάλογος κουφών, μπορεί να είναι η εξαφάνησις της διαλεκτικής εις το μη περαιτέρω, σπάνια αναπτύσσεται σε επιθυμητά πλαίσια. Χαιρέκακα γελούσε ο Σίλλερ σε βάρος του συντετριμμένου Χαίλντερλιν .. στους κοσμικούς του.Και είναι πολεμική πολλές φορές που κόβει αγκάθια και θάμνους δημιουργώντας με το καθάρισμα αυτό των ζιζανίων τόπο καθαρό να ακουμπήσει τα τρυφερά του πλάσματα μέχρι να κάνουν όστρακο, για να γλιτώνει τα έργα του από το πλήγωμα …  γλιτώνει κι ο ίδιος. Αλλιώς λέγεται προετοιμασία για έργο και φωνή. Τσέλαν: Όλη του η φωνή στον άνθρωπο, που τελικά δεν άντεξε να ορθωθεί μέσα του .
Περιτρέχοντας το τοπίο το σημαδεύει με ούρα, νυχιές, ίχνη, δαγκωνιές, ουρλιαχτά: η τίγρη της Βεγγάλης. Μέσα στο δάσος φαντάζει σαν κινούμενη φλόγα. Ραβδώσεις φωτιάς στο ελαστικό αίλουρο σώμα, το ρωμαλέο, το αστραπιαίο. Διαπεραστικότατη όσφρηση. Σχεδόν βλέπει το θύμα με την όσφρηση, βλέπει μέσω της οσμής. Όσφρηση λοιπόν είναι το βαθύτερο μυστικό. Όσφρηση του Όντος. Η οσφρητική ικανότητα σε βοηθά να ξετρυπώσεις κρυμμένα στις άλλες αισθήσεις μυστικά. Το άρωμα των πραγμάτων βαθύτατη αίσθησις. Μυρουδιά δεν παίρνουμε από Ον, Ρέουσα Αιωνιότητα ;
*
Πλάθεις κέρας αμάλθειας που οδηγεί ως απάνω ψηλά τον πλεονασμό την πλησμονή αγαθών. Κέρας αμάλθειας: συγκερασμός άμυνας δωρεάς. Κυνήγι σε πλούσιους κυνηγότοπους.
*
Ένας θεός που έδωσε τη δυνατότητα σ’ έναν κακό να πετυχαίνει σε τούτη τη ζωή, γιατί θα του την αφαιρούσε σε μια άλλη, όπου απ’ ότι λένε δεν έχουμε και πολλά πράγματα να κάνουμε; Βρίσκω αντίθετα αυτό που χαρακτηρίζουμε ως στοιχείο του κακού, ελκυστικότατο και φοβερού ενδιαφέροντος, προς υιοθέτηση και χειρισμό των θελγήτρων του, αφού οδηγεί στο ξεπέρασμα του λιμνάζοντος πλεονάσματος μέσα στον άνθρωπο, την πανουργία και την ενεργητικότητα. Η ιδέα ότι η κακότης επιτρέπεται σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο είναι κακή υπηρεσία του κόσμου που εκφράζει.
Το σκήπτρο που τείνονται χίλια χέρια να το αδράξουν και χίλια τόσα το λιμπίζονται γιατί να απαξιωθεί ; Δεν θα απαξιωθεί. Τέτοιος κίνδυνος δεν είναι ορατός.Η μιμητική αντιπαλότης είναι ισοθεΐα. Ο άνθρωπος που υπηρέτησε το κακό και το χόρτασε δεν είναι σοφός, απλά κουράστηκε κι άραξε. Το κακό θα μπορούσε να οριστεί δια των εντολών, είναι ότι τις αναιρεί, τις παραβιάζει μία-μία κι όλες μαζί. Με στυλ παράβασης, θα λέγαμε ότι το κακό έχει την αισθητική του. Κι ο έκνομος έχει το θεό του, το δαίμονα.Η ανομία έχει την έδρα της στα υπόγεια των καθεστώτων.
ΥΓΡΑ ΣΤΕΡΕΩΣΙ(Η)Σ

Κάθετος κύκλος οριζόντια ανάσα δυό χρόνοι

i) όπου σκιά ο χρόνος φωτεινός προβολέας βρίσκει μορφές εγγράφει διαφάνεια

ii) έγγλυφο της ώδε μένουσας πόλης. επί των πολλών πολίτιση –εξαστράπτον κένωση νεφών.

Αν η λέξη με έναν τρόπο θέλει να εικονίσει τον κόσμο, θέλει να μεσολαβήσει, να γίνει το μέσον μας προ αυτά τα πράγματα, αν τίθεται ως εργαλείο κι ως γλώσσα να πούμε τον κόσμο, να εκφράσουμε συμβολικές μορφές απ’ όπου η σκέψις χειρίζεται το υλικό του κόσμου  να μας μιλήσει η γλώσσα όταν σιγήσει ο νους, όταν ο πυρήνας «εσωτικά» κινήσει τη μεμβράνη του διαφράγματος και γίνει ο κόσμος ένας παλμός  κάτι από στήθος, ένας ενστερνισμός.

*
Λόξωση ελλειπτικής. Λοξίας. Μετά το τέλος άρχισες να βλέπεις με νέα όραση πράγματα παμπάλαια της ζωής. Άρχισες να βλέπεις πως μέσα από έναν τρόπο αναδύεται το πλαγιαστό τους πρόσωπο μέσα από τις φράσεις, σαν ηλίου τροπή ηλιοτρόπιο στρέφει προς τον ήλιο, έναν ήλιο νοητό καθαρογράφει κάθε που ακουμπά η πένα το χαρτί.
Το είδες αυτό διαβάζοντας ξανά και ξανά τον τρόπο τους. Αποτύπωση απουσίας, ίχνη στο κερί, τύπωμα στην ψυχή, είδωλον ευ μεμιμημένον του όντως κάλλους που αυτό μόνον υπάρχει ερασμιώτατον εκφνανέστατον , εκφαντορία, κατάδειξη ενός διαλέγεσθαι , τροπή φαεινεστάτη στη σκιά του Ακάδημου , εκεί που οι πλάκες έμαρψαν επί Κολωνώ. Σκοτίστηκε ο τόπος απ’ την έκλαμψη.
Μετά το τέλος έμαθες να βλέπεις δυο εξόδους σπηλαίου. Δισπηλιό.Μα ανατολικά δεν μπορεί να πάει μήτε ο ήλιος, έγειρες στ’ αυτί και του ψιθύρισες . Φωλιά με αστέρια. Φωλιά με περιστέρια. Άρμα της Ιστορίας, Πελειάδες  Διώνης άρμα ουρανόδρομο. Χρειαζόμαστε αυτές τις εικόνες να μας μεταφέρουν ψηλά στα Ζάλογγα, τα Ζωτικά, τις γειτονιές της Γιτάνης. Ηλιόκλωστες ακτές όπου οδηγείσαι με σεμνή μεγαλοπρέπεια στην «πολυτέλεια του λυκόφωτος, όπου οι μορφές διατηρούν το μέτρο της ιδεώδους ομορφιάς». Περιγράμματα αμφιλύκης. Άρμα φωτός. Αστράφτουν τ’ άρματα. Χρωστάς. Περίπατοι στη Θεσπρωτία.
Νοητικές ανταύγειες.
Ροή αιωνιότητας κοχύλια της αβύσσου.
Το ποίημα δεν μπορεί παρά να είναι λόγια και παραλογές.
Παθιασμένη ευφυΐα που θα διαβαστεί μέσα σου
δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες αβύσσου
για να ξεβραστεί το διάφανο κρύσταλλο της φωνής
αμφότερα έχουν συμβεί ήδη προ πολλού
δουλειά σου είναι να το αναγνωρίσεις,
να αναγνωρίσεις εκεί το είδωλό σου
και να αναγνώσεις εκ βαθέων σου τα νέα νερά
[ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ]
Δε μου διαφεύγει τούτος ο κύκλος του νοήματος, αναδίφηση ποιητικού και ζωγραφικού γίγνεσθαι στο παρόν του άστεως. Ανασυσχέτιση με προοπτική ανάσχεσης του χρόνου ως αδιάφορη ροή, και τροπής του σε ελευθερία πνοής. Χρόνος, ενέργεια, ιστορικότης. Έργο. Μνήμη. Ζωή. Μέσα σε ένα κλίμα καιρού, δικού σου κλίματος.
Πιθάρια Κόρης, νυμφαίες Καλοδίκης φεγγερές, Υδρίες Γιτάνης !
Το συμβαίνον θαύμα της ζωής δεν είναι αναγνωρίσιμο μέσα στην επαναληψιμότητα, μέσα στην πληθώρα έμβιων. Και είναι
καλά έτσι παρά να δυσκολεύει ο ορίζοντας της ζωής.
Οι επαγγελματίες του νοήματος ; Δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν;
- Ναι δεν έχουν άλλη δουλειά. Κι αυτό που κάνουν δεν είναι δουλειά.
Καθυστερούν τη λήθη. Είναι το μόνο για το οποίο μπορούν να καυχώνται.
Μήτρες του χριστιανισμού, καλλιέργεια βυζαντινών πατέρων ! Νοιώθω το χνώτο του ανθρώπου !
*
Αποικία οστράκων. Άποικοι της αβύσσου (οι ποιητές), κοχύλια της αβύσσου (τα ποιήματα).Πέρασμα τέχνης, στης αβύσσου τις πλαγιές ποίημα αποικίζω, της ψυχικής αβύσσου. Περνώντας έναν κόσμο τέχνης, ποίησης, λογοτεχνίας, φιλοσοφίας,  βίου, κόσμου απόκοσμου, πετυχαίνοντας βαθυτέρα ανάγνωση τείνοντας στο ανά της γνώσης διαπιστώνεις πως στο βάθος του πόνου κατοικεί ένα ηδονικό μυστήριο, αυτό που κάνει τον άνθρωπο να μπαίνει σε κόπο.
Διαπιστώνεις ότι απόμακρα οφείλεις να τα δεις και να τα κρίνεις, να δώσεις το νόημά τους , εύρεση μιας δομής, ενός σκελετού, ενός σκηνικού, ενός διάκοσμου μέσα όπου θα υφανθούν πράγματα της ζωής με ποσοστό βιώματος που κλείνεται στο στρείδι της η απ-οίκηση της συνειδήσεώς μας, ο φορτισμός, ο φωτισμός πρέπει να βρουν την οθόνη του κόσμου.
Δεν παύει να είναι βίωση αλλά βίωση που επιζητεί εικόνες πραγμάτωσης. Το ίδιο το γραπτό όσο αν εικονίζει, υποδέχεται το συγγραφέα ως ζώντα εκεί, γραφή πράξη ζωής, αληθεύουσα ανάγνωση βαθυτέρας αίσθησης ενός περιεχομένου ζωής αδιαχώριστου από τη μορφή της, διαρκής αγώνας κατανόησης μέσα από μορφές που του δίνονται και της πράξεως γραφής βίωσις τότε όταν αναμιμνήσκεται ένα ποσοστό βιώματος που ρέει από πτυχώσεις γραφής , το έργο κάποια στιγμή γίνεται πρίσμα προς τον άνθρωπο, πληρώνοντας το τίμημα της απόκλισης γιατί στα μεγάλα γράμματα το κοινωνικό ενέχεται της μεταφυσικής.
Η ηδονή της λέξης όταν πετυχαίνει  να εμπεδώσει κόσμο, είναι καιρός να περάσει σε ανώτερο επίπεδο, εκεί όπου οικείται έργο νόημα σημασία γιατί εκεί κρίνεις όλα όσα βλέπεις να μην σε ικανοποιούν, και σπεύδεις σε μια βαθύτερη ερμηνεία, βγάζεις αλήθειες, πραγματικότητα που γνωρίζεις. Αυτός ο καπνός που είπαμε πραγματικότητα και σκόρπισε, αυτός ο ίδιος καπνός είναι εδώ. Η μόνη πραγματικότητα που είναι εφικτή, διαλυτή, προσπαθούμε να την αγγίξουμε νοητικά όντα που είμαστε δια της τεθλασμένης.
Λογικά δεν θα έπρεπε να σκοτιζόμαστε πολύ για έναν άσκοπο κόσμο, προς τι η κατάθλιψη ; Ολημερίς την κούπα στα χείλη γεμάτη κρασί, γέλιο και φλυαρία θα ήταν ότι αξίζει ένας κόσμος άσπλαχνος τυχαίος, τυχάρπαστου υλικού ,πόνος η αναζήτηση. Προς τη ζωή απευθύνεται η μεγάλη τέχνη. Αφυπνίζει, εντοπίζει βαθειά στοιχεία της ανθρώπινης αβύσσου και μας ξαναοδηγεί στο έργο της ζωής που συμβαίνει να ξετυλίγεται αμείλικτα σκληρά, πραγματικά σαν δρόμος από κασσίτερο.
*
Όπως αλλάζει το σώμα ο χρόνος, έτσι αλλάζει την ψυχή, τις αντιλήψεις, κάθε άμυνά μας μια βαφή σε άσπρα μαλλιά ή ένα λίφτινγκ διανοητικό ; Η πραγματικότητα δεν αντέχεται. Καίγεται το σπίτι του – κλείνει τα μάτια. Αν ακούγαμε τον εκκωφαντικό άνεμο του χρόνου θα τα παίζαμε .
*
«Η ποιότητα και η ένταση του ιδιαίτερου οράματος, η αντοχή που θα δείξει ο πνευματικός άνθρωπος είναι τα μόνα δυνατά κριτήρια μιας τέτοιας δημιουργίας».
» Οι μακριές της γάμπες αποκάλυπταν μια δύναμη όσο ανέβαζε τη φούστα της. Την απεκάλυπταν στα μάτια της που τους είχε στερήσει τη θέα τους ».
Βιασμός του μυστικού της άπειρης ύπαρξης: νοσταλγία επιστροφής προς τη φύση.
*
Όταν ακούς την τρικυμία των ωκεανών , στην άβυσσο των νερών σα σμίγουν τη Στύγα, όταν ο κόσμος γίνεται νυχτερινός, η ανάγκη της ποίησης, της φιλοσοφίας έχει ωριμάσει. Η ανάγκη για ελευθερία έχει γίνει χειροπιαστή.
Πού έγκειται το νυχτερινό του κόσμου μας ; Κυπαρίσσια, ένοχοι άγγελοι με αναδιπλωμένα φτερά, «από τόσο θάνατο» !)

*
Αν μεγενθύνεις τις ατέλειες από ένα σημείο και πέρα σπάει ο ρυθμός της ατέλειας κι αρχίζει να ηχεί κάτι από βαθύτερα. Η επίμονη εκσκαφή για θησαυρό κάνει το αμπέλι καρποφόρο. Υπάρχει ένα σκοτεινό μυστικό που δεν διαρρηγνύεται ποτέ, και που είναι η ελπίδα μας, επειδή απελπιστήκαμε πολύ. Επειδή η γη απελπίστηκε πολύ !
Μέσα σε τούτη την κάψα, το σώμα αυτό, «ασβεστόπετρα στο μάτι του ήλιου δεν έχεις θεό μέσα σου». Μια άλλη προσέγγιση της μυστικής περιοχής, μια νέα ενόραση.
Ξανά μιαν αρχή. Πού είναι ο πολύς πόνος και χαμός; Πού τα ναυάγια; Πού πέφτει η γη;Το μηδέν είναι το βαρύτερο; Τσακίζει χέρια και νου; «Περί του μη όντος». Όριζε την τέχνη ως μη ον; Το πνεύμα ;Τότε ήθελε να αντιτείνει στο υλικό που το χαρακτηρίζει ανύπαρκτο επίσης ;
*
ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ. Εκεί είναι η δουλειά μας . Του αρνητικού αναίρεσις. Όλος ο Πλάτων αναιρεί τη σοφιστική. Όλος ο Ντοστογέφσκι αναιρεί το μηδενισμό. Ο Χριστός του συγκατεβαίνει στην άβυσσο. Χριστός που μηδενίζοντας το χρόνο, του έδωσε κατεύθυνση αρχή και πρόσημο και πρόσωπο καινούργιο.
Το μηδέν έσπασε. Στην κεφάλα μας !
Κερήθρες. Αίφνης στο περιθώριο. Αίφνης από το περιθώριο. Από κείνες τις φωνές που δεν αντέχουν την έκθεση, επειδή είναι έκθετες, παιδιά του Θεού, αλάνια της ύπαρξης, η μάννα τους δεν τα ξέρει. Τα ξέρουν οι δρόμοι, είναι των δρόμων φως. Φώτες της νυσταγμένης πολιτείας, της σκιαγμένης πόλης. «Underground αριστοκρατισμός».Τι ήταν η αφαίρεση, το άλλο όνομα της απουσίας, της έλλειψης ; Χάνουμε έδαφος ; Το αποίητο του κατατρεγμού: «Φωτιά από τα υπόγεια».
Αδυσώπητα προορισμένος του μέλλοντος μη δυσωπείς.
Στα εργαστήρια ιδεών είναι διαφορετικός ο πόλεμος, κάθε χώρα παρήγε, παράγει το πνεύμα που της αναλογεί. Θα μνημονεύσουμε τη νίκη του ελληνικού πνεύματος επί της Ρώμης και τη συνακόλουθή του χριστιανική ιδέα που ως σύνθεση κατέκτησε τον κόσμο της Ευρώπης και της έδωσε διαστάσεις παγκοσμιότητας.
Όμως κάθε μικρή γειτονιά θέλει το τραγούδι της, τη φωνή της ζωής της.
Το ζήτημα είναι τι μπορούμε εμείς. Πού, πότε, πώς. Το «αεί απορούμενον» προς τι;
Εγγυτέρα των Ουρανών
Αέναο κύμα συντριβής
μουσική εσύ παρηγορία
λίγη φωνή μουσική φουρτούνα.
Αήθης νοσταλγία
«Χρόνος που δεν μπορείς τον καπνό του να δεις»
*
Σαμοθράκη. Καλοκαίρι γύρω από φωτιά που χώνεψε σε στάχτη. Μεσάνυχτα.
Κάτω από τα πλατάνια εκείνα το σκοτάδι στις βάθρες είναι απόλυτο.
Πέφτει ένα πλατανόφυλλο στη στάχτη σαν χέρι θεού. Φεγγοβόλησε ο τόπος. Σάως.

Το ίχνος είναι παντοτινό

Έρχεται από κει πίσω η φωνή σου
επί των ιχνών
σε τέρπει
που δε σκούριασε δεν πάλιωσε
νέα και σφριγηλή κι ακμαία
αλκή
των υδάτων η συνέχεια
φυλλώδης ικμάδα.
Το παν ομού εξαγγελμένο
στιγμή που σε επιλέγει προλέγοντας
πάντα και τώρα
σε φαιδρύνει σε πραΰνει
θέλγεσαι και είναι ωραία που σιωπάς.
(Μέσα στο ποίημα συμβαίνει πάντα ο
αναγνώστης).
Η γλώσσα πάνω μου είναι πράξη. Αντέχω λιγότερο τη γλώσσα από τη χειρονομία. Δεν τσακίζει κόκκαλα ; Κατάθλιψη για τα ναι, κατάθλιψη και για τα όχι ,τότε μείνε στο ίσως. Κρατήσου στην αμφιβολία. Πάρεξ κατάθλιψη η αμφιβολία καλλίτερη. Ύστερα η αμφιβολία έχει κάτι το κομψό και δεν γέρνει μονόπαντα στο ναι ή στο όχι. Δεν χρεώνεται μήτε κατάφαση μήτε άρνηση και μην ξεχνάς το ίσως είναι ίσα. «Ίσα βάρκα ίσα νερά». Τον Αύγουστο πιάνει φως σειρίτια φως» Ομορφιά που ο ήλιος χαμήλωνε τα μάτια «
*
» Να δω στο σώμα του ουρανού το έγκαυμα από ήλιο. Στο δέρμα, στη γαλάζια σάρκα. Το πορτοκάλι του εγκαύματος καίει ως του ουρανού το κόκκαλο «
» Αυτή η ποίηση πέφτοντας προς τη μεριά της ζωής, αναγκαστικά θρυμματίζεται.
θρύμμα το θρύμμα χορταίνεις λόγια που δεν είναι για χόρταση.
[Επί τα ίχνη των θεών]
Τι θα τα κάνουμε ;
Να, να βλέπονται. Τίποτε άλλο. Στο δίχτυ του καιρού. Να μας μιλήσετε για το τέλος του ανθρώπου» Χάθηκαν με γρήγορο γλίστριμα σαν χέλια σε λασπερό βυθό «.
Το αριστούργημα θα μας σκότωνε, θα μας έριχνε στο σκοτάδι όπως έπεσε ο Φλωμπέρ αντικρύζοντας τον Παρθενώνα: «Έβενος !» ή τον ίλιγγο που έριξε έναν Φρόυντ σε λιγοθυμιά. Ο πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται το υψηλό ,το προσπερνά όμως αλίμονο στο δαήμονα θα συντριβεί σαν μαύρο αυγό σε αμόνι. Από το τετράγωνο του φεγγαριού βαθιά πληγή από χρόνο αιωνιότητα ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ « Αυτό που ξέρουμε ως τέχνη, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια απόπειρα αθανασίας»!

Το μέσα έγινε έξω

Μαζί με την άμπωτη που ξέβρασε τα όντα
πετάχτηκε ξεβράστηκε
και το εφτάστερο κλωνάρι της ύπαρξης ο άνθρωπος
νωπή σα γη η μητέρα μας φωτίστηκε
μές στο διάφωτο το σπίτι μας
«πρώτος θεών μητίσατο πάντων έρως»
στις πλαγιές του σύμπαντος τα ηφαίστεια γίνανε βουνά
Το εν κληρώθηκε η πολύ ύπαρξις
των μυστηρίων η συνέχεια φούντωσε τη γη
τρυφερή σαν γη πάλλει στους αιθέρες
αιχμάλωτη ομορφιά πλημμυρισμένη αποικία βίων
βιαία σημαντική όλο νόημα νοήσεως η συνέπεια
εξοχική των άστρων πλατυτέρα
γαστέρα χορευταρού βαρυτική και άπατη
άφταστη «αιέν αιών αεί όν»
περίδρομη πυρίδρομη ασπαίρουσα
αστερουσία γεναρχική τιμία ένδοξη
των άστρων συσχέτιση σύμπλοκη φωτός
φώσκει θρώσκει θρήσκα έθνη κληρωτά φωτός
απείρου ουσία αληθούς απεραντωσύνης άπλα διάττουσα
πλήρης ουρανού στα όρια του νερού
άτια αττικά στις μετώπες .

« Βάλλ’ ούτως, αι κεν τι φόως άνδρεσσι γένηαι «

28.6.03 Αθήναι ε.

Δεν ξέρω πώς να κάνω τον εαυτό μου βήμα προς τον άνθρωπο.

Ώ θερμοί επιβάτες γης και σείς των επιφυλάξεων
ποιές σε λαχτάρες συντριβής μας ωθούν αιτίες
ποιός άνεμος σκοτεινός από το ύψος των επάλξεων.
Τι θορυβεί έτσι αθώρητο ποιές συγκυρίες
μας καθελκύουν σε βάραθρα προσαράξεων
καίμε τα κάστρα βράχια απότομα οι φρυκτωρίες
αντίς αιχμή χρυσή , να διολκεί το πλοίο,των συνάξιων.

Κόπηκε η τριχιά τα άλογα ξεχύθηκαν με ορμή,
-στο αλώνι τα δεμάτια σύσπορα αλίχνιστα-
τινάζουν τα πέταλα τους πότε εδώ πότε εκεί.
Οι δρόμοι γίνανε πιά μονοπάτια ασύχναστα
κι εμείς αγροίκοι του παλουκιού,ποδοκρούστες.
Έχουν φανεί μη σκοτίζεσαι οι προκρούστες,
και νά, αραδιάζουν εγλήματα τα χέρια τους αχνιστά.

Εδώ χτυπά ένα σήμαντρο λαύρας μεγάλης
εδώ καλεί τον άνθρωπο,καρδιά που πάσχει,
να σκορπίσει τον καπνό ερέβους και αιθάλης
της ανομίας το θρίαμβο κι ότι σωρεύει να κατάσχει
κι ευθύς το χέρι του να ρίξει στων αλόγων τη χαίτη
στα ίχνη του σοφού, που γέννησε η μαμμή Φαιναρέτη.
Η αναστροφή του κωνείου τη φαρμακεία παράσχει;

Ή χρειαζόμαστε έναν άνεμο πιό βαθιάς ανατολής
το όραμα της αγάπης, ο σταυρός της εντολής
όραμα μιάς βαθύτερης πνοής και μορφώσεως
που θα μας αδράξει πιό θερμά σε μέθεξη μεταμορφώσεως
ώστε να δράσει στην ψυχή του κόσμου χαρακτήρας
ελευθερίας πνευματικής,συνειδήσεων αναφλεκτήρας
δικαιοσύνη ανεπιφύλακτη,οδός της μόνης ανυψώσεως;

Ώ με τίμια δώρα μπορεί να τιμηθεί τούτο το φτενό κλαδί
του ανθρώπου που ριγεί στους βοριάδες στους νοτιάδες
ώ άς το αναζητήσουμε λοιπόν το χρυσό κλειδί
να μας πάνε στους ουρανούς διαστημόπλοια πελιάδες
περιστερές, χρυσού καιρού μεταξένιο να κάνουμε χαλί
τη γη, κι όχι μάταιων ελπίδων βέβαια γλυκάδες
μα να, στη δύσκολη τροπή,τρόπιδα επινομίς καλεί:

Λίγο νόημα στα λόγια μας να στάξουμε
το τραχύ του κόσμου για να βαστάξουμε
κι όχι γιατί το λένε του κόσμου οι εφτά σοφοί
αλλά γιατί το λάδι στο καντήλι της γης πάει να σωθεί
κι ίσως γιατί κάτι αβάσταχτο εκεί μας ωθεί
όταν επίσης κάτι αφόρητο σφόδρα μας απωθεί
και δεν είμαστε μήτε προνομιούχοι μήτε υμνητές του παρόντος

Κάπως αρπαγμένοι ,κάπως συγκινημένοι από το αίνιγμα του όντος.

Βέβαια πάει καιρός που το πνεύμα τυλιγμένο στα ράσα
στέγνωσε,τούτη η κρυψώνα κι άν έχει συλληφθει στα πράσα
της ανομίας να συχνοδιαβαίνει τα μονοπάτια
και να συχνοασπάζεται τα πονηρά της μάτια
επίσης να δεματιάζει να σωδιάζει χρυσό δεμάτια
και αντίς φύλακας της φωτιάς του ιερού
την προτίμηση έδωσε στη δούλεψη του πονηρού.

Ψάχνε το καπάκι που από τις δυό μεριές κλείνει
το δρόμο του κόσμου, του κόσμου ερήμην
κι αν λες πως ο ανιστορητής άνοιξε δρόμο
επέλεξε αφού πρώτα πήρε μεγάλο τρόμο
και μέσα στου νου την επιληψία
έζησε επιδρομές πνεύματος φωτολαμψία.
Γύρισε στου σταυρού το στοίχημα

ύστερα από εικονικών εκτελέσεων ατύχημα.
Δεν είναι ο μόνος που λοξογύρισε
το καπάκι της ζωής πολλούς αναποδογύρισε
“Τράπεζα άνευ λόγων φάτνης ουδέν διαφέρει”(Ο 15/σύλλαβος του Πλάτωνα)
βάλλε με καινούργιο χέρι,σταυρό στο ανάερο μαχαίρι.
Των ανυπόμονων που το υψώνουν και θα κοπούν: δες η λεπίδα λύγισε,
θα επιπλεύσει στο σύμπαν τούτη η σφαίρα ή θα καεί; θα δείξει κάν ρίγησε;

by Sofia Strezou
Με επιμέλεια του περιοδικού ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2010 η ποιητική συλλογή του Έκτορα Πανταζή.

« Ο άνθρωπος μια διαρκής ποιητική άνοιξη
πλάθοντας πλάθεται.

Τώρα μου δίνουν ενέργεια και συναίσθημα
για μορφή οι πιο κοντινοί που μακρύνθηκαν
στερνά.»

Προτίμησα να ξεκινήσω τούτη την περιπλάνηση με τις λέξεις του ποιητή και την κατάδυσή του στο πιο βαθύ ένστικτο του δημιουργού. Στο ευάλωτο «εγώ» που ταξιδεύοντας στην ενδοχώρα αποκωδικοποιεί το αίνιγμα του «ποιείν» με πνευματικότητα. Γιατί η ποίηση του Έκτορα Πανταζή είναι προπάντων εγκεφαλική. Στοχασμός και λυρισμός σε μία πράξη σχηματοποιημένου ποιητικού διασκελισμού, που υφαίνει χίμαιρες. Ταξινομεί τα υλικά της δόμησης με λογική, με σύνεση
και σπουδή ανθρώπου που γνωρίζει καλά τον ποιητικό χάρτη. Στέκεται με δέος μπροστά στον εαυτό του και σε κείνο που με αυστηρότητα δίνει, για να υψωθεί αναζητώντας την μακρινή προοπτική του.
Μια βαθυστόχαστη θεώρηση ζωής που μετασχηματίζεται σε λόγο. Εποπτεύσιμη και λυτρωτική, αποκρυσταλλωμένη αλλά ταυτόχρονα συμβατή σε ρυθμούς και κανόνες προσωπικής γραφής και ύφους. Είναι η αυτόνομη και μοναχική πορεία του ποιητή που παράγει πνευματικό πολιτισμό με συνειδητή επιλεκτικότητα και θέση. Τολμά την ανακαινιστική ακροβασία στην αναπόφευκτη συνάντησή του με την ποιητική σκέψη, σκηνοθετώντας μια-μια τις λέξεις στην αναβίωση και ανάπλαση της άγνωστης συγκίνησης που συντάραξε τον εσωτερικό του πυρήνα. Άπλαστη υλική και άυλη μάζα που συνθέτει και γίνεται Τέχνη. Ανιχνεύει το αθέατο στο θεατό, το ασύλληπτο σε κείνο που μπορεί να συλλάβει και να το καταγράψει , αφού προηγουμένως επεξεργαστεί τις συγκινησιακές υπερβολές του όλου.

«Εγκάρσια ρηγμάτωση στο χώμα

Όλα τα δάνειά μου τα έχω κάνει από το μηδέν
-μια πνοή χαράς δανεισμένη από το μηδέν;
Επιστρέφω στο χωριό κι είναι όλοι πεθαμένοι
η Αθήνα χτυπά την καρδιά μου
απόφαση να είναι κανείς χωρίς να είναι.
Ταξίδι ως τον εαυτό
μέσα στο όνομα ένα μάτι το μάτι του όντος
όταν με στραγγαλίσω σκοτώνω εμένα;
-Δεν αρκεί να ανέλθει κανείς στην κορυφή
του εαυτού (ή μήπως σ’ εκείνη του καναπέ του;)
παρά και σ’ εκείνη του καιρού του
την επικαιρότητα και λεγόμενη
όταν όλο το φως είναι έτοιμο ν’ ακτινοβολήσει
στον ορίζοντα των εποχών επί το πολύ
πέλαγος της ομορφιάς να τραφεί η ψυχή του.
Μα το μηδέν δεν είναι λεπίδα κοφτερή που έχει το σχήμα του.

Πως μου διαφεύγει ο θάνατος δεν είναι του χεριού μου
σαϊτιά που δεν φτάνει ποτέ το στόχο της αλλά
τον πλησιάζει αέναα – ο θάνατος εξώτερος του χρόνου -
σχεδιάζει το ασχεδίαστο, το αδύνατο να σχεδιαστεί
αυτό το ατερμάτιστο είναι ο θάνατος. Μηδέν που υπαινίσσεται
το άπειρο καθώς πάει να κλείσει το ανοιχτό του βήμα.
Η έκπτυξη της απορίας είναι ύψιστης σημασίας
θεμελιώδης για το νόημα η διερώτηση
είναι ο σκληρός πυρήνας που γύρω της
το ζουμερό περικάρπιο γίνεται χυμώδες ως οτιδήποτε.

Μια άλαλη πόλη θα βρεθεί πιο άλαλη απ’ αυτή;»

Ζούμε την αφθονία των λέξεων, των πολλών γραφιάδων των αμετάφραστων συλλογισμών, τα πολλά κίνητρα γραφής. Ο Έκτορας Πανταζής διεισδύει στη μεταφυσική νάρκη των αισθήσεων και των ιδεών, τις οποίες τοπιογραφεί με ποιητικό υπαινιγμό, αναδύοντας το σκίρτημα, την συντριβή μπροστά στην αοριστία. Μορφοποιημένα σχεδιαγράμματα, που σπάνε το φράγμα της εύκολης συγκίνησης, τοποθετώντας τους αναγνώστες απέναντι και με σκεπτική διάθεση να παρακολουθήσουν τον συλλογισμό του. Ένα άθροισμα ιδεών και εννοιών που επιδιώκουν την επαφή, αφυπνίζοντας συνειδήσεις.

«Συμπτώσεις

Γύρνα φτερωτή σελίδα να περάσω το γκρεμό.

Ήπιαμε από την κούπα της καθαρής αιωνιότητας
Είδαμε το πρόσωπο της μέδουσας στο αντικρινό μπαλκόνι
Εν σπουδή ο θάνατος μας κατήχησε στη σκοτεινιά του
Από αόρατες επάλξεις εισορμώντας και διαρπάζοντας
Αινιγματικές φυγές σε θέατρο σκιών θηλιές εξ ουρανού
Της απόγνωσης το ποτήρι σε στραγγισμένο νου
Όμως όπως και να το πεις στον κόσμο είναι παράπονο
Και νύξη αδυναμίας να ζήσει να ελπίσει
επιλέξαμε τη σιωπή
Επιλέξαμε τη δοκιμή, φυγοδικήσαμε στον κόσμο της έκφρασης
Όμως επιλέγοντας σιωπή ανεβαίνει μπροστά μας
με σημασία παγόβουνου.
Καμιά αισθητική δεν κάνει μέριμνα για κει… νιώθεται αμυδρά
Στην καταιγίδα του Τολέδο, σε πρασινοκίτρινο χολής στο ωχρό
Του μπρούτζου και στο κάτι τρελό του χουρμά που εφορμά
Στον ουρανό παρέα με τον κεραυνό,

Γύρνα μέρα γύρνα ώρα γύρνα χρόνε.»

Οι ποιητές δεν βαδίζουν έχοντας προνόμια στις αποσκευές τους. Κατακτούν την δυνατότητα να έχουν ως εργαλείο τους τον λόγο και τις λέξεις, εξερευνώντας την αλήθεια. Αυτό ακριβώς κάνει κι ο Έκτορας Πανταζής καταθέτοντας την προσωπική του αλήθεια με λέξεις που δοκιμάζουν και δοκιμάζονται. Προχωρά από την ιδέα ως την εννόηση συλλαβίζοντας λέξεις.

«Της μιας φοράς που ανθίζει

Απαγορέψτε τον άνεμο
υλικό κρότο που δανείζει
στο διάφανο
ώρες που γέρνει το σκοτεινό
πάνω στα βλέφαρα

Μες τη λαχτάρα του αλλιώς
άοπλος βαδίζω
κι όλα τα σκοτεινά κύματα
υποχωρούνε
χάνονται
απλά φάσματα στερημένα
την πρότερη ισχύ
Του αλλιώς που λαχτάρισα είμαι φίλος

Η σκαλωσιά που με κρατά είναι ρυθμός
στα μήκη των απείρων
πέρα από τέχνασμα
Ύπαρξη γεμάτα
φλογερά μάτια αγγέλων επισκοπούσαν
Του αλλιώς που ανοίγει μυστικά
όταν το άπειρο συντελεί μέσα μου
όταν γίνω
ένα με την καρδιά της γης
πυρακτωμένο
δεν θα είμαι κι εγώ φως;»

Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή του Έκτορα Πανταζή «Αγριοστάφυλα σε πατητήρι», προσπάθησα να βρω τις αναλογίες και τις αλήθειες του στη συμφιλίωσή του με το σύμπαν. Τα οικοδομήματά του μου έδωσαν την μεταφυσική ώθηση, που αν και με ξάφνιασαν, ομολογώ πως μου έδωσαν χρόνο για περισσότερη εμβάθυνση και σκέψη στα κοσμικά μυστήρια που λίγο ή πολύ όλοι μας αναζητούμε.
Καλοτάξιδο…

«Η ψευδαίσθηση μάς έχει μετατρέψει σε περιηγητές και ερευνητές της «ερήμου της πραγματικότητας»

(Η πολλή ευλάβεια σωματοποιημένη από πένθος, δεν άφηνε το βλέμμα να δει παρά ως εκει που οδηγούσε η ακτίνα του άστρου αυτού…)

«ο συγγραφέας είναι αυτός που γράφει παρά αυτός που εμπνέεται…»

Απαιτείται Ορεία Κρύσταλλος για να άρει εντός της το σωρευμένο αμμώδες στου ημερολογίου τα πόδια και να το υψώσει στη διαφάνειά του διαφάνειά της! Μέσα σε μια ευκρίνεια αστράφτει το νόημα, η σημασία, ό έρως.
– χαώδεις ασάφειες –

***

Ανθρακεύσεις(dtερμητισμός)

Ρίξε κάρβουνο (Γ.Κ.) από την άλλη μεριά του
Ήλιου ν αναπνεύσουμε
Με ατσάλινη θέληση σταυρών
Θησαυρίζοντας κάρβουνο –καρδιά του ήλιου
Γαλαξιακή σκόνη
Και σπορές
Πολυσπορίτισσα άνοιξη
Να ριγίσει σύμπας ο χρόνος
Τούτος ο χρόνος που διαβαίνει δεν είναι σύμπαν
Πού σβήνει; Πού χάνεται;
Κάρβουνο.Όλα
Κάρβουνο;

Με του Γ.Κ. τα πανιά!
(σαλπάρω)

Ξανακοιτάζοντας το δυσμικό ήλιο είδα τα
«μονοπάτια των δαιμόνων!»
_________________________

Ναοί στο σχήμα του αστού.
(αντίφαση ο προλετάριος).
Δουλεύει τον αστό. Χαράρι άχερα
Και κάρβουνο θάναι ο θησαυρός!

*

Αστράχνες

(Δείξε μου τον άνθρωπό σου να σου δείξω το θεό μου)

Να γράψω εδώ κίτρινο αλάτι
Να γράψω εδώ κόκκινη στάχτη
Να προσθέσω κυανό των θόλων
Κι ότι απέμεινε από δάση σε ξύλο
Κι ότι ζητά η αντίληψη να βρει ,ότι το ανικανοποίητο,
Την αναγκαία εύρεση, το σπάνιο πέτρωμα
Και το όνειρο της πέτρας που μεταμορφώνεται
Γίνεται στήλη -στη θέση μας- γίνεται άγαλμα
Και σηκώνει το βάρος των ναών
Την ιερότητα των βωμών, των πηγαδιών τη διάρκεια,
Τα κάστρα, τα θέατρα, τέλος το ιερό σήμα: αρχή μεταφυσική
Αετός με κεραυνούς στα νύχια, ούτε μια βέργα,
Ούτε μια ραφή κίονα ιωνικού δωρικού κορινθιακού,
Όλα σε τέμπο ηπειρώτικο Η πόλη χωνεύει
Και στου Ζαλόγγου το χορό το ξέρω μας πέφτει ξερό.
Να γράψω εδώ κόκκινο αλάτι
Να γράψω εδώ κίτρινη στάχτη.
Από μια ανύστακτη ανάγκη να προχωρήσουμε μέσα στην τέφρα.
Φαράγγια της μνήμης. Περί ορθοστασίας πρόκειται
Που αποδεικνύεται βαδίζοντας, περπατώντας την κορυφογραμμή
Κοιτάζοντας και από τις δυο της μεριές
Να γράψω εδώ κίτρινη σκόνη.

*

Βαθύ νερό

Στο Σούλι στα πηγάδια είδα τον ήλιο να ανατέλλει
από τα μάτια σου.
Στο Σούλι στα πηγάδια είδα τη μορφή μας να τρέμει
στον καθρέφτη του βυθού.
Στόματα του βυθού αποκρινόταν με τη φωνή μας
υποδυόταν τη μορφή μας.
Στο Σούλι στα πηγάδια η δίψα μας ήταν βαθιά σαν
τα πηγάδια.
Πολλαπλή σαν τα πηγάδια.
Της ιστορίας το Δόξα Σοι, δάφνες φλόγιζαν τον ουρανό.
Τον ήλιο είχαν τα μάτια σου από κάθε ιστορία πιο ψηλά
Κάθε πηγάδι τη φωνή σου
Σε κάθε βυθό χάραζε η μορφή σου τρέμουσα φλόγα.
Πατρίδες του αγνώστου καταφύγια του νόστου.
Όλη η ουσία του νερού στη χούφτα σου.
Εις Σούλι: Εκεί που είναι το πιο ψηλά εκεί είναι το πιο βαθιά.
Όλη η ουσία του νερού στη χούφτα σου με δίψασε.
Με ξεδίψασε.
Μάτια χρυσά υψηλή μορφή κι όλο ανεβαίνεις.
Αετός τα μάτια σου κρύβουν τον ήλιο.
Σπουργίτια τα μάτια σου φέρνουν τον ήλιο.
Στο Σούλι στα πηγάδια είδα τον ήλιο να ανατέλλει
από τα μάτια σου πηγάδια να σε πεθαίνουν βαθύ νερό
κοντά στον ουρανό της αγάπης γεννητούρια.

*
Δηξίθυμο βέλος

Με περπατησιά ανέμου βαδίζεις τα αόρατα
Αβέβαιο σαν σκίρτημα και σαν πόθος
Στου πάθους τα μέρη ρίπισμα κύματος
Κιμωλία μελάνη φόντο μαύρο φόντο λευκό
Πέλμα πιο απαλό από νερό στη λεπίδα του χρόνου
Οδύνη και λαύρα στιγμές που ομορφαίνεις
σαν εσύ άνεμος στα κλαδιά μουσηγέτης

βυθισμένη θερμότητα γη του αθεμελίωτου
-πυρήνας από κάρβουνο και πάγο
σαν εσύ πέλμα πιο απαλό από νερό
στη λεπίδα του χρόνου οδύνη και λαύρα
άνεμος στα κλαδιά μουσηγέτης
γιατί το ποίημα θέλει να είναι
γη του αθεμελίωτου βυθισμένη θερμότητα
Με περπατησιά ανέμου βαδίζεις τα αόρατα.

*

Ο θόρυβος του χρόνου

Η λάμψη του ενός αν γεμίσει το λιοπύρι
του μεσημεριού με φως δε θ αργήσει
όχι δε θ αργήσει μελαψός ήλιος να μας
κάνει χατήρια

Η λάμψη του ενός αν μελανιάσει το μεσονύχτι
ώς τα κατάβαθα δε θ αργήσει
όχι δε θ αργήσει τα μελανούρια να φέρει
στην ακτή ζήλος
ώρα που οι ακτές
θα έχουν ανασχέσει των αχτίδων το ποδοβολητό
ψάρι αυγό σπέρμα αίμα αλάτι άμμος νερό
ιώδιο λέπι αγκάθι φλόμος
ατσάλινο κύμα νικητήριο
κι εμείς να επιστρέφουμε στο καβούκι μας!
Ναυαγέ του σύμπαντος
Μήπως έκανες λάθος στην ακτή
Εδώ οι θάλασσες καίνε!

*

Χασμόδεντρα

(:ριζώνουν στις σχισμές των βράχων στα χάσματα χαράδρας)

Σε γέννα σε θανή
Γιατρός παραδίνει σε ιερέα

Δείχνοντας
Στη ζωή στο θάνατο
Το ιερό.

*

Αρμυρίκια από αλισάχνη

Κι από βυθούς γλώσσας νόημα ν ανασύρω
Να βαθύνει το μάρμαρο στις κόχες των ματιών
Μη φοβηθείς της καρδιάς κόμπους αίματος
Που στροφοδινούνται. Στεφανιαία δρέψου
Κόψε αυτό το ρείκι βάλλ το σε αυτί περήφανο
Από δροσιές δρέψε άρδεψε στέρξε
Ρόδι που δάγκωσες ,βαθυκύανο, καταστερισμοί
Στο μέτρημα της αβύσσου κόβεται το σκοινί
Η ακτίνα μας επιθεωρεί το χάος
Από ρηγματώσεις αντλεί, έλκει
Δέντρο σκοτεινό ο ήλιος οι ρίζες
Είναι μέσα μας ακτίνες. Έριξα την πετονιά
Κατάπια το αγκίστρι. Εσύ ψάρι μου θα με ψαρέψεις
Αντί να βγεις στη στεριά θα βγω στο πέλαγος
Πέλαγος ομορφιάς. Αλήθεια ,βαθύκλωστη αρμυρή
Χρυσό ψάρι στην ακτή του σκότους.

*

Στο «σπίτι των σκιών»

Τοπίο χρόνου η ψυχή τρεμόσβηστο.

Τρεμόσβηνε στ ακροδάχτυλα η ψυχή
Μόλις που την άγγιζε μόλις που την έβλεπε.
Ανεπαίσθητη φλόγα κεριού
Πεταλούδα νυχτερινή
Γυροφέρνει
- φλόγα πεταλούδα ψυχή-
με κίνδυνο να καεί με κίνδυνο να σβήσει.
Τότε ένοιωσες την ανάγκη να τακτοποιήσεις
Τα ατακτοποίητα.
Να κάνεις
Κατάλογο πραγμάτων του χρόνου
Σαφές περίγραμμα του σπιτιού των σκιών
Πώς ζούν εκεί
Το θάνατο
Στο «σπίτι των σκιών»;

Ήθελες ορίσει σημάδια στου ταξιδιού τους τρόπους
Να κερδίσεις πράγματα από το λήθαργο.
Να βάλλεις κάθε μνήμη να ψιθυρίσει τον κόσμο της.
Σχεδιασμένο χτίσιμο Η ΤΕΛΕΤΗ πλαίσιο μύθου
Ομαδικής ψυχής. Προτεραιότητα γιορτής. Περνάς της
Κοινωνίας το βρόχο. Περνάς και το ένστικτο. Αγγίζεις τη ζωή;
Μεταγγίζεις μια κοινότητα στο κορμί σου
Μονοκάτοικος πολυκατοικίας;

*

Λοξή αντιφεγγιά

Η πέτρα της χαράς
Είναι από χάσμα τάφου που κύλισε,
Κι ήρθε ζωή
Ήρθε φανέρωση ζωής
Στην πορεία μας προς Εμμαούς

Δάσκαλέ μου, οι φλόγες του κυπαρισσιού
Μας εικονίζουν;

Τσακίζει το χώμα
Της αβύσσου ίασμος;

Τι είδους τριάδες είμαστε του εσχάτου;

*

Νύχτες του Νεοπτόλεμου

Με την προσοχή εκείνη που δε γίνεται εξυπνάδες
Περνάς στη μέσα μεριά του ιστορικού

Και αόρατου θίασου μουσική διαπέρασε σαν καφτό
Σίδερο την καρδιά μας
Οι χαμένοι ακόλουθοι του Διονύσου είδαν θεού
Την ανάληψη
Η γλώσσα τους πύρινη λευκή φωτιά
Αστραπής που τρύπησε τον ουρανό.
Με πύρινη γλώσσα διαλάλησαν.
Μυστήριο αστραπής των εσχάτων έδενε
την αρχή των βημάτων.
Εκεί που σκιρτά το αίσθημα είναι έτοιμο
Να αναβλύσει το μυστήριο.

*

Αφειδώς αλφάδι

Όπως γλαύκα φώλιασε στον Παρθενώνα η σοφία
Μαγεύτηκε στων μαρμάρων τις ραβδώσεις,
Στου κτηρίου το πέταγμα.
Κι όταν η Πολιτεία μπήκε στη σκοτεινιά
Είπε ύμνο μεγαλόπνοο να τη φαιδρύνει.
Πλάτεια πάθη ιερού σύναξη πυκνή στο βράχο.

Έργο με παρακίνηση. Το τέμενος γεμίζουν ποταμοί
Φλέβες φερέβιες γης.
Όλη η εικόνα τους ηχεί στο θόλο, μια ενέργεια
Που κάνει το ηχείο μας να πάλλει. Ακουστά επεισόδια
Βιώσεις γης απέραντης, ανοιχτής ολόγυρα
Και υγρής σαν την ανάσα μας
Ενεργειακό άπαν.
Στην Πενταποταμία της*πήγα να πλύνω το μαντήλι μου
Κι έβαψαν και τα πέντε, Γιάννη μου!

*Εγκατάσταση της Δόμνας Στράτου
για την Ολυμπιάδα 04 στο Μέγαρο 2.09.04 ε

*

Η Σονάτα της μοναξιάς

Απόψε εγώ γεννήθηκα. Απερίγραπτη χαρά χρωμάτων, απερίγραπτη χαρά σιωπηρής μουσικής από συμφωνία ταπεινή, διηγηματικό δρόμο. Φωνές μουσικές ακτινώθηκαν στο τελάρο στην σελίδα ,κι έγιναν πίνακες , ποιήματα, πεζές εκτινάξεις ,πυρπολήσεις τοίχων δια στίχων.Ένας κόσμος κινήθηκε στα έγκατα της Γκαλερί. Ο Απρίλης μας κύκλωνε σκοτεινός, βροχερός, στην πραγματική φορεσιά. Ήπιαμε το κρασί της δάφνης, η μέθη μας φούντωσε στα κλαδιά ζωγραφιστών δέντρων ξυπνήσανε τα πουλιά και μίλησαν με φωνούλα.
Κάθε φωνή κι ένας σταθμός κάθε κλαδί συγκίνηση κάθε λιμάνι καημός πανηγύρι χρωμάτων ,έχει αρχίσει ο μαγικός χορός ανάμεσα σε μαγνήτες ματιών, πίνακες και κείμενα, υφαίνεται αδιόρατος, κάτω από το δέρμα των ψυχών ,αναστενάρικες διαδρομές, πήδηξαν τα κάρβουνα από τα θερμά βλέμματα των δημιουργών, μπήκαν στην καρδιά. Καίει το στήθος. Λαύρα και φωτιά έμπνευσης, λαύρα και φωτιά σαν μεγαλοπαράσκευο της μνήμης μ έκαψε πιο βαθιά ο δρόμος της διήγησης μέσα από το «ποτάμι» του Χούλιο Κορτάσαρ κι είναι καυτή η έρημος με το νηπτικό μανδύα δεν είναι τα άνυδρα τα μεταξωτά είναι ένα δέρμα από μνήμη λεπιδόπτερων κι από πέταλα ανθένια «φτιαξιά υμενόπτερη», ρόδα στο άσμα των εικόνων, ακουστά αρώματα σαν φωνές, αφές που ανάβουν το χιόνι των σωμάτων, νιφάδες πεταλάνθια λεϊμονιάς ραίνουν πασχαλιές μέσα από το τούνελ μυστικό του μεγαλοβδόμαδου ώ ο καβαλάρης της βροχής ώ Συ ντύσου την άνοιξη φαντασία μου μοιχή είμαι ολόγυμνος για να σου δωρίσω ρούχο την πολυτέλεια της χαράς άδολη χάρι σαν ασπασμό σε εικόνα θαυματουργή σαν τάμα για την άνοιξη ,Συγκομιδή ερήμου. «Πέρασες χωρίς αγωνία δεν κατάλαβες πού ήσουνα».

*

Με το βοριά το Βίκινγκ

Πέρασαν χρόνια
Κι άλλα χρόνια
Πέρασαν σαν τα πελαργόνια
Ύψωνες το μέσα κύμα
Κατάρτι αιγαίο ποίημα
Εικόνα που μεγάλωσε
Ολόασπρη φωτοβολή μαλλιά φλόγα
Έρωτας Βίκινγκ βοριάς
Κύμα αιγαίο μεσούρανο
Το μεσημέρι δίπλωνε την ακτή. Σε πλάγιαζε , σε τύλιγε.

Μνήμη ανάβει ολόλευκη ανταμοιβή

Πέρασαν χρόνια
Κι άλλα χρόνια
Πέρασαν σαν τα πελαργόνια
Ήρθε;
Σε τύλιξε βοριάς;

Το ποίημα ανέβαινες λευκή
Όρθωνες κατάρτι
Λευκού ολέθρου έβενο!

Έλα με ποίημα
Ολόφλογη μαρμαρυγή λευκόμαυρη
Έλα με βοριά
Έλα με νοτιά
Φούσκωνε πανιά
Τίναξέ μας τα μυαλά
_______________________
Το ποίημα αντέχει
σε πήρε μέσα του
το ύψωσες κατάρτι αιγαίου
ολόφλογο
το τύλιξε βοριάς
(με γλώσσα κατακόκκινη
σαν την καρδιά του κόσμου!
» Ώχ μνήμη
που είχες μέλλον!
Να με πετύχεις με εικόνα.
_____________________
Έλα με Αιγαίο ποίημα
λευκό, κατάρτι έβενο.
Έλα, με διάφανο, κορμί
κρουστή αστέρια
γλώσσα τρυφερή!

Λαγαρίζω το νού ώστε καρδιά και μυαλό να αισθάνονται να λογίζονται ασυγχύτως.

Την τεχνική ψαροκόκαλο γνωρίζουν αρκετά φυτικά είδη.

Η πορεία μιάς γενιάς δια μέσου της επανάστασης των ηθών αλλά και του σταυρού μας: σκύψε κιοτή και μπές σε τούτο το κλησάκι.

Αναπατρισμός-πάτρια ,καταπίνω το αγκίστρι πετώ την πετονιά ώστε ανασύρω ιχθύ αφωνίας .Η αλυσίδα , «σύρε καλέ μ τον άλυσσο, σύρε την αλυσίδα»,των γενεών Άπαξ και άνοιξε ο δρόμος μιάς γενιάς προς τη Ευρώπη ,εκείνοι αναπόφευκτα θα σύρουν την Ελλάδα προς τα εκεί. Φυλαχτό θα κρατήσουν μέσα τους ήθη γλώσσα και επηρεασμένοι θα ξαναβρούν αλλαγμένη τη χώρα τους. Τα ευρωπαϊκά πακέτα θα αλλάξουν επίσης ριζικά τα πάτρια ήθη περί παντός.

-Αητέ μου δεν καρτερώ να γίνει η καλιακούδα περιστέρι μήτε τα περιστέρια μου κουνέλια.

Ο κλασικός δρόμος περιέχει σαν σε κώδικα όλες τις επιτεύξεις του ανθρώπου. Άν έχει είναι , ο τρόπος , και οι αφηγήσεις έχουν το είναι τους. Ο πόνος δεν αντέχεται έξω από την αφήγηση .Και μείς μεγαλώνοντας με κόπο μας βρήκε η μνήμη αφύλακτους και μας σφράγισε . Μετρώντας δεκαετίες ,ξέρουμε πιά τί θα πεί άλλη μία ενεργός δεκαετία. Ο σταυρός είναι θεία μετοχή στον πόνο μας ,δίνει άφεση στα πάθη :ανασταίνει. Είναι συμπύκνωση έμπονης πείρας το πνεύμα. Εποχή μιάς γενιάς που την αφηγείται ο χρόνος . Γιατί αφήγηση και ιστορία είναι μέρη του μύθου ,του μύθου μιάς γενιάς που όντας όμιλος βρίσκει το λόγο του πνεύματος στο πνεύμα του λόγου – το πνεύμα του σταυρού στα άρμενα της λήθης. Να το συνομιλήσουμε αυτό είναι μιά εργασία και μας καλεί.

Μας καλεί σε σύνοψη βίου , των εντάσεων ζωής καθώς ολοκληρώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο αυτογνωριστικά . Πόσο λεπτύναμε για να περάσουμε τις κλεισούρες του καιρού;

Βρήκαμε καιρό ή πέσαμε στο νερό και προσομοιάσαμε στους ιχθείς στην άγλωσση αφωνία τους; Μεγάλο βόδι έκατσε στη γλώσσα μου, βαρύ πόδι ταυρίνας να σηκώσεις το νόημα.

Σαν «πειρατές –καβούρια» άς ξαναβρούμε το όστρακο , άς επανοικειωθούμε τα του οίκου μας. Άς το ξανανοήσουμε. Που σημαίνει να ξαναρίξουμε βλέμμα στο δρόμο που διανύθηκε , βρίσκοντας τον εσωτερικό άνθρωπο στα λόγια που τον συνοδεύουν στο ταξίδι του προς την ωρίμαση. Τώρα που το ελαστικό μας δέρμα αρχίζει να σκληραίνει και δίπλα στις ευτυχείς ρυτίδες του μετώπου, ρυτίδες ευνοημένες αφού τις τοποθέτησε νεανικότερος χρόνος στα ύψη του κρανίου, δίπλα εκεί σε λίγο θα αναδειχτούν φαράγγια για να κυλήσει χρόνος ωριμότητας ,οριστικές ρυτίδες πλούσιες σε πείρα Κτήμα μαζί με το ασήμι του κεφαλιού θα στεγάσει «χρυσάφι» μυαλό για το στερνό ταξίδι;

Όρθιοι επιτέλους και ακοίμητοι με τόλμη θάρρος και αισιόδοξα σωστοί άς κλείσουμε τις πύλες στο τρομαλέο κοίταγμα . ΄Ας ετοιμαστούμε να κερδίσουμε πληρότητα ταξιδιού. Ξέρω ένα γιά πάντα,αυτό της μιάς φοράς Αλλά το μιά φορά είναι πάντα και πάν Δεν είμαστε εδώ για πάντα. Ένας ο κόσμος ένας κι ο ένας όπως δα το έχεις μυριστεί.

Πετύχαμε με όποιες ατυχίες κι αποτυχίες και μάλιστα μ αυτές. Μπήκαμε στον κόσμο με κλάμα θα βγούμε με κλαμα: Στην πρώτη περίπτωση με δικό μας δάκρυ στην τελευταία άλλων Δεν έχει δάκρυ εκείνος ο τόπος που δεν τον φτάνει το χέρι του χρόνου: θα είναι αιώνιος. Θα μας παραλάβει μιά αφρικάνα νύχτα στην αγκαλιά της; Θα έχει στα στήθεια της την ομορφιά και τη γλύκα της τρούφας ή θα έχει τα δόντια του κέρβερου; Όπως κι άν έχει άν η ζωή είναι θαύμα ,ο θάνατος είναι τι; Μέγιστη η ευγένειά του που περιβάλει με το μυστήριό του τη ζωή κα την αγνίζει. Μιά πάλη είναι λευκού φωτός με μαύρο Στυγός.

Θα πετάξει το αθάνατο πουλί μόνη η σκιά του θα τρέχει τη γή ή μήπως συμβαίνει αντίστροφα ; Η σκιά θα ξεκολλήσει από την ισόγεια πορεία της αφού φάει η μούρη χώμα και οι καβουρομάνες το γυαλό θα βρέχουν με δάκρυα στη θέση μας;

Μές από στη σιγή πηδά μιά φράση και σε κυκλώνει , πού μιλά; Από πού μιλά; Από το σύμβολο γενεών κα γενεών καταθέτει στο μυστήριο κα σε εγκαλεί: Τώρα φοράω το δικό μου θάνατο μπαίνω στη λοξή τρύπα, ξοδεύομαι προς τον ωκεανό: ύστατη πηγή ομορφιάς και καθαρότητας.

Ο ωκεανός

Ρυθμίζει τον άνεμο συγκρατεί τη θερμοκρασία Εξασφαλίζει την ισορροπία του διοξειδίου του άνθρακα- το κατακρατά Είναι αποθήκη ενέργειας και επίσης αποθήκη τροφής..Παρθένα γλυκά νερά των παγετώνων Η ομορφιά του ωκεανού λυγίζει κάτω από την πίεση της βιομηχανίας, η οποία από μηχανή βίου(μήχαρ) μεταστράφηκε στο αντίθετο με την αλόγιστη χρήση.

Έσφυζαν; Σφυγμός Παλμός; Από τα όκκια κυαλάρω ωκεανό.Βάζω όκκια στο νού. Ατμόσφαιρα χώμα ωκεανός περνούν σε κίνδυνο

Αποθήκη νερού είναι οι παγετώνες –γλυκού νερού

Μετ εμποδίων

Αλυσίδα του όντος έτσι όπως την περιβλήθηκε ο άνθρωπος. Είναι κάτι που μπορούμε να το κατανοήσουμε μόνο με τη δωρεά της γλώσσας Τούτη την περιουσία ες αεί στο «ταυτόν νοείν τε και είναι και ούνεκα εστιν νόημα» φατίζειν

Αυτό άν το καταφέρω να φέρω στο λόγο ,στην άκρη των χειλιών, όπως κατοικώ όπως διώκω ει και καταλάβω .

Βάζω χέρι στην αγάπη , όρκο δίνω του ήλιου ωρκισμένος και της Στυγός: Αληθέψου!Στο γαζί της ομορφιάς. Γαλαζοαίματα καβούρια Γκαβωμάρα Θεόστραβος:

Η μέρα της κρίσεως είναι πάντα εδώ. Όποιος Θεός(όποιος;) εδώ μας κρίνει ,εδώ συνεχίζεται η δημιουργία,κρεμάσου στη μέθη της . Όλη η απόσταση είναι γιά ΄λόγους χωρητικότητας. Έτσι κι αλλιώς για την κοσμική ακτινοβολία κανένα χώρισμα, κανένας τοίχος δεν εξαρκεί, η μάλλον δεν έχει φράγμα το κοσμικό.. Η χωρητικότητα αφορά στο μακρόκοσμο και μείς είμαστε παιδιά των δυό κόσμων. Μόνο που η νύχτα μας οδηγεί αύτανδρους στο όνειρο , εκεί που η μέρα μόνο στη φαντασία δίνει δικαίωμα να κοιτά, είναι κίνητρο για να μην πέφτουμε μέσα μας άδοξοι κι αφάνταστοι. Είναι σαν τη σκιά μας το όνειρο, και σαν ηλιακό ρολόι, και μόνο μεγαλύτερη σκιά τη σβήνει , όπως η μεγάλη φωτιά σβήνει τη μικρή..» ρίχνεις σκιά ή ρίχνεις φώς; Ησύχασε είσαι φτιαγμένος κι απ τα δυό σκύψε κιοτή και δες :το θώρακα διαρέει ουρανού ρεύμα.

Το παρατηρητήριο περισσότερο από το μάτι στήνει ο νούς

Σύνθεση; Ανασύνθεση; Συνέχεια; Ασυνέχεια;Ακολουθίες; Δεήσεις;

Ανατροπές. Αλλαγή παραδείγματος (Εδώ μείνε…,μείνε Εδώ).

Το δίχτυ ο ήλιος τράβηξε, δίχτυ αλυσίδα χρυσή χρυσές ακτίνες.

Μπορεί να περπατήσει μόνη μιά ειδικευμένη γλώσσα; Ή οφείλει να συμμιγεί ο κόσμος της φαντασίας (το ειδωλικό) να υψωθεί, η μάλλον να συνυψωθεί με τον κόσμο της ερμηνευτικής και της κατανόησης ; Νόημα ανανοητικής ματιάς. Δεν μπορείς να σταθείς ούτως η άλλως παρά στα χαρακτηριστικά τόπου και χρόνου που συνοικούν την εποχή: Μόλις βγαίνουμε από τη σκιά του παρελθόντος από την κρηπίδα του παλιού παραδείγματος.. και εισερχόμαστε σε μιά εποχή όπου το παρελθόν μόνο με επανερμηνεία του θα γίνει φώς εκ φωτός στο παράδειγμα του νέου χρόνου.

Οι νέοι χρόνοι έτρεξαν το πρόγραμμά τους , τώρα το γράμμα θέλει άλλο φόντο, ένα παρόν μελλοντογενές .. έφοδος στον ουρανό. Αναμετρώντας τα λάθη , μπορούμε να χτίσουμε νησιά από σκουπίδια , ένα είδος ανταπόδοσης στη φύση γιά ό,τι της κλέψαμε, ό,τι καταστρέψαμε.

Θα ξανανασύρουμε τα κειμήλια να αεριστούν κι ίσως ευεργετηθούμε από τον λεπτό τους χειρισμό και την αναστροφή μας με τον ευγενή χρακτήρα τους.. για τον καθένα πιά, για την ρύθμιση της εσωτερικής μας ιστορίας (εδώ να μπεί χρόνος), της πνευματικής μας ύπαρξης στη διαφάνεια φωτός που έχει συνυφανθεί και συμφανεί σ αυτό το φώς της παράδοσης, παραδομένοι με την αλήθεια μας για να συνηχήσουμε στο λεπτό άρωμα της φωνής τους , της ανάσας του παραδομένου πνεύματος .Εκεί γυρίζω ως γυρολόγος.

Εσύ άν δεν ξέρεις το βορρά , η πυξίδα πάντα εκεί δείχνει. Επωφελήσου από αυτό το πάντα. Το παλιό ρολόι χτυπά τις ώρες ,για αιώνες ήδη αδιαμαρτύρητα. Δώσε στις ώρες εσύ τη φωνή τους, τραγούδα , υπάρχεις!

Η φύση κάνει μιά δουλειά , το πνεύμα μιά άλλη , και οφείλει να συνυπάρξει. Το ανοιχτό της φύσης προκαλεί το πνεύμα να συνδιαλλαγεί , σε μιά συνάνοιξη. Η φύση δεν είναι μόνο για φάγωμα και θαυμασμό, μάς καλεί, μας προστάζει σε συνοικείωση ,ανάσταση και δημιουργία, στη διποδία του άσματος όπως το δίδαξε ο χρόνος…

Νομίζεις πως την εκτίμηση που κάνεις εσύ για τα πράγματα , οφείλουν να τη συμμερίζονται οι πάντες; Δεν είναι παρά μόνον όσο πιάνει το χτήμα σου . Σ αυτό τον κύκλο πραγμάτων χτίσε κι άς κάνεις λάθος. Έξω απ το συνορό σου ό,τι κι αν βλέπεις αρκέσου στο να συναλλάσσεσαι και μόνον. Φτάνει τόσο. Ταύτα και μένε!

«Η ΝΥΧΤΑ ΝΤΥΘΗΚΕ ΑΣΤΕΡΙΑ»

Ο ΣταυροΚ.-τυφλός –δεν έβλεπε με τα μάτια ,αλλά μας αναγνώριζε άσφαλτα με όλες του τις αισθήσεις, κι άν ακόμα είμαστε αθόρυβοι αντιλαμβανόταν την παρουσία μας από τις κινήσεις του αέρα γύρω του ..Έζησε όλη του τη ζωή με ανοιχτή παλάμη κι είχε για όραση το ραβδί του.. έζησε στον αδιαπέραστο από φως κόσμο.. τάχα μέσα σε ποιού είδους όνειρα; Ο νούς του πάντως ήταν φωτεινός . Ο περίγυρος του χωριού αναγνώριζε ισότιμη ματιά προς τα πράγματα .. και δέος.

Επάλληλοι κύκλοι σε χώρο και χρόνο ,περιπέτεια βίου που δεν ξέρουμε να συμμαζέψουμε , με τέτοιο ξεχείλισμα απ όλες τις μεριές, ώστε δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε. Πηδήσαμε ευθύς από μιά δεδομένη ζωή, – εκείνη της κοινότητας με τα εθιμικά της πλήρη- σε μιά ζωή που συνεχώς και διαρκώς αλλάζει, ώστε να μπορείς να πείς πώς το μόνιμο είναι η αλλαγή (σχήμα κάπως οξύμορο αλλά αληθές) έτσι ώστε σε κάθε πόρτα που ανοίγεται προς το νέο πάραυτα χτυπά μιά νέα πόρτα.. και σ ένα τέτοιο εθισμό η αλλοίωση ντύνει τον πυρήνα του ίδιου, τρίχινο το νήμα, μετάξινο, η σημασία πάντα δίνεται από μέσα. Κοιτάμε από το σκάφαντρο της επικαιρότητας την επιτάχυνση της εποχής και το ελλατήριο μάς εκτινάσσει , μάς διασκορπίζει . Το συναξάρι γράφεται ερήμην μας, η ενέργεια όμως είναι δική μας υπόθεση για να στεκόμαστε όρθιοι. Άν η ώθηση έρχεται απ έξω , η κίνηση είναι ζήτημα εσωτερικής πνοής, η φλόγα που συντηρεί το ζών έρχεται από το αίμα και από το πνεύμα.

ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ακουμπάν στο σωματικό μας σφρίγος όταν ανατριχιάζεις .. κι όταν τα ζείς από τα σπλάχνα σου

Έχει μέγιστη σημασία , να μπάσουμε το χρόνο μας στην παράδοση. Καμμιά γενιά δεν μπορεί να αρκεστεί στο έργο που διάνοιξε η προηγηθείσα. Κάθε γενιά μπαίνει να ζήσει με δικό της χρόνο και γι αυτό στο δικό της νόημα , με έργο δικής της πνοής, αφού ζωής.

Πάει καιρός που ήθος και έθιμο της κοινωνικής στατικότητας έχει αναιρεθεί, καθώς αλλάζει ραγδαία ο υλικός ρυθμός του βίου. Απαρχής ο κόσμος των πνευματικών έργων ζητούσε νέα αρμονία άσματος νέο ρυθμό: νεοκάμωτα τραγούδια , που τα έφερνε η θάλασσα με σειρήνες γοργόνες κι ήταν καλοδεχούμενα και επιζητούμενα. Όμηρος και Πίνδαρος επαίρονται γι αυτό, ο δέ Πλάτων παραδίδει νέο μύθο, νέα μορφή λόγου: το διάλογο.. και μάλιστα εξορίζοντας από την Πολιτεία του τον ποιητή, στην παλιά διαφορά που ήταν σύγκρουση ποιητικού και φιλοσοφικού είδους.. άλλη υπόθεση εργασίας-ερμηνευτική του πνεύματος- Δες στην αλλαγή παραδείγματος του ελληνιστικού το είδος ευαγγέλιο και αποκάλυψη ως κοσμογονίας στην κόψη του χρόνου από το σταυρικό πάθος. Αλλαγή θρησκεύματος.

«Για να αλλάξεις τον κόσμο , οφείλεις πρώτα να τον κατανοήσεις ,να τον ερμηνεύσεις και δεν έχεις τίποτε να συνθέσεις εκεί που έχεις να αναλύσεις, και τίποτε να αναλύσεις πρίν αν συνδέσεις για να ανοίξεις δρόμο στο νέο πνεύμα ζωής. Εμείς με ποιό πνεύμα κινηθήκαμε (νικηθήκαμε;) στη ζωή και πώς θα την αφηγηθούμε, άν κρίνουμε πως είμαστε επαρκείς σε ότι στοιχεί το λόγο; Κυρίως είναι νέα πίστη που θεμελιώνει εποχές. Σήμερα λέγεται επιστήμη ,φέρνει την πίστη στον πυρήνα της.

Θέλω να πώ, διαθέτουμε το ύψος εκείνο και τη λεπτότητα , για να μπορούμε να λέμε το «λόγον διδόναι;» Τί ψυχή θα παραδώσουμε στα λόγια μας; Ο γραπτός λόγος είναι μέγιστη τέχνη, όπως διδαχτήκαμε από τους κλασικούς και τους μοντέρνους . Για να μπούμε στο διάλογο του χρόνου μας , κάπως οφείλουμε να διατεθούμε, να κάνουμε διάθεση εαυτού στον κόσμο, πώς τί γιατί ο κόσμος του δικού μας χρόνου. Με τα αναστήματα άν δεν έρθουμε του καιρού να λογαριαστούμε , ενήμεροι των ζητημάτων ,α παλλαγμένοι από την ακαμψία του τοπικιστή, θα είναι τελικά ασήμαντο ότι άν πούμε. Όταν η εποχή τρέχει σε άμιλλα με το σημαντικό. Τροφή του πνεύματος να θεωρείται αυτό.

Δεν πρόκειται γιά κατάθεση πίστεως, αλλά κατανοήσεως, κι άς είναι περίσσευμα ψυχής. Να γεμίσουμε ψυχή που να ξεχειλίζει προστάζει ο ποιητής ο φιλόσοφος.. περί αγίων άς αρκεστούμε στην απόσυρσή τους.. στο δέος τους των θεοπτών μπρός στη θεϊκή τους διαφάνεια..

Όσο ο ουρανός είναι απέραντος κανένας κίνδυνος γιά ασφυξία..

Ο έλληνας μόλις τώρα ξεκρεμιέται από το σταυρό της τουρκοκρατίας, και μοιάζει να μην είναι πιά προτεκτοράτο.

Χαρακτήρας της σημερινής πολιτείας –Ανοιξιάτικη Ευρώπη αλλά και Γεναριάτικη.

Επιτέλους η Ελλάδα εδέησε να πιάσει τους παλαιούς στα χέρια της χωρίς να τρέμουν τα δάχτυλά της, άν και αργά. Φαίνεται πως στο εξής η ερμηνεία τους ,- ζωτικής σημασίας για τον κόσμο , το συνεκτικό πνεύμα των έργων αυτών που γνώριζαν τη σημασία τους οι πρωταγωνιστές τους και τα παρέδωσαν στους αιώνες ως «κτήμα ες αεί»- θα εναπόκειται στον Έλληνα μελετητή , που θα είναι μελετητής για όλο τον κόσμο. Τώρα όμως επείγον το έργο για τον ίδιο.

Από το συμπαγή χρόνο του Μεσαίωνα ,έχουμε περάσει στον αναλυτικό και λεπτομερώς εκτινασσόμενο χρόνο των ημερών μας: day by day..

Αλλά δεν πρόκειται γι αυτό ,ο χρόνος του πνεύματος τρέχει εντός ..

Αυτή η ανάδειξη ενδιαφέρει -το πνεύμα έχει μάτια κι απ τον κώλο,(Κωστής).

Πώς να βρείς πάτημα όταν συνθλίβουν τη γλώσσα .. γεγονότα;

Λεπτομέρειες από ένα τραγούδι

Παρατηρώ μερικές ορεογραμμές και βρίσκω στα βάθη χαράδρες να κυλάν με τον ίδιο τρόπο ανάμεσα στα βουνά οι κοίτες από ποτάμια η ξεροπόταμα, κι ευθύς ο όγκος των βουνών προτείνει τη σοβαρότητα του ύψους και του βάθους. Ψηλά βουνά βαθιές χαράδρες

Είναι σαν να αντιλαλεί το άφαντο πουλί ο χαραδριός και σα να θέλει να σου δώσει την απάντηση στην απορία μπροστά σε τόσες κλεισούρες Κλεισούρες που είναι συνάμα ανοίγματα, περάσματα μέσα από το κύμα των βουνών , και σύ βαδίζεις στην ατάραχη πλάτη (ράχη ) του.

Βουνά (να βουνά) χτισμένα από χέρια γιγάντων-άραγε μεγαλύτερων από τα ίδια, από τιτάνες άλλου κόσμου;

-Διάφανα βουνά κι οι κορφές τους οργώνουν σύννεφα και ουρανό..

Ανάδειξη νέου χρόνου , σημαίνει ανάδειξη νέου ανθρώπου , αλλάζει τον κόσμο ο άνθρωπος και στην αλλαγή ετούτη μέσα αλλάζει και ο ίδιος , σε ήθος , ψυχή ,εμφάνιση, δεξιότητες και πνεύμα.. εκτινάξεις προς το μέλλον (το μέλλον μόνον δημιουργείται ,αλλιώς δεν έρχεται ποτέ μόνο του).

Δεν μπορείς να στέκεσαι σα χάφτας στη διαρκή ετούτη έκκρηξη αλλαγών, συμμετοχή στον κόσμο της αλλαγής σημαίνει πως κι εσύ αλλάζεις και συμβάλλεις στη δημιουργία που εξελίσσει τον κόσμο. Αλλιώς κινδυνεύεις να μείνεις απομεινάρι ενός κόσμου παλιού και περιθώριο: Η πρώτη κίνηση θα είναι σε πνεύμα ζωής..

Στήν αφήγηση όταν υπάρχει εξωτερικός χρόνος δηλ κίνηση , δράση , ο εσωτερικός χρόνος συστέλεται. Η ψυχή υποκαθίσταται στην κίνηση του σώματος. Είναι η διαφορά του ευρωπαϊκού σινεμά από τον αμερικανικό. Ίσως και στο μυθιστόρημα.(Αλλά όχι στον Φώκνερ).

ΤΡΙΑΝΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΧΡΟΝΟΣ ΕΚΑΤΟ ΜΟΝΑΞΙΕΣ. Εσείς μου δίνετε την πίστη γιατί σας βρίσκω αθάνατους.

Στο μοναστήρι του οικοτροφείου ,δε μας στείλανε οι δικοί μας να παίξουμε κορώνα, εκεί κλειστήκαμε να παίξουμε γράμματα. Τόσο στενά μας έθλιβε εκείνος ο τόπος, σείοντας σκιάχτρα, που εμείς άδολοι και πόνηροι σμίγαμε σαν κοπάδι σε κακό λιβάδι , που ο φάκελλος από σταλμένο γράμμα έστεκε ορθός ,δε χώραε να πέσει . Εκείνο τον καιρό οι άνθρωποί μας δεν είχαν μάτια για τον τόπο το δικό τους, τόσο που τον σπουδάσαμε με δανεικά μάτια.. και μόνο που δε βάλαμε τις φωνές στις συχνές ανακαλύψεις παραθύρων προς τα τοπία του.

Γιατί είναι ειπωμένο κανένας προφήτης στον τόπο του και οι νεκρομαντείες , οι δονήσεις δρυός, τα φύλλα της λεύκας δε γράφανε για παραδείσιους κήπους και ουρί, μήτε για παράδοση και γνώση καρδιάς.

Συχνοχαζέψαμε ότι παρίστανε την αγορά, μια δρασκελιά τόπο, φοβηθήκαμε τα άγρια χωρατά και το γούστο των γύφτικων παζαριών, μέχρι να μάθουμε πως η Παραμυθιά είναι ένα όμορφο γραφικό χωριό.. παρότι διέθετε γυμνάσιο με χίλια κεφάλια κοπάδι..ενόψει γραμμάτων για να μάθει το μυαλό να κόβει στα έγκατα της πολιτίσεως, αργότερα θα απαξίωναν οι δυτικές μούσες και οι βορειοανατολικά στραμμένοι την καλλιέργεια των μουσών και του εσωτερικού τοπίου.

Μπήκαμε γρήγορα στο νόημα και την τέρψη της μάθησης, όχι χωρίς σκαμπανεβάσματα ,όταν οι διδαχές παρέχονταν σαν από σκαμπαβία που τρίζαν οι αρμοί της..

Με τις δεκαετίες ,ξέρουμε τι έγινε και μαντεύουμε απτόητοι πιά και μαθημένοι τι πρόκειται να δώσει μιά ακόμη.

΄Ο,τι ήταν εκεί πίσω κανένα χέρι δεν το φτάνει , παρά μόνο όσα ανακαλεί η μνήμη, φωτογραφίες που έδρεψε το φλάς της μνήμης και παραβάλλει χρόνο και τοπίο όπου αχνά διαγράφονται ομοιότητες ,σαν που και τα πρόσωπά μας άλλαξε ο χρόνος και άν μένει είναι ένας πυρήνας , ένα κάρβουνο στη στάχτη των στηθειών , στάχτη από φώς που άστραψε στη λήθη τού παιδεμού εκείνου καθώς η Ελλάδα έμπαινε γοργά στη χορεία των χωρών της ευημερίας .Πολυκατοικία: η δεύτερη ,μετά τον ουρανοξύστη , υψηλή επινόηση του νεωτερισμού, αποκληθείσα και κάθετο χωριό .

Όλα για να καταλήξουν σε μιά σελίδα; ‘Ολα για να τα παραλάβει το φίλμ της μνήμης; ή υπάρχει ένας ανώτερος καιρός , ένα ξέφωτο που δεν το πιάνει κάμερα, ένα διάχωρο για άλλου είδους αστέρια ; Από ποιά κλεισούρα να περάσουμε , ποιό διάσελο; Ή να περάσουμε στο μετά της μόρφωσης εκεί που η ένταση έχει άλλη όψη και δείχνει με γενέθλια αναστροφή το αληθινό που μας σμίγει ξανά με το χαμένο μας εαυτό, διεκδικώντας τον σε ένα χρόνο εσωτερικότερο;

Ή αλλιώς. Η γενιά μας ανταποκρίθηκε , είχε προορισμό , κέρδισε μοίρα από το μοιρογνωμόνιο της ύπαρξης; Έζησε , δωρήθηκε στο εύ του ζήν; Ποιό αντίδωρο θα αντιχαρίσει; Με εκατό βήματα μοναξιά , αναλογίζομαι , θα μπορούσε να σπιθίσει πνεύμα βαθύ.-

Δεν αμφιβάλλω για την προσφορά . Κοιτάζω εκεί : στο επί πλέον, την επινόηση , τη σχεδία, τη λέμβο που λεμβοδρομεί με οδηγό χάρτη νυχτερινό πέλαγος ουρανού: δείχνει η πυξίδα βορρά -η θέρμη του ρόδου στη σκιά του καλοκαιριού. Παραμυθιαστήκαμε . Στο βαθύ σκοτάδι μας οδηγεί άγριου ρόδου ακαταμάχητη μυρωδιά , μας τραβάει απ τη μύτη .. λάμπει μέσα μας ένα φώς που θα ωριμάσει την αυγή, αυγή ματιών ,σπίθες που μαρτυρούν ξυπνό μυαλό .. πού βαδίζει ου δεί αμφιβάλλειν [Διαδοχές Φωτικής]

Έχει ελαφρύτητα τούτο εδώ το γράψιμο παραβαλλόμενο με το δημιουργικό βυθό του έργου. Έκεί –στο έργο- ο κόπος προς την εσωτερικότητα , δίνει πνοή και φτερά στην αναγνωστική μνήμη . Τραβήχτηκε από τα έγκατα , πήρε ρυθμό, μέτρο , αρμονία , κι έτσι θα μπεί στην ψυχή του αναγνώστη ,επειδή είναι κάθαρση. Επειδή χωρίς προφύλαξη αναλαμβάνεται ο κίνδυνος να μπεί εκεί η γραφή όπου η εποχή ανοίγει νέα δικαιώματα στον ποιητή -τα απαγορευμένα μαντάτα περί δουλείας , συμπολιτίσεως ,χειραφετήσεων , χέρι στους ουρανούς , βάθη ωκεανών , νοήσεως, κι ότι η εργασία του ανθρώπου κέρδησε απ την αφάνεια , χωρίς να προκαταλαμβάνεις το μέλλον, σε μέλλει.

Δε σκύβουμε κεφάλι σαν άλογα κοιτώντας με απορία τα μνήματα, στο ύψος των ματιών ,στραμμένοι μπροστά με το θάρρος του αδύναμου , ψυχή ρίχνει ερώτημα , αιφνιδιάζοντας τη θεοφάνεια , αρπάζοντας το μυστικό στο σχισμό της στιγμής που χαρίζει εξαίφνης φώς , και το αιχμαλωτίζει όπως οι πρωϊνές τσιάφνες που παγιδεύουν την αυγή κι ας λυώσουν μέχρι τ απόγευμα.(στάφνη;)

Άν δε σκύψαμε να μαζέψουμε το πέταλλο στον πηγαιμό , το μάζεψε ο πατέρας μας, μα στο γυρισμό θα κάνουμε τόσες επικύψεις και μετάνοιες όσα τα κεράσια που θα σκορπίσει εκείνος ..Κοντά στο νού κι η γνώση : ‘Ελαμπαν τα πετροκέρασα γλυκά σα χείλη κοριτσιού αφίλητου , μα εμείς ασπούδαχτοι στη ζωή δε γνωρίζαμε ωστόσο τι περιείχε ένα γαϊδουροπέταλλο ,δεν είχαμε μάτια παρά για ροδοπέταλλα κι ίσως ούτε. Άγουροι μόνο το άγουρο μας έλκυε.

Θα πείς διαλέγω το άγουρο ,μα σαν να έχεις σκληρύνει, όσο άν σκιρτά ο πόθος του άγουρου που περιέχεις σε απανωτές γάζες , σε στρώσεις σκόνης που απόθεσε ο καιρός στο άγαλμα του προσώπου . Ξεσκονίζεις τα μάτια , σηκώνεις τα βλέφαρα και νά η ελαστικότητα της επιδερμίδας έχει χαθεί. Ανηλεής ήλιος την κηλίδωνε στην πορφυρή πορεία .. με ταλάντωση ουρανών.

Άγγελμα φωτοποντής . καταιγίδες φωτός από Φωτικές ανοίξεις –Φωτικισίων.

Από τα προοίμια του εραστή των Μουσών Μουσελίμη και τη γραφή του Κραψίτη: εραστές των σουλιωτικών τοπίων, μέχρι Διαδόχου και Πρισκιανού, με κρικέλα το Δεσποτάτο και το Πασαλίκι δια της Ομοσπονδίας.

Η κατανόηση του παρόντος βρίσκει ανάσα στην κατανόηση του παρελθόντος. Γιατί είναι κέρδος προς την ελευθερία το να σπάσουν οι θρόμβοι του αίματος που αιματώνουν την ιστορία και θρέφεται η καρδιά με νέο οξυγόνο. Κάθε βήμα ελευθερίας ελευθερώνει και τις αλυσσίδες του παρελθόντος. Είναι παράξενο ετούτο το φώς που σμίγει τα φαινόμενα και επανεμφανίζει παλίμψηστα. Της περγαμηνής η γραφή είναι αξέγραφτη –ό,τι γράφει δεν ξεγράφει γίνεται μοίρα. Από δώ ξαναενώνει το αρχαίο με του έθιμου τις κρατήσεις. Μυστήρια που κράτησε η δημοτική μούσα στο στίχο ,το ρυθμό, το σκοπό, το χορό. Το μοιρολόι είναι πένθος που αποτιμάει τη ζωή, που ενσωματώνει τους εκλιπόντες στη ζωή της κοινότητας, δίνει λογαριασμό και ψήφο στους εκδημήσαντες αλλά τους θεωρεί εσαεί δημότες.

Τι κι άν χάθηκε η κοινότητα , το νόημά της μένει κι είναι μπροστά μας, να μας διδάξει τρόπους οικοουτοπίας, σοφής διαχείρησης του πλούτου και της φτώχειας , θα χρειαστεί να το ξανασπουδάσουμε , αφερματίζοντας και εμπλουτίζοντας κυρίως το τοπίο της χαράς , της γιορτής , ..ξαναμετρώντας το έθιμο , το ήθος, τις συνταγές τροφής και τρυφής.

Θα είναι διαρκής εντρύφηση όπως δείχνει η έγνοια γιά μελέτη της μικροοικοτοπίας.. Δε βλάφτει άν το πολιτισμένο μάτι ρίξει προσοχή στο άγριο. Θα κερδήσει σε τρόπο ζωής και τρόπο θανάτου. Άν μεταβάλλαμε σήμερα το πένθος σε τρομαλέο κοίταγμα του θανάτου, θα ξαναμάθουμε πως η αγάπη κραταιά σαν θάνατος σώζει. Η Συμπολιτεία της ανθρωπότητας περιλαμβάνει άπαντες που είναι να έλθουν .

Ο τόπος μας είνα μακριά από πνεύμα ,όπως έχει ειπωθεί οι Η. δεν αγαπάνε θάλασσα.. .Πρωτοθέσιος για μας , ο τόπος μας και θα γυρίζουμε πάντα εκεί όπως τα χέλια παραβάλλοντας το φίλμ της μνήμης με το αληθινό τοπίο , πέτρα την πέτρα , αγκάθι το αγκάθι, νοσταλγοί των γεύσεων, νοστίζοντας για νοστιμιές που χάραξαν το τοπίο της ψυχής.

Ο τόπος μας είναι μακριά από πνεύμα. Θέλγεται από αιματοσυγγένειες , νόμους της φάρας. Μόλις που στήνονται διατοπικές συμπάθειες με αφορμές κοινωνίας είτε και πολιτικής. Διατελούμε υπό αγοραφοβία ή μάλλον αστυφοβία . Ο λόγος μας , η σκέψη μας, είναι α ν α ν ά π τ υ κ τ α . Το χρήμα που έρευσε τα τελευταία χρόνια κι ο πολιτικός αναβρασμός το μόνο που κατάφερε να εντείνει , να μεγαλώσει είναι ο φιδοφωλιές για ανθρώπους . Διαγνώθεται ένας άνθρωπος που ακούραστα μισεί και διαγκωνίζεται προς το χρήμα . Νέοι στον πλούτο , και όπως λέει ο Αριστοτέλης άμαθοι στο χειρισμό του και μάλιστα υποχείριοι και χειραγωγημένοι του χρήματος. Το πίνουν σαν φαρμάκι κι όχι σα φάρμακο.

Δεν είναι μόνον αυτό. Όσες φορές κατεβαίνω εκεί, κάθε έμπνευση με εγκαταλείπει κι ο περίγυρος μου δένει τα χέρια. Λειτουργεί σε βάρος μου το απνευμάτιστο , με διώκει παλιά συνήθεια εγκατάλειψης , και μιά αγκούσα βαθιά μου δένει τα χέρια. Αφορά εμένα; Ίσως ναι ίσως όχι. Δεν πολεμώ όσους πασχίζουν και έστησαν ζωή στην ενδοχώρα , τους τιμά η επιμονή ,τους τιμά η ζωή. Αλλά την τελευταία φορά είδα ένα όριο στην ανάπτυξη. Προσομοιάζει στο χάσιμο της Αθήνας: Ποτάμια και ποτίστρες ανταγωνίζονται κι η μπόμπα πάει σύννεφο. Ποτέ και τίποτε: ποτίζειν και τιποτίζειν.

Η νέα γενιά με τόση μπόμπα που την ποτίζουν γρήγορα θα εκραγεί και αντίδοτο υπάρχει, αλλά ποιός θα ταΐσει τις φοράδες ζάχαρη;

Γιάτί τα λέω όλα αυτά; Γιά να κάνω πνεύμα; Όχι βέβαια, είναι επειδή με πονάει ο τόπος. Πατιέται ο τόπος ακυβέρνητος και είναι σαν να μου πατάνε την καρδιά. Με αγκουσεύει. Και βέβαια πήρα φόρα από τη «συνάντηση » που μου άνοιξε το μάτι της λήθης. Ήπια νερό Κωκκυτού, λίγο είναι; Ο Κωκκυτός πηγάζει από τη Στύγα και το νερό του μόνο οπλή αλόγου μπορεί να κρατήσει, όλα τα άλλα ποτήρια τα λυώνει: άσπρο πάτο στις πλάνες του μαυρόνερου! Κάποτε πίναμε νερό που ανάβλυζε από στούφο , τώρα τις βρύσες μας τις βίδωσαν βάνες και στρόφιγγες . Στο Λευτεροχώρι δεν μπόρεσα να βρώ τη βρύση . Λές νάναι συμβολικό;

Η αστυφοβία μου συνεχίζεται παρόμοια με τη γυναικοφοβία (αυτή ξεπεράστηκε) που είχαμε – θυμάστε; -στα δεκατέσσερά μας χρόνια. Στη Σαλονίκη στα δεκαεννιά αγκάλιασα κοπελιά έφηβη , τρέμιζε σα λυγαριά σε φλεβαρίσιο άνεμο σαν χόρεψε έρως το κορμί της .

Δεν ανοίγει με μιάς κανείς στο πνεύμα. Ξέρω ανθρώπους παρασπουδαγμένους που μιά σελίδα εξωσχολική τους κουράζει . Θυμάμαι τον εαυτό μου σε παρόμοια θέση που με κούραζε να επιμένω και να σκεφτώ τον κόπο του γράφοντος προς το έργο: Είχα μιά τέτοια πεποίθηση , πως με γελούν , πως προσποιούνται την αλήθεια και δεν πονούν το γράψιμο. Ποιός θα μας σώσει από τη φλυαρία; Ζυγίστε τα λόγια μου στη σταθερή σας πλάστιγγα, είναι μιάς δεκάρας λόγια, τρύπες στην επιφάνεια της σελίδας ,λόγια γραμμένα στο νερό.. αλλά είμαι πιωμένος Κωκκυτό. Κι όχι αθώος , κρύβω το γέλιο .

Έχω ανοίξει πολλούς λογαριασμούς.

Γράφω έτσι ώστε όλοι να καταλάβουν ποιός είμαι. Ένας που διώκει νόημα μήπως και καταλάβει ,καταβάλλοντας θήλαστρα στην παραβυζάχτρα Ευρώπη. Βύζαξα το δηλητήριό της χωρίς να ξινίσω μούτρα , γιατί με έστρεφε προς την Ελλάδα ολοταχώς.

Καταδεκτικός να είσαι ,άρριζος να μην είσαι ,για να ρίχνεις ρίζα παντού-ρίζα απο πυκνό χυμό ,ωπό χυμώδη, μην είσαι πούπουλο στον άνεμο, παρανάλωμα της ιστορίας στου χρόνου τα φυσήματα ανερμάτιστος. Άνθρωπος που δεν διαθέτει παρρησία η που δέχεται να νοικιάσει την πορεία της ζωής του σε όποιο διαφεντευτή…

Παρρησία η αφοβία τόλμη στην έκθεση του πιστεύω με όποιο τίμημα, δηλώνει τον άνθρωπο που δουλεύει την αθανασία μέσα στον τόσο θάνατο.

Τι με κάνει αθάνατο; Η μάχη να ζήσω ελεύθερος , με πίστη ότι ο άνθρωπος έχει μιά ανώτερη πνοή , έχει στοχασμό κι έχει πλήρωση ψυχής , κι έχει ψυχή αύξουσας δύναμης που δεν ήρθε εδώ για να μηδενιστεί αλλά για να αθανατίσει και τον κόσμο.

Ολιγόπιστος ναί είμαι, γιατί δεν επαρκεί η πίστη που έχω , αλλά την ανοίγω να χωρέσει το αχώρητο . Να ξεχειλίσει ύπαρξη, να φτάνει στην πλησμονή του αληθινού , της αλήθειας , στον αναστεναγμό της λήθης.

Μεθώ. Και δε δέχομαι το θάνατο που επαγγέλονται. Δεν υπακούω στο χρηματισμό. Ποτίστρες και ποτάμια αθανασίας ‘ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΑ’ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ Το χρήμα σας δέχεστε να πεθαίνει; Κανένας θάνατος

ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΙ ΤΗΣ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟ ΑΙΜΑ.

Δίνω στον Έλληνα Λόγο την πρώτη ασπίδα φωτός. Όχι επειδή είμαι Έλληνας αλλά επειδή σκοπεύω να γίνω. Δεν αφορά τα έθνη ,αφορά τον οικουμενισμό των εθνών.

Η φιλολογία του μέλλοντος θα κρίνει καλλίτερα από τις κρυμμένες μεταφορές . Θα υπάρξει μιά σύνοψη γής. Εκεί η Ελλάδα η σημερινή μικρή θα λάβει μοίρα.(Η παλιότερη θα μείνει για πάντα κλασική και παράδειγμα.

Και θα έρθουν οι ώρες οι παλιές , θα μιλήσουν στης γής το πέσιμο οι κορυδαλλοί της μοίρας . Ξανά ο άνθρωπος θα ζητήσει να μάθει την αλήθεια του και θα ξανατραφεί από αυτά τα αρχαία νάματα. Θα ξυπνήσει στο παλιό φώς , γιατί η πτώση του θα γυρέψει λαβή.. λαβή που δε δίνει ο νεωτερισμός.

Μόλις στραφείς στο μέλλον το πάν αργοσαλεύει , και στρέφει ο νούς στα παλιά τεκμήρια .. Πού πάμε; Παλαιέ των ημερών Σύντρεξέ μας!

Δε θα συνοδοιπορήσω με τους κατεδαφιστές . Δε με πτοεί καμιά πτώση. Περνώ ,ξαναπερνώ και είμαι αισιόδοξος με όποιο κόστος. Μπαίνω στο σταυρό και περνώ του Βέλια τα διάσελα με τίμημα όποιο αίμα. Ποιός και τι να με γκρεμίσει; Είμαι μαθητής των γκρεμών. Ολυμπιονίκης στις ήττες , Έλληνας που και στα βάθη και στα ύψη ξέρω ,γνωρίζω υπάρχω απτόητος. Είπες αθανασία; Την έκανες υπαρκτή.

Τούτος ο αγώνας είναι προς θάνατο Κερδίζει το θάνατο το αθάνατο αίνιγμα . Πέφτει η Σφίγγα , γκρεμίζεται .. κι εγώ πιωμένος Κωκκυτό με ποτήρι οπλή αλόγου.. μη με ξορκίζετε!

ΤΡΙΑΝΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΧΡΟΝΟΣ (Τριαντάφυλλο βήμα).

Πίνω Κωκκυτό άρα υπάρχω . Η ποιητική είναι δείγμα ευημερίας και ισόπεδης έλξης , προς άλλο τέρπονται ανισόπεδοι έρωτες βουνών. Από τα σταυλίσια ζώα μέχρις εκείνα τα αποδημητικά των πίσω χρόνων η δρασκελιά και του ανθρώπου γύρισε τους καιρούς ανάποδα.

Είναι μιά ώρα δειλινού και τα αγριοπερίστερα πιάνουν τις φωλιές τους, τα ζούδια της ημέρας ησυχάζουν και παραδίνουν τους κυνηγότοπους σ εκείνα τα νυχτόβια , οι κουκουβάγιες στήνουν καραούλι, ο νυχτερίδες ανοίγουν αλεξίπτωτο σε ένα διαρκές φσιτ στην υπερηχητική τους τέχνη, βυθισμένες στον κόσμο των ήχων.. Το σούρουπο φτάνει γοργά. Ώρα να πετάξει το πουλί της σοφίας , το φοράγανε παλιά στα πηλήκια του παλιού Γυμνασίου τότε στο πρώτο βήμα προς τη σοφία -άχ Σοφία .

Παραμυθιώτισσα καθώς βυζαίνει το μωρό της: Α ν ά γ ω γ ο ι !

ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΓΥΦΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΜΠΟΒΟ

Δεν ήταν αγοραφοβία παρά μιά κολλητική ούτως ειπείν αστυφοβία , που μας παρέδινε ανυπεράσπιστους αγροτόπαιδες στην παίδεψη εκείνη για την οποία η επαρχία δεν είχε ιδέα τι είναι. Όταν με τον τρόπο των μπήτ ζήτησα να ενημερωθώ για τις ηπειρωτικές ακτές στα μετεφηβικά χρόνια το μόνο σημείο που είχε ένα σύγχρονο άγγιγμα ήταν η Πάργα. Επέστρεψα με πεζή περιπέτεια στο χωριό , μέσα από έρημους δρόμους ,που σήμερα άν το τολμούσα θα με τσάκιζαν τροχοφόρα του πυκνά διεκδικούμενου δρόμου.

(μοναξιά το άλλοθι της φαντασίας;)

Σεπτέμβρης χτυπά την πόρτα Θέρισε κι αυτό το καλοκαίρι Μοναξιά βαρύ χέρι

Σε ψάχνω στα νησιά Πόρτα μάγισσα

Γαλανή γραμμή Διάφανο κορμί

Ήρθες; Άργησα;

Τέλος εποχής άγονης γραμμής

Ξανά θα μ αρνηθείς

Παίζω χάνω χάνομαι Πάψε μοναξιά.

Είπε εχθρός ο Πλάτων ,αντίθετη φράση της γνωστής εκείνης . Όμως μέχρι τώρα και γιά πάντα ο λόγος θα μένει: φίλος Πλάτων φιλτέρα δε αλήθεια.

Μέσα στην ευγένειά του έριξα τόση φλυαρία ο άθλιος!

Η απαξιωτική στάση/ Σκόρπισα πώς να μαζευτώ;

Μετά από τόσο διασκορπισμό η σταθερή εικόνα της βεράντας κάνει γκέλ, δε με μαζεύει-

Είναι μιά νοσταλγία των πρώτων καταβολών πνευματικής ανεξαρτησίας . Τότε όταν βρίσκαμε ένα ανώτερο λόγο ύπαρξης έκφρασης και κερδίζαμε την αυτονόμηση την ωρίμαση. Οι πρώτες απαντήσεις στα ερωτήματα και τις απορίες του υπάρχειν, που συμπλήρωναν τη σωματική αρτίωση με θεμελιακή πνευματική αντίστοιχη. Μπαίναμε με την ορμή της ηλικίας και βρίσκαμε τις εκλεκτικές συγγένειες.

Η έπαρσή μας έναντι περασμένων αναστημάτων δεν έχει να κάνει με την ευφυΐα και τη εξυπνάδα όσο με μιά προχώρηση της ιστορίας απρόβλεπτη γιά κείνους.

Μετράμε καλοκαίρια. Λές κι όλο το παιχνίδι το έχει ο ήλιος , πηγαίνουμε στον καιρό του να μάς ακτινοβολήσει κι ενδόμυχα ακούγεται να λέμε: Στις πόσες ακτινοβολήσεις;

Πήρα ένα άδειασμα στου Κωκκυτού την Κλώστρα , σαν που με κοίταγε αντάρτης Κορίλας ζωσμένος τα φυσεκλίκια του. Ένοιωσα να κάθομαι στην άκρη πίττας με βουνά ολόγυρα κρόθο της και όλος ο κάμπος σπαρμένος ρύζι . Κι ώς είδα το βαθύ μάτι της σπηλιάς του Αγιαρσένη να με σκοπεύει ξύπνησε βαθιά μου η απορία της συμμαθητικής συμπάθειας.

Ένα σκωτσέζικος σκύλος φύλακας ορνιθώνα πολεμούσε τον πελαργό που επέστρεφε στη βραδυνή του κούρνια ψηλά σε μιά κολώνα της ηλεκτρικής.

Ήπια μιά μπύρα , ένα ουΐσκι να με ξυπνήσει από το λήθαργο των τριαντάχρονων περιπλανήσεων και να με φέρει πιό ανοιχτά στη μάζωξη που έσπευδε ολοταχώς.

Αυτό που τρέχει ως πνεύμα στον εγκέφαλο , από που κι ως πού είναι ατομικό; Ακόμα και το βουλητικό στοιχείο , μιά ενέργεια είναι που ανώτερη βούληση την κινεί.(αντάρτης νούς στη βόλεψη του άστεως) Επιτέλους είμαστε βιολογικά περιωρισμένοι. Καρπός ενός αστείου που παίζεται ερήμην μας.(φώς και πνεύμα οι ύψιστες ενέργειες)..

Ότι θα δικαιολογούσαμε ως ευτύχημα στα ανήμπορα γηρατειά , πώς να το δεχτούμε σε όλες τις άλλες ηλικίες και μάλιστα τις άγουρες; Δηλαδή την απαλλαγή μας από τα βάσανα ( όταν τα κεριά θα κοστίζουν περισσότερο από την τούρτα).

Κι ακόμα προγραμματίζουμε με βάση τις διάρκειες της ζωής. Κι αν ακόμα αυτή είχε μακρύτερη διάρκεια πάλι θα φάνταζε το ίδιο, γιατί και η μάθησή της θα είχε αντίστοιχη διάρκεια και πορεία.

Το τιποτίζειν εστί φιλοζοφείν – λέσχη του ποτίζειν , από το ποτέ . Ποτέ ποτό.

Θα τον καλούσα να μου πεί για ποιό λόγο αρνείται το μέτρο και το ρυθμό εν μέρει, μα αυτό είναι μιά άλλη ιστορία. (κατάδυση στο εντός της ψυχής;) Άν οι εικόνες βγαίνουν από τα ενδότερα προς τα έξω θα βρούν τρόπο να τρυπώσουν από το έξω στα ένδον;-

Οφείλω να δεχτώ πιά κάποιες προκείμενες του τόπου μας ως απόλυτες.

Υπάρχει μιά δικαιοκρισία στο ζύγι του γνωστού-αγνώστου. Όσο περισσότερο εκτείνεσαι στην περιοχή του γνωστού τόσο εκτείνεται της αγνωσίας ο ορίζοτας . Λίγα ξέρεις , λίγα αγνοείς. Πολλά γνωρίζεις περισσότερη η έκταση του αγνώστου. Αλλά είναι η ειδική περιοχή που κάνει τη διαφορά . Η περιοχή σου!

Πώς να δώσω στη ριζολαγνεία απάντηση;

Με απροσποίητη φράση, γειωμένη όχι φορτισμένη, χωρίς να ζαλικωθείς το διάολο, —και να φύγουν τους διώκτες που έκλεβαν τη χάντρα του ματιού..

Το άλμα στην ευημερία , πολύ περισσότερο το σημερινό λάιφστάιλ , απαιτεί διακριτικό χειρισμό

και οξύτητα στις ομοιώσεις:

Έστιν Νίτσε