ΧΙΟΝΙ ΘΕΩΝ

 

Τις καμπάνες του τέλους δεν ακούμε

Aγνόησε τα στολίδια του στενού μνήματος
Καθόλου δεν κοίταξε τα εφήμερα λουλούδια
Της ομορφιάς δεν τίμησε τον κήπο
Της υψηλοκορμης προτίμησε τη συντροφιά
Που ράβει μόνη το φόρεμα της
Μονάχη φτιάχνει ελιξίρια παρηγοριάς
Αναλαμβάνει εκείνη τους εκλεκτούς της
Να οδηγήσει στη θαρραλέα ανάληψη πόνων και κινδύνων
Τη γενναία αντιμετώπιση της απελπισίας.
Με άτρομο χέρι και βλέμμα ατενίζει άπειρο και μηδέν
Με άπειρη εγκαρτέρηση κι επιμονή
Διεξέρχεται κατά μέτωπο τα αινίγματα
Τη μάχη αναλαμβάνει της απορίας, της αγωνίας, της ατοπίας.
Θερμαίνει το ερώτημα επιχειρεί λαβες.

Το αίνιγμα λύνουμε εκείνο δένεται πιο σφιχτά
Πεπρωμένο μας και μοίρα, γράφουμε και γράφουμε
Στις ανοιχτές κλεισουρες
Πόρτες ανοίγουμε πάνω σε πόρτες
Το θάνατο δεν περνά κανείς
Ο άνθρωπος μια αμυχή στού ατέρμονου την πορεία
Όμως μέσα σ ένα μοναδικό αξίωμα
Να μπορεί ν αντιτάσσει στης μοίρας το αίνιγμα
Το αινιγματικό του μέτωπο
Τα διασταλμένα μάτια στη ζήτηση του απείρου
Και να ελπίζει με αύξουσα ψυχή
Τιμή βίου και πολιτείας
Μυστικός του σύμπαντος ,μυσταγωγός της ύπαρξης.

Να σε μεταμορφώσει ω καρδιά σε τι;
Σε άπειρο
Τα έργα της αγάπης

ΟΚΤΩ ΚΟΡΑΛΛΙΑ


 

 

 

 

 

1.

Oκτώ κοράλλια
φιλί
σε πτώση δοτική

2.

πως να σε βρουν
πως να σε δουν
είσαι πόνος
ραγίζουν μάτια
όταν σε βλέπουν

3.

Tα μάτια σου
όταν δω
το φως τους
ρουφώ
ακτινοβόλο γκριζομπλε
μεθώ

4.

στη θεορηχτη αμμουδιά
των μαλλιών σου
της σκιάς σου το φως
κι όσα αναδεύονται
χλόη στο κορμί σου
ξεδιψώ

5.

γυμνό φως
βαθαίνει
οι καμπύλες σου
τυφλώνομαι
μαύρος ήλιος
σκοτεινάγρα
βυθέ

6.

άμμος νερό αφρός
σκοτεινό χρυσάφι
τα μαλλιά σου
βαθύ κορμί
τα χαϊμαλιά σου

7.

πίνω από κοράλλια χείλια
μυστήρια χίλια

8.

ηλιοβαμμενη μου
κορμοστασιά
ότι μου δίνεις
είναι φως
σε πίνω κρασί

Πεδίο μεταμόρφωσης

 

Γιατί οι νεκροί δεν έχουν χώρα μήτε τόπο
παρά ένα κομμάτι στην καρδιά μας στη γωνία την άτοπη
κι έναν πυρήνα στεναχώριας παράδοξα εντοπισμένης
Δε γίνεται άγχος των οστών το τρίψιμο στα μάτια της αγάπης
και όπου κλέβει ο θάνατος εκείνη βάνει δικό της χώμα και φράζει τις οπές
Όμως της διάψευσης το ρούχο το φόρεσε η προδοσία την ώρα που γεννήθηκες
κι ένα καρφί μπηγμένο στο κρανίο σου έγινε και ας δε σου καίγεται καρφί
γεννήθηκες με σπόρο από θάνατο και Βρουτο να σου θυμίζει τη σπόρα
Μανάδες που τα κορίτσια τους χτενίζουν λούζουν στο φεγγάρι
κι εκείνα δεν ξέρουν που γεννιούνται πεθαμένα
δεν ξέρουν που τα κοίταξε ένας άγγελος από την πύλη του θανάτου
ήρθαν ώρες σκληρές θα’ρθούν άλλες σκληρότερες
Μα δε θα δώσει ο ποιητής στους όχθους του θανάτου τη λαβή
θα τα ποτίσει πράσινο απο το μαύρο πιο βαθύ
κι έτσι μια γλύκα απο ποίηση με την καρδιά του ερέβους θα αναμετρηθεί

Tο κάλεσμα της Εφέσου

 

 

 

 

 

(Το κυματάκι μαθαίνει ότι όλα είναι
ωκεανός στη Βαγδάτη της καρδιάς της)
«Το Παν Είναι Πόρτα Αγάπης»

*
Με μια ματιά σου
Σκίστηκε η καρδιά μου
Και ενώθηκε με το παν της αγάπης σου.
Αποκλεισμός η αγάπη
Κι όλα έρχονται κοντά της από αγάπη
Αδιαίρετο η αγάπη
Απέραντο σε άμιλλα
με του ουρανού
το ένα μέσα στο ένα
Με λέμβο την καρδιά σου
Δεν υπάρχουν αδιάβατοι ωκεανοί
Και δεν υπάρχουν ωκεανοί
Υπάρχει μόνο η αγάπη σου
Που είναι και σταγόνα και ωκεανός
Και τίποτε και άπειρο
Και όργανο και μουσική και χορευτής
Και η άρνηση τους

*
Δεν είναι το σήμα που κοιτώ
Δεν είναι με τα μάτια
Είναι από τη σημασία
Που σβήνει ένα κόσμο
Κι ανάβει το άλλο
Του κόσμου
Σα χέρι που δείχνει
Κι από το δείξιμο
Το αναγνωρίζεις
Γιατί βγάζει το είδωλο
Έξω από τον καθρέφτη

*
Το φυτιλάκι της αιωνιότητας:νυν
Με το φως του περπατάμε τον κόσμο

*
Το μυστικό φως
Ρέει από τα κεριά των ματιών
Που λιώνουν την καρδιά μου

*
με τι να σε παρομοιάσω αγάπη
ξέρω κάποια που σου μοιάζει
Εσένα

*
μην πτοείσαι
και να γονατίσουμε και να πολεμήσουμε
και να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε
όλα τα μπορούμε μπροστά στην ύπαρξη
ένα δεν μπορούμε να απαλλαγούμε
από τον πόνο της

*
μπήκα στο δρόμο των νεκρών
μπήκα στο δρόμο των ζωντανών
μπήκα στο δρόμο του ύπνου
μπήκα στο δρόμο του ξύπνου
μα όταν μπήκα στο δρόμο σου
ξ ύ π ν η σ α

*
ο δρόμος προς το σύνολο
δεν είναι ο συνολικός δρόμος
το μυστικό είναι ένα
δώσε τον εαυτό σου τότε θα σου ανήκει
δώσε το παν έχεις επιστρέψει στο ένα
ο τζίτζικας δεν είναι
περισσότερο από το τραγούδι του
το τραγούδι δεν είναι περισσότερο
από το τζίτζικα
ένωση είναι όλο

*
αορασία

το αληθινό ποίημα
είναι το παγόβουνο
που δε βλέπουμε
ό,τι απολαμβάνει το μάτι
είναι δουλειά που το αόρατο στήνει
μπροστά μας
στις δέκα γραμμές
οι εννιά είναι ανείπωτες άφαντες
στον ωκεανό της ψυχής
στα ύφαλα της
σε κρυψώνες θέρμης
από τα δάχτυλα
τα εννιά δουλεύουν
το δείξιμο του ενός
το ίδιο με την κιθάρα
η μουσική δεν είναι στο όργανο
στον μουσικό
στην παρτιτούρα
που είναι;

*
η λαχτάρα της αναμονής

πάψε μοναξιά
σε τριάντα βήματα ο πόνος
κάθε ξεφύλλισμα και πόνος
τριαντάφυλλος πόνος
πάψε μοναξιά
το τριαντάφυλλο ήταν για εκείνη

*
από τα μυστικά των εραστών
ανασαίνει το σύμπαν
από τη σιγή των εραστών
πλουταίνει το σύμπαν
τι είναι τα μυστικά
τι είναι η σιγή
αθόρυβη μουσική
που τυλίγει την μια ψυχή τους
και σκοτεινές ρίζες
που ανεβάζουν χυμό
στο άνθος στο φως

*
μπήκα στο ένα της αγάπης σου: είμαι Εσύ

*
ήπια τόσο από το κρασί της αγάπης
που εκείνη στην αγάπη μου μεθά

*
είσαι εσύ η πιο κοντινή
κι απ την καρδιά μου

*
εσύ είσαι ο εαυτός μου
καθώς σου άνοιξα
την καρδιά μπήκε εκεί
ο εαυτός σου

*
κάθε πλάσμα σε τούτη τη γη
κάνει αγώνα
μόνο ο άνθρωπος κάνει το παραπάνω
αγωνία
ακόμα κι όταν ακούει
του αγαπημένου τουτην καρδιά
και τότε πάλι ένα ακούει
την αγωνία του
κι ας είναι για του αγαπημένου την καρδιά
της αγάπης το σύνορο είναι το πιο μεγάλο

*
Δεν είσαι ο ήλιος Είσαι κάτι παραπάνω
κάνεις τον ήλιοΝα λάμπει
Γιατί Είσαι αγάπη δηλαδή το παν