Παρισινό μελτέμι



Το Ρόζμπαντ ήταν απ τα λίγα μπαρ που νοιώθαμε και μας ερχότανε διάθεση πιο πλήρης να συνοδεύσουμε το ποτό με πιο μεστές κουβέντες.
Μας ανέβαζε μας προκαλούσε ένα ευχάριστο συναίσθημα οικειότητας και απόστασης ταυτόχρονα. Θαλεγες πως είχε μια πνευματική αύρα η καλλίτερα είχε απ όλα αλλά σε ένα μέτρο και μια ισορροπία.
Ίσως αυτό οφειλόταν στον Υβ το μπάρμαν με το άψογο στυλ που δεν του ξέφευγε τίποτε στα πλαίσια της δουλειάς του .Και τα πλαίσια της δουλειάς του βέβαια ήταν σχεδόν τα πάντα στο δικό του μαγαζί. Εκείνη η βραδιά είχε δείξει από την αρχή .
Μια γνώριμη μικρούλα και μπερμπάντισσα της νύχτας μας ζήτησε να της παραγγείλουμε το ποτό της, που βέβαια δεν προβάλαμε αντίρρηση. Έλα όμως που είναι κώδικας των μπαρ ο παραγγελων να το χρεώνεται.
Το καταλάβαμε σε λίγο που ζητήσαμε λογαριασμό. Είχε χρεώσει και το ποτό της μικρής.
Είδε ο Υβ που ξινίσαμε και μας ρώτησε αν είχαμε κεράσει ,γιατί εν τω μεταξύ η μικρή είχε φύγει. Είπαμε πως όχι. Τρε μπιεν αφήστε το σε μένα.
Το αφήσαμε λοιπόν σε κεινον .
Αυτό ήταν το ξεκίνημα όπως είπαμε.
Είχαμε δει λίγο πιο πριν μια ταινία με το Μπογκαρντ και τη Λοριν Μπακολ ,τίτλο δε θυμάμαι, χιλιοπαιγμενη ταινία και πασίγνωστη και επαναλαμβάναμε το μοτίβο του γερο-μέθυσου της ταινίας : Σ έχει τσιμπήσει ποτέ ψόφια μέλισσα?
– Μόλις πριν λίγο πήγε να μας τσιμπήσει μια και θα το μαθαίναμε το κόλπο.
Ήταν η μέρα που μάθαμε πως ο Στιβεν Κινγκ στο νέο του βιβλίο που υποσχέθηκε να το εκδώσει στο διαδικτυο με τον όρο να έχει ικανό αριθμό χρηστών αναγνωστών για να συνεχίσει και πως την πρώτη μέρα είχαν κατεβάσει το βιβλίο τετρακόσιες χιλιάδες χρήστες.
Με αφορμή αυτό στράφηκε η κουβέντα στη νέα εποχή που διαγράφεται για το βιβλίο και όχι μόνο
-Ο Κινγκ χτυπά και κάνει εποχή, ταρακουνά και αλλάζει τα ήθη της παγκόσμιας αγοράς. Πρωτοπόρος μοντέρνος χτυπά στο φαντασιακο του Αμερικανού καλός τεχνίτης,τι δείχνει σε μας τους Ευρωπαίους του συναισθήματος και της φιλολογίας?
-Σωστά χτυπά με το ρυθμό αμερικανικής ζωής τις λέξεις στο διαδικτυο, ρουφάει το αίσθημα του Αμερικανού και το αναπλάθει. Γνήσια αμερικανική φλέβα χτυπά την καρδιά του, χτυπά και τη φλέβα του φαντασιακου καθώς και της φαντασίας..
-Αναπλάθει μεν μέσα σ ένα μεταλλικό ήχο σε μια ασίγαστη κίνηση που είναι η ζωή της Αμερικής.
-Δίνει όμως μια νέα ώθηση ,πάει στα βιβλία του μια ανάσα παραπέρα, μες το προβλέψιμο μιας μόλις μελλοντικής ζωής που είναι ωσεί παρούσα.
-Ωραία, εμείς τι δουλειά έχουμε ,ως Έλληνες θέλω να πω, έχουμε κάποιο μέλλον, έστω της χώρας μας το μέλλον η θα μείνουμε να μας θαυμάζουν οι εθνολόγοι σαν υπολείμματα του παρελθόντος, γιατί αν κρίνουμε από το ρυθμό που βαδίζουμε μάλλον..
-Κοίτα, ακόμα και ο ρυθμός της ομιλίας μας και πως πίνουμε το ποτό απέχει παρασάγγες από αυτόν του Αμερικανού. Ο Αμερικανός δε χολόσκαει, είναι της άμεσης ζωής. Εχει υποκαταστήσει το δικό μας ψυχολογισμό με την κίνηση, χτυπά φεύγει. Στα γρήγορα. Και επειδή αυτό το αίσθημα το εξάγει κυριαρχεί. Εμείς ή ακολουθούμε καταϊδρωμένοι ή μένουμε πολύ πολύ πίσω σε όλα, θα μας αγνοήσουν οι πάντες . Ακόμα κι αν μάθουμε και γίνουμε σαν αυτούς πάλι πίσω θα είμαστε .Δεν τους σταματάει τίποτε . Κάποτε κοιτάζανε τι λέει η Ευρώπη ,σήμερα ούτε που τους νοιάζει αν υπάρχει . Ξέκοψαν και τραβάνε επηρμένοι με διαστημική επιταχυνση.Θα δεις ο Κινγκ είναι μια επανάσταση . Θα υπάρξει παγκοσμίως στροφή γενναία από το βιβλίο στις ιστοσελίδες. Θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα.
Κι όλοι και όλα θα ακολουθήσουν, επειδή το παν τείνει εκεί. Πανεπιστήμια, Σχολεία <Βιβλιοθήκες, Εκδόσεις, Συγγραφείς, Έρευνα . Όλα απ την αρχή κι όποιος προλάβει, αν προλαβαίνεται κάτι τέτοιο .
-Τι μένει τότε?
-Τίποτε δε μένει. Θα δεις στο διαδικτυο να σπρώχνονται όλοι σαν τους σολομούς όταν πάνε στις πηγές να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Αιματοχυσία. Θα κλάψουν μάνες και μανούλες. Κάθε πετυχημένος, θα γκρεμίζει τον προηγούμενο πετυχημένο με επιτάχυνση απείρου.
Έσκασαν δυο γαλιδουλες , ίδιες δούλες του Ζενε, λικνιστές και λυγερές δίπλα μας. Πιάσανε κουβέντα και αστεϊστήκαμε .
Σε λίγο ήρθε η Βίκυ του Α. ξαφνιάστηκε. Δεν συνηθίζαμε να απλωνόμαστε, πέρα από οικειότητες στα μπαρ της γειτονίας μας. Η ατμόσφαιρα έστρωνε ωραία ,το Ρόζμπαντ μας χώραγε, μας πήγαινε σήμερα.
Η Ζιζέλ ήταν μέτρια, μέτριας ομορφιάς, είχε μια απλότητα και πλούσιες καμπύλες, υποσχόμενη θέρμη και γλύκα .
Με πήρε ξανά στην αγκαλιά της έπαιζε ένα μελαγχολικό χορευτικό. Ένοιωσα να με πιέζει το στήθος της, πιέστηκα πάνω στην κοιλιά της, πέρασε τα δυο της μπούτια στο ένα μου πόδι, ερεθιζόταν στο ημίφως, την γοήτευε το ερωτικό μεθύσι της .Είχε πιει αρκετά.
Ένοιωθες τον πυρετό που ανέβαινε απ το σεξ στο κεφάλι της.. Την ένοιωθες ζεστά, σχεδόν άγγιζαν αυτό που ήθελε, ήθελε να παρθεί μέσα στο χορό. Στροβιλιστήκαμε ώρα. Την ένοιωθα να σβήνει στην αγκαλιά. Είχε σπασμούς οργασμού ήταν ολοφάνερο, τους συγκρατούσε, έκανε προσπάθειες να μην εκτεθεί και ταυτόχρονα την ερέθιζε η ιδέα του πλήθους να εκτίθεται ,και την ξεπέρναγε.
Στο σκοτάδι της γωνίας που με τράβηξε με φίλησε με ορμή, με λύσσα, λαχανιασμένη, αφήνοντας τα κύματα που ανέβαιναν να την τρικυμίσουν ανελέητα. Έσπασε σ ένα τελευταίο σπασμό. Ζήτησε να πιαστεί απ το φιλί. Παραδόθηκε γλυκά στην αγκαλιά μου. Χάρηκα τους σπασμούς της, τη λύσσα της. Χύθηκα στο φιλί της ,εκσπερμάτωνα στο κενό, μου είχε ξεκουμπώσει το παντελόνι και έπινε με βουλιμία το σπέρμα. Σχεδόν κρυμμένοι δεν είδε κανείς τη βίαια σκηνή. Χαλάρωσε.
Βγήκαμε βιαστικά στη νύχτα και στους σκοτεινούς δρόμους ξανακάναμε έρωτα μέχρι το πρωί. Το χάραμα χωριστήκαμε. Δεν την ξανάδα.
– Εχεις σκεφτει ποτε σου?
-Σκέφτομαι τώρα, μετά απ τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, να προσπαθούμε να εξομολογηθούμε στο ποτήρι μας τους πόνους μας και εκείνο αντί να μας καταλαβαίνει να μας μεταλαβαίνει, -αυτή η σύγχρονη μετάληψη μακριά από τις δογματικές ετικέτες-γιατί τι ναός σύγχρονος θα ήταν το μπαρ αν δεν μπορούσε να τα παρέχει? Άλλωστε γιατί να πάμε?
Και συνεχίζω τη διάζευξη που είναι σύζευξη ,σημαίνει δηλαδή ότι έγειρε στο μπράτσο σου, γυναίκα που παραπατά μεθυσμένη από ποτό και για ηδονή.
Μέσα στη φλυαρία μας, μέσα στο άδειασμα που μας κάνει αυτό το ψάξιμο των μπαρ, αν έλειπε η γυναίκα, και τις πιο πολλές φορές λείπει, αν και συχνοαρμενιζει εκεί κοντά το φουστάνι της, αν έλειπε δεν θα ήμασταν απλά για γέλια.
Αν κι ο πάτος του ποτηριού σαρκάζει προς το φουρτουνιασμένο μας μυαλό .Η συνήθεια της παρέας, Το ποτό ζητάς η την παρέα η τη γυναίκα? Όλα μαζί. Αλλά συχνά και πιο πιστά σε περιμένει το ποτό. Είναι πάντα εκεί. Καταφύγιο και δίψα. Αν είναι όμως μόνο του σε ρίχνει σε μαύρη σκοτεινιά, άστο να λείπει. Φύγε. Πήγαινε αλλού, όπου έχει άρωμα γυναίκας.
Πήγαινε εκεί που η μάτια της χειρούργος δελφιδας σε τσακίζει. Ντύσε την με μεταλλικά δερμάτινα και εφάρμοσε χειρουργική διείσδυση. Στις φοβερές σχισμές των ματιών της λύσε το μυστήριο του κορμιού της, του ψυχισμού της. Λύσε την δέσε την. Μοίρασε της δαγκωνιές σ όλο της το κορμί, να ουρλιάζει σα μαύρη λύκαινα. Δέσε την , πήδηξε την. Κάνε την να πονέσει, να πιει με βαθύ λαρύγγι. Δέσε την ,θέρισε την βίαια, παρόξυνε την. Καντην ζητιάνα. Φερτην σε απόγνωση, να σε νοιώσει Να σε ζητιανέψει. Άσε την τότε να σε ψάχνει. Θα είναι για πάντα μεθυσμένη.
-Πως μάθανε τα πουλιά να πετάνε?
-Απ τα σύννεφα. Έχουνε ίδια φτερά.
Σκέφτομαι λοιπόν τώρα μετά από τόσες και τόσες σπουδές στα μπαρ, πως μέσα απ το γυαλί των μπουκαλιών και των ποτηριών, μέσα απ το λαμπερό ποτό μεταλαβαίνουμε κάτι βαθύτερο.
Δεν μπορεί να μας τραβά ο μαγνήτης του έτσι απελπισμένα αν κάπου εκεί μέσα δε βρίσκουμε την ψυχή μας. Ποιος ξέρει πότε και γιατί σε ποια μέθη την ξεχάσαμε εκεί πέρα.
Μερικές φορές την ξαναπαίρνουμε μαζί μας, τις περισσότερες φεύγουμε χωρίς ψυχή και ίσως πιο λίγες φεύγουμε με μια δεύτερη ψυχή το ίδιο απελπισμένη με τη δική μας. Τότε φρενιάζουμε!
[Θα είναι για πάντα η Ζιζέλ και θα δείχνει έξι /ώρα 00οο στο Πασί. Πυρετό της αριστοκρατίας του οινοπνεύματος]

Advertisements

5 thoughts on “Παρισινό μελτέμι

  1. Αχ, αχ…οι μαύρες λύκαινες…
    Παρισινά «ξινά» σταφύλια ;;!!
    Κο Εκτορά, πάω για ντουζ !!!

  2. sari_kiz είπες;
    «Αχ, αχ…οι μαύρες λύκαινες…
    Παρισινά «ξινά» σταφύλια ;;!!
    Κο Εκτορά, πάω για ντουζ !!!»

    Και κοίτα τι μου θύμησες !Τα σταφύλια με το ξινό τους δηλ.με πήγαν στα φιλιά(φαίνεται είμαι επιρεπής)

    Η μάχη των φιλιών
    [Αναφέρομαι στο τεύχος 8]
    Πώς να διαβαστεί αυτός ο τίτλος; Γιατί με αναγκάζει να διαβάσω κάτω από το πλέγμα μιάς φωτογραφίας, η μάλλον τριών φωτογραφιών έτσι όπως κάνει και ξεκολάει τις άφωνες μορφές κι αφήνει ένα βάθος ανείπωτο να μας ξεφωνίζει μάχες φιλιών που δόθηκαν και κερδήθηκαν κατέναντι στη μάχη των Φίλιων.
    Αναγκάζει να πείς υποδορείως τα λόγια που είχαν μέσα τους τούτες οι οπτατικές μορφές που οι καιροί δεν άφηναν να λάμψουν παρά στα λόγια των τραγουδιών, δανεικά λόγια κι αγύριστα. Αυτή η γηραιά μορφή (αγέραστης μνήμης:αγήρως λέει το μνημείο των πεσόντων, αθάνατης μνήμης).
    Τι θέλω να πω εγώ ένας ξένος στις ξένες φωνές μεταναστών που όμως νοστίζουν και λένε λόγια νόστιμα με γράμματα υπερπόντια;
    Ακούω αυτή τη στιγμή ένα τραγούδι από τη συλλογή «Geitonia»των Γκρεκάνων της Κάτω Ιταλίας: «Τούτο το φέγγος που τους στεφανώνει…». Ναι σωστά. Σε τούτο τον καιρό είμαστε οι Γρεκοί μιά Γειτονιά. Από το υπερώο του εντύπου σας μούρχεται η εικόνα του χωριού σας σα μνήμη χωριού και γειτονιά μου. Είναι σα να βγαίνω απ τις γειτονιές του, την απλωσιά που έχουν οι αυλές του. Γιατί είναι
    αλήθεια πως όλους μας τέτοιες αυλές μας γέννησαν, γιατι είναι ίδιο το φέγγος που τις στεφανώνει. «Ελλάς, Ελλάδα, Γκρέκια, με βαρύαυλο γυρνώ και γλεντώ στα στέκια».
    Όμως αγήρως γιατί;
    Αυτή η σκόνη οστέων λυθέντων έχει αυτή τη δύναμη των πεθαμένων να μας επιβάλλεται με αθάνατη μνήμη;
    Λέω αδίστακτα ναι!
    Κάτι από την άλικια κλίμακα των φιλιών, της μάχης των φιλιών έχουν τούτες οι μνήμες.
    Μοντέρνοι καιροί θα μου πεις και παρηγόρια (για τους τεθνεώτες και τα αγάπης λόγια είναι προδότες)
    Αλλά η δύναμη αυτών των φιλιών είναι κραταιά ως θάνατος αγάπη. Δύναμη ζωογόνα διαλαλημένη στις ακτέες όπου γης. Γράμματα από Αυστραλίες, Αργεντινές, Καναδάδες οι μαρτυρίες. Μαρτυρία γράμματος τούτα τα λόγια τα άφωνα. Όμως γράμμα συγχαρητήριο για το επίπεδο του περιοδικού σας. Φαίνεται η δουλειά, η φροντίδα, η έγνοια που τα κινεί η αγάπη, άλλωστε τι θα πει εκείνο το Αδελφότης που κοσμεί τη σφραγίδα;
    Δεν ξέρω το χωριό σας. Ότι μου το κάνει γνώριμο είναι το εντυπό σας. Πρώτη μου παρατήρηση και μόνη το εξώφυλλο. Θα ήθελα να το είχε ανοίξει σα φύλλο πίττας η γηραιά μητέρα τόσων κοριτσιών που έρχεται κοντά μας με τη φωτογραφία της και παραδίπλα της η..πολυκατοικία της . Δεν κρυφογελάω το πολύ είναι στους κατοίκους κι όχι στις κατοικίες, που άλλωστε είναι διαμερίσματα (έτσι θάπρεπε να λέμε στις πόλεις πολυδιαμερίσματα). Γιατί έτσι το θέλησαν οι καιροί από τις αετοφωλιές μας να κατοικήσουμε τούτα τα κάθετα χωριά τα πολυόροφα.
    Όμως η μοίρα μας νοσταλγεί και δίνεται στον προορισμό της κόκκινης σκάλας από μάχες φιλιών. Αυτά τα φιλιά, αυτές τις μάχες που μας εξακοντίζουν στην ύπαρξη, κι είναι η πηγή του δώρου της ζωής ,και ποτίζει τη ζωή σα νεράκι κρύας πηγής. Βγάζουν τα σκιαγμένα χωριά απ τη χειμωνιά τους στο ξέφωτο της άνοιξης . Άνοιξη που πλάθει με τα αγέραστα χέρια της η γριά με το βεργί της και την απλώνει σαν φύλλο ώστε να γίνει εξώφυλλο του περιοδικού.
    Χωριά που τα κυκλώνουν χιονιάδες, βαδίζουν με τρεμάμενο πόδι τη σελίδα της μεταϊστορίας, όμως μη σκιάζεστε αδέρφια το χρέος μας έχει πάρει εργολαβία ο ψάλτης κότσυφας στις λόχμες και τις νεροποταμιές, μοιρολογεί στη θέση μας .(Κινούνται τα σοκκάκια των χωριών μόνο όταν βρέχει, όταν τα νερά του ουρανού χιμούν με ορμή;) κακά τα ψέματα ό,τι μπορούμε είναι λίγη μνήμη, μας τραβάει η παράδοση πίσω για να πάμε μπροστά ,γιατί πίσω δεν υπάρχει. Το πιό εφικτό πίσω είμαστε εμείς στο κατώφλι της δίπατης «πολυκατοικίας»να ξεφυλλίζουμε λίγο την καρδιά μας με το κομπολόι της κουβέντας ,της συνομιλίας. Φωνές εγκάτων στη συνάντηση παλαιών και νέων εγκάτοικων.
    Ένας χορεύει χίλιοι ανασταάνονται στο τέμπλο του βουνού, πιασμένοι κι εμείς στο χορό αν κι όχι εντελώς μέσα στο χορό .Οι πλακες όμως των ηθών μας διαβάζουν. Συλλαβίζουμε αυτές τις ρυτίδες, βέροι στίχοι απ την ψυχή των νερών που πότισαν και τη δικιά μας ψυχή, στη σκάλα της ερωτικής των φιλιών.
    Στην αφήγηση εκείνο το μοναχικό τριαντάφυλλο δένει μοναδικά με το λευκό «ράσσο» όλη την ιστορία της μάχης, κορδέλα ροδοπέταλα που ανθίζει κόρφος αγάπης. Λάμπει μοναδικά μέσα στο στεναγμό του άχ! Μάχεται και το τριαντάφυλλο το σκιάξιμο της φοβέρας και το πλάκωμα της οργής. Λάμπει σαν πέρασμα στολίζει το στεφάνι δίνει αύρα στο φέγγος της ελευθερίας που στεφανώνει δοξικά, πνεύμα! Νεύμα προς το πνεύμα. Πνοή αρώματος λαμποκοπά και δονούνται οι αγάπες.
    Και επειδή εγώ απ ότι θα έχετε καταλάβει είμαι ένας που περπατάω στα σύννεφα (ουρανοκατέβατος ούτως ειπείν επιστολογράφος) αυτή η άδολη αφήγηση με γειώνει, με κάνει να κοκκινίζω που καμαρώνω λόγια αντί να καμαρώνω κόσμο-και δεν ξεχνώ ότι τα λόγια πάνε πιο μακριά απ την πράξη-επειδή είμαι κάπως βιβλιοπλάνητας δηλαδή κατά κάποιο τρόπο φτερά μου έχω τα βιβλία μέσα και με τις σελίδες τους κρατιέμαι εκεί στα σύννεφα αλλά ρίχνω τουλάχιστον για άγκυρα ιδέες χωρίς να κλείνομαι στη γλυκειά φυλακή τους.
    Τι αλήθεια είπα μέχρι τώρα ; Διατύπωσα μιάν έπαρση, όμως καλό κι αυτό, είναι ένα κέρδος, κατώρθωσα ένα διάφορο. Με τον εφελκυσμό μιάς μικρής μνήμης ταξίδεψα προς τον κόσμο σας κι όμως στην ουσία ο νόστος με πήγε λίγο βαθύτερα σε μένα!
    Αλλόκοτο ταξίδεμα γραφής κάτι σα μέρωμα κοντά στο ξημέρωμα.
    Εύ πράττειν!
    Φλεβάρης 15.01 Αθήνα.
    Αυτά γράφτηκαν τότε. Το γράμμα παράπεσε. Στο μεταξί έπεσε στα χέρια μου και έτερο τεύχος αυτό του 2004. Σκ’εφτηκα να να κάνω μια παρατήρηση για κάποιες μικροψυχίες σε ένα δυό άρθρα όμως θα το αποφύγω.
    Θα τονίσω τούτο. Σε μια εποχή που η φασολάδα του Έλληνα έγινε η τηλεόραση και βαρυστομαχιάζει ο εγκέφαλος του, είναι αίσια νότα, απίθανος τονισμός κάποιοι να χτίζουν σχέσεις και να ανοίγονται σε δρόμους προοπτικής. Παρήγορο σχήμα .φως που ανοίγει το μάτι και πασχαλιά .Βήμα γιορτής στη σκέψη τούτων εδώ των περίχωρων και οικοποιητικές επισκέψεις του δρόμου των ποταμιών.
    Απρίλης 26.04 Αθήνα

  3. «Καντην ζητιάνα. Φερτην σε απόγνωση, να σε νοιώσει Να σε ζητιανέψει. Άσε την τότε να σε ψάχνει. Θα είναι για πάντα μεθυσμένη»
    Όταν υπάρχει συναίνεση η διαστροφή δεν είναι κατακριτέα, όμως εδώ βλάπτεται ο άλλος είναι κάτι παραπάνω από διαστροφή.

    ‘Πήγαινε εκεί που η μάτια της χειρούργος δελφιδας σε τσακίζει. Ντύσε την με μεταλλικά δερμάτινα και εφάρμοσε χειρουργική διείσδυση. Στις φοβερές σχισμές των ματιών της λύσε το μυστήριο του κορμιού της, του ψυχισμού της. Λύσε την δέσε την. Μοίρασε της δαγκωνιές σ όλο της το κορμί, να ουρλιάζει σα μαύρη λύκαινα. Δέσε την , πήδηξε την. Κάνε την να πονέσει, να πιει με βαθύ λαρύγγι. Δέσε την ,θέρισε την βίαια, παρόξυνε την.’
    Άγρια ηδονή, πολύ λίγη για όποιον έχει βιώσει τα μυστήρια του έρωτα.
    Η αγάπη προϋπόθεση απαραίτητη για το άνοιγμα των πυλών.
    Θεία διαδρομή, μυσταγωγία.
    Τιμώντας τη θεϊκή διάσταση του έρωτα απίστευτα πράγματα συμβαίνουν.
    Η δόνηση της έκστασης είναι παρούσα.
    Οδηγείσαι σε άλλους κόσμους, γνωρίζεσαι με τον εαυτό σου.
    Μια μουσική σε ταξιδεύει.
    Έρωτας Προσευχή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s