Τα Φυλλαράκια στο Μελτέμι

Tα φυλλαράκια πλέκουνε τη Βαβέλ τους ήτοι Βεβήλωση.

‘Αραγε ποιες συνισταμένες χτίζουν αυτό το λήθαργο και βουβαίνεται ο κόσμος
όλος.
Λέτε να οφείλεται στον καταιγιστικό θόρυβο των μέσων και μαζευόμαστε
σαν πουλάκια στού δάσους μιαν άκρη και λουφάζουμε.
Περιμένουμε εκεί να σιγάσει η καταιγίδα .
Δε θα σιγάσει ποτέ.
Δεν είναι όμως αυτό. Κάποιος άλλος νόμος μας κυβερνά.
Νόμος που έγινε μαύρος απ το κακό μας. Πέσαμε σε παγίδα.
Αυτοπαγιδευθήκαμε σε έγνοιες που γύρισαν τη ζωή σε συμφορά.
Την παγίδα του ίδιου μας του εαυτού που καλοπιάστηκε.
Έκανε τη βολεψη του σημαία, εκτέθηκε με τις αδυναμίες του.
Και από κει τον άρπαξε η ζωή και τον αφάνισε. Δεν πρόλαβε
να δει. Είχε τα δόκανα στην ψυχή του κι αστραπιαία κλείσανε.
Έβαλε έτσι τη καρδιά του στα σφυριά, υπνωτίστηκε.
Οι εποχές φεύγανε γρήγορα, άνεμος, σκότιζαν το μυαλό του. Μερικοί δεν
πρόλαβαν να πιαστούν μείνανε, πάνε.
Μιλώ για τους επιβαίνοντες. Υπάρχουν; Ή να θεωρηθούμε για πάντα
ανύπαρκτοι;
Πως δεν υπήρξαμε ποτέ.
Θα δείξει ο χρόνος.
Τι ανακαλώ. Να βγούμε από το χάος.
Είμαστε σκόρπια φύλλα. Φύλλα που μας φύσηξε ο βοριάς πάνω στην άνοιξη,
μόλις που είχαμε πρασινίσει και μας τίναξε απότομα κάτω βαθιά στο ρέμα.
Παιδικά καραβάκια και μας πάει το ρέμα. .πράσινα φυλλαράκια και μας πάει το
ρέμα…

Στήτω ο ήλιος .Σταματήστε το ρέμα. Να εδώ στη δίνη να σταθούμε, λίγο πιο κει στην όχθη, εκεί στα χόρτα, σ αυτά τα κλαδιά εκεί της κλαίουσας, που μας
κλαίει και πάνε χαμένα τα δάκρυα της ποτίζοντας το ρέμα. Τι ανάγκη να ‘χει το ρέμα δυο σταγόνες δάκρυ, δε λέει όμως όχι, τις παίρνει μαζί του, παρασέρνει το τραβάει κι αυτό ο ωκεανός.

Βγήκαμε στην όχθη, ωραία όχθη, πηγμένη στα πλατάνια, πλήθος φύλλα στη σκιά τους.

Μικρά μου φυλλαράκια για που κινήσατε, βλέπω έχετε πόδια χέρια μάτια.
Αδύναμο το κορμάκι σας, άνοιξη όμως ακόμα και θα μεστώσετε.

Τα φυλλαράκια χτίζουν τα σπίτια τους, κάνουν δρόμους, σχολεία, εκκλησίες
οργανώνουν κυβέρνηση, στρατό, αστυνομίες.
Δουλεύουν καλλιεργούν τα χωραφάκια τους, χτίζουν εργοστάσια μαγαζιά
εμπορικά τράπεζες. Δεν έχουν καιρό για χάσιμο. Θέλουν να προλάβουν τον κόσμο.

Ποιος είναι ο κόσμος;
Θα το ρωτήσουνε κι αυτό, ωστόσο τώρα τον χτίζουν. Θέλουν να προλάβουν να μπούνε στο δίκτυο να φτιάξουν το πλανητικό τους χωριό.
Μα μικρά μου φυλλαράκια πως φτάσατε εδώ εσείς μόλις χτες κρεμόσαστε στο
δέντρο σας.
Τα φυλλαράκια ξεχνούν.Το ρέμα τα καταζάλισε και χάσανε το λογαριασμό, ένα καημό έχουν να κατακτήσουν τα άστρα κι ακόμα παραπέρα.
Φυλλαράκια μου προσέξτε, έχετε αδύναμο κορμάκι.
Τα φυλλαράκια δεν το προσέχουν αυτό, το χωριό τους μεγάλωσε πολύ.
‘Απλωσαν δίχτυα στον ουρανό να τον κλείσουν ,του χωριού τους κτήμα.
Κι ακόμα πιο ψηλά.
Το χωριό μεγαλώνει, εμείς μικραίνουμε.
Το χωριό μεγάλωσε πολύ, τα μικρά φυλλαράκια δεν ξέρουν για πού τραβά, τους φεύγει
από τα χέρια, να το οδηγήσουν δεν ξέρουν και δεν μπορούν. Τόσα δα φυλλαράκια, με αδύναμο κορμάκι, η ορμή του χωριού τα τσακίζει Αποθαρρύνονται.
Το χωριό μεγάλωσε, γιγαντωσε.
Πόσο ψηλά στήνεται! Χαμηλά κάτω στα ριζά του χωριού τα φυλλαράκια
θαυμάζουν κι απορούν, το ρεύμα του χωριού κυλά ψηλά μακριά τους προς τον ωκεανό.

Τα σπουδαία του έρωτα δε συμβαίνουν στο κρεβάτι Είναι και κρεβάτι. Πως μας πιάνει;
Πως μας καταλαμβάνει; Πως γινόμαστε κατοχή του; Από τη μορφή;
Ανίσχυρη αυτή η άποψη, γιατί τότε την ίδια όψη θα ερωτευόταν όλοι, αφού ίδια ολονών
τα μάτια βλέπουν. Από την ερωτική γλύκα; Τότε πως κάποιος την
προσπερνά αδιάφορος κι άλλος λωλαίνεται;
Κάτι πιο έκτακτο πρέπει να συμβαίνει στην ψυχή, γιατί ο παθιασμένος ,ο
ερωτοχτυπημένος έχει πληγή στα σπλάχνα.
Φαίνεται χτυπημένος από κοφτερές σαΐτες, από βάμμα χειλιών ματωμένες
σαϊτεμένη η καρδιά του. Από φαρμακερές σαΐτες πληγή αόρατη.
Τα σπουδαία του έρωτα περνάνε από την αόρατη τρύπα του μυαλού μας, του
ερωτευμένου το κεφάλι δε γεμίζει όσα αν του λες, αδειάζει μόνο. Χάσκει.
Γι’ αυτό τον αποκαλούμε χάχα.
Έχει τρωθεί από θανάσιμο έρωτα. Είναι του θανατά. Ο πάγος τον καίει,
φουντώνει το πάθος του, είναι λάδι στην πληγή κάθε υποψίας λόγος. Και δεν
υπάρχει πιο επικίνδυνο όν από τον πληγωμένο εραστή, στην ερωτική ζήλεια.
Ζει πάθος βουβό κι αιώνιο. Αρρώστια μοναδική. Παίζει εκεί, εκεί παίχτηκαν
αυτοκρατορίες.
Πολλοί επιχείρησαν να βρούνε τον κώδικα στα αστέρια, άλλοι στη σωματική
φτιαξιά κι άλλοι αλλού. Ίσως δε βρίσκεται.
Δεν είναι αυτό το ζήτημα. Είναι μετά απ αυτό Αφού μπουν στο χορό και αφού καεί
η ψυχή τους. Τι είναι όλο αυτό, αυτό το χάσιμο, αυτή η έλλειψη, αυτή η πληγή, αυτό το μισό του δίδυμου αστεριού.
Γιατί όλος ο νους κι όλη η ζήλεια γίνεται θάνατος, γίνεται έγκλημα;
Πώς όλος ο κόσμος κλείνεται εκεί και τούς κάνει του έρωτα θύματα.
‘Αδικα, δεν έχει λύσιμο το μυστήριο. Χάλασε η μηχανή του νου, έχασε τα
κλειδιά της .Ήταν βαρύ το άγγιγμα ,τον άγγιξαν δυνάμεις υπερουράνιες,
εύθραυστο το αγγείο του μυαλού ,συντρίφτηκε.
«ψυχή πως τον άνθρωπον συμβαίνειν»
Αγγελόκρουσμα το ονομάζουν κοινά και έχουνε δίκιο, έχουνε πέσει μέσα.
Ο παθός δε βλέπει ερωμένη, βλέπει την ομορφιά με την τρομερή αγγελική της
όψη και τον συντρίβει. Παθαίνει καταπληξία το μυαλό, αποσβολώνεται, ακινητεί και θέλει να σταματήσει και τον κόσμο. Κινεί το χέρι ανακλαστικά, το κακό του βάζει το μαχαίρι στη παλάμη και φρενιασμένα χτυπά.
Θα πλυθεί στο αίμα;
Όχι είναι φευγάτος, είναι ενεργούμενο μοίρας, κρουγμένος.
Δε θα μάθει ποτέ. Δεν έχει ψυχή, δεν έχει νου, είναι Κλεμμένος, τον έκλεψε το όνειρο, η φρεναπάτη. Κάπου μια αναλαμπή συνείδησης τον ειδοποιεί, μα για τόσο.
Έχει χαθεί για πάντα, είναι απολύτως νεκρός, μια πέτρα στα ριζά του βουνού ακίνητη, αοργανη, που πλάκωσε τη ψυχή του, πέφτοντας στο κενό.

Το παράδειγμα του σοφού που πήδηξε στον κρατήρα για να γλιτώσει τη φωτιά που τον έκαιγε και όσων μιμήθηκαν την πράξη του σου μαθαίνει τι οφείλεις να αποφύγεις.
Προπαντός μη παίζεις με τη φωτιά και κατά δεύτερο λόγο να δεχτείς την προφάνεια του κόσμου είναι το πιό σοφό.
Αρχίζοντας από τον εαυτό σου μπορεί κάτι να αλλάξει. Ίσως Εσύ.
Ανήκεις στον κόσμο, δεν είσαι κτήμα σου, δε σε έφτιαξες Εσύ.
Παραδόσου στον κόσμο καλύτερος από ποτέ. Με σύνεση,
Με σωφροσύνη με ευθύνη με συμπάθεια και καλά έργα.
Να η σοφία όλη που κλείνεται στο χάρισμα. Χαρίσου.

Η ΑΠΩΤΕΡΗ ΔΙΔΑΧΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ: Από τα ωραία σώματα, στα ωραία έργα, στον έρωτα
της ομορφιάς καθεαυτής, παράδοση στο επέκεινα που μας ξεπερνά.
Ιδού το μάθημα:»τόκος εν τω καλώ» Παράδοση ομορφιάς.
Το μυστικό της ομορφιάς είναι να την επαναλαμβάνεις με τόκο.

Advertisements

5 thoughts on “Τα Φυλλαράκια στο Μελτέμι

  1. ….και όμως το λάτρεψα για το τσαγανό του τον Ακραγαντίνο φίλε.
    Η χαίνουσα Αίτνα δικαιώνει τις απόπειρες….

    o voas

  2. Osa exw diabasei kaiexw dei einai polly wraia… se euxaristw polly gia ta xairetismata pou afises sto blog mou… ¡¡na se kala kale mou!!

  3. Exw kanei lathos prin stin dieuthesin»http://neraidasir.blogspot.com». Sou afino polla xairetismata kale mou….

  4. Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
    που πάνω στο βουνό με δύναμη βελανιδιές λυγάει.
    Ο έρωτας που παραλύει το σώμα με ταράζει,
    κι είναι ερπετό γλυκόπικρο, ανίκητο.
    Όμως μέλι ή μέλισσα καμιά δεν βρίσκεται για μένα.(Σαπφώ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s