Χρόνος λαμπάδα

Η άνοιξη το άναμμα ο ουρανόςΑιδώς στολή της γύμνιας τηςΔεν θίγει τα μάτιαΧιονίζει από τα βλέφαραΣτα μάγουλά τηςΧαράζουν αυγές τα χείλη τηςΤρεχούμενο ποτάμι τα μαλλιά τηςΌλη είναι μιά παραξενιά Είναι ένα παίδεμα για όνειροΑιχμαλωσία λύτρωσηΔιαφάνεια κόσμοςΕίναι εσώτερα γυναίκαΑπό αυτόν τον ουρανό είναι το βλέμμαΘαλασσοβίωτη ελεγεία Από αυτόν τον ουρανό είναι το βλέμμαΆνοιξη σε κάθε ουρανό

ΑΛΦΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Πάντα και πάντα μίμησις λήθης πάντα και πάντα χρόνος αλήτης φίλοι αιχμάλωτοι του φύλου τoυς φίλοι επιλήσμονες του φίλου τους Σκάβεις επεισόδια περασμένα κοιτάς σε χέρια κουρασμένα λόγια από λήθη υφασμένα χωρίς να ξέρεις κάτι από σένα Ύφαλα λόγια σαν δαδιά κλειδί χωρίς την κλειδαριά που θ’άλυνες το αίνιγμα του είμαι και του έγινα Ο […]

ΛΥΓΓΑΣ ΤΩΝ ΟΞΥΛΙΘΩΝ

Επειδή όταν πρόκειται περί αδικίας, είναι καλλίτερα να αδικηθείς παρά να αδικήσεις, η εποχή της εξατομίκευσης έχει καίρια ανάγκη να κάνει χρήση αυτού του σωκρατικού συμπεράσματος στον καθ’ ημέρα βίο της, καθώς αναζητά εσωτερικά στηρίγματα προς τον προσωπικότερο εαυτό της κι είναι γι’ αυτό που διαλέγει για μοτίβο την ορυκτή Φαιστό τη νικημένη από το […]

Φωτιζόμαστε από τα αποκαΐδια του άστεως οι ελπίδες μας γίνανε κουρέλια,τα νεύρα μας γίνανε τσατάλιαείναι ώρα pop art αρχίζουμε την πάλη με τα υπάρχοντα.Το ψωμί και το κρασί είναι θεός.(Αρκεί να θυμηθείς που στους γάμους ένα κοψίδι ήταν ανάσταση).Ο θάνατος δεν είναι το μηδέν.Βήματα πίσω μέχρι που να μας πατήσει ο Όμηρος.Αδιάφορο σύμπαν. Λες κι […]

μαύρος λωτός

Σε ξεχασμένο τόπο Μάη βρέχει μοναξιά Νερό από αστέρια τρυφερό Μαύρος λωτός δέρμα Πορφύρα του Άδη έβενε φέγγε μου! Στη σκιά της Ακρόπολης Εκκλησία του Διάκου φέγγρισμα σιωπής Πένθος της ζωής ψίθυρος νερού ανεβαίνει από το ταπεινό μαύρο μια μνήμη Σταχτιά συκιά άναψε φλόγες στα κλαδιά της Στου κόσμου την ταραχή ένα πουλί τσιουρίζει Στη […]

ΔΥΟ ΚΑΡΡΕ ΣΕ ΕΝΑ

Κήποι Μυστηρίων ΕρώτωνΌπου Αγάπες Πίνουν Το Νερό Των Στέρνα δωρίζει τα νερά τηςξεχειλίζουν τα χείλη της αγάπηςέρχεται με τα τρελά της πουλάριααρώματα γεμίζει τα κηπάριαΣκιρτάν καημοί λάμπουν αστέριαέρχεται με πλούσια χέριατου οίστρου μεθά τα περιστέριαΑπ’ των μαλλιών της τον καταρράκτηχύνει την ομορφιά της κράχτηίμερος μπαίνει σε όλες τις γωνίεςγλυκειές του έρωτα οι αγωνίεςχαρά και πόθος […]

ΗΛΙΑΡΑΧΝΗ ΥΦΕΡΠΕΙ

Δεν πέθανε ποτέ κανείς Το χαράζω Του χρόνου τα άλογα σκύβουν να πιούν νερό Αχερουσίας χιονίζει κυκνοπούπουλα και δεν αντέχουν οι κολώνες του ναού Ο θάνατος ξέρε το είναι πιο δυνατός πιο κραταιός κι απ τους θεούς Οι θεοί πεθαίνουν Ο θάνατος είναι αθάνατος Σκληρός ο τάφος γιά να μπείς        μέσα στο μνήμα ο νεκροθάφτης […]