μαύρος λωτός

Σε ξεχασμένο τόπο Μάη βρέχει μοναξιά
Νερό από αστέρια τρυφερό
Μαύρος λωτός δέρμα
Πορφύρα του Άδη έβενε φέγγε μου!

Στη σκιά της Ακρόπολης
Εκκλησία του Διάκου φέγγρισμα σιωπής
Πένθος της ζωής ψίθυρος νερού ανεβαίνει
από το ταπεινό μαύρο μια μνήμη
Σταχτιά συκιά άναψε φλόγες στα κλαδιά της

Στου κόσμου την ταραχή ένα πουλί τσιουρίζει
Στη σκοτεινιά-τι ανακαλεί;

Εκεί που άγγιξα το θάνατο-θάνατε!
Ένα κλαδάκι ανθισμένης δάφνης
Έδειξε την κατοικία της φωτιάς

Έργα της αγάπης στόμα της σιωπής
καρδιά του παζαριού κλαγγές βάσανο
Το μικρό στην κλίμακα του απείρου φέγγει
Έλα να πυρωθείς ξένε!

Advertisements

6 thoughts on “μαύρος λωτός

  1. «Ένα κλαδάκι ανθισμένης δάφνης
    Έδειξε την κατοικία της φωτιάς»

    Από την εικόνα της ηρεμίας στον πόλεμο… στίχοι που μιλάνε!

    Να είσαι καλά φίλε!

  2. όπου κι αν με πηγαίνει…
    μένω εκεί που θέλω!

    κι όταν φεύγω πάω όπου αγαπώ…

  3. «Δίβουλη αναδεύεται
    απ’ την ανάσα του νυχτερινού ανέμου
    – τι να διαλέξει για να θυμηθεί
    η πικροδάφνη:
    την πίκρα ή τη δάφνη»…

    Ωραίο ταξίδι, Έκτορα :)

  4. Παράθεμα: μαύρος λωτός – anastasiakalantzi50

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s