Φωτιζόμαστε από τα αποκαΐδια του άστεως
οι ελπίδες μας γίνανε κουρέλια,
τα νεύρα μας γίνανε τσατάλια
είναι ώρα pop art

αρχίζουμε την πάλη με τα υπάρχοντα.
Το ψωμί και το κρασί είν
αι θεός.
(Αρκεί να θυμηθείς που στους γάμους

ένα κοψίδι ήταν ανάσταση).
Ο θάνατος δεν είναι το μηδέν.
Βήματα πίσω μέχρι που να μας πατήσει ο Όμηρος.
Αδιάφορο σύμπαν. Λες κι εμείς δεν είμαστε σύμπαν.
Λες κι είναι αδιάφορο που είμαστε.

Λες και δεν έγκειται σε μας να γίνουμε ενδιαφέροντες να ενδιαφερθούμε για σύμπαν. Αδιάφορο σύμπαν.
Δεν θα αποδείξουμε τη ζωή, θα δείξουμε τι ξέρουμε να ζούμε, με τι ιστορικότητα περπατάμε το χρόνο κι αν ξέρουμε αντί να βλάπτουμε

να ωφελούμε.
Του κόσμου όλες οι εξυπνάδες δεν φτάνουν να γ
εμίσουν ενός λεπτού γέλιο. Αλλά το γέλιο μας παγώνει εκεί που κάποτε ήταν πρόσωπό μας.
Τι καλείται να κατανοήσει η ποίησις.

Τι εξαγγέλλει ως νόημα ;
Καθρεπτιζόμαστε στην πραγματικότητα από μεταϊστορικό καθρέπτη.
Το γινωμένο δια του πάθους καθίσταται γινόμενο, η μαθηματική πράξις εξά
γει από τις σχετικότητες το επίρρημα του μετά, του έξω, του αλλοιώς.
Ροή έργου. Το έργο ρέει όπως η ενέργεια.
Ανάδυση Γαίας.

Αν δεις να την περιτρέχουν εξ αποστάσεως τα πλάσματα της τεχνολογίας, νοιώθεις την ανάγκη της θεώρησης από το μετά.
Μεταεικόνες γης απο λήψεις όπου εκρήγνυνται άστρα, όπου συγκρούονται γαλαξίες.
Ή γη σαν φίλτρο ενέργειας μέσα στο διάφωτο σε παραπλέει γιατί εσύ πια ως νους δεν είσαι απόλυτα ένοικός της, είσαι ένα είδος δορυφόρου, ένα είδος που παρακινημένο από την έξι του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αρχίζεις ν
α μοιάζεις του τεχνολογικού. Γίνεσαι ένα βιονικό ον, ταυτόχρονα μεταγήινο ον.
Κβαντικά αθύρματα, θρύμμα το θρύμμα, άρωμα το άρωμα ξαναφτιάχνουμε το άτομο. Πυρήνας νοήματος. Δέος. Κρίση θέας.
Δείκτης αμφιβολίας, δάκτυλο που αναρωτιέται ανάερα.
Επιχείρηση άνοιγμα «σε τρεις χρόνους» όσο το νόημα της αστραπής.
Εξ επαφής.Κόσμος εξ επαφής.Μιμούμαστε το ατέρμονό του, ηλιοείδεια ματιού. Και το κάθε έργο γίνεται πρίσμα δι
άθλασης της χρωματικής σου κλίμακας, των αποχρώσεων φωνής.
Έρχεται η στιγμή του νεοέλληνα να δει το άγγιγμα της αιωνιότητας. Ανήμποροι
και γεμάτοι μοναξιά ευθυνόμαστε κατά το ήμισυ αλλά είναι περισσότερο από όλο αυτό το ήμισυ.
Η ωριμότης του εσωτερικού ανθρώπου δίνει σε κάθε λαό τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας του, τη χαρακτηριστική ελευθερία πνεύ
ματος.
Ταξιδεύοντας προς τις πληγές
προς την πηγή των πληγών.
Ποιο αστέ
ρι με τη βροχή του
Δρόμος της
φωνής η προσωδία
ταξιδεύει μεσα απο τ αστερια μέσα από το χρόνο
με τέμπο αστεριών καημό ζωής ταξιδεύει

Σπαράγματα και φολίδες από αρχαίο μάρμαρο
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε
καθρεφτίζει.
Χέρι θωπείας σε ταξιδεύει σε λεμονόσχημες κορυφές,
η αλόη της σε μεθά.
Εσωτερικός καθρέπτης μιλά την κορύφωση του αισθήματος.
Αισθησιακή γιορτή, θάμπος φιλιών, θάμπος ματιών,
ηδονοχάρμης πυρετός, ο κόσμος τρέμει.

Γλιστρά σαν άβυσσος η στιγμή ηδονοδίνες δόνηση.
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε καθρεφτίζει.

Κυρτόκοιλος ίλιγγος. Άλγος !
(σε ρυθμό απολιθωμένης φωτιάς)
=================================
Όταν πέφτει σκοτάδι στη γή πρέπει να απ
οφασίσουμε με ποιό όνομα θα μας φωνάζουν.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s