ΛΥΓΓΑΣ ΤΩΝ ΟΞΥΛΙΘΩΝ


Επειδή όταν πρόκειται περί αδικίας, είναι καλλίτερα να αδικηθείς παρά να αδικήσεις, η εποχή της εξατομίκευσης έχει καίρια ανάγκη να κάνει χρήση αυτού του σωκρατικού συμπεράσματος στον καθ’ ημέρα βίο της, καθώς αναζητά εσωτερικά στηρίγματα προς τον προσωπικότερο εαυτό της κι είναι γι’ αυτό που διαλέγει για μοτίβο την ορυκτή Φαιστό τη νικημένη από το σκεπτικισμό του Αινεσίδημου, της κυριαρχικής Κνωσού, σπεύδοντας προς το δικαιοκρίτη ενωτικό Μίνω.

Θα ξεκινήσει λοιπόν τροχαϊκά πάνω στη νεανική φόρα από το μικρό φαράγγι στο πάτημα, όπου παρεμφερώς το χέρι του θα ψαχουλέψει σε μινωΐτικο εργαστήρι πιθάρια και κοφίνια φαίστεια. Κι επειδή η καρδιά κερδήθηκε και με τον τρόπο των Ασκληπιαδών, και με της Πανασσού τον πρωτοαφηγητή, που ο διασκελισμός του ήταν του Ραδάμανθυ, και σε ψυχικό θρίαμβο, με ρακί και μέλι, τσικουδάδικα και άλλες λαχτάρες, αλλά και στον υποστηρικτικό καμβά της φιλίας, της πολιτικής, της σκέψης. Το φρέσκο χέρι του ανθρωπολόγου, της αρχαιολόγου, του ξυλογλύπτη, του μαγεριού, κι ότι συνιστούν οι εν μέρει και εν γένει αγάπες θα ανέβουν σε έναν καημό συγγνωστό.

Σε κάθε σημείο οι ομορφιές τυλίγουν σα γάζα το χέρι της αλήθειας με το λόγο του μύθου, όπως πραγματικά είναι κι ας δεν τα βλέπει το καθημερινό μάτι. Σαν όμως τραβηχτείς λίγο πιο πίσω μπαίνει ο χρόνος και τα φωτίζει με την προοπτική του και βλέπεις τότε κάτι σαν υπόσταση, ένα νοηματικότερο χαρακτήρα. Ο τροχασμός πέρασε για να τονίσει το σφρίγος της νεανικότητας. Νεανικότητας με διπλό χαρακτήρα, ως ενός πολιτισμού που νεοχαράζει στην αυγή του χρόνου και της δικής μας νεανικής χαραξιάς που μας πολίτιζε στο πρώτο χάραμα του νού μας. Τότε όταν ανακαλύπταμε τον εαυτό μας, και άνοιγε η καρδιά μας σαν πιθάρι.

Τούτο θα το έχουμε θέλοντας και μη θέλοντας διαρκή μας περιουσία, κι επειδή χτιζόμαστε με τη μεσολάβηση πραγματικών ανθρώπων. Είναι το νόημα της πολιτικής μας φιλίας. Το πιθανόν απίθανον που κερδίζει έναντι του αδυνάτως αδύνατου κι ας έρχεται από του ανίσχυρου την απόφαση.

Τα μαντεία μας φιλοξενούν για να πάμε τα λόγια τους μακριά. Αν τώρα σε κάθε βήμα που βάζεις τις φτέρνες του τροχασμού ο νους τροχάζει βήματα βαθύτερης μνήμης είναι ο νόμος της προσωδίας, που αντλεί από νύγματα φατίζοντας.

Τροχάζεις τον άγριο κέλη αλλιώς ας γινόσουν Δαίδαλος. Όμως! Εκείνοι πήρανε το μυστικό τους στη νήσο των Μακάρων και ίσως κομμάτι δύσκολο να διαπλεύσει κανείς με τέχνη ‘Ικαρου. Πάντως θητεία μας είναι οι μινώταυροι του μύθου πάντα, έστω κι αν στο οροπέδιο οι Κορύβαντες γίνανε μουλαράδες, κι η Αμάλθεια φέγγει στις κορφές της Δίκτυς με αλλοιώτικα μαστάρια.

Για να το πω ξεκάθαρα δε μυθολογώ. Απλά τα πράγματα του μύθου μιλούν μέσα απ’ τις μοντέρνες μας γραμμές μεσολαβώντας τις σχέσεις: Δε γνώρισα μια Πασσιφάη στο Ρέθυμνο; Δεν είδα στο χωριό των καλαθοπλεκτών την Αριάδνη λιγνή και άδμητη; Και πολλές άλλες φωράσεις μυστικών μορφών που ξεκολλήσανε από τις τοιχογραφίες και μπήκανε στο ζωή της μέρας και της νύχτας; Κι ακόμα καράβια με μαύρα πανιά δεν είδαμε μπροστά στα μάτια μας να σαλπάρουν για τη νήσο των Μακάρων; Πως λοιπόν να διστάσουμε είτε να απιστήσουμε στο ολοφάνερο έργο που ξετυλίγεται έτσι αδρά και σχεδόν χειροπιαστά.

Τούτη η είσοδος στήνεται σα μικρό σημάδι όπου θα χτυπήσει η σκαπάνη του αναγνώστη για να πάει βαθύτερα απ’ ότι υπαινίσσονται οι όποιοι στίχοι. Η ποίηση είναι εκεί μέσα, εκεί που βγάζοντας την πρώτη καταπεσμένη πέτρα η αξίνα βρίσκει το ξεσμένο άγαλμα του ανθρώπου, και ξύνει το στήθος του προς την καρδιά του εαυτού. Αν η αξίνα χτυπήσει το άγαλμα του Γύγη είναι σίγουρο πως το δαχτυλίδι του μπορεί να μας πάρει τα μυαλά. Γιατί τα φαντάσματα γίνονται αληθινά.

Για να το πω κι αλλιώς η αξίνα είναι εργαλείο να μας πάει βαθύτερα κι όχι να πάθουμε όπως ο μεθυσμένος που χρησιμοποιεί το φανοστάτη περισσότερο για να στηρίζεται και όχι για να βλέπει. ‘Η ακόμα αφήνει στα πράγματα ο λόγος, με όσο φανερώνει, το έσχατο ρούχο της αιδούς κάτι σαν το μπικίνι το οποίο αυτά που αποκαλύπτει είναι ενδιαφέροντα σφόδρα αλλά όσα κρύβει είναι ζωτικής σημασίας.

Ένα τέτοιο χαρακτήρα έχει η ομορφιά. Είναι επίσης σα γάζα που τυλίγει το κομμένο χέρι απ’ το δρεπάνι του θερισμού, είναι η γάζα του πόνου, γιατί ο πόνος δε λέγεται, τον μαρτυρά η γάζα. Η ομορφιά που αιχμαλωτίζει με τη δυναμή της και μας τραβάει προς την αλήθεια που με τη σειρά της τη στηρίζει.

Κατά κάποιο τρόπο σκιαγράφησα το ραβδί που με στηρίζει, που επιστηρίζει. Βέβαια τη μαγική του χρήση άλλοι θα το κρίνουν κατά πόσο μεταμορφώνει είτε τους συντρόφους του Οδυσσέα σε γουρουνάκια, είτε τα βατραχάκια σε βασιλόπουλα.

Είναι βαθύτερη ανάγκη του ψυχισμού του ανθρώπου που μαρτυριέται με ένα τέτοιο τρόπο: Θα νόμιζε κανείς πως είναι αρκετό και ικανά περιγράφεται ο θάνατος λέγοντας πεθαίνω, θα πεθάνω, θάνατος. Όμως δεν αρκούμαστε σ αυτό και με μια βαθύτερη επίγνωση λέμε: θα δω τα ραδίκια ανάποδα. Αυτή η μεταφορά κάνει ορατή τη συνθήκη που η αφαίρεση (θάνατος) δεν μπορεί να πει. Αυτό είναι ο μύθος.

Αν επιμένω στα ορυκτά ρόδα είναι γιατί έχω κατά νου μια ορυχίτιδα μοίρα που αφορά στη γυναίκα. Τα κτερίσματα είναι δική της υπόθεση. Είναι τέχνη της γυναίκας. Κι επίσης ένα λάθος που συμβαίνει συχνά, πράγμα που πάθαινε συχνά ο Σ. και οι ομόλογοι του, είναι που τοποθέτησαν τη ματιά τους σε ένα συντελεσμένο χρόνο ακινησίας του παρελθόντος, πράγμα ανυπόστατο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Αντιθέτως, είναι μεγάλο κομμάτι χρόνου, είναι αυτό που πλαντάζει στη φαντασία και ξεθάβει ακριβώς μέσα μας ψυχικά κοιτάσματα δηλ. Ζωντανό χρόνο, μια γέννηση μέσα μας ,δυνατώτερη υπαρξη, από τα βάθη της αταραξίας των μέσα ωκεανών.

Χρόνος που σκουντά δυναμικά τα ανενέργητα, μια καταπληξία που καθαρίζει το μέσα μάτι για να είναι σε θέση να δει το βάθος της ζωής σε ύψος σημασίας. Ο χρόνος της ύπαρξης έχει μέτωπο πάντα μπροστά όσο κι αν γελιέται το βλέμμα και χειριζόμαστε το παρελθόν ως κάτι που υπήρξε εκεί πίσω. Όχι υπάρχει εδώ. Η ύπαρξη είναι ένα υπάρχω εδώ πάντα. Δεν έχει τρόπο να φύγει το νόημα. Να πάει που; Εκτός αν δε θέλουμε να το δούμε.

Όμως θέλοντας μη θέλοντας το παν του νοήματος είναι ενώπιον μας εδώ που είμαστε και εμείς. Δε μπορούμε να το αναστρεφόμαστε ως νεκροί ή νεκροζώντανοι. Το μαρτυρά το ολοζώντανο της ύπαρξης με σώμα και ψυχή όπως ολοζώντανο με σωματικά και ψυχικά συμφραζόμενα αυτομαρτυριέται. Μέσα στο φαινόμενο του κόσμου εκεί που φέγγει κι η όποια φωνή μας τίποτε από το φαίνεσθαι δεν μπορεί να αφανιστεί. Οι επιφάνειες των κτερισμάτων, οι θεοφάνειες των τόπων δημιουργούν το ξέφωτο όπου φώτες εμείς αναστρεφόμαστε ζωή φωτός.

Χυμένοι στη γλώσσα, το πιο καταδεκτικό άγαλμα για να συχνομιλήσουμε την πραγματικότητά μας, πάσχουμε μεταξύ σιωπής και γλώσσας το πλάσιμο των αγγείων: Ψηνόμαστε στο φούρνο των ιδεών και των ηδονών. Ενίδεη και ενήδονη μαρτυρία μας μάς ζητά ο όμιλος, ομιλία παραστατική, επειδή μας παραστέκει, μας στηρίζει αλλά και μας εμφανίζει ίσον δόξα της υπάρξεως όσο υφίσταται η πράξις, το πράξιμο της ζωής εν τω γίγνεσθαι φθορά!

Αυτό θα είναι το μετάξι για το κουκούλι μας μέχρι να πετάξει η ξετρελαμένη πεταλούδα μας από μέσα του: μαρτυρία μας ένα κουφάρι, ένα κούφιο τυλιγμένο με μεταξόνημα, το αριστούργημα, το μνημείο, η μνήμη. Μια τέτοια μνήμη είναι τα κτερίσματα, παρακαταθήκη και δάνειο για την ύψωση της ζωής, κάθαρσις και φωτισμός.

Μια εικόνα φτιαγμένη από σκόνη άστρων που επειδή ακριβώς δεν ξέρουμε το λόγο (λόγο;) που συμβαίνει έτσι, μαγνητιζόμαστε από το αίνιγμα και περίεργοι πέφτουμε και ζούμε τη ζωή που αλλιώς θα ήταν ένα βαρετό ταξίδι και θα αδημονούσαμε να έχει το πιο γρήγορο τέλος, να κατεβούμε στην πρώτη στάση.

Τα αινίγματα όμως είναι εδώ κι έτσι καμμιά βαριεστημάρα δεν είναι ικανή να μας ρίξει στη χειμερία νάρκη των ερπετών: Ιεροφάντης μπαστούνι.

Advertisements

2 thoughts on “ΛΥΓΓΑΣ ΤΩΝ ΟΞΥΛΙΘΩΝ

  1. Aχ, Έκτορα, βρήκα τους ‘άλλους’ θησαυρούς σου – πρέπει να το αναγγείλω!!! :)))

  2. Πόσοι κόκκοι άμμου χρειάστηκαν Εκτωρα για να πλαστούν τα τριαντάφυλλα της ερήμου;
    Θα επανέλθω. Ακόμα σκέφτομαι το προηγούμενο.
    φιλιά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s