ΑΛΦΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Πάντα και πάντα μίμησις λήθης πάντα και πάντα χρόνος αλήτης
φίλοι αιχμάλωτοι του φύλου τoυς φίλοι επιλήσμονες του φίλου τους
Σκάβεις επεισόδια περασμένα κοιτάς σε χέρια κουρασμένα
λόγια από λήθη υφασμένα χωρίς να ξέρεις κάτι από σένα
Ύφαλα λόγια σαν δαδιά κλειδί χωρίς την κλειδαριά
που θ’άλυνες το αίνιγμα του είμαι και του έγινα
Ο στόχος μας μια Κυριακή κορίτσια ούζο και ρακί
να σβήνει εκεί το βλέμμα και να ηρεμεί το αίμα

Όμως οι πόρτες του καιρού χωρίσανε τους δρόμους μας
σ’απόσταση ενός χορού που μας κοιτά από τους ώμους μας
Κι αν είναι αλήθεια πως εδώ σκορπίζουμε λίγη σποδό
απόλυtης γεωμετρίας είναι η απόλυση της συμμετρίας

Κουνώ ξανά τα ζάρια ξανακοιτώ τα χνάρια
αιχμάλωτος της μέθης μιας διαλυμένης λέσχης
«Η τέχνη δεν αξίζει δράμι» είναι σα χρέος που αναδράμει
τα χάπια μας τις δραμαμίνες δουλειά που παίρνει χρόνια, μήνες
Με κυάλια κοιτάς ανάστροφα κι έτη φωτός πάει ο καιρός πίσω
λες ώρα να ξαναμετρήσω όμως το βλέμμα σου ρουφά
Και ως λιγοστεύει της ματιάς το ίσο ήχοι σε φτάνουν από άλλο ίσο
κι ευθύς στην πλάτη σε σκουντά το κοντινό και σε ρωτά
«Δείξε όλα σου τα χαρτιά βάλλε και στη σχεδία ξάρτια
ποιό βήμα σε ορκίζει ποιά λέσχη σε ξορκίζει»
Με τη δεδομένη ανιδιοτέλεια ας ηχήσουν τώρα τα τέλια
κι ας μας πάνε, ας μας βγάλουν τον αδόξαστο
μπας και ορίσουνε λίγο του τρόπου μας το άξεστο

Είναι σαν να το ζήσαμε και λησμονήσαμε πιασμένοι στης μοίρας το αδράχτι
νήματα πολύχρωμα ιδέες απ’το φράχτη βιαστήκαμε κι αργοπορήσαμε
Λύσαμε το χορό, ποιοί εμείς ποιός μας λογάριαζε; Κανείς!
Μια τρύπα όλο κι όλο στο νερό που θόλωνε με τον καιρό

Κρεμύδι που έλυσε τα φύλλα κι έλεγε την καρδιά μας:κύλα,
με το χυμό του γράφαμε συμπαθητικό μελάνι, αίμα η καρδιά δεν έφτιαξε θαρρω
Από ατυχία σε αστοχία τα δικά μας τειχεία
της φωνής μας τα στοιχεία της ανημποριάς αντηχεία
Φτιάχνω της αλαλίας τον ήχο δεν τα λέω βήχω.
Αντιλαλος με φτάνουν τα παλιά σα σβήνουν στου χρόνου τα χαλιά
Κι έτσι όπως τυπώνει η σιωπή το ανόητο αποτυπώνει
μας κατακλύζει της ανίας το χάζι και μας βρέχει σαν το χαλάζι

Στου Υποβρύχιου τον Άδη έπλεε η ματιά στο λάδι
κι όλο μεγάλωνε το βράδυ ένα ούτι έπλεκε το χάδι
Από βαθιάς ανατολής εικόνες της πάλαι εντολής
συμπλέκανε με μικρές ιδέες μαύρες κι ας ήταν ορχιδέες
Κι όπως συμπέσαμε στο αραχνείο την τέχνη χάσαμε στο πολυτεχνείο
μα στης αυγής τον ψίθυρο ο νους ζητούσε αντίδωρο
Κι ως την αλήθεια ζύγιζε το ψέμα λύγιζες στ’ουρανού ένα νεύμα
όμορφα επιθυμούσες τα ξενύχτια εμπρός σου άδειαζε η λήθη δίχτυα
Advertisements

One thought on “ΑΛΦΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

  1. Πελαγοδρόμιο εικόνων
    αισθημάτων χείμαρρος
    ροή προς τη λήθη-αλφάδι!

    Καλημέρα ξανά, ηλιοτρόπιε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s