AYΓΗ και ΔΕΙΛΙΝΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ένας καλλιεργημένος άνθρωπος δεν είναι απλά ένας φθαρμένος άνθρωπος, συνυπολογίζει στην κακότητα του τις εντάσεις της ζωής που είναι εντάσεις της κριτικής ματιάς του,κι έχουν ένταση κατανοητική.

Άρθρο πρώτο:Η τέχνη έρχεται ήδη τέλεια στον κόσμο Από την πρώτη αρχή της. Είναι η μεγάλη έναρξη.

Άρθρο δεύτερο:Το επίπεδο ζωής είναι ήδη υψηλό στις πρώτες γεύσεις που μας δίνει με το μύθο.

Άρθρο τρίτο:Το τέλειο δεν κάνει ποτέ διαχωρισμό τέχνης και ζωής, τέχνη και ζωή είναι η ενότητα του πιο υψηλού. Αδιαχώριστα.

Άρθρο τέταρτο:Ότι βρίσκει την ενότητα στη βάση τέχνης και ζωής, βρίσκει ολοκληρωμένη την ενότητα στην κορυφή τέχνης και ζωής

Άρθρο πέμπτο:Η τέχνη συνοψίζει τη ζωή με το πνεύμα της ζωής, τη ζωή μαζί με το όραμα της, τη λαμπρότητα της εν μέσω χάους και απείρου.

ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΘΡΕΠΤΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ Η ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ


Σημασία έχει πως μετέχουμε αμφότερων, κι αυτό είναι μεγάλο μαζί και μικρό. Το μηδέν και το άπειρο είναι παιδιά της ίδιας μάνας, στην περιπλάνηση μας κάτω από το αδιανόητο ως ιερείς του ήλιου και του σκότους.

Advertisements

4 thoughts on “AYΓΗ και ΔΕΙΛΙΝΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

  1. «ως ιερείς του ήλιου και του σκότους»
    απ’ το Μηδέν στο Όλον ελλειπτική τροχιά
    Αρχή και Τέλος συνενώνονται
    Φίδι που τρώει την ουρά του
    Αέναος κύκλος
    Το ατελές συνυπάρχει με το τέλειο,το κυοφορεί.
    Στο όνειρο τα πάντα σε υπερπλήρωση.
    Χρόνος άχρονος,Τόπος άτοπος
    Τέχνη της Ζωής Υψίστη!

  2. «Ποτέ δεν θα μάθουμε»

    Από το φως στο σκότος – και, αν είμαστε τυχεροί, ανάποδα,
    αντίθετα στο ρεύμα,
    σολομοί με το βλέμμα στο Σολωμό

    και κάτι φαναράκια παρηγορητικά
    εύοσμα αγάπης και αλληλεγγύης
    σαν κι εσένα, Έκτορα

    xxxxx

  3. Είναι φορές που σκέφτομαι πως η ποίηση είναι σαν να είσαι μέσα στο Κοσμικό Αυγό. Κανείς δεν ξέρει τι θα εκκολαφθεί από το σκοτάδι.
    Αν θα βγει ο ήλιος της μέρας της πρώτης ή απλά μιά ομελέτα… Λολλ έχω γράψει ένα σχετικό ποίημα και θα στο στείλω.:))
    φιλιά

  4. Το άρθρο δεύτερο μου θύμισε τα εξής:

    «Το πρόσωπο, το παιδικό πρόσωπο στις χαρμικές του στιγμές διαμηνύει το άσπιλο του απείρου, την αδημιούργητη αφετηρία, το απείρως είναι ως πλήρωμα της χρονικότητας, ως αεί είναι.
    Υπάρχει επομένως ένσαρκη έκφραση της πρωτογένειας, εκφραστικό της σχήμα που παραπέμεπι στο παιδικό πρόσωπο στα όρια γνώσης και άγνοιας, στο χώρο του παρθενικού τόκου, όπου η αφέλεια και η άγνοια του επιμέρους είναι γνώση του άσπιλου.
    Η έκφραση, η παδική έκφραση στις στιγμές μακαριότητάς της αποκαλύπτει χωρίς να το εννοεί πως η γνώση δε δωρίζεται παρά στο θεωρό του άσπιλου κάλλους, γιατί και η αισθητική φανέρωση του προσώπου με την προφανή αφέλεια και καθαρότητα δεν είναι παρά κάτοπτρο του αληθούς.»
    (Νίκος Μακρής)

    Αν καταφέρουμε να διατηρήσουμε μέσα μας τήν καθαρότητα της γνώσης του ασπίλου θα εκφράζεται και μέσω της τέχνης μας.
    Διαφορετικά, θα προσάπτουμε μειωτικά στην τέχνη και άλλα προσωπικά μας επίκτητα γνωρίσματα, μη υψηλής αισθητικής.

    Καλημέρα Έκτωρ
    Κυκλοαποτέτοιον

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s