omnia vincit

Και στα πιό σκοτεινά
του κόσμου γυρίσματα
από μιάς αρχής,
από τα πιό αρχαία βήματα
κυβερνά ιδιοσυγκρασία
βάζω στα λόγια υγρασία
Τώρα είναι πιό δεινή η θέση,
τώρα στο λιόγερμα
που ο πανικός της δύσης
εικονικά τα δείχνει μα την αλήθεια
και χάνουμε την ουσία
-το χέρι ψάχνει για μεδούλι-
βάζω στα λόγια υγρασία
Που πέφτει το όνειρο με ίδιες λέξεις
κάνει να μοιάζουν και οι εικόνες;
Ή έχει ο χρόνος μιά χροιά που όμοια βάφει
καταπραΰνουμε των πόνων τα βάθη
κι αντλούμε από την ίδια εστία φωτιάς
και ηδονές που ανεβάζει καυτός νοτιάς

Κι όπως διαβάζουμε τον κόσμο δια του ανθρώπου
ψάχνοντας στο τραύλισμα τι θα πεί τ ονειρό του
αρχαία φωτιά και νέα φωτιά ξανακοιτάμε
το αίνιγμα συχνορωτάμε

Δε θα πεί μ αυτό το συχνοανέβασμα
πως βατός ο δρόμος
Τρέχει από τα νύχια μας ο χρόνος
Μη ζητάς ό,τι δεν πέτυχαν οι αιώνες
να το πετύχεις μόνος
Τρέχει από τα νύχια μας ο χρόνος.

Ακόνι θανάτου τροχίζει νού και νού

Advertisements