ΧΡΩΜΑ ΑΚΑΚΙΑΣ

 

Ταξιδεύοντας προς τις πληγές

προς την πηγή των πληγών

ποιο αστέρι με τη βροχή του

δρόμος φωνής μέσα από τ αστέρια

μέσα από το χρόνο

με τέμπο αστεριών

καημό ζωής ταξιδεύει

σπαράγματα και φολίδες

από αρχαίο μάρμαρο

Κυρτή σαν Γη σάρκα

καμπύλη σε καθρεφτίζει

χέρι θωπείας σε ταξιδεύει

σε λεμονόσχημες κορυφές

η αλόη της σε μεθά

εσωτερικός καθρέπτης

μιλά την κορύφωση του αισθήματος

αισθησιακή γιορτή θάμπος φιλιών

θάμπος ματιών ηδονοχάρμης πυρετός

ο κόσμος τρέμει γλιστρά σαν άβυσσος

Κυρτή σαν Γη σάρκα

καμπύλη σε καθρεφτίζει

κυρτόκοιλος ίλιγγος άλγος

σε ρυθμό απολιθωμένης φωτιάς

 

 

Σου χαρίζω κοριτσάκι ένα ματσάκι λόγια

που βάζεις ώρες στα ρολόγια

απ της καρδιάς το δισάκι

Σπαθίζεις ελπίδες φωνήεντα υγρά

κι όλα το ίδιο ανεβοκατεβαίνουν

στη στήλη ετούτη από φώς κι από σκοτάδι

έβενος που κυλάει σε όχθες αχάτη απότομες

Δές καταλάμπει το μαύρο λεπτής πορσελάνης τέχνη φωτιάς

Διαπυρώσεις από σκαφές στο καθημερινό πραγματικό

 

 

Λες και οι άγγελοι θα χτυπούσαν

πιο δυνατά τα φτερά τους

από δική μας πτώση:

Συμπτώσεις εικόνων

όσο επιτρέπουν  ίχνη στην άμμο

που  σβήνει δειλινό κύμα

Βάρκα και συ ένα

φοράς τα πανιά φτερά σου

φυσά ο νοτιάς και σε ανυψώνει

νιώθεις την ταπείνωση των κυμάτων

πάνω στα χαλίκια της παραλίας:

Το μυστικό παραλύει το κενό επιμένει

βότσαλων συναυλία σε ξυπνά

στην αγκαλιά της απεραντοσύνης

  Η ερωτική είναι ο θρήνος αυτού του αινίγματος

μύηση στο μυστήριο των μυστηρίων

ζυγαριά του έρωτα

μυητήριο Ερμή που του δέσανε τα μάτια και λέει:

πατώ πατώ πατώ

το ένα πόδι σταθερό σαν ακίδα

το άλλο σαν το κινούμενο σκέλος διαβήτη

να πιάσει σπίτι αγάπης

τυφλωμένος παντοτινά του έρωτά της

 

 

 Λαγόνια ερωτικής αβύσσου ερεβώδη

χείλη αγάπης χείλος σκοτεινό

η ταλάντωση ουρανών δεν έχει τελειωμό

το μυστικό παραλύει, το κενό επιμένει,

βότσαλων συναυλία σε ξυπνά

στην αγκαλιά της απεραντοσύνης

 

 

-Ποιος είσαι;

-Ο ούτις.

 

 

 

 

 

Ιπποκρήνη

ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ

«Thou wast not born for death, immortal bird. »

Ο χρόνος σταματά τα άλογά του
πάνω στων ελαιώνων τις αυλές
Χτυπούν αόρατες πλάκες οι οπλές

Έχασε κοίτη ο Περμησσός
Έχουμε υγρασία;
Μνήμη υγρασίας;
Από απώλεια σε απώλεια ξοδευόμαστε
Το απρόβλεπτο κερδίζει έδαφος
Ξεκουρδίζεται νους σαν παλιό παιχνίδι
Τι χάσαμε τι χάνουμε;
Χέρια άδεια
Ασκεπής στην οργή του ουρανού
Στο ανελέητο του ήλιου
Τη λήθη καθυστερώ στην περιφέρεια του καιρού
Μάτια φεγγάρια λάμπουν με φόντο αστερισμούς
Μύστιδα σύμπαντος
Προσπάθεια την προσπάθεια όλο μαθαίνουμε από τα άστρα
Το δρόμο μας πεπρωμένο
Βαθιά τα αστέρια μάς ενώνουν έιμαστε από την ίδια ύλη
Αστερισμέ του είναι εγγύηση συναστρία φέξε μας κι άλλο

Πτήση στη νύχτα
Με πυξίδα που έχει για βορρά της τον πόντο των απόντων
Μιά μνήμη απόκλισης που δεν την έπιανε μοιρογνωμόνιο
Πολιτογράφηση στα αρχεία του πουθενά
Κόσμου σκοτείνιασμα
Αστερισμέ του είναι εγγύηση συναστρία φέξε μας κι άλλο

ΜΕΛΑΝΌ ΌΜΜΑ

 

Κλείνεις  λαμπερό νόμισμα

ήλιο σε μαύρο κουτί

ακτίνα  μαχαίρι

χοντρό αλάτι νοτίζει

χείλη ασπρόμαυρα

χελιδονόψαρο

χίλιοι ήλιοι στο ανήριθμο κύμα

τρελοχορεύουν

νύχτες εφημερίδες σχίζονται

τσαλαπατιούνται ορίζοντες

δυστυχώντας τις μέρες σου

 

σε αλίευε

δίχτυ κορμί ταξίδεμα

άπειρα φτερουγίσματα

ούτε θυμός ούτε αιδώς

μήτε ανακρίνον φως

φλασσιές πάλλουσας

παπαρούνας από καρμίνιο

μασκάρουν

σκοτεινές λίμνες ματιών

ξερακιανή μνήμη

 

Ήλιε μου μελαψό ξεφτέρι

κι αν είσαι σε χρυσό κουκούλι;

 

Σωκράτης Ξένος :Μύστης της λέξης.

Ένα χλωρό με μουσικές ήρθε ένα βράδυ
ήρθε να αναζυγιστεί πάνω από πράγματα
με φυτίλι βραδείας καύσεως φωνή
εκρήγνυται μες στα φυλλώματα του Μάρτη
έχει μαχαίρια δώδεκα ασημοκέντητα
απολυτρώνουν την καρδιά σχεδίες στο χάρτη
αναστενάζουνε χαρτιά φυλλοβολία πυρετό
δεινή αφοσίωση
φράσεις πληγίτσες κοριτσιών από στήθη
λυγίζει στο μίσχο φλόγα χλωρή
κισσός σε βράχο αμφιθαλής.
Γυροσκοπεί εμβριθές μάτι ηλιολούλουδο
σε κοριτσιών κρυφομιλήματα
ξελογιασμός πατρίδα σκάβει νόστο απλήγιαστα
τον ξημεροβραδιάζει τρέφοντας λέξη
Σκάλα δεν πιάνει εκεί
σαν από αγράμπελη ανέρπει
λάμπει χάους αφορμή:
απάνω πέφτει με ορμή και πάλι εδώ είναι.
Σαϊτιά στίχος οξύτονα και παροξύτονα συνέχει απλό
δυσκολοδιάβαστος παρότι
πολυδιαβάστηκε από πλείστες θαυμάστριες στο δίχτυο.
Στρέφει αναπόταμα νερά δρέποντας κολυμπά
από την απαλή αύρα μέχρι την αυστηρή καταιγίδα
κυκλώνες φωτοδίνες δεινές λογοδίνες καημός
χλωρό φως κλωσμένες ανοίξεις συγκινήσεων.

*

Μπαίνω σε δάσος από Σημύδες ακούω ποίημα
που ψιθυρίζουν οι κορφές.
Ξύνει μολύβια να πούνε το οξύτερο
….Σημύδες και τις αγκαλιάζει απουσία πηγή…
Τον συναντήσαμε χαράματα με τα πρώτα χαράγματα των
ποιημάτων της συλλογής «Σημύδες» αγγίξαμε τη φλούδα τους ώρα που
πιάνανε χορό στα ξέφωτα
η καλλίτερη ξέκοψε
χάθη στων τραγουδιών το φως έγινε νότες μουσικές
έγινε πόνος
κυκλώνει η απουσία της πρωτοπηγή
καρδιά κοκκινοπούλι με ανοιχτά φτερά.
Του Ξένου δείχτηκε εκεί αποκαραδοκία ενεργή
μουσικό έδωσε χέρι πήρε
πράσινα φυσοκάλαμα ηχάνε αψάδα φωνή
τρυφερά τετράφυλλα ενύπαρκτη λεπτότητα
ανεξίτηλη δροσιά μην καίει νοήματα

Φτεράκισμα τσαλαπετεινού βραχόσπαρτη πλαγιά

Ποιήματα αστερισμοί όπου διαβάζουμε μοίρα
πρόσωπα βυθού στη νύχτα του αδιανόητου
λαχτάρες δειλινές στάζει φωτιά απ τα πέλματα
μικρές πατρίδες θερμές κοιτίδες διαρρέουν σαν πόνος ρυτίδες
χρόνο προσώπου
χαρακιές στην οδύνη φράσεις ηδονές

*

Παρονομαστής κι αριθμητής στη μεγάλη μοναξιά μεγάλο φως
είναι γαλανοφόροι ορίζοντες γραφής
είναι γραφήματα χώματος χαράς καστανομάτας μέθεξη
τρίλιες αηδονιού τρελαίνουν ρεματιές
πιότερο από τρελά νερά στα μάτια
άνοιξης φλογερών λουλουδιών και ρυακιών
κοινωνός ξενιτιάς γείτονας του πιο ξένου
με θέρμη τσίπουρου διαπασών φωνή
αστραπές βελάκια δημιουργεί διάφανο
συγκινημένη βαθύνοια
Ένα χλωρό με μουσικές ήρθε ένα βράδυ
ήρθε να αναζυγιστεί πάνω από πράγματα

«Από το Άπειρο άς χωριστούν
και οι αστερισμοί και η θάλασσα» St.M.

8.3.08 Αθήνα

_E._