Σωκράτης Ξένος :Μύστης της λέξης.

Ένα χλωρό με μουσικές ήρθε ένα βράδυ
ήρθε να αναζυγιστεί πάνω από πράγματα
με φυτίλι βραδείας καύσεως φωνή
εκρήγνυται μες στα φυλλώματα του Μάρτη
έχει μαχαίρια δώδεκα ασημοκέντητα
απολυτρώνουν την καρδιά σχεδίες στο χάρτη
αναστενάζουνε χαρτιά φυλλοβολία πυρετό
δεινή αφοσίωση
φράσεις πληγίτσες κοριτσιών από στήθη
λυγίζει στο μίσχο φλόγα χλωρή
κισσός σε βράχο αμφιθαλής.
Γυροσκοπεί εμβριθές μάτι ηλιολούλουδο
σε κοριτσιών κρυφομιλήματα
ξελογιασμός πατρίδα σκάβει νόστο απλήγιαστα
τον ξημεροβραδιάζει τρέφοντας λέξη
Σκάλα δεν πιάνει εκεί
σαν από αγράμπελη ανέρπει
λάμπει χάους αφορμή:
απάνω πέφτει με ορμή και πάλι εδώ είναι.
Σαϊτιά στίχος οξύτονα και παροξύτονα συνέχει απλό
δυσκολοδιάβαστος παρότι
πολυδιαβάστηκε από πλείστες θαυμάστριες στο δίχτυο.
Στρέφει αναπόταμα νερά δρέποντας κολυμπά
από την απαλή αύρα μέχρι την αυστηρή καταιγίδα
κυκλώνες φωτοδίνες δεινές λογοδίνες καημός
χλωρό φως κλωσμένες ανοίξεις συγκινήσεων.

*

Μπαίνω σε δάσος από Σημύδες ακούω ποίημα
που ψιθυρίζουν οι κορφές.
Ξύνει μολύβια να πούνε το οξύτερο
….Σημύδες και τις αγκαλιάζει απουσία πηγή…
Τον συναντήσαμε χαράματα με τα πρώτα χαράγματα των
ποιημάτων της συλλογής «Σημύδες» αγγίξαμε τη φλούδα τους ώρα που
πιάνανε χορό στα ξέφωτα
η καλλίτερη ξέκοψε
χάθη στων τραγουδιών το φως έγινε νότες μουσικές
έγινε πόνος
κυκλώνει η απουσία της πρωτοπηγή
καρδιά κοκκινοπούλι με ανοιχτά φτερά.
Του Ξένου δείχτηκε εκεί αποκαραδοκία ενεργή
μουσικό έδωσε χέρι πήρε
πράσινα φυσοκάλαμα ηχάνε αψάδα φωνή
τρυφερά τετράφυλλα ενύπαρκτη λεπτότητα
ανεξίτηλη δροσιά μην καίει νοήματα

Φτεράκισμα τσαλαπετεινού βραχόσπαρτη πλαγιά

Ποιήματα αστερισμοί όπου διαβάζουμε μοίρα
πρόσωπα βυθού στη νύχτα του αδιανόητου
λαχτάρες δειλινές στάζει φωτιά απ τα πέλματα
μικρές πατρίδες θερμές κοιτίδες διαρρέουν σαν πόνος ρυτίδες
χρόνο προσώπου
χαρακιές στην οδύνη φράσεις ηδονές

*

Παρονομαστής κι αριθμητής στη μεγάλη μοναξιά μεγάλο φως
είναι γαλανοφόροι ορίζοντες γραφής
είναι γραφήματα χώματος χαράς καστανομάτας μέθεξη
τρίλιες αηδονιού τρελαίνουν ρεματιές
πιότερο από τρελά νερά στα μάτια
άνοιξης φλογερών λουλουδιών και ρυακιών
κοινωνός ξενιτιάς γείτονας του πιο ξένου
με θέρμη τσίπουρου διαπασών φωνή
αστραπές βελάκια δημιουργεί διάφανο
συγκινημένη βαθύνοια
Ένα χλωρό με μουσικές ήρθε ένα βράδυ
ήρθε να αναζυγιστεί πάνω από πράγματα

«Από το Άπειρο άς χωριστούν
και οι αστερισμοί και η θάλασσα» St.M.

8.3.08 Αθήνα

_E._

Advertisements

12 thoughts on “Σωκράτης Ξένος :Μύστης της λέξης.

  1. Κι’ εκεί στα βάθη του ναού, κάτω απ’ μάρμαρα, είδα τους μύστες μες στο σκοτάδι. Να κάθονται συγκεντρωμένοι γύρω από την φωτιά. Φωτοβολούσαν τα μάρμαρα!
    Οι μύστες σηκώθηκαν. Τους είδα να κρατούν τα δρεπάνια. Να σκύβουν ευλαβινά να θερίσουν καρπό.
    Ο Δρυίδης και ο Σκοτεινός μιλούν άλλη αλλά εντελώς συγγενική γλώσσα.
    Να φέρω κοράλια;

  2. Ti yperoxo post Ector!!στην υπηρεσια της λαχταρας Εκτορ παντα της επιθυμιας της χαρας πυ δινουν τα χαδια στο σωμα και ξυπνουν τοσο ευφορα της σκεψη να δημιουργησει

  3. Πολύ όμορφες λέξεις Έκτωρ, τα ποιήματα αυτά μου έδωσαν κουράγιο: Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιώ συνεχόμενες «δύσκολες» λέξεις, πολλές φορές σε τέτοιο βαθμό που μετά από κάποιες αναγνώσεις μου δίνουν την εντύπωση των πλεοναζόντων, ή αν θέλεις της υπερβολής…Τις επόμενες μέρες θα αναρτήσω κάτι αντίστοιχο και θα ήθελα τη γνώμη σου…

  4. piece de resistance

    ευφορίας αναλώματα ιδίοις αναλώμασι .

    Artanis

    Να υπερβάλλεις!Θα βρείς κέντρο στόχου!
    Αναμένοντας τις υπερβάσεις σου,βάσις μοναδική τοξεύοντας δικόρυφο.

  5. Οι μύστες πιάνουν το χορό της άνοιξης μέσα στους κάμπους της Αρκαδίας του Πάνα. Χαράς μέθεξη όπως λες κι εσύ κι η ζωή ανθίζει στις ρεματιές. Πανδαισία της φύσης γιορτή, χώρα ευλογημένη. Μόνο εδώ.

  6. Ξέχασα να σου πω πόσο μου άρεσε η ανάλυση του Αναγνωστάκη…Δεν το είχα σκεφτεί έτσι…Να είσαι καλά…

  7. «εδώ τα καλά νερά
    κι εκεί οι βωμοί οφθαλμοί που ανθρωποστάλαζαν»

    Σωκράτης Ξένος (Μύστης της λέξης – Ποιητής)

    (Να είσαι καλά και να γράφεις)

  8. Χαίρομαι που μετά την επανάκαμψή μου διάβασα αυτόν τον χείμαρο, δεν κάθησα να αναλύσω τίποτα. Οι λέξεις κι η ροή τους είναι σπουδαίο ταξίδι αρκεί να προσδιορίζονται μέσα τους οι κατάλληλοι άνθρωποι. Οπωσδήποτε το υποκειμενικό είναι παντού. Εδώ όμως υπήρχε μόνο η έκφραση, η αβίαστη έκφραση.

  9. Macademia

    Ένα χέρι τεταμένο, ουράνιο τόξο θάλεγες ευλογεί και δεν ευλογεί.Η τέλεση είναι πάντα ένα τώρα,αν δεκτικοί είμαστε , αν είμαστε.

    Artanis

    Να είσαι καλά επίσης.Να ουρανοδρομείς.

    vel..

    Στενάζουν βωμοί ,μάτια θυμάτων κι οι θύτες αρωσταίνουν(φοβούνταν το μάτι του θύματος,απέστρεφαν το βλέμμα),όμως τα ιερεία πέρασμα ανθρωποποιητικό.

    dredd

    Σωστά.Ήταν μιά πρώτη ομιλία πιο εκτενής από το σύνηθες σχόλιο.Όμως θα συνεχίσω.

    **************************Ανάδρομος Ερμής

    Κρυμμένη απόχη

    Βαθιά στο μαύρο των ματιών
    κρυμμένη απόχη
    αγρεύει πόθο
    *
    Φτερό στη ζυγαριά

    Στην ποίηση του sok οι τιτλοι ειναι δυνατες μεταφορες όπως και εδώ.Νομίζω ότι ο sok ειναι κατα πολυ καλλιτερος στα συντομα ποιηματα του που ως τωρα εχουμε δει ,φαινεται να τον θελει περισσοτερο εκει.
    Στην ερωτικη του θεματικη η διαψευση λεει το ονομα της ,αφου οπως εχουν παρατηρησει στον ερωτα το ψεμα ξεκιναει με τις πρωτες υποσχεσεις ποιος να ξεφυγει απο αυτο.

    Φτερό στη ζυγαριά ,λοιπον.

    *

    Μέσα σε δύσκολο νερό

    Έρωτα κράτα με
    Και συ φιλί μου υγρό
    μέσα σε δύσκολο νερό
    αγάπα με

    άς κρατήσω προς το παρόν αυτό το τετράστιχο να μαλακώσει το νερό
    αν και οι δύσκολοι έρωτες είναι τι είναι που χωρίς δύσκολο νερό τι θα ήταν?

    Αλλά κρατώ το τετράστιχο και για το λόγο ότι κρατούν στα άκρα του έρωτας κι αγάπη,ανίκητοι ακρίτες της ζωής.
    ————–
    Nαι τετράστιχο το έκανα εγώ,με την άδειά σου για τις ανάγκες του σχολίου?οχι.απλά εδώ έμεινα, στέκεται κι έτσι νομίζω.

    *

    Μιας κόμης τα νερά

    Δυνατό ποίημα.Μου χαλασανε τη διαθεση δυστυχως οι εξυπναδες.Αλλα ποιημά μου θα τα ξαναπουμε.

    Εχεις εδω συμμετρια ρυθμο λεξη διανοημα ,εδω συναντα τη μορφη η ποιητικη σου.Κρινω απο τα μεχρι εδω δικα σου.Η εκταση εδω ειναι η δικη σου .
    καλές στιγμες: αίμα τ`αγκαθιού

    ήλιε μου δύσε τώρα εσύ
    να πάρω εγώ το φως σου
    *
    Θα σκάψω τη θάλασσα

    να χάσεις τα κουπιά σου ωραία αισθηση εχει αυτο εδω

    και γιαλίτικη ? του γιαλού?ρωτάω γιατι δεν ξέρω.

    *

    Χαϊδεύεις σκυλί του πόνου

    Καλή στιγμή.Ήδη από τον τίτλο ανοίγεται ορίζοντας ,χτυπάν κορφές κυπαρισσιών
    την κατακόρυφο λυγίζοντας,κινητηκότατες μεταφορές στο ποιητικό εσω και εξόδιος κρωγμός στο ποτέ σαν ξόρκι του αναπότρεπτου. καλά διαλέγεται η λαμαρίνα με το χρώμα το χλωρό.Ακόμα μιά κλωστή κόκκινο στα δόντια αποτρεπτικό

    *
    Ψυχή κουπί

    Εξαίρετος λυρισμός,σκαύει τη λέξη κι ανθίζει εικόνες.(Με προσθήκη σαν ξύλινη στεφάνη όπου πλέκουν οι κοπελιές λουλούδια,έτσι ένας σκελετός ,τούτη η φωνή
    μεστά θα καρπίσει).

    Mε όλα τά μάτια βλέπουν τά πλάσματα
    το Ανοικτό.Και μόνο τα δικά μας μάτια
    λές κι είναι ανάποδα,στραμμένα στόν εαυτό τους,
    σάν παγίδες τριγύρω στήν ελεύθερη έξοδό τους.
    Ό,τι υπάρχει έξω εκεί τό γνωρίζουμε μόνο
    από τού ζώου τήν όψη.Αφού ήδη τό μικρό παιδί
    τό αναγκάζουμε από τήν άλλη νά στραφεί,ώστε νά βλέπει
    πίσω τόν κόσμο τών μορφών κι όχι νά κοιτάζει τό Ανοικτό,
    τόσο βαθύ πού φαίνεται στών ζώων τήν όψη.Ελεύθερο από
    θάνατο.
    Αυτόν μόνον εμείς βλέπουμε.Ενώ τό ελεύθερο ζώο
    έχει διαρκώς πίσω του τή φθορά καί μπρός του τόν Θεό
    κι όταν προχωρεί,τότε προχωρεί αιώνια
    έτσι καθώς τρέχουν κι οι πηγές.
    Εμείς ποτέ δέν έχουμε,ούτε γιά μιά μονάχα μέρα,
    τόν αγνό Χώρο μπροστά μας,εκεί όπου τα λουλούδια
    ατέλειωτα φυτρώνουν.Γιά μάς υπάρχει πάντα Κόσμος
    καί ποτέ τό Πουθενά τό δίχως Άρνηση: τό Αγνό,
    τό Αφύλακτο,πού τό ανασαίνουμε κι απεραντα τό
    γνωρίζουμε
    κι έτσι δέν τό ποθούμε.Σάν παιδί χάνεται κάποιος μέσα
    σ’ Αυτόν
    Τόν θηλασμό καί συνταράζεται.

    Rilke,Όγδοη Ελεγεία του Ντουϊνο (H αρχή της ελεγείας)

    μετάφραση: Δ.Γκότσης

    *
    Ένα βιολί χορδές

    «Μεμούσωνται και τα υπό της θαλάσσης».Έχει πληθώρα καλών στίχων εδώ,παρατηρώ και το στοιχείο του ασύνδετου,θα το προτιμούσα-το ποίημα-πιό ελαφρύ,πιό γεωμετρημένο.

    *

    Άλλα επί άλλων

    Έχουμε ένα μεγάλο ποίημα εδώ.Με βάρος που συνεχίζοντας σ αυτή τη γραμμή η λυρική αρχιλόχεια βέλη τοξεύοντας τα δικόρυφα θα πετύχει.
    *
    Μ` ένα δισάκι βότανα

    Κυλάει όμορφα σαν ρυάκι ανάμεσα σε πέτρες.Λευκοκύανη δροσερότητα κι ανοίγουν μάτια τα λευκάνθεμα.

    «Δεν είχα πιεί σταγόνα ούτε βοτάνι που κόβουν οι νεραϊδογιατροί από ψηλό μποστάνι ,το έχουν πεί οι παλιοί ,φωτός αρραβώνα ,δοξάζοντες»
    καστάλιος κύκνος δωρίζει λευκό στις κρήνες,μέγα σύμβολο για να εμβολίσει κάθε εποχή,κάθε εφεκτισμό.
    *
    Νιοστό πρωί

    ξερό κλαδί
    στην ησυχία

    φέγγει τους νευρώνες

    Αυτές οι εικόνες είναι οι κολώνες του ποιήματος ,τουλάχιστον εγώ,το μέγα μου εγώ,απο εδώ αρπάζεται να δεί ώς το σκληρό πυρήνα .
    *
    Poster IP Address: 217.69.7.10
    ReplyThread
    Ανάδρομος Ερμής 2

    Καί μιά πρωταπριλιά τοπίο συνύπαρξης.Ανήκει στο Σωκράτη η στιγμή ,έκτοτε Ξένος.

    *************************************************************
    Μετά από απαίτηση των κοριτσιών μας, καθώς και την «αισθητική μου κόντρα» με τον εκδότη, για να μην αποχωρήσω από την ομάδα, αποδέχτηκα την αλλαγή τού εξωφύλλου.
    Ξενυχτίσαμε στα ατελιέ και τα τυπογραφεία ώστε να είμαστε έτοιμοι για την παρουσίασή του, σήμερα στις 29μμ.
    Και να! σας παρουσιάζω το νέο εξώφυλλο :

    Επιμέλεια έκδοσης: Σίλβια-Αργυρώ Κυριαζή (Sari_Kiz)

    http://anemologio.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=300

    Ανάδρομος Ερμής 3

    sok

    Δημοσιεύθηκε: Κυρ Νοέ 12, 2006 10:47 am Θέμα δημοσίευσης:

    Αίγλη αίθουσα[Σκορπονέρα]
    Στον Έκτωρα
    για τ` ασημένια τα καρφιά
    και τα φτερά του λόγια

    «Πίνω και ξαναπίνω σου
    τη γύρα σου στους κόσμους
    κι είν` το ποτή της έγνοιας σου
    γυαλί γιγαντωμένο
    και τρίζει μιαν κατάποση ποτάμι

    σκοντάφτω καθιστός σ` επίπεδο πλακόστρωτο
    πίσω και μπρος γυρνάω
    με νύχι πένα
    στο επτάχορδο που τέντωσες
    δεμένο απ` τη μια στο στήθος των ανθρώπων
    κι από την άλλη χάνεται εκεί που ο νους ορίζει
    φως πάλλει μιαν ανασεμιά
    και γινωμένο πικραμύγδαλο

    Να βλέπεις και να δεις
    με μάτια περιούσια πριν απ` την αυγή
    κι απ` τους αγέρηδες
    μ` ένα κoφτερό καράβι
    και να φεύγεις βαθιά
    στων ποιητών τα βράδια
    όχι δεν είναι μόνοι
    μόνος-μονάζω-μοναξιά
    με τόσα μολύβια του σπασμού κοντάρια
    με τόσα καμένα δάχτυλα
    τέλειες φάσεις ελλειπτικές
    και μ` έναν άρνηση ουρανό
    με μιαν ερώτηση που τρώει νωρίς τις απαντήσεις

    ο που `χει γνώσης υλικό πνιγμένος μες στην ύλη
    πόνος ανάσα μπρούμυτα με εκατό χταπόδια

    λύνω και λύω και λύτρωση
    λυτός-δεμένος
    από την άκρη των λυγμών
    κι απ` τα μαστίγια της φωτιάς
    περνάς και πας και δε γυρνάς
    και πίσω ζυμάρι μέλλον μας αφήνεις»

    Μ` εκτίμηση
    Sokratis Xenos
    _________________

    ector

    Είπες Σώκρατες!»με μιαν ερώτηση που τρώει νωρίς τις απαντήσεις «Και μη με πείς αχάριστο που απαντώ χωρίς νωρίς, τι είσαι συνείδηση που τρώει το φως της ,περισσά αβροδίαιτος.
    ΜΗ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΕΙΣ.
    _________________
    .
    sok

    Δημοσιεύθηκε: Τετ Δεκ 06, 2006 1:15 am Θέμα δημοσίευσης:

    Τι ωραία
    που φάνηκες μες στη νύχτα
    με το φακό των μονοπατιών!!!

    Έκτωρα
    Την ποιητική μου αγάπη
    να το ξέρεις
    στήριγμα μοναχό
    των μονάχων
    ________________

    Εφεσίως

    Χρόνια Σιωπής

    Σωκράτης:

    Παραμονεύουνε ληστές πίσ` απ` τα δέντρα
    Τα χρυσαφένια του σανδάλια

    Το στεφάνι της άνοιξης
    τη λύρα
    αυτοί τι να την κάμουν
    4/20/2006 5:30 μμ
    Χάθηκε ο Ίβυκος
    Μες στη ζωή μας σεργιανά αθέατος
    με το βλέμμα του ηλίανθου
    Στάλα στάλα
    αποκομίζουμε τον στέρεο ανθό
    καλοκαίρι
    τι έχουν γεμίσει τα μάτια μας
    απέραντες των λέξεών του πεδιάδες
    Ένας κυματισμός ας φανερώσει
    τις πληγές
    δεν είμαστε εδώ να κλαίμε τη φωτιά
    Φέρτε τα πιο πρόθυμα
    τα πιο ξερά κλαδιά
    τα πιο ηχηρά φωνήεντα κοχύλια
    το α το ω ν` ακούει
    ν` ακούει βαθιά ν` αναδυθεί
    με χίλιους βυθούς
    η ώριμη αγάπη…

    Wo bist du,mein Freund?
    5/26/2006 2:35 μμ

    Ανεμολόγιο:
    Το χέρι σου ( 1)
    από sok στις Πέμπτη, Νοέμβριος 15 @ 10:47:19 CST

    «λωποδύτη των αποστάσεων
    και πέραν των τειχών ανέμων
    οι οπλές σου λέξεις προδίδουν θέσεις
    τις εγκατέλειψες αποστρέφων εν σειρά
    τετράγωνα παραλληλόγραμμα

    το πρώτο σχεδόν όχι το δεύτερο ολόκληρο ναι
    ανάμεσα κάπου εκεί σου γράφω μιαν κεφαλαία ανάμνηση

    επιστρέφων…»

    ************************************************************

    Σάως μέγα φώς

    Φάρος Αλεξανδρούπολη

    Κυρίες μου σηκώστε τον ποδόγυρο

    Μπαίνουμε στο Θρακικό πέλαγος http://sokzi.blogspot.com/

  10. Παράθεμα: Σωκράτης Ξένος «Σημύδες» : Στάχτες Art.ανακοινώσεις

  11. έκτορα, είσαι μοναδικός…
    θα σε ακούσουμε την κυριακή αυτή στο άλεκτον, σφακτηρίας 13, κεραμεικός, που θα είναι κι ο σωκράτης μας, στη μία το μεσημέρι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s