Ψυχοστασία

Ο νυχτοφύλακας από το βράδυ αρχίζει
την ομορφιά κι ως το πρωΐ τη βρίσκει
Άν είχαν τα πουλιά ένα φως
δεν θα το ζητούσαμε 
σε κάθε ορίζοντα
Τότε και συ μορφή του πρωϊού
με την ανάσα και μ ένα φιλί
καρδιά για μέρα χαριζέ μας
ζεστά τα μάτια του θεού να μας δουν ξανά
Με κάθε πουλί φανερώνεται κι ένας σκοπός
και μες στο φως απλώνεται ως τις απέναντι κορφές
δόξα αιώνια και αθανασία αυτής της μέρας

Την όραση της ώρας κάνε δική σου
Στην ακτή της νύχτας 
φως χαράζει στις απαλάμες 
με το δόξα Σοι των πουλιών

Μην το στερηθείς γιατί πώς ζείς;
Μέσα στο ανεξάντλητο αιώνιο ζείς
Ζούμε μέσα στο ζωογόνο αληθινό
παρόλο τον απέραντο πόνο του

Στον πόνο ζούμε νοσταλγούμε
αιώνιο γυρισμό καραδοκούμε
μελίσσι που έμεινε ορφανό

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s