ΛΥΚΟΣΤΡΑΤΟ

 

Eδώ να σταθώ σ αυτή τη βίγλα

Να με ζωογονήσει ο αέρας της λακκιάς που βγάζει στη Λάκα

με αέρα πράσινο σε ιώδεις όχθες και σε κίτρινο φως

Να γαλοτύρι να τσίπουρο κατάμεσα Αλωνάρη

άντικρυς κερασιά μ αστραφτερό καρπό κατακόκκινη χαλασιά

Νταλαμεσήμερο γυάλιζε ουρανό το ρακοπότηρο

ηλεκτροφωνές «με τα γυαλιά γυαλίζονταν

κι είχαν ξυράφια μαλαματένια ν οι κλέφτες»

Κουνά τα ζάρια κι η ζαριά προπέφτει ένα μέλλον

που βγάζει στο παρόν μα δεν αφανίζει

Βοσκός παρά τη βαρυτική εξίσωση και τον ελκυσμό

τυλιγμένος την προβιά του ανάμεσα

κέντρο-κέντρο του κοπαδιού βόσκει αέρα και φως

Λάμπει η προβιά στον ήλιο αστράφτει τράγου

στιλπνό τρίχωμα στίλβει γερακίσιος οσφραίνεται το μεσημέρι

Στη μέση του κοπαδιού στην άκρη του κοπαδιού

λάμνει με τη χρυσή του γκλίτσα το κύμα των πρόβατων

ορεσίβιος ζωτικός αγέρωχος στην οδύσσεια των καιρών

διάπειρος από μνήμες που ανεμίζουν στο μπρούτζο των ρυτίδων

Το απαντέχει για τελευταίος ζωτικός τέρμων ηπειρωτικός

Πίσω του έκλεισε ο χρόνος την πόρτα πάει αργά προς

το στάλο αφήνοντας ανοιχτή τη λιάσα χάνεται η μαύρη

του εγγραφή στο βύθος των κοσμόδεντρων

*

Οι θύρες του ναού ανασπάουν στο χιονιά της καλοκαιριάς

Ζωτικός καημός ζωνάρια του θεού της μοναξιάς

ένα βηλάρι δένει τα πίσω βουνά νήματα αιματόχρωμα

Ζωτική χαρά πριν σβήσει η μνήμη των θνητών

Ανέβαινε στη ράχη των βουνών

με βαριά φτερά αετίσιο σφρίγος λάμψη κεραυνών

*

Σκόρπια σπίτια άδεια παράθυρα

πόρτα που χάσκει πού είναι οι ψυχές τους;

Θερισμένα στης μοναξιάς το χρόνο ερειπιώνες

διάσπαρτες ανεμώνες μαύρες σκιές λεχώνες

της διασποράς μια δάφνη μετράει τα φύλλα της

στης εκκλησιάς το ξέφωτο

έρημη απλωσιά καμπάνα δίχως χτύπο

καρδιά που άδειασε το χρόνο της

ένα τζάκι καπνίζει βαρυχειμωνιά

κατάμεσα στο θέρος γυμνό το μέρος

δοκίμιο στο δόντι της λήθης

η αγάπη ώριμη αχλαδιά στου ορίζοντα την αγκαλιά

κλαίει μια βρύση της χειμωνιάς τα κρύα

βαθιά τα λόγια πάει βαθιά κάτω από βρύα

ένα λαφρύ αεράκι στης λυγαριάς τη φλόγα

ψιθυριστά θεσπίζει  σιωπής λόγια

σε πυρετό φλεβαριάτικο βγάζει μεριάτικο κατακαλόκαιρο

Νόημα από μετανόημα ψηφίδες βυζαντινά επιθήματα

στου ψηφιακού καιρού τα θύματα

ψηφιδωτός ο χορός ψηφιακός ο θεωρός

Πεφίληται ο αυγερινός αντίδικος του μηδενός

η εκκλησία με σταυρό αγκυρώνει ουρανό

Η κλωστή του καπνού απ το μανουάλι

πάει ίσια στο ρουθούνι του βουνού

Advertisements

11 thoughts on “ΛΥΚΟΣΤΡΑΤΟ

  1. Καλησπέρα Έκτωρ, εδώ και μέρες προσπαθώ να βρω ανάρτηση να σου γράψω σχόλιο, αλλά φαίνεται οτι κλείνεις τα σχόλια…
    Την Ήπειρο μου έφεραν στο μυαλό οι εικόνες που περιγράφεις…Έρημα χωριά, γκρεμισμένα σπίτια από τους ανθρώπους που έφυγαν μετανάστες, και γύρω η φύση να θεριεύει, με μια ομορφιά που δεν βλέπει κανείς…

  2. «Πίσω του έκλεισε ο χρόνος την πόρτα». Μου αρέσει ξέρεις απο παιδί, να εξερευνώ ερειπωμένα σπίτια.
    Υ. Σ. Κι εγώ σε παρακολουθώ κι ας μην γράφω πάντα… Είμαι σε πόλεμο με τις λέξεις αυτό το διάστημα…

  3. Artanis

    Ναι είναι ένα συγκεκριμμένο τοπίο με μνήμες,δεν είναι απαραίτητα το μόνο με στοιχεία τέτοια.Σε μιά εποχή με ταχύτατες αλλαγές ,από το ύψος της χιλιετίας που μπήκε για τα καλά με νεογνώριστα φαινόμενα λες και περίμεναν να στρογγυλέψει τα μηδενικά της η χρονολογία σ όλο της το μήκος,η διερώτηση παίρνει αναγκαστικά νέο χαρακτήρα.Κοιτώ αυτά τα μυθευμένα σαν οικοουτοπικές αποθήκες ,σύντομα θα το νιώσουμε.
    Χιλιάδες χωριά σποράδες της ερημιάς η ενδοχώρα,δεν είναι για τόπο αλλά γιά χρόνο η έγνοια.

  4. madame de la luna

    Από ερείπια και απώλειες ,ένας εαυτός ανιδρύων ,στήριγμα ,ξαναβρίσκει τα θεμέλια ,νέο κρασί νέα τραγούδια,με πλούσια χέρια
    θα ξανακερδίσουμε το χρόνο,δε θέλει πολύ ένα τι ο καθένας και έγινε. Στην κόψη δυό χιλιετιών γοργό κοίταγμα πίσω και ακόμα γοργότερο μπροστά ,σαν το θεό να πάμε ίσια από στραβά μονοπάτια.

  5. λέξη

    και λέξη κι άς διαλλέξει όποιου του μέλει να ξεμπλέξει

    quartier!δηλ. Λυδικό Ρολόι,από εκείνα που μετράγανε τους έρωτες της Σαπφώς;

    Να σας τρατάρουμε τριανταφυλλάκι γλυκό κουταλιού;

  6. ωραία.Άλλος ξεχνά να υπογράψει άλλος να απαντήσει.

    Βορειοδυτικό πέρασμα πέρα από συμπληγάδες, από το ξύλο της ιεράς δρυός πελεκάμε Αργώ που γρήγορη σαν πελειάδα περιστέρα

    και έτσι συνέχεια.

  7. όχι.
    το quartier δεν προέρχεται από κανένα Λυδικό Ρολόι, από εκείνα που μετράγανε τους έρωτες της Σαπφώς.

    το quartier
    προέρχεται από το ποίημα του jacques prevert
    «quartier libre» (ελεύθερη συνοικία – γειτονιά)

    :)

  8. Αστειεύτηκα ,και στην πραγματικότητα παρέπεμπα σε κάτι παλιότερο δικό μου ,σε κάτι σαν αφιέρωμα όπου χαρακτήσριζα λυδικά τα ρολόγια που θα ήταν φτιαγμένα για τη μέτρηση του παιχνιδιού της ζωής και μόνον,αλλά φεύ το παιχνίδι δεν είναι του χεριού μας τελικά,όπως μας το λέει ο Ρουώ στίς εκπληκτικές τελευταίες αναρτήσεις σου αφιέρωμα(Νομίζω μπορεί να διαβαστεί σε αντίστιξη με Γκόγια ,η σκοτεινή του αυτή περίοδος).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s