ΣΤΟΝ ΟΡΜΟ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ

Εφορμήσεις στον όρμο του απόντος Ορφέα
καρφί δε σου καίγεται από νεκροκεφαλή
στο καρφί σαν πρωινό καθρεφτάκι
να καθρεφτίζεις το μέσα σου
πριν κινήσει τη μέρα ο ήλιος
ρόδα στο κύμα  
Εφορμήσεις στον όρμο του απόντος Ορφέα
θαλασσινός νεκρός κοχύλι στο στόμα
μιας πράσινης σαν τον όλεθρο κοπέλας
σε καλεί  
Το κύμα κάνει δαχτυλίδια
γύρω από τον υψούμενο βράχο
βρόγχος θαλάσσης γλυφή γλώσσα
αφρος νερό κι αλάτι διάβρωση ύλης
θάλασσα σουρωτήρι τεχνητρα οπών
όπου έρχεται και τρυπώνει το φως
Γεννητούρια του άδειου γιορτάζει
το άδειασμα γιορτάζει τις φωλιές του κενού
έλξη και μαγγανεία
Απομεινάρι λάβας η σκοτεινάδα του βράχου
επιμένει στο φως
επιμένει να δίνει χέρι στον Ορφέα
του παρέχει μακριά σκοινιά
ρίζες από αρμυρίκια
να πλέξει τα μουσικά του δάχτυλα
Ω είναι σκοτεινό το Βασίλειο της μέρας
πάρτε το φως
ανηλεής τροχός ήλιος
στο καταμεσήμερο στα δυο μας κόβει
Aπαλά τις γλώσσες σου φωτιά του ήλιου
απαλά τις γλώσσες σου γλυφή θάλασσα:
καίγεται το καρφί του κρανίου
σκληρό αλάτι το νοτίζει πέφτει στα χέρια
πίσω από τις πόρτες του θανάτου
Ποιος τραγουδά;
Εδώ που σμίγουν στοιχειά με στοιχειά
Στη σιδερένια άβυσσο
Μολυβένια ερπετά κύματα φίδια λάβας
Αναδεύεται το χώμα
σείστρα ανέμων χτυπάν δαιμονισμένα
γιγάντια αβύσσου τρικυμία
Μεγαλοπιασμένοι των ονείρων
Περηφανευόμαστε για τη σκιά μας
Τέτοια η οθόνη του νου μας
Από μηχανής η αλήθεια
από δοκιμαστήρια αβύσσου
Με άψογο ένδυμα γύμνια
Ανοίγει η φλέβα μας και μας δωρίζει στη μουσική
αυταπάτη έρωτας χορεύει πάνω στο κοχύλι
σαν Αφροδίτη
θαλάσσιος νεκρός
παραγγέλλει: Στηρίξου στον έρωτα!
Σκοτεινά νερά
Βασίλειο του Όρκου: Διαπέρασε Στυγός νερό
Tρέξε στις φλέβες σου μαγνήτες δίπλα στο αίμα
 

 

Advertisements

ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Πλέξε το νήμα της βροχής της φλόγας πλέξε
πλέξε του άνεμου σύννεφο πλέξε χιονιού νιφάδες
μέσα σ έναν κύκλο να φυσάνε προς το κέντρο
στρόβιλος ανοδικός σε κάθε βυθό τ ε λ ε τ η

Λόγια που μας φυτέψανε καθώς μας προφητέψανε
κι ας είναι ο χρόνος μας αργός ποτάμι μας ο λήθαργος
θα μας μιλήσει το νερό αμίλητο θαυματουργό
με ήλιο φεγγάρι λειτουργό καθώς περνάς τον ποταμό
από γεφύρι τρίχινο σε βλέπει η μάννα των γκρεμών
στη σκοτεινιά των φαραγγιών κι όλα ξυπνάν μες το όνειρο
θαυματουργό πίνουν νερό σμίγει του κόσμου το διπλό
το αίνιγμα είναι τόσο απλό σαν βρύση μες την ερημιά
η μουσική μας συντροφιά

Μητέρα των δασών τι πιο αληθινό από το παραμύθι;
Για να νοιώσουμε κάτι αληθινό πρέπει να μοιασει παραμύθι
Νύχτα του ρίγους βέργα της βροχής
στα φύλλα του φθινοπώρου και το κοτσάνι θα λυθεί
Δέντρο με φόντο τη βροχή μαύρα κλαδιά διψασμένα χέρια σε παράκληση
το παράθυρο τα καδραρει σκελετό σε τάφο στενεμένο
όλη η ενέργεια στο μαύρο δάκρυ που στάζει τη χλωρή γη
-θα παίξω στο τραπέζι σου ζάρια Περσεφόνη

Ο αετός του ματιού ιριδίζει σηκώνουν το χώμα οι φύτρες
βαθαίνει η ρίζα φύτρα στρόφιγγα ανοδική στο φως
το πίνει στάλα στάλα πλέξη σε κάμερες ομπσκιουρα
σαν να φωτογραφίζονται

Οργασμός οργανισμών χώμα λαβα ζωής
λαύρα νερό ανάσα πίνει το στόμα ουρανό
μάτια γιαφως ζεστά
Ο αετός του ματιού ιριδίζει

στάσου εδώ στα ρηχά είναι κι εδώ βαθιά
μακριές οι νύχτες για τους ξενύχτες

Πιες από την κούπα της ζωής
πιες από την κούπα φωτιά

Στη γη αυτή ακόμα ψάρια στη γυάλα

Πανιά σε λαβύρινθο

Έλλειψη πνεύματος έχουμε τα πλοία αποκλείονται στην Αυλίδα
δεν έχουν ούριο καιρό θαλάσσια ξύλα σχισμένα ξάρτια

Αν ήταν φθίνουσα η ζωή μας θα είχε λυγίσει το βάρος τη φωνή μας
αν ήταν φθίνουσα η φωνή μας το τόξο της ζωής λυμένη θα είχε τη χορδή
όλο το σύστημα των γαλαξιών θα γύριζε μάταια
το σύμπαν δεν θα είχε μάτια ορφανεμένο από ύπαρξη

αγνάντεμα ήλιου κατάματα διάπυρο λευκό
σούρουπο καταματωμένο χείλη κόκκινα ερωτευμένα
Της φωτιάς