ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ

Πλέξε το νήμα της βροχής της φλόγας πλέξε
πλέξε του άνεμου σύννεφο πλέξε χιονιού νιφάδες
μέσα σ έναν κύκλο να φυσάνε προς το κέντρο
στρόβιλος ανοδικός σε κάθε βυθό τ ε λ ε τ η

Λόγια που μας φυτέψανε καθώς μας προφητέψανε
κι ας είναι ο χρόνος μας αργός ποτάμι μας ο λήθαργος
θα μας μιλήσει το νερό αμίλητο θαυματουργό
με ήλιο φεγγάρι λειτουργό καθώς περνάς τον ποταμό
από γεφύρι τρίχινο σε βλέπει η μάννα των γκρεμών
στη σκοτεινιά των φαραγγιών κι όλα ξυπνάν μες το όνειρο
θαυματουργό πίνουν νερό σμίγει του κόσμου το διπλό
το αίνιγμα είναι τόσο απλό σαν βρύση μες την ερημιά
η μουσική μας συντροφιά

Μητέρα των δασών τι πιο αληθινό από το παραμύθι;
Για να νοιώσουμε κάτι αληθινό πρέπει να μοιασει παραμύθι
Νύχτα του ρίγους βέργα της βροχής
στα φύλλα του φθινοπώρου και το κοτσάνι θα λυθεί
Δέντρο με φόντο τη βροχή μαύρα κλαδιά διψασμένα χέρια σε παράκληση
το παράθυρο τα καδραρει σκελετό σε τάφο στενεμένο
όλη η ενέργεια στο μαύρο δάκρυ που στάζει τη χλωρή γη
-θα παίξω στο τραπέζι σου ζάρια Περσεφόνη

Ο αετός του ματιού ιριδίζει σηκώνουν το χώμα οι φύτρες
βαθαίνει η ρίζα φύτρα στρόφιγγα ανοδική στο φως
το πίνει στάλα στάλα πλέξη σε κάμερες ομπσκιουρα
σαν να φωτογραφίζονται

Οργασμός οργανισμών χώμα λαβα ζωής
λαύρα νερό ανάσα πίνει το στόμα ουρανό
μάτια γιαφως ζεστά
Ο αετός του ματιού ιριδίζει

στάσου εδώ στα ρηχά είναι κι εδώ βαθιά
μακριές οι νύχτες για τους ξενύχτες

Πιες από την κούπα της ζωής
πιες από την κούπα φωτιά

Στη γη αυτή ακόμα ψάρια στη γυάλα

Πανιά σε λαβύρινθο

Έλλειψη πνεύματος έχουμε τα πλοία αποκλείονται στην Αυλίδα
δεν έχουν ούριο καιρό θαλάσσια ξύλα σχισμένα ξάρτια

Αν ήταν φθίνουσα η ζωή μας θα είχε λυγίσει το βάρος τη φωνή μας
αν ήταν φθίνουσα η φωνή μας το τόξο της ζωής λυμένη θα είχε τη χορδή
όλο το σύστημα των γαλαξιών θα γύριζε μάταια
το σύμπαν δεν θα είχε μάτια ορφανεμένο από ύπαρξη

αγνάντεμα ήλιου κατάματα διάπυρο λευκό
σούρουπο καταματωμένο χείλη κόκκινα ερωτευμένα
Της φωτιάς

Advertisements