ΦΥΛΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ

Ωραίο φθινοπωριάτικο πρωινό. Με ελαφριά συννεφιά. Φρέσκο από νότο αλλάζει τα μάτια.Απαλό φώς. Τόπους τόπους το σύννεφο μαύρο. Έχει το σκούρο που κρύβει βροχή. Μου αρέσει.Όπως πάντα μου άρεσε η αναμονή ,τα πρωτοβρόχια. Κι ύστερα οι φοβερές αστραπές να μας καθαρίζουν από κάθε έγνοια όπως καθαρίζει κι ο ουρανός καθρεφτίζεται στο χώμα σε κάθε λιθαράκι σε κάθε φυλλαράκι. Πλυμένο το πάν από το άζωτο σαν θεϊκή παρουσία στο πιο μικρό στο πιο μεγάλο. Έβλεπα τις αστραπές μες στο τζάμι . Σε έβλεπα στις αστραπές. Λαμπερή κι απρόβλεπτη μ ένα δέος μέσα στα μάτια που τα τόνιζαν κεραυνοί με καταιγίδα.

Έλα με βοριά έλα με νοτιά.

Δεν είναι ανάγκη νάχει βρέξει για να βρέξει μέσα στο κείμενο. Το κείμενο είναι απρόβλεπτο.Όπως ο ουρανός μιάς μέρας και μεταβάλλει διαθέσεις τόπους τόπους και σ όλο το μήκος του καθρέφτη από γαλάζιο των θεών.

Είμαστε σαν τα ρυάκια που σχηματίζονται μετά τη βροχή

              -μήτε εκείνα ξέρουν ότι θα συναντήσουν το μεγάλο ποτάμι όπως μήτε εμείς.

Κι όμως το συναντούν.

 

Στου Νοέμβρη το φύλλωμα


Με Νοέμβρη  ωχροκίτρινα φύλλα
στο μυχό του χρόνου
έχω χτίσει ένα  σπίτι
τυλιγμένο φωτιές και βοριάδες
η άγνωστή σας ελευθερία
χαίρω πολύ γιά τη γνωριμία

Ελευθερίας  λάβαρο
φωτιά και λαύρα
Δεν μπορεί να σχιστεί
σαν ένα πανί
από κοινωνιολογίζουσες υφάνσεις
Σκάζει σε χέρια  άκαπνα
φουρνέλο στο νερό
Στης θρυαλλίδας το μαύρο
μαντεύεις
πώς σιγοαναπνέουν οι φωτιές
Κι ότι πιάσουν οι φλόγες
το μαυρίζουν
Αλλά εκεί 
γόνιμα ανθίζει ότι ζωντανό 
 
Ο Νοέμβρης με τα πολλά πρόσωπα
βίωμα ελευθερίας

Αλήθεια δώσε μας φώς! 

Φέτα ουρανός

 

 

Δε χάνει χρώμα ο ουρανός όσο αν ξυλευτεί

βρέχει μια γαλάζια βροχή

ποτίζει μπλούζ την ψυχή

πριν προλάβεις να κάνεις ευχή

γεμίζει αστέρια τη γλώσσα σου

Περιμένοντας τη λέξη σου

σκύβω στον καιρό

λωρίδες ουρανού μαζεύω

ένα αστέρι

ουρανό σκοπεύω

νάχουν τα τραγούδια το σκοπό τους

 

Βοτάνισμα της ασφάλτου

Πού ταξιδεύετε μαύρα πουλιά;
Κοιτώντας μια τέτοια φράση εκ των υστέρων,
Αν και τη γευτήκαμε και τη βιώσαμε στους θλιβερούς τροπικούς-
Παίρνει μια μεταφυσική χροιά απροσδόκητη και ποίηση θλίψης.
Πού ταξιδεύουμε μαύρα πουλιά, θα πεί κακής μοίρας,
μοχθηρής μοίρας μαυροπούλια; Είναι το τραγούδι μας απότομο,
σαν τις απότομες ερημιές της πόλης. Πού είναι τά
μαύρα της πουλιά; Ποιος μπορεί να πεί.
Ποιος μπορεί να ανακαλεί σε πόσα μαύρα δάση τα κύκλωσαν;
Μαύρες οι Πολιτείες πίσω τους, κι ο βίος τους μαύρος.
Πού ταξιδεύετε μαύρα πουλιά; Οι πρωτοπορείες έχουν
Τις περισσότερες απώλεες εξ ορισμού
 
Δεν είχε περιεχόμενο και ποίηση η ζωής τους;
Και είχε. Κι ότι είχε το ξέβρασε ο ωκεανός του χρόνου.
οι παραλίες της ζωής ακτές λευκασμένων κόκκαλων,
μακρυσμένες ακτές ηχούν αλλόκοτο τροπάρι
κύμα το κύμα μαύρη η ακτή λευκά τα οστά σαν βότσαλα.
Το περιεχόμενο της θλίψης το τραγουδάνε
βότσαλα ανάκατα με οστά λυθέντα.
(Βίβλος..Τετραβάγγελη όπου η Ανάσταση
μεταμορφώνεται σε κατάσταση.
Όμως δε λύνεται ο Σταυρός ούτε κάν του Νότου.
Πού ταξιδεύετε μαύρα πουλιά;
Καταμεσίς στο κέντρο και στην περιφέρεια).
 
Μας είχε λυώσει ο ήλιος, κι ήμασταν τόσο νέοι στό  καμίνι της ζωής.
Ξέραμε τι θ απομείνει.Πιστεύαμε στο εφήμερο ,στη λήθη.
 
Τρέξε μικρή κοπέλα πρίν σε πιεί  ωκεανού  μυστήριο κύμα.