ΦΥΛΑΞΕ ΤΗ ΜΕΡΑ

Ωραίο φθινοπωριάτικο πρωινό. Με ελαφριά συννεφιά. Φρέσκο από νότο αλλάζει τα μάτια.Απαλό φώς. Τόπους τόπους το σύννεφο μαύρο. Έχει το σκούρο που κρύβει βροχή. Μου αρέσει.Όπως πάντα μου άρεσε η αναμονή ,τα πρωτοβρόχια. Κι ύστερα οι φοβερές αστραπές να μας καθαρίζουν από κάθε έγνοια όπως καθαρίζει κι ο ουρανός καθρεφτίζεται στο χώμα σε κάθε λιθαράκι σε κάθε φυλλαράκι. Πλυμένο το πάν από το άζωτο σαν θεϊκή παρουσία στο πιο μικρό στο πιο μεγάλο. Έβλεπα τις αστραπές μες στο τζάμι . Σε έβλεπα στις αστραπές. Λαμπερή κι απρόβλεπτη μ ένα δέος μέσα στα μάτια που τα τόνιζαν κεραυνοί με καταιγίδα.

Έλα με βοριά έλα με νοτιά.

Δεν είναι ανάγκη νάχει βρέξει για να βρέξει μέσα στο κείμενο. Το κείμενο είναι απρόβλεπτο.Όπως ο ουρανός μιάς μέρας και μεταβάλλει διαθέσεις τόπους τόπους και σ όλο το μήκος του καθρέφτη από γαλάζιο των θεών.

Είμαστε σαν τα ρυάκια που σχηματίζονται μετά τη βροχή

              -μήτε εκείνα ξέρουν ότι θα συναντήσουν το μεγάλο ποτάμι όπως μήτε εμείς.

Κι όμως το συναντούν.

 

Advertisements