Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΥΠΑΣ

Στέκεται ψηλά  εκεί όπου πρωτοσκάει το λυκαυγές , με το κεφάλι ριγμένο στα χέρια μόνη του και μόνιμη συλλογή Σ όλο αυτό το ενεργειακό άπαν στη χάση στη φέξη το μόνο κενό το εγώ Μια στιγμή της υψηλής κορφής, μια φορά διαβατάρης να συμπίπτει με τη σκιά του στο τέμπλο του βουνού εκεί που λογιέται […]

ΔΙΑΒΑΤΙΚΗ ΣΤΑ ΨΗΛΩΜΑΤΑ

Χλωρό μποστάνι πότιζε χιλιοδιψασμένο  στο αυλάκι οι λεύκες σφύριζαν Κι ως κοίταξε ψηλά  το λευκό πόδι της βάδιζε δίχως ήχο Στο μονοπάτι του λόφου  ασώματα πόδια σε κόκκινο φουστάνι Ποιος σκάει για χλωρό μποστάνι χιλιοδιψασμένο Άστο να καίγεται να στεγνώνει να μαραίνεται. Εκείνα τα πόδια ν’ ακολουθήσω μέχρι το κορμί τους Και τη μορφή της που το αίνιγμα της με ξεθεώνει  Το φωτεινό της πέρασμα σε εξυψώνει; […]