Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΥΠΑΣ

Στέκεται ψηλά  εκεί όπου πρωτοσκάει το λυκαυγές , με το κεφάλι ριγμένο στα χέρια μόνη του και μόνιμη συλλογή Σ όλο αυτό το ενεργειακό άπαν στη χάση στη φέξη το μόνο κενό το εγώ Μια στιγμή της υψηλής κορφής, μια φορά διαβατάρης να συμπίπτει με τη σκιά του στο τέμπλο του βουνού εκεί που λογιέται φρύδι βουνού.

Κοίταξε πίσω τα αλλά βουνά με τα ερείπια στα πόδια τους, λιθάρια σαν κόκαλα σπαρμένα στο ξέφωτο , πηγάδια στεγνά λαρύγγια αδιάβροχα στη νέα ζωή , άφωνα .Τρύπες γης σαν γραβιέρα ελβετική χωρίς τον σουγιά της. Εκεί που άστραψαν φουστανέλες , καριοφίλια, τώρα μονάχα ο ουρανός κράτησε τούτο το χούι

Κοιτάζει κάτω, ανάμεσα στα πόδια του οι Παξοί δυο κουκίδες, η Κερέντσα δυο κούπες χρυσάφι, ο κάμπος σβηστή Αχερουσία και τον διαρρέει τριπλόκαμο στοιχειό, λοφοσειρά στήθια και καμπύλες μαγγανεία σαν παραθερίστριες ξωτικές σε παραλία παραλυμένες στον ήλιο με τα χωριά σύνεργα και στολίδια τους ενθύμια περιηγήσεων ανά τα μουσεία της ενδοχώρας.

Στέκεται ανάμεσα στ αυτιά του μοναδικό κενό, η μόνη υποχώρηση σε τούτο το ξέφωτο ,το μόνο ξέχωρο στη χωρική απλωσιά, Μοναδική στιγμή στης καμπύλης το θεώρημα.

Στην τελείωση είμαι ο εαυτός μου σκοτεινά θεμέλια του κόσμου

Από το χρόνο των θεών μπαίνει ένα λίγο στα όνειρα μας

και σαν αγάπη κατοικεί μέσα στο αίμα στην καρδιά μας

κολπάκια από θάλασσα παιχνίδι δε θα άλλαζα

Ρίξε σπόρο ν αναστήσεις ένα χώρο

Αύρα αιωνιότητας μαρμαρυγή αθανασίας

Πιες, αέρα πες

Της ζωής το διαρκές πένθος είναι αβάσταγο το βιός το κάνεις δε σε κάνει

Η σταθερότητα γραμμών είναι σαν ράγες το τρένο ο μηχανοδηγός να πάει αλάθευτα με σιδερένια επιμονή όλο και πιο άσφαλτοι δρόμοι μας ξεναγούν ανοίκειο περιβάλλον ξένωση, ένα είδος συντέλειας του παλιού

Το μάτι της αιωνιότητας δεν ξέρει από λήθη

ΤΟΥ ΤΡΥΠΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΑΞΙΑ

ο

Advertisements

5 thoughts on “Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΥΠΑΣ

  1. Στέκεται ανάμεσα στ αυτιά του μοναδικό κενό, η μόνη υποχώρηση σε τούτο το ξέφωτο ,το μόνο ξέχωρο στη χωρική απλωσιά, Μοναδική στιγμή στης καμπύλης το θεώρημα.
    Στην τελείωση είμαι ο εαυτός μου σκοτεινά θεμέλια του κόσμου
    Από το χρόνο των θεών μπαίνει ένα λίγο στα όνειρα μας
    και σαν αγάπη κατοικεί μέσα στο αίμα στην καρδιά μας

    Ναι και πάλι ναι…

  2. Κάθε λέξη μια εικόνα, στέκει από μόνη της, δημιουργεί ταξίδια στην προσωπική ενδοχώρα…..Δύο μόνο λέξεις……Το λάτρεψα…..
    Φτερουγίσματα ζωής
    Χαρά

  3. Από το χρόνο των θεών μπαίνει ένα λίγο στα όνειρα μας

    και σαν αγάπη κατοικεί μέσα στο αίμα στην καρδιά μας

    κολπάκια από θάλασσα παιχνίδι δε θα άλλαζα

    Ρίξε σπόρο ν αναστήσεις ένα χώρο

    Αύρα αιωνιότητας μαρμαρυγή αθανασίας

    Πιες, αέρα πες

    Της ζωής το διαρκές πένθος είναι αβάσταγο το βιός το κάνεις δε σε κάνει

    Η σταθερότητα γραμμών είναι σαν ράγες το τρένο ο μηχανοδηγός να πάει αλάθευτα με σιδερένια επιμονή όλο και πιο άσφαλτοι δρόμοι μας ξεναγούν ανοίκειο περιβάλλον ξένωση, ένα είδος συντέλειας του παλιού

    Το μάτι της αιωνιότητας δεν ξέρει από λήθη

    ΤΟΥ ΤΡΥΠΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΑΞΙΑ

    ο

    δεν ξέρω να πω ακριβώς τι με μάγεψε σε τούτο το ποίημα…
    είναι η στρεβλή ρίμα
    είναι που κάποτε κι εγώ προσπαθώ να μετρήσω την αξία του κόσμου
    στην τρύπα ανάλογου διαμετρήματος και κατάμαυρη
    σαν πηγάδι με σκούρο πηχτό πετρέλαιο
    ή ένα όρυγμα τέλος πάντων που επιθυμώ
    διαυγέστερο και ανυστερόβουλο

    είναι που η ίδια η ζωή και η φύση
    μας δίνουν «κορυφώσεις και λύσεις δραμάτων»
    που ανασταλτικά αγνοούμε ή δεν βλέπουμε
    δεν ξέρω…
    δεν ξέρω…

    δηλώνω μόνο τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου
    στο υπέροχο μυαλό σου
    και στις συλλήψεις του

    σε φιλώ
    καλημέρα

  4. πέντε η ώρα που βραδιάζει…
    αυτό άκουγα απ’ τον Κατράκη kau;vw se di;abaza
    σε διανομή άγρια τυμπάνου και ξεχώριζα τα χέρια σου να κόβονται σε διαμαντάκια αθάνατου θανάτου

    Σκέφτομαι καμιά φορά Εκτώρ πόσο βαρύς χτυπιέται ο ουρανός, να μας κατακρατεί
    στούτη τη γη

    την αγάπη μου
    Σωκ

  5. Θ’ αφήσω στα πόδια σου ένα ματσάκι μανουσάκια να σε μεθούν.
    Ο θαυμασμός που νιώθω και των αισθήσεων η δύναμη που παίρνω από σε, συμβολοποιημένα.
    Να’χεις έναν εαυτό μέσα στην ποιητική σου γεωγραφία, αναγεννημένο.

    Και πότε-πότε να βγαίνεις στον αγέρα να σου’ρχονται τα φιλιά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s