Ασκίαστη λάμψη

Ακολουθάμε ό,τι μας προσεγγίζει
στην ίδια μας την παιδικότητα
 
Ρεμματιά βαμμένη χρυσό άνεμο
βουή καταρράχτη
σούρουπο καταματωμένο πάνω σε φθινόπωρα
δέντρων βρύων αχνού
Τινάχτηκε του Σεπτέμβρη φεγγάρι
μπακιρένιο ταψί
από βουνό σκοτεινιασμένο
πίνακας παλιοκαιρίσιος  αρχαία πλάκα ηθών
όχθες πλησιάζονται σαν χείλη
Κοιτάζαμε στα σκούρα νερά
ασημένια χορδή
αναπόταμη θέληση μεσούρανα διασύροντας νερά
θέλγεται βάραθρα ύψη
βέλος και τόξο κατάμεσα στα αφρίζοντα νερένια μαλλιά
μαγνητισμένη βόσκει ορμή
νίκες επί της βαρύτητας
περιφρονητική για τη φορά των κοπαδιών
 
Επίστροφη συνέχεια σε πηγές παγωμένες
σε υγρό θεό 
 
Advertisements

Διάτρηση σκοταδιού

Στων Ασκληπιείων τα τεμένη 
καρδιά τα μάλα τεταμένη

Οι σκιές μας στενές λόγχες ίσκιοι κυπαρισσιών
τρέμουν κάτω από τη φλόγα του ήλιου
σαν πέσει θα σμίξουν στο μάκραιμά τους
τη σκιά της γής που θα γείρει πάνω τους
Το σώμα μας μαλακά θα τυλίγει γύρη
Τί είμαστε τι δεν είμαστε 
Η σκιά μας που μας ονειρεύτηκε;
Διαμαρτύρομαι ανάμεσα σύμπαν και σύμπαν
εγώ που ονειρεύτηκα τη σκιά μου
να είναι ελεύθερος κανείς  ολόγυρα ν αναπνέει 
Ποιό σύμπαν με ονειρεύεται πάνω που τ ονειρεύομαι;
Το θαύμα αστράφτει στην καρδιά
Θρυματίζονται οι μέδουσες του σκότους

σκόνη τ ατσάλινα καρφιά
ένα μηδέν οι Μήδοι σκοντάψανε σ ανθρώπους
Μές στην αμηχανία και άθελά του
οι φλέβες του φτιάχνουν αγγέλους
ακούσια μνήμη και θυμάται μορφές του απείρου
αινίγματα που μπαινοβγαίνουν στο αίμα με ροή φωτός
Φλόγα από την κρυφή μας ζέστη 
λευκίτερη από πυρωμένη ασβέστη

 

Η Δευτέρα του νερού

Κρυφά σαγώνια  γής κρυφές λαγόνες  γής

Σιγή θρεμμένη στη σιωπή σε σιγανή φωτιά

Φωτιά στο χώμα τσουκάλι της ζωής

Βρασμός και μέγας κοχλασμός

Το αβγό που κλώσσησε η αυγή

Ξεβράστηκε από την κοιλιά του μηδενός

Στους όχτους του σκοταδιού

Ύπαρξη γιομάτο άστρα και νύχτα γεμάτο

Ήλιο και καρδιά

 

Ποιητές που κάηκαν μέσα στα ίδια τους τα λόγια

Ποιητές που το είναι τους απότομα φλογίστηκε

Ποιητές που μαύρο είχαν άστρο κι έφυγαν αγνώριστοι

Ποιητές που η φωτιά τους σέλας και φωτίζει

 

Το σώμα σου με καθρεφτίζει σαν πηγάδι

Πίνω την αλόη του δεν με καταπίνει

 

Κορμί άστατο ποταμάκι

Πίνω αλόη πίνω κορμάκι

Πίνω νερό από φεγγαράκι

Πίνω φεγγάρι

 

Λακάκια φυτείες του ανέμου

Ανάσα φωλιά αλκυόνας

Μές στη φωνή αρχίζει η μουσική

Είσαι τραγούδι στο χορό

Είσαι χορός  φωτιάς γέννημα

στους πέντε ανέμους

Πουκάμισο σαύρας

Των αγαλμάτων σιωπές ένα τοπίο εικόνων
ακινησία των λέξεων ακινητοποίηση τέχνης
σαν προσπάθεια να σώσει να λυτρώσει τις αγωνίες μας
Είδωλα καμόντων αποτυπώματα σιωπής
Χρυσά εκμαγεία των καταπλεόντων μέσα στο ακίνητο
η πέτρα φορά τη λεοντή της–επιμηκύνω Μυκήνες
αγγίζοντας λίγο τις σκιές από την άλλη μεριά του κόσμου
εκεί που η πίκρα είναι πικρή αδιαχώρητη
Του Τειρεσία τα χωριά έχουνε γλέντι
εσύ όμως μην παρασύρεσαι μέσα στην εκδίκηση των ονείρων τους
Με την πέτρα μίλησαν τα μυστικά τους
με το εφύμνιο τίμησαν τη χαρά τους
και όλο το όνειρο περιέκλεισαν στην αγάπη
Αθόρυβα το χιόνι στρώνει την αστραφτερή σιωπή του