Για το «Βέλος στο χώμα» από το Γιώργο Πύργαρη


-Όποτε σκύβω
στο μεταλλείο ενός σταυραδερφού
γίνομαι πιο ταπεινός
γιατί το φως του ανακαλύπτω-

Ο Έκτορας Πανταζής ανήκει και κείνος στη <<γενιά μεμβράνη>> σε κείνη τη
γενιά που στέκεται σήμερα ανάμεσα στο καινούριο και το παλιό, έχοντας
την δυνατότητα να κατανοήσει δύο διαφορετικούς κόσμους. Τον κόσμο του
20ου αιώνα και τον κόσμο του 21ου.
Αναδύεται και κείνος μέσα από το διαδίκτυο, αλλά και με τον
παραδοσιακό έντυπο τρόπο, όπως έκανε με τη πρώτη του συλλογή το <<ΒΕΛΟΣ
ΣΤΟ ΧΩΜΑ>> από τις εκδόσεις <<ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ>> που εκδόθηκε το 2006.
Ο τίτλος κάθε έργου -επιλεγμένος από τον δημιουργό του- κουβαλά μέσα
του μια δικιά του ενέργεια, ένα συμπυκνωμένο μυστικό που πρέπει να
σκύψουμε πάνω του, για να πάρουμε όχι μόνο το απόσταγμά του, αλλά και
να διακρίνουμε ίσως τον προσανατολισμό του έργου και του δημιουργού.
Είναι ένας βοηθητικός τρόπος να ανακαλύψουμε τη <<κατεύθυνση>> όταν
έχουμε μάλιστα να κάνουμε με δημιουργούς που δεν είναι
ευκολοξεκλείδωτοι όπως συμβαίνει με τον Έκτορα Πανταζή, που είναι μεν
εραστής του κλασσικού, αλλά η πρόθεσή του είναι να διαφέρει από τα
μεγάλα χνάρια των παραδοσιακά σημαντικών ποιητών και να δώσει -ή ακόμα
και να βρει- το δικό του στίγμα. Και ίσως αυτός είναι ένας από τους
λόγους που το υλικό του μοιάζει να είναι πρωτογενές, σα να ανατινάζει
τεράστιους βράχους κολλημένους στο βουνό για να ανακαλύψει εκεί
καινούρια πολύτιμα και ανείδωτα μέταλλα. Και ίσως αυτός είναι ένας
λόγος ακόμη, που εδώ και ενάμισι χρόνο, έχοντας τη συλλογή δίπλα μου
στο κομοδίνο, μονάχα τώρα αποφάσισα να τη πλησιάσω κριτικά και
αναλυτικά. Για να μην αδικήσω και να μην αδικηθώ.
Το <<Βέλος στο χώμα>> είναι η πρώτη συλλογή του Έκτορα Πανταζή και θα
σταθώ λίγο στη σημειολογία του τίτλου όπως προείπα, για να ανακαλύψω
τη κατεύθυνση.
Ο συγκεκριμένος τίτλος λοιπόν, έχει δύο όψεις και μπορεί να ερμηνευτεί
από δύο πλευρές. Μπορεί να δηλώνει από τη μια, το <<ξάστοχο>> των
ανθρώπινων προθέσεων, πράξεων και ενεργειών. Μπορεί να δηλώνει πως το
βέλος δε βρίσκει ποτέ το στόχο του αλλά μαγνητισμένο από τη δύναμη της
βαρύτητας, τελικά πέφτει στο χώμα. Οι ανθρώπινες ενέργειες διαγράφουν
μια ημικυκλική τροχιά από τη τεντωμένη νευρά της αδυσώπητης επιθυμίας
για πτήση, αλλά τελικά, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή η επιθυμία, το
βέλος -ο εκφραστής και το ορατό υλικό αυτής της πρωταρχικής θέλησης-
ξαναπέφτει στο χώμα. Ιδωμένος λοιπόν από αυτή τη πλευρά, ο τίτλος του
έργου του Έκτορα Πανταζή, δηλώνει την πλήρη συνειδητοποίηση του
δημιουργού για τη τρομαχτική δύναμη της βαρύτητας και κατ’ επέκταση
της ίδιας της πραγματικότητας. Ο Έκτορας Πανταζής, γνωρίζει καλά πως η
πτήση είναι προσωρινή και πως όλα, αργά ή γρήγορα, καταλήγουν στο
χώμα. Ρεαλισμός και πραγματικότητα λοιπόν, έστω κι αν ετοιμαζόμαστε
για μία πτήση, είναι στο πίσω μέρος του μυαλού του ποιητή. Δεν
αρνείται το ταξίδι, αλλά έχει επίγνωση του προδιαγεγραμμένου τέλους
και ίσως της αστοχίας των αρχικών προθέσεων. Και είναι μια πολύτιμη
επίγνωση ετούτη για τα ταξίδια των ανθρώπων.
Από την άλλη πλευρά, ο τίτλος μπορεί να μη δηλώνει το <<ξάστοχο>> των
ανθρώπινων ενεργειών, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Το βέλος να βρήκε
πραγματικά το στόχο του, που δεν ήταν άλλος από το χώμα. Λίγο πιο
μπροστά από τα πόδια των ανθρώπων. Σε αυτή τη περίπτωση το βέλος είναι
<<ειρηνικό>> και κουβαλάει κάποιο μήνυμα.
Ας πλησιάσουμε λοιπόν το βέλος του Έκτορα Πανταζή, που έπεσε μπροστά
μας από τις εκδόσεις <<ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ>> και ας προσπαθήσουμε να
αποκρυπτογραφήσουμε το μήνυμα ή τα μηνύματά του.

Ξεφυλλίζοντας τα πρώτα ποιήματα της συλλογής το <<Βέλος στο χώμα>> και
το <<Κάλεσμα της Εφέσου>> προσπαθώ να διακρίνω σε ποιον μιλά -ή μάλλον
σε ποιον ψιθυρίζει ο ποιητής με αυτόν τον έντονα εξομολογητικό τρόπο,
που ο ποιητής δε μιλά σα να βρίσκεται σε βήμα και δεν αγορεύει. Όχι δε
μιλά στον αναγνώστη, ούτε στον φίλο, δε μιλά σε έναν φανταστικό
ακροατή. Ευαίσθητος ο ποιητής, χωρίς πανοπλία, ευγενικός, σοφός, μου
δίνει την εντύπωση πως μιλά περισσότερο σε μια ιδανική αγαπημένη. Σε
μια μούσα, σε μια πανέμορφη νεράιδα που τον τριγυρίζει σιωπηλή για να
του αποσπάσει μυστικά ή για να σπρώξει με τον τρόπο της τον ίδιο να τα
ανακαλύψει. Μιλά σιγανά με ψιθυρισμούς, με μια ταπεινότητα που έρχεται
σε αντίθεση με τον ορμητικό και χαλκέντερο Έκτορα που πολλοί από μας
γνωρίζουν από κοντά, ο οποίος στις προσωπικές και κατ’ ιδίαν
συναναστροφές, φοράει τη βαριά πανοπλία του ιππότη και ξεχύνεται πάνω
στο άλογό του ορμητικός και περήφανος να σαρώσει τους εχθρούς των
ιδεών του. Όχι. Εδώ δεν υπάρχει αυτή η μάσκα. Η πανοπλία του είναι στη
γωνιά αφημένη. Ο ποιητής πάνω απ ‘ όλα ευαίσθητος και ρεαλιστής
μετράει τα κέρματά του, μετράει τα ψήγματα της ομορφιάς και της
αλήθειας καθαρός κι ολόγυμνος, παρουσιάζοντας σιγά σιγά, το πάνθεον
του μωσαϊκού του.
Σα να γράφει οραματιζόμενος, μέσα σε έκσταση αλλά με τα πόδια μπηγμένα
στη γη, μας δίνει το στίγμα του στο πρώτο κιόλας ποίημα το <<Βέλος στο
χώμα>>

κι όλα σωπαίνουν
σε μια ανώτερη σιωπή
γιατί το απλό ξεδίπλωσε τις ίνες του
σαν αστέρι
που τίποτε δεν έχει να φωτίσει
Κάθε βέλος κοιτάει  χώμα

όπου πιστεύει πως ίσως δεν έχει τίποτα σημαντικό να πει γιατί όλα
υποτάσσονται σε μια ανώτερη σιωπή. Δε μένει παρά η σπουδή και η
μαθητεία στη απλότητα, που δεν είναι τίποτε άλλο όμως, παρά ένα αστέρι
που δεν έχει τίποτα να φωτίσει.
Ή μήπως έχει;
Αχνά φωτίζεται η Έφεσος. Που τον καλεί. <<Το κάλεσμα της Εφέσου>>. Ποια
είναι όμως η Έφεσος που αχνοφέγγει στον ποιητικό του ορίζοντα και τον
καλεί; Είναι κατ ‘αρχήν το φιλί στην ελληνική αρχαιότητα. Η ποιητική
όμως Έφεσος του Πανταζή, είναι η αναζήτηση του κέντρου. Η αναζήτηση
του κέντρου των κόσμων, η ενοποίηση των διαφορετικών, η σύνδεση και η
συνισταμένη. Είναι επίσης η επίγνωση της ύπαρξης <<του άλλου>> όπως και
η κατάφαση στην θετικότητα και τον πολιτισμό, η αναζήτηση της αλήθειας
μέσω της σοφίας. Η Έφεσος είναι ένα κέντρο που ενώνει τα διαφορετικά,
είναι η ίδια η αγάπη.

«Το παν είναι  πόρτα  αγάπης»

Στέκεται με πλήρη σεβασμό στην παρουσία και ύπαρξη του άλλου, ίσος
φίλος και ίσος αντίπαλος, διαποτισμένος από ιερό έρωτα για τον <<πέρα
από τον εαυτό του ξένο>>

Με μια ματιά σου
σκίστηκε η καρδιά μου

για να δηλώσει πως μέσω του άλλου ή των άλλων φτάνουμε στην αλήθεια
και τη πληρότητα

ο δρόμος προς το σύνολο δεν είναι ο συνολικός δρόμος,
το μυστικό είναι ένα,
δώσε τον εαυτό σου, τότε θα σου ανήκει
Δώσε το παν, έχεις επιστρέψει στο ένα
Ο τζίτζικας δεν είναι
περισσότερο από το τραγούδι του,
το τραγούδι δεν είναι περισσότερο

από το τζίτζικα, ένωση είναι όλο

και για να ξεχωρίσουμε μερικούς ακόμα πολύ ωραίους στίχους

Το ΑΛΗΘΙΝΟ ποίημα
είναι ένα παγόβουνο
που δε βλέπουμε

και

Από τα μυστικά των εραστών
ανασαίνει το σύμπαν
Από τη σιγή των εραστών
πλουταίνει το σύμπαν

Και ενώ στο μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος δεν υπάρχουν εμφανή
στοιχεία που να φανερώνουν τη μεταφυσική του Πανταζή, ο τελευταίος
στίχος της <<Εφέσου>> ανοίγει τη μεγάλη πόρτα

Δεν Είσαι ο ήλιος Είσαι κάτι παραπάνω: κάνεις τον ήλιο
να λάμπει
Γιατί Είσαι  αγάπη δηλαδή το παν

κι ας μη το σχηματίζει κι ας μη το ονοματίζει. Είναι ο Θεός.

Λυρικός. Αθεράπευτα λυρικός να τι είναι ο Έκτορας Πανταζής. Πατάει στα
ίδια μονοπάτια που πάτησε ο αλαφροίσκιωτος του Σολωμού και του
Σικελιανού. Αλλά πίσω, στο φόντο των ποιημάτων του, λάμπει το
αγαπημένο φάντασμα του Κάλβου. Στα επόμενα ποιήματα <<ΕΝΝΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΜΕ
ΕΓΝΟΙΑ>> ο Πανταζής θα συνεχίσει να παίζει με ελεγχόμενο τρόπο τη λύρα
του. Στο μωσαϊκό του θα ζωγραφίσει με μεγάλη εικονοπλαστική ικανότητα
την αναζήτησή του, πρωτίστως μέσα στη φύση, τη μέρα και τη νύχτα, τον
ήλιο και το φεγγάρι, υμνώντας εκστατικός και έκθαμβος τον κόσμο και τα
παραμικρά πλάσματά του και θα ονοματίσει τη μούσα και νεράιδα του.
Και το όνομα αυτής Σεβαστιανή.
Με απασχόλησε πολύ το όνομα Σεβαστιανή και γιατί το χρησιμοποίησε ο
Έκτορας. Η Σεβαστιανή έζησε το 1ο αιώνα μ. Χ. υπήρξε μαθήτρια του
Απόστολου Παύλου και βασανίστηκε πολλές φορές χωρίς να προδώσει τη
πίστη της. Το όνομα Σεβαστιανή συνδέεται λοιπόν με τον χριστιανισμό,
τη πίστη και τη βάσανο. Πιθανόν λοιπόν, ο Έκτορας Πανταζής να κάνει με
το όνομά της σαφή υπαινιγμό μετά την Έφεσο, στον ιστορικό θάνατο της
αρχαιότητας και στην ανάδυση του χριστιανισμού. Γιατί για τον Έκτορα
Πανταζή ο ιστορικός χρόνος είναι σημαντικός, όπως και η αλληλοδιαδοχή
των πολιτισμών. Η Σεβαστιανή μεταφέρει και διαδίδει τον χριστιανισμό
που μέσα του κυριαρχεί το <<παν η αγάπη>> κύριο συστατικό της
πνευματικής ιδιοσυγκρασίας του ποιητή Έκτορα Πανταζή. Κι ο
χριστιανισμός για τον Πανταζή, το μήνυμα που κουβαλά η Σεβαστιανή, δεν
είναι -όπως κατ’ άλλους- ο εχθρός του Ελληνισμού, αλλά μια εξέλιξή
του, μια ιστορική αναγκαιότητα που την βλέπει μάλλον θετικά.

ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΗ αδερφή μου σωπασμένο μου γράμμα
Πώς να ταιριάξουν τα δυ
ό μισά της γης;
-Τρία μαύρα πουλιά με χάλκωμα ράμφος
που σπάνε τον ορίζοντα-
Το ένα μισό της γης, το νεκρό της,
γυρνάει σε σημασία το άλλο της:

από το ποίημα <<Εμπυρείον>> (κατά Δάντη στη Θεία Κωμωδία ο 10ος ουρανός)
όπου δεν είναι παρά η παρακαταθήκη που αφήνει ο αρχαίος κόσμος στον
χριστιανισμό εφόσον ο τελευταίος έχει αδιαφιλονίκητα νικήσει

Καλή μου το ρήμα της Πετραίας Αραβίας
κόσμος κρυμμένος μέσα στο νόημά του
σου παραδίνω το λεπτό βάζο της γης να το προφυλάξεις

Το ρήμα της Πετραίας Αραβίας. Η λιτότητα της ερήμου και των βράχων. Το
ρήμα δε μπορεί να είναι άλλο από το ρήμα <<ζήσε>> ή <<συνέχισε να ζεις>>
κάτω από αυτές τις συνθήκες, διδαχή που κόμισαν οι Ναβαταίοι -κάτοικοι
της Πετραίας Αραβίας- πολεμώντας κάποτε ακόμα και για τον Εβραϊκό
θρόνο. Ο Απόστολος Παύλος φιλοξενήθηκε από τους Ναβαταίους και έτσι
παίρνει τη σκυτάλη στη ποιητική του Πανταζή η Σεβαστιανή.
Και βέβαια η Σεβαστιανή μπορεί να είναι πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά.
Μπορεί να είναι μια μεταφυσική ιέρεια της αλήθειας και των μυστικών.
Εκείνη που κρατάει το κλειδί των μεγάλων πυλών. Η αόρατη μα πανταχού
παρούσα μούσα. Αλλά και μια απλή εικοσάχρονη ερωτικά ιριδίζουσα,
θαυμαστή μέσα στη λήθη της. Η γενεσιουργός θηλυκή δύναμη που προκαλεί
το αρσενικό να γεννήσει και να την γονιμοποιήσει για να μη πάψει αυτός
ο κόσμος τη λαμπυρίζουσα αξιοθαύμαστη πορεία του στους αιώνες. Στη
Σεβαστιανή ακόμη, ο ποιητής βρίσκει την φίλη που δε θα τον προδώσει
ποτέ, ακόμη κι αν υποστεί μαρτύρια. Την καθαρότητα της φιλίας και του
έρωτα. Αυτήν γυρεύει λοιπόν στα μαγεμένα ρέματα.
Στο ποίημα <<Τα μαγεμένα ρέματα>> όπου ο ποιητής πραγματικά τριγυρίζει
σαν αλαφροίσκιωτος, οραματιζόμενος κι εκστατικός, αντικρίζει την
Σεβαστιανή

ΤΗΝ ΕΙΔΑ τη Σεβαστιανή σε μαγεμένα ρέματα
Συλλοϊσμένη και σκυφτή να λούζεται σε ασέληνο φέγγος

Και εκεί, τον διδάσκει τη δύναμη της σιωπής. Η Σεβαστιανή του προτείνει σιωπή.

Ήσουν πυξίδα ανάερη κι εκούναες ένα δάχτυλο
Ένα δάχτυλο που έφερνε στη γραμμή των χειλιών
Γραμμή σιωπής. Έτσι ένα νεύμα

Ο ποιητής λοιπόν, διδάσκεται τη σιωπή με τη Σεβαστιανή και γίνεται
κοινωνός όχι του υλικού πλούτου μα της κληρονομιάς της Πετραίας
Αραβίας , που είναι η ακραιφνής λιτότητα, η χρησιμοποίηση των
ελαχίστων μέσων για την επίτευξη του μεγαλύτερου δυνατού
αποτελέσματος, άρα γίνεται κοινωνός της κατάκτησης της ουσίας της
ζωής. Κατά τον ποιητή, για να γυρίσουμε για λίγο ξανά στον ιστορικό
χρόνο, η Πετραία Αραβία φαίνεται να συμπληρώνει τον αρχαίο ελληνικό
πολιτισμό και να τον μεταμορφώνει.
Ο ποιητής μαθαίνει να ακούει διαφορετικά κάτω από την επήρεια της
Σεβαστιανής, υπομένει στη σκιά της, μαθαίνει να μη κοιτάζει μόνο, αλλά
να βλέπει πιο βαθιά τα πράγματα που κοντά της ξεχωρίζουν, αποκτούν πιο
βαθύ χρώμα, λαμπυρίζουν.
Μα η σιωπή είναι εχθρός του ποιητή όταν τον κατακλύζει για πάντα. Ο
ποιητής πρέπει να επιτελέσει το ρόλο του που είναι ο λόγος. Αν κατά
καιρούς σιωπά, κάποτε πρέπει να μετουσιώνει τη μαθητεία στη σιωπή, σε
πράξη και λόγο. Και το κάνει στο ποίημα <<Ανάκρουση>>. Εκεί η μέθεξη της
σιωπής γίνεται λόγος.

ΤΗΝ ΕΣΩΤΑΤΗ άρπα σου ανακρούεις με τις σιωπές σου
…….
και μαθητεύω στους τρόπους σου
Μέσα μου ηχούν οι τρόποι σου σε ηχηρά τροπάρια
Με θάλπει ένα άφατο κάλλος με αγιάζει
…….
Με κατακλύζει το ρήμα από σημασία αρχαία
…….
Επαναλαμβάνω της αλήθειας το μάθημα
και συλλαβίζω στης ψυχής τα ψηφία
…….
Ενδόραση……..
Εσώτατη άρπα ηχεί, αγγέλονται της ψυχής τα αγάλματα:

Και να το πρώτο άγαλμα! Τα <<Σταυραδέρφια>>!
Είναι -θεωρώ- το καλύτερο ποίημα της συλλογής. Πορφυρό άγαλμα φωτιά,
κατάκτηση μεγάλη του Έκτορα Πανταζή. Συμπυκνώνει την σοφία, την τέχνη
και τη μαστοριά του. Το παραθέτω ολόκληρο εδώ για να μη χαθεί ούτε
ένας τόνος του

ΌΛΟΙ οι ποιητές μου σταυρώθηκαν στα δάση της τρέλας,
τους κατέκλυσε το μαύρο τα άφατα ρήματα
Είχαν γοργόφτερο βηματισμό οι ποιητές μου
Ανεμισμένες οι χαίτες τους τα βράδια ξεχύνονται
με ποδοβολητό κι οργώνουν της νύχτας μου το μαύρο
Κατακρούουν τον κρανιακό θόλο με γοργές επελάσεις
Αυτοί οι ποιητές μου οι αδερφοποιητές μου
Από το μεσονύχτι τους ορμούν και καταλάμπουν
σα σε βαθύ μεσημέρι
Δεν έχω τι να πω στ’ αδέρφια μου της νύχτας
το μαύρο τους κρασί με κερνούν
από ασημόφεγγη κύλικα και καλπάζουν μες στο γέλιο
Με περιχύνουν με τα χίλια αστέρια της γλώσσας τους,
οι τρελαμένοι αδερφοί μου -κι εγώ αντίδωρο δεν έχω:
Τους δείχνω τότε τη Σεβαστιανή αδερφή
για να σωπάσουν το γέλιο τους που με κρούει θανατερά
Τότε σωπαίνουν. Τους παίρνει η ησυχία της νύχτας
και τους ξημερώνει. Ίσως να ευτυχούν τότε
και να γυρνούν στο σήμα τους, οι σηματωροί
Ίσως να πήδηξαν μες απ’ τα δάση της τρέλας τους
σε γαλανή πατρίδα. Ίσως να τους πήρε το γαλανό
του ουρανού και να τους καταδέχτηκε

Ανατριχιαστικά έξοχο!
Μεγάλη αγάπη για τα Σταυραδέρφια τους υπόλοιπους ποιητές που έχουν
καταδεχτεί το <<μαρτύριο, σταυρωμένοι της ομορφιάς>>. Και μόνο σε
κείνους που αγαπά πραγματικά, κάνει την μεγάλη τιμή να φανερώσει τη
πολύτιμη φίλη του. Τη Σεβαστιανή. Τη πανάκριβη ιέρεια! Και τους
προτρέπει να αφήσουν τον άλογο ενθουσιασμό, τον τυχόν ναρκισσισμό τους
και να μαθητεύσουν και κείνοι στη σιωπή και στη ταπεινότητα για να
βρουν την ουσία.

Στο ποίημα <<Κι αν ωριμάζει ο καρπός>> ο διάλογος με τη Σεβαστιανή
συνεχίζεται και το ερώτημα που τίθεται στα έγκατα της σιωπής -απόλυτο
και αδίστακτο- είναι καθαρά υπαρξιακό.
Γιατί όλα αυτά; Ποιος ο προορισμός;

ΠΩΣ θες να ξέρω το ανήξερο,
………
Εμείς αίματα είμαστε,
………
αίμα που κυκλοδίωκτα κατέρχεται
από αιώνες χρόνους και το δρόμο του τραβάει
Αν από άνθος η μυγδαλιά το γυρίζει σε τσάγαλο
………
είμαστε λες σαν τον καρπό που ωριμάζει;
Έχουμε ορισμό; Προορισμό έχουμε;
Κι αν μ’ όλα αυτά ωριμάζει ένας καρπός;

Ωριμάζουμε σα καρποί λοιπόν. Να η μόνη απάντηση.

Και μετά από τόσα ταξίδια στα οράματα, στο παρελθόν και την ιστορία,
το ποίημα <<Κατάμεστο>> όπου ο ποιητής δηλώνει παρών στο παρόν και στη
σύγχρονη εποχή, παρακολουθώντας όρθιος μια συναυλία σε ένα κατάμεστο
στάδιο, που όμως είναι χωρίς αισθητική

Τι θα σταματήσει επιτέλους αυτή την επίδειξη
……..
Έχουμε παρεκτραπεί αυτό είναι τυραννία
Πρέπει να κάνουμε οικονομία

Οικονομία.
Να η λιτότητα που έχει διδαχθεί από την Σεβαστιανή, να η κληρονομιά
της Πετραίας Αραβίας που όμως, δεν έχει κατορθώσει να απορροφήσει ο
Δυτικός κόσμος.
Την αισθητική που δε βρίσκει όμως στο κατάμεστο στάδιο, την βρίσκει
στο επόμενο ποίημα <<Έρχεσαι σαν Αντιγόνη>> όπου ξαναφιλάει σεβαστικά
την ελληνική αρχαιότητα σα να θέλει να αναβαπτισθεί η εποχή του μέσα
στο <<μάκρος της πλοκής>> και στου <<μύθου το αντιφέγγισμα>>

Ποιητής-Πυθία

Το ποίημα <<Η ΛΕΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ>> είναι ένα σκοτεινό δυσερμήνευτο ποίημα.
Όπως και τα υπόλοιπα στη συνέχεια. Χωρίζει τη ποιητική συλλογή σε δύο
μέρη. Αν στο πρώτο μέρος η λύρα στα χέρια του ποιητή ήταν ελεγχόμενη,
από δω και πέρα απογειώνεται λυρικά. Ένας αβάσταχτος πόνος
αποχωρισμού, ένας τρομερός πόνος απουσίας, ένας πόνος μαχαίρι
μετατρέπει ξαφνικά τον Απολλώνιο ποιητή σε Πυθία, όπου μεθώντας από
έκσταση πόνου και ζωής, παραληρεί λυρικά. Αν μέχρι τώρα μαθήτευε στον
Απόλλωνα και τη Σεβαστιανή, τώρα πλησιάζει το Διόνυσο. Η αιτία; Ίσως
ένας άτυχος έρωτας που διασαλεύει τη Τάξη του. Δεν έχουμε από δω και
μπρος, παρά φλεγόμενα οράματα, εικόνες που διαδέχονται καταιγιστικά η
μία την άλλη, χωρίς αναπαμό. Τα άλογά του είναι ξέφρενα πια. Ο ποιητής
γίνεται ο χάρτης που πάνω του με ανείπωτη οδύνη ζωγραφίζεται εξ’ αρχής
ο κόσμος με φωτιά και αίμα.
Στάχτες από έρωτα, θυσίες, αστοχία, χωρισμός, απουσία μούσας, ερωτικός
παροξυσμός, ερωτικός πυρετός, οργή, επιθυμία επιστροφής στο χώμα

-λόγια θα χαράξω στη νύχτα με μαύρο μελάνι
από του αιδοίου σου τα μαύρα γαρύφαλλα-

ή πιο πάνω

Έλα χώμα, έλα, εσύ είσαι μούσα τώρα,
σε σένα θα πλαστώ με αρέσκεια μαύρη,

εικόνες από το παρελθόν και το μέλλον και προπαντός πόνος . Πολλές
φορές ο πόνος είναι τόσο συντριπτικός που ο ποιητής ζητά τη λύτρωση
στο κώνειο

έλα το κώνειο τρίψ’ το
τώρα πιο γρήγορα δήμιε του μυαλού

ο θάνατος στιγμές μοιάζει η αναπόφευκτη μεγάλη λύση

Θάνατος μέγας χορηγός
……..
Όλος ο πλούτος οδεύει για στόμα ανοιχτό

και δεν είναι παρά επειδή επιστρέφει, με αφορμή τον μαύρο έρωτα, η
ιδέα της ματαιότητας των πάντων ξανά και ξανά. Ένα μαύρο κρεσέντο η
<<Λέξη του Θεού>> και το <<Χιόνι των Θεών>> αν και το τελευταίο δεν είναι
τόσο πυρετικό, αλλά διακατέχεται και κείνο από το φάντασμα της
ματαιότητας και του θανάτου

το θάνατο δεν περνά κανείς

για να κλείσει με το ειρωνικό

τιμή βίου και πολιτείας,
μυστικός του σύμπαντος, μυσταγωγός της ύπαρξης

Να σε μεταμορφώσει ω καρδιά σε τι;
Σε άπειρο
Τα έργα της αγάπης
(!!!)

Πόσο δύσκολο είναι όμως, να σκύψει κανείς πάνω σε αυτά τα ποιήματα και
να τα ξεκλειδώσει! Πώς να ερμηνεύσει κανείς τη Πυθία; Αν ήμασταν στο
19ο αιώνα, θα έλεγα πως ο δημιουργός τους έχει πάρει αψέντι!
Περιπλεγμένες εικόνες και έννοιες, υφαίνουν ένα σουρεαλιστικό υφαντό
με σχήματα, μορφές και σκιές, κρυμμένες πίσω από μαύρα πέπλα. Υπάρχει
όμως μια υπόγεια βλασφημία σε αυτά τα δύο ποιήματα, σημάδι ότι ο
ποιητής μπορεί να είναι το ίδιο υμνητής του Θεού, όσο και υβριστής
του. Και αυτό το δικαίωμα το παίρνει από το φορτίο της οδύνης που
καταδέχτηκε.
Ο ποιητής σε αυτά τα ποιήματα και στα άλλα που ακολουθούν <<ΑΛΑΛΗ
ΔΩΡΕΑ>>, <<ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ>>, <<ΘΑΝΕΖΑ: ΝΕΚΡΑΝΘΕΜΑ ΚΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ>>, <<ΧΡΟΝΙΑ
ΣΙΩΠΗΣ>>, <<ΙΛΙΓΓΟΣ>> και σε όλα τα ποιήματα μέχρι το τέλος της συλλογής,
ακροβατεί ανάμεσα στην ομορφιά της ζωής και το άδικο του θανάτου. Δεν
είναι στεγανός. Ο ποιητής είναι ραγισμένος. Μέσα από τις ραγισματιές
του, μπαίνουν θύελλες, αέρηδες, βροχές, λουλούδια, πουλιά, άνθρωποι,
οι όμορφες λέξεις των ανθρώπων, τα αγάλματα, οι βρύσες μα και οι
θάνατοι και τα μνήματα και ο πόλεμος, το άσπρο και το μαύρο της ζωής
περνάνε μέσα απ΄ τις ραγισματιές του και τον συγκλονίζουν. Του
δημιουργούν ίλιγγο. Τον ανακρούουν και γίνεται ο ίδιος, ο στιλπνός
αντίλαλος αυτής της ζωής.
Δίνω δύο αντίθετες εικόνες αυτού του ύμνου που γίνεται εναλλάξ θρήνος

Πλέκω μυρτιές, και χαλκοπράσινα της δάφνης φύλλα
σφυρηλατώ στο σιδεράδικο, πολύ να μοιάσουν
του αγάλματός σου το αδρό, πλεξίδα στην πλεξίδα
………
ώστε η πλατεία ετούτη που τόσο σε γνώρισε,
να ανατονίζεται ν’ ανθοβολά στα κάλλη σου


<<Στο άγαλμά της>>

Ο πεθαμένος δημιουργεί γύρω του μια δίνη δακρύων συνά-
ζεται ο χωρικός κύκλος γύρω από τούτο το βυθό τα-
ράζεται πενθεί
Πικροδάφνες σκιάζουν μνήματα πικροθάνατος χωνεύει και

τα κοιμητήρια
……..
Η είδηση είναι κεραυνός η είδηση είναι βόλι που σημα-
δεύει το χωριό
και πλημμυρίζει στο μαύρο

<<Νεκράνθεμα και Πασχαλιές>>

Ο Ίβυκος ξαναερωτεύεται , οι κυδωνιές ανθίζουν,
η φύση επιστρέφει μέσα από το λευκό,
μέσα από την τέφρα μαρμαίρουν αγάλματα και θεοί

….
Ό, τι ευωδιάζει είναι απαστράπτων Φοίβος

<<Χρόνια σιωπής>>

Μια στο Διόνυσο μια στον Απόλλωνα. Και τρελή, αδάμαστη θέληση για ζωή.
Η επίγνωση και η συνειδητοποίηση του θανάτου, τον γεμίζει με δύναμη
για ζωή

Αν είσαι έτοιμη για ίλιγγο μείνε!

Θαλάσσιος πυρετός
Δαγκωματιά από έρωτα, να δαγκώσω, να πιώ
να ρουφήξω,
γνήσιο μύδι από σάρκα

<<Ίλιγγος>>

Γιατί οι νεκροί δεν έχουν χώρα μήτε τόπο παρά ένα

κομμάτι
στην
καρδιά μας στη γωνία την άτοπη

<<Πεδίο μεταμόρφωσης>>


Μια στη ζωή και μια στο θάνατο. Μια στον ήλιο μια στο σκότος. Στον
άγγελο και τον δαίμονα. Παγιδευμένος ανάμεσα στο καλό και το κακό,
παραληρεί λυρικά, εκτοξεύοντας λαμπυρισμούς οδύνης και ομορφιάς σα τη
Πυθία πάνω από το τρίποδά της. Τα ποιήματά του από τη <<Λέξη του Θεού>>
μέχρι το τέλος είναι χρησμοί εκτός από μερικές εξαιρέσεις..
Μια τέτοια εξαίρεση, είναι το <<Ποίημα στο Ποιητή>>. Αν και με έντονο
μέσα του το στοιχείο του »Μεσσιανισμού» παρ’ όλα αυτά, καθάριο και
κρυστάλλινο υμνεί τον ποιητή και τη τέχνη

Αν ένας έχει τη δόξα
τη γη μπορεί αυτός να σηκώσει στα μάτια μας

………………
Για μας γιά  το παν
τα πράγματα θα μας χαρίσει νέα
Με το λεπτό το βαθύ το ψηλό του κοίταγμα
μάτια στον κόσμο χαρίζει

….

θεμελιώνει την κατοικία μας
συγκεντρώνει το φως στη φωνή του

…….
Πόρφυρα λυτρωτή φευγαλέας αθανασίας

Θα κλείσω τα παραθέματα από τη ποιητική συλλογή με το τρίστιχο από το
ποίημα <<Σιγή Ισχύος>>

Της ποίησης η λύρα
είναι κουρδισμένη
από τον ίδιο το θάνατο

για να παραδεχτεί όμως στο τελευταίο ποίημα της συλλογής τα <<Μαύρα γαρύφαλλα>>
πως όχι μόνο από τον θάνατο αλλά κι από τον έρωτα

Ερωτική, μείνε μαζί μου ερωτική,
γιατί είναι ο έρωτας που γράφει, δεν είμαι εγώ,

Ο έρωτας και ο θάνατος λοιπόν, δύο κύρια συστατικά της ποίησής του.
Δύο ενεργειακά πεδία που οπλίζουν το χέρι του με τη γραφίδα. Η γραφίδα
μπορεί να δημιουργήσει έργα που θα ζήσουν περισσότερο από τον άνθρωπο
που τη κρατά. Η μόνη λύση απέναντι στη φθορά, είναι το έργο τέχνης.
Και ο Έκτορας Πανταζής είναι λάτρης των έργων τέχνης που πολεμάνε τη
φθορά και το θάνατο. Αν αξίζει αυτή η ζωή, είναι γιατί μπορεί να
υψώσει κανείς έργα που θα νικήσουν το θάνατο και θα σπινθηροβολούν
στους αιώνες.

Η ποιητική ματιά του Έκτορα Πανταζή, αγκαλιάζει τους αιώνες χωρίς να
χάνει το παρόν. Η μαθητεία του στην ιστορία οπλίζει τη ποίησή του. Η
ιστορία, της οποίας είναι εραστής, μεταλλάσσεται μέσα στη ποιητική
του, σε έμπειρη γνώση. Ο Πανταζής εκτός από ποιητής, είναι συνάμα και
ένας <<θρησκευόμενος>> αναγνώστης. Λάτρης της ανάγνωσης καλών κειμένων,
γεμάτων φως και δε μπορεί αυτό να μην επηρεάσει τη ποιητική του,
άλλοτε θετικά, άλλοτε αρνητικά. Εδώ κολλάνε τα ξέφρενα άλογα. Γεμάτος
γνώση, ευαίσθητος δέκτης, ενορατικός και εκστατικός, άλλος ένας
γνήσιος εκπρόσωπος της <<γενιάς μεμβράνης>> έχοντας τη δικιά του γραφή,
τη δικιά του προσωπική πινελιά, τη δικιά του θέση. Καμιά φορά
χρειάζεται όμως, να βάζει χαλινάρι στα άλογά του και να χρησιμοποιεί
περισσότερο την αφαίρεση. Γιατί τα ποιήματά του, πυρπολούν τον
αναγνώστη χωρίς έλεος με εικόνες, συναισθήματα, ερμηνείες ερωτηματικά,
έννοιες, μορφές. Μπουρλοτιέρης των βράχων, τα ανατινάζει σε μικρότερα
χαλίκια όπου μέσα τους λαμπυρίζουν σπουδαία ευρήματα. Θα λάμψουν όμως
περισσότερο αν χρησιμοποιήσει πιο έντονα την αφαίρεση. Λιγότερο μπαρόκ
σχήματα, όχι μόνο δε θα τον βλάψουν, αλλά αντίθετα, θα αναδείξουν
περισσότερο τα χρυσάφια και τα διαμαντικά του.
Προσπάθησα να κάνω μια απλή σκιαγράφηση, στο πρώτο έργο του Έκτορα
Πανταζή. Τούτη δω η μικρή μελέτη, μπορεί να μην εκφράζει όλες τις
πτυχές του πρίσματος. Μένουν ίσως πολλά να ειπωθούν και σκοτεινά
σημεία επίσης, που με το χρόνο θα φωτιστούν περισσότερο. Σίγουρα θα
υπάρχουν αδυναμίες σε αυτή τη μελέτη και πολλά που ακόμη δεν είδα.
Ειδικά το δεύτερο μέρος της συλλογής, μετά το ποίημα <<το χιόνι των
θεών>> πιστεύω ότι κρατάει ακόμη κρυμμένα μέσα του επτασφράγιστα
μυστικά, που μόνο ο χρόνος σιγά σιγά θα ξεσφραγίσει. Όπως και νάχει
όμως, νιώθω σίγουρα ευχαριστημένος, που ασχολήθηκα πιο διεξοδικά με
άλλον έναν γνήσιο εκπρόσωπο της <<γενιάς μεμβράνης>> και που προσπάθησα
να ξεκλειδώσω την συλλογή του <<Βέλος στο χώμα>>.

Καλοτάξιδο Έκτορα

Γιώργος Πύργαρης
15-02-2009

«

Advertisements

10 thoughts on “Για το «Βέλος στο χώμα» από το Γιώργο Πύργαρη

  1. Δύο χρόνια πριν, πότε πέρασαν αλήθεια, είχα γράψει αυτό.
    http://ths-ellinidas.blogspot.com/2007/02/blog-post_27.html
    Δεν ξέρω τι θα έγραφα σήμερα που αντιλαμβάνομαι ακόμα βαθύτερα τον Εκτορα. Η ποίηση του σίγουρα απλή δεν είναι, αλλά ποιός είπε ότι πρέπει να είναι απλή και κατανοητή απ’ όλους.
    Ούτως ή άλλως όλοι αντιλαμβάνονται την φιλοσοφία της ποίησης του, τα υπαρξιακά ερωτήματα σε υφαρπάζουν, έχει δεν έχει κάποιος τα κλειδιά να την αποκωδικοποιήσει.
    Δεν θα άλλαζα τίποτα στην ποίηση του. Επειδή ο Εκτορας δεν διαβάζεται εν τάχει στο διαδίκτυο. Θέλει χρόνο και διείσδυση στίχο στίχο, ακόμα κι’ αν κάποιες φορές δίνει την αίσθηση της παραληρηματικής αφήγησης.
    Μεμβράνη! Αν ήξερες τι είπες. Αυτό σκεφτόμουν μέρες τώρα. Είναι η ψυχή άραγε σαν ένα εσωτερικό όργανο; Ενα αόρατο τίποτα, το παν, τυλιγμένο σε μιά μεμβράνη; Το βγάζουμε από το στέρνο μας, το περιεργαζόμαστε, πειραματιζόμαστε, το χειρουργούμε, τολμώ να πω πως παίζουμε κιόλας μ’ αυτό.
    Κύριε Πύργαρη πολύ μου άρεσε η παρουσίαση σας, ελπίζω να με τιμήσετε και μένα αν ποτέ αποφασίσω να εκδοθώ κι’ εγώ.
    Σου πάνε φίλε μου οι πνευματικές «συνουσίες». Αν ήσουν κολώνα θα έλεγα Ιωνικού ρυθμού σίγουρα. Μα τι λέω; Είσαι κολώνα!
    Τάδε έφη ελληνίς. Την άλλη φορά που θα βρεθούμε θυμείστε μου να σας το εξηγήσω αυτό.
    Εκτορα μου ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ (πνευματικά), όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο. Εχω κρατήσει και το ποιήμα το χειρόγραφο, κάποια μέρα θα λέω «Αυτό το αριστούργημα το ξεπέταξε ο φίλος μου ο Εκτωρ μιά μέρα που με περίμενε να πιούμε καφέ».:))
    Εχω κρατήσει και τις χαρτοπετσέτες γιά να σας εκβιάζω.:PPPP

  2. Nαι είναι αλήθεια. Η ποίηση του Έκτορα θέλει προσεκτική ματιά και αυτό προσπάθησα να αποδείξω σε αυτή τη προσπάθεια.
    Ναι αν εκδόσεις γιατί όχι, θα χαρώ να σε μελετήσω.
    Για τη γενιά μεμβράνη πρωτομίλησα στη πρώτη συλλογή του Βοριά «το τρύπιο ταβάνι» επισημαίνοντας μονάχα κάποια στοιχεία, όσο μου επέτρεπε το θέμα. Κάποτε όμως, θα μιλήσω πιο βαθιά γι’ αυτήν και εμπεριστατωμένα.

    Αλήθεια οι χαρτοπετσέτες υπάρχουν ακόμα;;;

  3. Το «Βέλος στο χώμα» με συνόδεψε σε κάποιο ταξίδι μου ως την Αθήνα, η όμορφη προσέγγιση του Γιώργου τα περιγράφει όλα, η αίσθηση όμως που μου έμεινε σαν είχα φτάσει στον προορισμό μου παραμένει ατόφια στο μυαλό μου… Βέλος στο χώμα, ταξίδι, Αθήνα, φίλοι… αυτά Γιώργη φυσικά δεν βρίσκονται στη συλλογή, αυτά δένονται όλα μαζί και φτιάχνουν μια θαυμάσια εμπειρία.

    Να σας δείξω κι εγώ κάποια σημάδια απ’ το βέλος:

    ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΦΕΣΟΥ τους λυρικούς στίχους «…με λέμβο την καρδιά σου/ δεν υπάρχουν αδιάβατοι ωκεανοί…»

    ΕΝΝΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΜΕ ΕΓΝΟΙΑ – Σε μαγεμένα ρέματα «…ήσουν πυξίδα ανάερη κι εκούναες ένα δάχτυλο/ ένα δάχτυλο που έφερνε στη γραμμή των χειλιών/ γραμμή σιωπής…»

    ΕΝΝΙΑ ΤΡΟΠΟΙ ΜΕ ΕΓΝΟΙΑ – Σταυραδέρφια «…Αυτοί οι ποιητές μου οι αδερφοποιητές μου/ Από το μεσονύχτι τους ορμούν και καταλάμπουν/ σα σε βαθύ μεσημέρι/ Δεν έχω τι να πω στ’ αδέρφια μου της νύχτας/ το μαύρο τους κρασί με κερνούν/από ασημόφεγγη κύλικα και καλπάζουν μες στο γέλιο…»

    Η ΛΕΞΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «…λόγια θα χαράξω στη νύχτα με μαύρο μελάνι/ από του αιδοίου σου τα μαύρα γαρύφαλα…»

    ΘΑΝΕΖΑ:ΝΕΚΡΑΝΘΕΜΑ ΚΑΙ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ «…Το φαρμάκι συνηθίζεται γίνεται μαύρο ρούχο και ντύνει/ την ψυχή/ μακρύ είναι τούτο ‘δω το ύφασμα τόπια και τόπια…» στο ίδιο η θαυμάσια εικόνα «…ένα άδειο τώρα παράθυρο/ άδειο σαν πεθαμένο μάτι/ άψυχο σπίτι, χάσκουν θύρες παράθυρα, βασιλικός στεγνά/ μυρίζει…» και ο στίχος στο φινάλε «…να δω πώς λάμπει ο κόσμος σε σκοτεινά ακατάδεκτα μάτια…»

    ΧΡΟΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ «…Θεοί από μηχανής γυρίζουν την πόρτα του φωτός/ πάνω στους μεντεσέδες της/ το φως διαρκής αστραπή/ ξεχύνεται με τα λευκά του άλογα σαν αυγή…»

    ΙΛΙΓΓΟΣ «…Δαγκωματιά από έρωτα, να δαγκώσω, να πιω,/ να ροφήξω/ γνήσιο μύδι από σάρκα…» και «…Όλα τα πέπλα σού ταιριάζουν,/ τα γδύθηκες και σε ποθούν…»

    Το δυνατότερο, για μενα, σημείο βρίσκεται στο ΠΕΔΙΟ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ξεχωρίζοντας για εσάς που δεν το έχετε ολόκληρο τους πρώτους στίχους «…Γιατί οι νεκροί δεν έχουν χώρα μήτε τόπο παρά ένα/ κομμάτι/ στην καρδιά μας…»

    Δε χρειάζεται να συνεχίσω άλλο σταματώ στο σημείο αυτό για να ευχηθώ καλή συνέχεια στον Έκτορα κι ένα ευχαριστώ στον Γιώργη για την ξενάγηση στη συλλογή και στις αναμνήσεις μου.

    Να είστε καλά!

  4. Γιώργο Πύργαρη, εξαιρετική η ανάλυση της ποιητικής συλλογής του Έκτορα.
    Η κριτική σου ματιά είναι βέλος στο κέντρο του στόχου.
    Σε συγχαίρω και εύχομαι να δω κι’ άλλες κριτικές αναλύσεις σου στο μέλλον.

  5. and33 νάσαι καλά για το χρόνο σου.
    Προσπάθησα να διεισδύσω στη ποίηση του Έκτορα. Ίσως εδώ κατάφερα να δω ελάχιστα. Μένουν πολλά ακόμα. Απλά πιστεύω πως πρέπει να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον με σεβασμό και να σκύβουμε στη δουλειά του με μάτια καθαρά, όχι μόνο για να τον γνωρίσουμε καλύτερα, αλλά για να μη τον αδικήσουμε. Γιατί η αδικία είναι από τα χειρότερα πράγματα σ’ αυτό το κόσμο. Όχι μόνο γι’ αυτόν που την εισπράτει, αλλά μακροπρόθεσμα και γι’ αυτόν που αδικεί.
    Δε ξέρω πραγματικά τι κατάφερα εδώ. Ίσως να αφαίρεσα μερικά πέπλα όμως και να έδειξα κάποια πράγματα, έστω επιφανειακά. Ίσως μένουν πολλά ακόμη. Αλλά ο χρόνος είναι μπροστά.

  6. ector, τα ποιήματα σου είναι πράγματι βέλος στο χώμα και μάλιστα έχουν μια δύναμη τέτοια, που συμπαρέσυραν τον Γιώργο να γράψει μια τέτοια ανάλυση.
    Μπράβο στον ector που έβαλε το προτωγενές στοιχείο, δηλαδή τα όμορφα ποιήματα του, και ακόμα ένα μπράβο στον Γιώργο που έκανε μια τόσο όμορφη παρουσίαση.

  7. Είναι βέβαια παράλειψή μου -και θα το ενσωματώσω στο δικό μου πρωτότυπο αυτής της μελέτης- το παρακάτω κομμάτι για το ποίημα «Το κάλεσμα της Εφέσου»

    Δε θα πρέπει να παραγνωρίσουμε φυσικά, πέρα από το γενικό και αόριστο φιλί στην αρχαιότητα που έγραψα παραπάνω, το γεγονός, πως από την Έφεσο καταγόταν ο «σκοτεινός» φιλόσοφος, ο Ηράκλειτος. Τούτο σημαίνει πως ο ποιητής όχι μόνο έχει θητεύσει στη φιλοσοφία του, αλλά τον θεωρεί μεγάλο δάσκαλο, λαμπρότατο ήλιο στον ορίζοντα της ζωής και της ποίησής του. Τούτο το αποδυκνείουν κοινά στοιχεία και κοινοί τόποι με τον μεγάλο φιλόσοφο. Τέτοια κοινά σημεία είναι η αποθέωση του λόγου ως πρωταρχικό στοιχείο ερμηνείας και εξήγησης του κόσμου, συνάμα όμως η χρησιμοποίηση »ασαφούς» και σκοτεινού πολλές φορές λόγου -για να γίνει κατονοητός μονάχα από τους ικανούς- και ακόμα το στοιχείο της φωτιάς (πυρ κατά τον Ηράκλειτο) που διακατέχει και είναι έντονο μέσα στην ποίησή του. Επίσης όπως και ο Ηράκλειτος, ο Έκτορας Πανταζής δε δίνει σημασία μονάχα στο προσωρινό, στο παρόν, αλλά στο «αιώνιο γίγνεσθαι» και γι’ αυτό ο ιστορικός χρόνος παίζει σημαντκό ρόλο στη ποίησή του.
    Θα ήταν μεγάλη παράλειψη λοιπόν, να μην αναφέρω την σπουδαία σχέση του Έκτορα Πανταζή με τον Ηράκλειτο. Το κάλεσμα της Εφέσου, μπορεί να μεταφραστεί και ως το κάλεσμα του Ηράκλειτου.

  8. Διαβάζοντας την κριτική- ανάλυση του Γιώργου Πύργαρη θα γράψω με ειλικρίνεια ότι. Βοηθήθηκα στο να εντρυφήσω ακόμα περισσότερο την ποίηση του Εκτορα. Δεν είναι εύκολος, και ο Πυργαρης με την θαυμάσια, λεπτομερή, εξονυχιστική θα έλεγα μελέτη του, τολμηρός, και με σιγουριά, ανακαλύπτοντας και αποκαλύπτοντας σκέψεις βαθύτερες του ποιητή, λες και μελετούσε ακόμη και τις χαραμάδες του μυαλού του, κατάφερε να μας υποδείξει αξίες που ίσως να μην τις αντιλαμβανόμαστε , ακριβώς γιατί, η ποίησή του, δεν με ειναι της μιας ματιάς.!! Μπράβο λοιπόν και στους δυό σας.!!! Στον ποιητή μας για ο, τι συχνά μας χαρίζει, και πλουτίζει τις γνώσεις μας, και στον Γιώργο Πυργαρη, που έντιμα μας χάρισε κείμενο κριτικής αψεγάδιαστης.!!!!
    Σύμφωνα πάντα με την δική μου κρίση και ματιά.!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s