ΑΚΡΟΠΡΩΡΑ

Νυχτερινό

Ορμή φωτός μάς συντροφεύει
μάς τρέφει
Ιχθυόσκαλα ο ουρανός
τρυφερό έγινε το φώς
στη σαγήνη της νύχτας
τσιμπάνε αστέρια
σπαρταρούν
σαν ασημένιες πέστροφες
λάμπουν
*

Κλείδωμα φωτιάς!

Σπαράζει το τοπίο της ομορφιάς
Άχνες θειαφιού στα βράχια και στα φύλλα
Στο χώμα από το σώμα του νερού ανέρπουσα βλάστηση
Λυγαριές κι ιτιές γέρνουν στο ρέμμα να καθρεφτιστούν
να μετρήσουν τη ροή των υδάτων,την ορμή του ρεύματος
Σπλάχνα νερού φωτοπλημμύρα φεγγιές από σμαράγδια.
Λαμπυρίζουν κρύσταλλα διαφάνεια θείωση
Σκοτεινάδα ανοιχτωσιά σε νυχτωσιά
Αστερωμένο νυχτέρι μουρμουριστή ανάσα διαπνοή
Τοπίο του Άδη Περσεφόνης ποδιά
Τοπίο του Άδη δαγκωμένο ρόδι
Φέγγουν τα ρόδια στη ροδιά
μιά σουσουράδα ράβει τον αέρα.
Σύ
πράσινη μες στα πράσινα
Ανέφικτη σιωπηλή νυχτερινή
Περιπολείς το σούρουπο
Τόλμη αμίλητη Τολμηρή καμάρα
Γρίφος ιερογλύφος στου φαραγγιού τους λαβυρίνθους.
*
Ιστίο πανί η ελπίδα μας ούρεια ανέμισέ την σ απάνεμη αγκαλιά

Ακρόπρωρες ωκεανίδες,

Τί θα μας πεί η ποίηση,θα μας ταξιδέψει
στη χώρα του μύθου παρηγορώντας
την ελπίδα μας, με τα άρμενά της.
Τα όντα του βυθού, τα όντα του πελάγους
τα αρτεμάκια θαλασσοπούλια θα μάς μάθουν
το τραγούδι της γής και τη χαρά της γιορτής.
Ανάσα από τα κενά που μας στοιχειώνουν
εκστατικοί στο θαύμα της ζωής γιά να μην πεθαίνουμε
κάθε ώρα και στιγμή από στειρότητα και ανία.
Έκπληξη που βγάζει τον κόσμο μας από την πλήξη,
Είναι το βήμα της Χολ-Αργούς πρός την ανοιξιάτικη ώρα της.
*
Αστραπή στο χιόνι

Μιά αστραπή στο χιόνι του Φλεβάρη
ένεση ενθουσιασμού
Σηκώνω ένθερμα όλα τα βάρη
είναι υπόθεση θεσμού
Φερέβιος σφιγμός στις φλέβες
ταρακουνά τα σύμπαντα
Το χιόνι αν βάρυνε τις χλαίνες
μη διανοηθείς πως όλα ασήμαντα
*
Μελανιά;

Πίσω από την κουρτίνα των γκρεμών
αποκάλυψη τοπίου εκκεντρικό ερέθισμα
έρρυθμο ανατρίχιασμα ρίγος των κάμπων
Ρόδο μελανό άλλος ήλιος μελανιά.
Κοτσίφι.Χάνεται στη σκοτεινή ρεμματιά.
Ένα κλαδί σπάζει.Παραμονές Αφροδίτης.
Μαζεύει μύρτιλλα στους γκρεμούς.Λέει:
Το σκοτάδι δεν υπάρχει είναι φτιαχτό.

Νύχτα ονειροτόκος όρνις
εσύ αυτόμολος στην ελπίδα
εκφράζεσαι :εαυτό ελευθερώνεις
κι ο κόσμος γίνεται δώρο.

κηλίδα

Μες στης Ελλάδας το αχαμνό νερό
Δε σταματάνε τα πουλιά να πίνουν να ψάλλουν
Και να πεθαίνουν πετώντας
Κλεμένοι οι αερόδρομοι
Σφαλισμένες οι βρύσες και τα νυχτοπήγαδα
Πόσο πικρά να τραγουδήσουν;
Απώλεια παραδείσων δάση κάρβουνο
Είδη προς εξαφάνιση
Οι δίποδοι φίλοι τους με αγάπη τα αφανίζουν.

*
Είναι πιό εύκολο
να βελωνιάσεις καραβόσκοινο
παρά να απαλλαγείς
από πνευματική κηλίδα.

*
Ελαφρύ σαν τον άνεμο και σε παρασέρνει
σαν που φυσά καταπάνω μας
όπως αεράκι σε πανί βαρκούλας
Αστρόστικτες οι νύχτες να σμίγουν
να σμίγουν ωραιότητές σου
όπως γιασεμί απλώνει το χάδι του
σε αρμολογημένο τοιχάρι.

*
Στέλνεις την άνοιξη γεωγραφία ερώτων να ξεμάθει
γιά νέους καινούριους έρωτες και πάθη
στά βάθη της στιγμής της ώρας το άωρο
που ωριμάζει να τρυγήσει
Έχεις τη μουσική σαν ματινάδα
και χρωματίζει αποβραδίς αυγές .

*
Ο χρόνος σαρκώνεται
νούφαρα ομορφαίνουν πόδια
γονατίζει η φλόγα των κεριών
στα ύψη πλακόστρωτων
φέγγοντάς μας ώς τα πέρατα
Η άνοιξη είναι η απ τα παλαιά
που νεώνει χλοερές κατανύξεις .

ΠΩΛΗΤΗΣ ΣΤΕΡΝΑΡΙΩΝ

Σαν τότε άν

Δυό όχθες είναι ο ποταμός
κι εσύ πατρίδα
όλη ακτογραμμή

Σαν τότε
άν
άλλος ο χρόνος της προσωδείας άλλος
θα ήτανε
θα είχε φτεροκοπήσει ο Πήγασσος

των παθών μας αλλάζοντας τον τάραχο
την αρμονία το ανατρίχιασμα

Ένα «τετέλεσται» ηχεί σε σιδερένιους όχθους
χαρολάμπει σπιτιών τειχιά το φλόγινο
σύννεφα τρέχουν σαν άλογα στην οθόνη του βουνού
αγέρωχες προτομές σπίτι το σπίτι
ξυπνάνε κοριτσιών χαράματα μέσα στο βλέμμα
ό,τι μένει βαλάντωμα.

*
Μετάγγιση

λάμα στο άυλο: οι τρύπες κάνουν
τον αυλό
να μελωδήσει
μιά διάταση φωνητικών χορδών
ανθίζει τα φωνήεντα
μάς μιλεί ότι ποθούν τα σπλάχνα
το λευτερώνει το κλώθει άνεμος
Στα πύρινα ακρωτήρια
βλέπεις ωκεανό του ήλιου
που εγγύς μακρυνός γεννάρχης φωτός
ρέει ενέργεια τα γύρω κοσμεί

μετείκασμα ήλιο κρύβει η καρδιά
κρύπτη αίματος λαχτάρα ζέση
χυμό ζωής διαρρέει την ύπαρξη
ευπάθειά μας μάτωμα κόσμου.

*
Θάνατος ποιητή

Ένα τραγούδι είναι ο θάνατος
Ένα. Και πεθαίνεις κύκνε.
Το νεράκι της Κασταλίας
θρηνεί.
Υπόγεια νερά
τυλίγουν το λευκό σου
ο Άδης χαίρεται
Η ομορφιά μετράει φώς

Στον κύκνο δεν πιάνει το νερό
λεπτό αστραφτερό λευκό
από φώς το φτερωμά του
καστάλιος ρυθμός
μες στη φωνή του ηχάει
αντιλαλούν τα χάη
κι ως απο φαιδριάδων χάσμα
προβαίνει δροσερό άσμα
περισσό
σε θεσπέσιο Περμησσό
η γραμματική αισθάνεται

θάνατος των θανάτων
γενική αντικειμενική
γενική υποκειμενική.

*
Ο κηπουρός του ουρανού

Σπορά του ήλιου στα χωράφια του ουρανού
σαν σε χώμα φυτεύει τις ακτίνες του στο μπλέ

ανατινάξεις άνοιξης πράσινες φλόγες
και είναι όλα ξυπνημένα τα πουλιά.

*
Πορθμείο

Με ένα ρόδι
ξεγέλασε την Κόρη
ο αγορητής του Άδη
κι όλα γινήκαν βράδυ

γύρνα φτερωτή σελίδα
να περάσω τον καιρό
γύρνα φτερωτό βιβλίο
να περάσω το γκρεμό

Μέσα στο ασήμι της εληάς
κρυφά ένας ήλιος
μας τιμά.

*
Metaphy I.

Ο ελιγμός αυτός μοιάζει να στήνει παγίδες
στου λαβυρίνθου τις πονηριές
και με αδιόρατες προσποιήσεις αχνοβατεί
Σε μιά εσωτερική αλλαγή του είναι
από τον κατάλογο πραγμάτων του χρόνου
σαφές περίγραμμα του σπιτιού των σκιών
από την τάξη της αγάπης
στην καρδιά του άστρου ρόδο φωτός.

*
Metaphy II.

Το νύν πιάνει χορό
με το παρελθόν με το μέλλον
φωτίζει και όλες τις απουσίες
Ένα σχήμα ζωής διαπερνά τους αιώνες
αιώνια γέννηση παιδί που γεννιέται
δυναμό ζωής μέσα σε χρυσό γέλιο

και είπε ο Μαρντούκ: θα σε ιδρύσω
στο στόμα του δράκου
και είπε ο Genetics: θα σε γεννήσω
από του γονιδίου το στόμα
και είπε ο Metaphy : θα σε στηρίξω
στην άβυσσο τον σύμπαντα χρόνο

*
Metaphy III.

Πρόσωπο της ζωής ιερό ανέβα
πίδακας να φωτίσει τη μαύρη χλόη
κάνε τη σιωπή δίχτυ της ομιλίας
στήρηξη στο μηδέν όπως οι αριθμοί

Όταν ρίχνεις τη μεταφυσική πλάκα
πάνω στον κόσμο
όλα παίρνουν το ύφος της
κάθε πρόσωπο του κόσμου σβήνει
η ύπαρξη βουβαίνεται
Λύσε τα σκοινιά Σάλταρε Παίξε!

*
Metaphy IV.

μαύρες σταλαγματιές ξεχειλίζουν χειμώνα
κύκνος άσπρη καρδιά της νύχτας

Φτέρωμα κύκνου:πιό λευκό σάβανο δεν έχει.