Νεκρομάντης Κρόνος

Δαγκώνω χρόνο-
κοκάλωσαν στα δόντια οι λέξεις

Έχω ό,τι κράτησα
Τώρα που έχασα τα μαλλιά μου
Θάχω φωτοστέφανο τη σκιά σου
Κι ακόμα: Δε θα κοκκινίζω
ως τις ρίζες των μαλλιών από ντροπή
Κάνω το ξεβαμμένο ράσο μου
Καθρέφτη για νέες αμαρτίες
Που οι παλιές ξεβάψανε
Έχω ό,τι κράτησα: Μια καρδιά
Που χτυπά τα κάγκελα του κλουβιού να δραπετεύσει
Κάνω τις αισθήσεις να δραπετεύσουν Όλες!
Πολιτεία βίου
Ξέρω καλά με τραβάει η ευθύνη της ζωής
από τα τσαμαλίκια
όπως η Αθηνά τον Αχιλλέα
μη παραφέρομαι προς τις απαιτήσεις
τους όρους της επίταξης

Αφόρητες εικόνες
Δυνάμωση των μυών του ματιού
γιά ν ανοίξει στην όραση
των σύγχρονων μεταβαλλόμενων τοπίων
Δίκτυα κόμποι σταθμοί σταθμά επισταθμίες
Στο γίγνεσθαι της σύγχρονης τέχνης
το να παίζεις τη διαμόρφωσή της είναι υπόθεση για μελέτη
τη δύναμη που εκπέμπει ο καλλιτέχνης
που κοίταξε την ύπαρξη βαθιά με μάτια από τέχνη
γιατί άν είναι μύστης
είναι μέγας θεωρός του εμπράγματου της τέχνης
συνδιαμορφώνοντας και την εποχή
Στους νέους τούτους ναούς
οι προσευχές μας έχουν το χαρακτήρα εκείνο
που ενώνει ενθάδε και επέκεινα
Το ιερό ξανακερδίζεται
Εικαστικές σπουδές για να δυναμώνω τους μύες της όρασης
Εικαστικές διαδρομές και χαράξεις στο βλέμμα
από επίθεση της εικόνας στον αμφιβληστροειδή
Μόλις που βλέπω το τοπίο με αττική φωτοχυσία
πάνω στις όψεις των κτιρίων
κομμάτι Αθήνας του 21ου που θα την αλλάξει ραγδαία
Σ αυτό το χάσμα σ αυτή την πόλη
όπου το απόλυτο δυναμώνει
φασματικές αναλύσεις
γιά να ξαναβρούνε τα φαντάσματα
την ηρεμία τους κι η φαντασία το στόχο της
-Βεράντα από μάρμαρο
κι όλη η θάλασσα στο μπαλκόνι σου

Μενού καρδιά
αναλαμβάνω το χρόνο
παίρνω πάνω μου το νυν και αεί
με δυναμό καρδιά με νου
Όλες οι πηγές αναβλύζουν από χάσματα
μέσα στα οποία όμως τα νερά καθαρίζουν
η κοίτη αν μας αφορά είναι δική μας υπόθεση τι θα αρδεύσουν
Θα ξαναχτίσουμε καλλιεργώντας και ποτίζοντας
φυτεύοντας και ελπίζοντας
Τα νερά δεν μας εγκατέλειψαν ούτε η δίψα
Από τη χαραμάδα φωτός μέσα του
– το χάραμα του θεού στην ψυχή του τον σταμάτησε-
δεν περνά σε στολισμό του κόσμου
Με το χρόνο που μπήκε εντός του
δεν ανοίγεται στη ζωή που διψά για ιστορία.
Κρατά τη δίψα στο επέκεινα και απαξιοί το εντεύθεν
δεν κάνει τον εαυτό του κρίκο φωτός
αυτενεργό της αναπλάσεως
ζωή του πνεύματος μέσα στη ζωή.
Η ανιδιοτέλειά του εκεί σταματά
και ανακόπτεται η ορμή του ποιήματος
οπότε δεν κυρώνει με δικό του βίο και πολιτεία
πολιτεία βίου έτσι που η μη έγνοια της
σκοτείνιασε τον ορίζοντα του δικού μας ανθρώπου
ο οποίος αποστράφηκε τον ενεργό άνθρωπο της ιστορίας
και η ιστορία μας έπεσε μαζί του
αφού ατόνησε η θεμέλια διάθεση προς το έργο της
Χορός στο χωριό Χρόνος
Μπήκαμε ολόκληροι στο χρόνο της σιωπής
σιωπή που χτίσαμε που δοθήκαμε.
Αυτό είναι το τελικό δώρο προς τους δωρολήπτες
σιωπή για τη συνέχεια
Σιωπηλά διαβαίνει το νόημα
σαν το φτερούγισμα που κάνουν τα πουλιά
ανάμεσα σε καλοκλαδεμένο δέντρο
μη σκιάζεσαι να χαλάσει η χωρίστρα σου έφηβη μνήμη
τώρα πας για το τελικό σχήμα
που δεν το δίνουν οι ιερείς αλλά το ίδιο το χέρι του θεού

Πώς βρίσκεις τη φλέβα:
Ανάμεσα σε απόκρυφους στίχους
η ανύπαρκτή λέξη λάμπει στο κενό

Φύση σε υπερκάλυψη να φώσκουν άστρα
ήλιος χρυσό φλουρί στου ουρανού τη γάστρα
Όταν πέφτει σκοτάδι στη γή πρέπει να αποφασίσουμε με ποιό όνομα θα μας φωνάζουν.

Advertisements

ΠΑΥΣΑΝΙΕΣ ΟΥΣΙΕΣ

1.

Ο ουρανός να ριζώσει στη γη του αυτό μόνο ποίηση θα το βρει ευαισθησίες αίσθημα στοχασμός

με διαύγεια κι ευκρίνεια χυμένα στη γλώσσα εμβιώσεις

«Στη δημιουργία δεν αρπαζόμαστε από πάνω μας βρίσκομε τον εαυτό μας ,αφού προηγουμένως τον χάσουμε»

ήθος φυσικής αισθήσεως ρυθμός εσωτερικής θερμότητας και καύσεως

Λέξεις κι αισθήσεις και αισθήματα εν ταυτώ εντοπίσεις ποιήσεων, δίαυλοι αισθαντικότητας

εκλύσεις αισθητικής συγκίνησης, από το υλικό βάρος των λέξεων λυρική μαγγανεία διαίσθηση των ορίων

ριπές φωτός

(λυρικό υλικό και στιχεύσεις ηλεκτροφόρα σύρματα ηλεκτρισμένα νέφη πριν την καταιγίδα

κατά και μετά την καταιγίδα διαύγεια από ξαστερωμένο βλέμμα

όλα τα ερμητικά κλειστά διανοίχτηκαν ως τα όλα προς όλα

λυρικοί θύλακες με ποικιλότροπη ανάπτυξη στοχασμού στοχαστικός πυρήνας συνδέεται με τον προβληματισμό

για την ποιητική του διανοήματος αποφεύγει τη στεγνή εγκεφαλικότητα πραγματώνοντας ένα ποιητικό λόγο ικανό να μεταδίνει

συγκίνηση προς μια ενοποιητική αλήθεια που τείνει να γίνεται

ομορφιά ποιητικής έξαρσης-ποιότητα συγκίνησης-ποίηση απλά

2.

πνευματική μέριμνα, συγχρονισμός, εγρήγορση, ενεργοποίηση της σκέψης

προς βαθύτερη φύση της ποιητικής εμπειρίας

3.

παράφορη σχέση με τη γλώσσα/ σε λέω κόσμε και σε αντέχω

(είναι η βάπτιση της λέξης σε ανθηρό στόμα της ποιήτριας

4.

Της επιθυμίας το υγρό αυλάκι(scientia libido-λιβιδινικη επιστήμη)

ανέφικτο το παν όμως η ελπίδα το βλέπει

ελπίδα αυτό το ενύπνιο της εγρήγορσης

5.

Η ομορφιά χωρίς λόγια

(Σε άφησε άφωνο. Αυτό είναι το υψηλό, τρομερό με περιεχόμενο την αλήθεια

-η πραγματικότητα δεν αντέχεται)

Δε χτίζουμε μνημεία στη γέννηση όπως στο θάνατο.

Η γέννηση είναι παρουσία, ο θάνατος απουσία.

Μ αυτή την έννοια η απουσία περιβάλλει την παρουσία.

Τα κοιμητήρια είναι μεθόριος των πόλεων, η κοινοτήτων, ακόμα και οι πυραμίδες

Κεραμεικοι παντός καιρού.

6.

Δαίμων έρως, γιατί είναι μέσον και όχι σκοπός. Είναι μια μορφή μεταξύ,

«υπάρχει και δεν υπάρχει» στα όρια του χρόνου.

7.

Μια εξοικείωση με το πουθενά και με το τίποτε από το τώρα.

Μάθαινες ότι:Τα πουλιά είχαν πετάξει από όλες τις φωλιές.

8.

Φυλή ποιητών:Αυτή η φυλή δεν σου δίνει το αίμα της, της το δίνεις,

κι είναι μια φυλή από νομάδες που έλκονται από βουνοκορφές,

κοινωνούν σαν με φρυκτωρίες και σαν με ινδιάνικα μορς:Τα ποιήματα τους.

Έτσι είναι η συγγένεια πνεύματος ,έχει αγγελιαφόρο το άτι του ουρανού.

Η ποίηση είναι πρωτίστως ελευθερία πνεύματος

9.

Μια …

Θάπρεπε πρώτη να ξέρει για το Λοξία το μουσηγέτη

ξέρεις αλλά το καταπίνεις σαν νεράκι Κασταλίας

λοιπόν

λοξία αδερφή

λοξά τη λόγχη

λοξά το δοξάρι

λοξά και το δοιάκι

πάμε ολοταχώς μνήμες για το δικόρυφο

(είμαι σίγουρος ότι αν δεν πας στη μια κορυφή σε χρόνια ελάχιστα από τώρα

στην άλλη θα πας με δικά σου φτερά ολόχρυσα τιμημένα αστραπές εμπνεύσεων)

Μούσες να περάσει η ποιήτρια ….πλζ

________________________________________________

ΕΝΝΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ ΣΤΟΡΓΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ

Larvatus prodeo

Μιά και θ ανέβεις στο βουνό
όταν πιάσεις κορυφή
κοίτα άν έχει ουρανό
κι εκεί
ή ισάζει μαζί του
και αυτό το ίσο
Θα καταφέρεις
να κάνεις εχθρούς σου
τη συμμορία των σοφών
τη συμορία των καλλιτεχνών
νέου υλισμού
νέου πεσσιμισμού
νέου αριστοκρατισμού
*
Εσωτερικές νίκες
δε γράφονται
υπαγορεύονται
Στο φιλιατρό του πηγαδιού
χείλη πηγής
έμπονος αλαζονεία
μέλλεται
*
Φίλανδρη γυναίκα δίχτυ
μεταξύ απόβλητου και κατηχητικού
κλαβιέ του χρόνου Τρίτων η αλήθεια
σαν να βυζαίνω άστρο η άλως σου
*
Ροή αιωνιότητας αραξοβόλι
η χαρά του τον πέθανε δεν την άντεξε
*
Ζωτικοί κρατήρες
εγώ μεγάλωσα με φώς
στη ζυγαριά του ουρανού
με τις αντένες της παραξενιάς
στροφοειδές πέρασμα
Δεν ελαττώνει τα κορμιά
πώς να αποδείξει ένα ναί
«στην άγνωστη φίλη»;
σε μιά νύχτα ο μέλας δρυμός λευκοφορεί
*
Μιά βραδιά σ ένα αστέρι
Προχωρώ φορώντας μάσκα
Όλα τα ηλιοτρόπια στρέφονται στη μορφή σου
Σαν σε ήλιο
Ψηλοτάκουνα μάτια γυρεύουν δέλτα
Να χύσουν το ποτάμι τους
Χωρίς όχθες
Πετρωμένο δάκρυ η κοίτη
Σμιλεμένο βότσαλο
στο σκοτεινό σου ήλιο
ομίχλη τυλίγει τη μοναξιά
μη παραγνωριστούμε μαζί της
*
Μαύρο αστέρι
μεσημεριών φωνές
στο μεσονύχτι
καταλάμπει
μάσκα από κολοκύθι
Άλλε μου εαυτέ
η τραγωδία βρήκε τη μάσκα της
κόθορνοι η περηφάνεια
φορώ γιά μάσκα μου
τό τόξο του ουρανού

ΑΝΑΚΤΗΣΗ

Ήλιος στα μεσούρανα της ασπραγκαθιάς

Σαν λαβωμένος ήλιος
σαν ματωμένος ήλιος
Μα πώς να γειάνει και το φώς
Όταν μας το στερεί ο σοφός
Ή όταν πολύ το ρίχνει
στου ανθρώπου την ομίχλη
Κι όλα του φαίνονται ζαβά
κι αρχίζει και παραμιλά

Ένας λόγος που κλαψουρίζει
Δεν το αξίζει να προφέρεται
Όπως ένας λόγος ακατανόητος
Χρωστάει να σωπαίνει
Το αληθινό έργο έχει τη δύναμη
Να αλλάζει κάτω από το φώς του
Βλέμματα πράγματα καταστάσεις
Έχει τη δύναμη να παρασύρει μές στη ζωή
Είναι ρεύμα ζωής
Ο άνθρωπος είναι πλάσμα γκρεμού πλάθεται με γκρεμό

*
personare

Η μυθολογία απέδειξε
αληθινά τα καμώματά της
Στις Μυκήνες
στην Τροία
Το άπαν της
Στο πρόσωπο
του Αγαμέμνονα
χρυσή μάσκα
Άστραψε σαν ήλιος
στο κτύπημα της σκαπάνης
Οι καρδιές των κοριτσιών
σκίρτησαν
Φωτεινή σπίθα από χρυσάφι
ήχησε μουσικά στ αυτιά
Σαν μυστικό
της γόνιμης δημιουργίας
Ξεθαμμένη προσωπίδα
καρναβάλι του θανάτου

*

Μυστική αγωνία που κάνει
να τρεμίζει τη χορδή της ψυχής
Απόκρυφα όργανα
μουσική απελπισμού
φέρνει το ρίγος της ελεγείας
τονίζει την ερημιά

Έτσι που το φέρνει η βροχή
Έτσι που το παίρνει σπαραγμός
Έτσι που κρένει σταλαγμός

Δεν είναι από κλάματα
είναι από σταλάματα

Νερένια φλογέρα
βρυσούλα της Παλιόχωρας
με αέρινα δάχτυλα στόμα

*

Συνομήλικοι της ευθύνης
μπαίνουμε μες στην ύπαρξη
Μπαίνουμε στο χρόνο του είναι
Με χείλη που γεύτηκαν έρωτα φωτιά

Έμπειροι σηκώνουμε
πανιά συνολικής σημασίας

Και οφείλει να περάσει
της ιστορίας τη ματαιότη
Και οφείλει να περάσει
της ιστορίας το μονοπάτι

*

Ανάκτηση γκρεμού

Όλος ο κότσυφας έγινε νύχτα
όλο το τραγούδι μια σιωπή
το όνειρο έγειρε πλευρό
και τώρα πλέει κόντρα καιρό
μέσα στης θάλασσας τα δίχτυα
και ορθώνεται σαν μουσική
της κάθε μέρας χρόνo
της κάθε νύχτας πόνο
από την αυγή να παίρνεις θρόνo
για των ματιών τον πανικό και μόνο
βαθιά στο κακό βυθίζω τα δάχτυλα
μέσα σ αυτή την εξάντληση
είμαστε υποχρεωμένοι
να αντλούμε και πάλι και πάλι
και η αφήγηση δεν έχει τέλος

*

Μεταφυσικές άγκυρες:

η ταφόπλακα δεν κάνει αργίες
ο κόσμος μας είναι έτσι:
ο θάνατος άλλα αναστήματα
τα γκρεμίζει
και άλλα τα απογειώνει
λέγεται αυτό ανάκτηση σταυρού
ή γκρεμοτσακίσματα
Ανέφικτο το πάν όμως η ελπίδα το βλέπει

*

ΚΛΩΣΤΡΑ

Στήνω κλωστή κλώθω κλωστή
να την περάσει ο ήλιος
Ρίχνω βηλάρι χρώματα
να γίνει το φεγγάρι
Άσπρο χαλίκι το πετώ
νύχτα μες στο πηγάδι
Και τα όνομά σου θ ακουστεί
να μου το πεί ο αντίλαλος
Κι όσα του κόσμου φανερά
να τα γυρίζει πίσω

Εγώ νερό εγώ ψωμί
εγώ και μαξιλάρι
Εγώ δροσιά στα χείλη σου
χαρά στην αγκαλιά σου
Και στα στενά περάσματα
η βεργολυγισιά σου
Στο δράμα αυτό ένας θεός
κλαίει πίσω από μάτια αγγέλων

Στης αβύσσου το σιδερένιο χάρτη
Βάλλε σημάδι την αυταπάτη

*

Πυρουργός ονείρων

Η νεκροκεφαλή του
έλαμπε σαν αστέρι
Ασκεπής στην οργή
του ουρανού
γυμνός στο ανελέητο
του ήλιου
όσο αν υστερώ
τη λήθη αν καθυστερώ
γιά ένα λεπτό
μέσα στην περιφέρεια
του καιρού
κρατώ ένα νόημα
στου ανθρώπου το γύρο
Ποιότητες μιάς στιγμής
να λαμπυρίζουν
σ ένα ποτάμι βάσανα