ΑΝΑΚΤΗΣΗ

Ήλιος στα μεσούρανα της ασπραγκαθιάς

Σαν λαβωμένος ήλιος
σαν ματωμένος ήλιος
Μα πώς να γειάνει και το φώς
Όταν μας το στερεί ο σοφός
Ή όταν πολύ το ρίχνει
στου ανθρώπου την ομίχλη
Κι όλα του φαίνονται ζαβά
κι αρχίζει και παραμιλά

Ένας λόγος που κλαψουρίζει
Δεν το αξίζει να προφέρεται
Όπως ένας λόγος ακατανόητος
Χρωστάει να σωπαίνει
Το αληθινό έργο έχει τη δύναμη
Να αλλάζει κάτω από το φώς του
Βλέμματα πράγματα καταστάσεις
Έχει τη δύναμη να παρασύρει μές στη ζωή
Είναι ρεύμα ζωής
Ο άνθρωπος είναι πλάσμα γκρεμού πλάθεται με γκρεμό

*
personare

Η μυθολογία απέδειξε
αληθινά τα καμώματά της
Στις Μυκήνες
στην Τροία
Το άπαν της
Στο πρόσωπο
του Αγαμέμνονα
χρυσή μάσκα
Άστραψε σαν ήλιος
στο κτύπημα της σκαπάνης
Οι καρδιές των κοριτσιών
σκίρτησαν
Φωτεινή σπίθα από χρυσάφι
ήχησε μουσικά στ αυτιά
Σαν μυστικό
της γόνιμης δημιουργίας
Ξεθαμμένη προσωπίδα
καρναβάλι του θανάτου

*

Μυστική αγωνία που κάνει
να τρεμίζει τη χορδή της ψυχής
Απόκρυφα όργανα
μουσική απελπισμού
φέρνει το ρίγος της ελεγείας
τονίζει την ερημιά

Έτσι που το φέρνει η βροχή
Έτσι που το παίρνει σπαραγμός
Έτσι που κρένει σταλαγμός

Δεν είναι από κλάματα
είναι από σταλάματα

Νερένια φλογέρα
βρυσούλα της Παλιόχωρας
με αέρινα δάχτυλα στόμα

*

Συνομήλικοι της ευθύνης
μπαίνουμε μες στην ύπαρξη
Μπαίνουμε στο χρόνο του είναι
Με χείλη που γεύτηκαν έρωτα φωτιά

Έμπειροι σηκώνουμε
πανιά συνολικής σημασίας

Και οφείλει να περάσει
της ιστορίας τη ματαιότη
Και οφείλει να περάσει
της ιστορίας το μονοπάτι

*

Ανάκτηση γκρεμού

Όλος ο κότσυφας έγινε νύχτα
όλο το τραγούδι μια σιωπή
το όνειρο έγειρε πλευρό
και τώρα πλέει κόντρα καιρό
μέσα στης θάλασσας τα δίχτυα
και ορθώνεται σαν μουσική
της κάθε μέρας χρόνo
της κάθε νύχτας πόνο
από την αυγή να παίρνεις θρόνo
για των ματιών τον πανικό και μόνο
βαθιά στο κακό βυθίζω τα δάχτυλα
μέσα σ αυτή την εξάντληση
είμαστε υποχρεωμένοι
να αντλούμε και πάλι και πάλι
και η αφήγηση δεν έχει τέλος

*

Μεταφυσικές άγκυρες:

η ταφόπλακα δεν κάνει αργίες
ο κόσμος μας είναι έτσι:
ο θάνατος άλλα αναστήματα
τα γκρεμίζει
και άλλα τα απογειώνει
λέγεται αυτό ανάκτηση σταυρού
ή γκρεμοτσακίσματα
Ανέφικτο το πάν όμως η ελπίδα το βλέπει

*

ΚΛΩΣΤΡΑ

Στήνω κλωστή κλώθω κλωστή
να την περάσει ο ήλιος
Ρίχνω βηλάρι χρώματα
να γίνει το φεγγάρι
Άσπρο χαλίκι το πετώ
νύχτα μες στο πηγάδι
Και τα όνομά σου θ ακουστεί
να μου το πεί ο αντίλαλος
Κι όσα του κόσμου φανερά
να τα γυρίζει πίσω

Εγώ νερό εγώ ψωμί
εγώ και μαξιλάρι
Εγώ δροσιά στα χείλη σου
χαρά στην αγκαλιά σου
Και στα στενά περάσματα
η βεργολυγισιά σου
Στο δράμα αυτό ένας θεός
κλαίει πίσω από μάτια αγγέλων

Στης αβύσσου το σιδερένιο χάρτη
Βάλλε σημάδι την αυταπάτη

*

Πυρουργός ονείρων

Η νεκροκεφαλή του
έλαμπε σαν αστέρι
Ασκεπής στην οργή
του ουρανού
γυμνός στο ανελέητο
του ήλιου
όσο αν υστερώ
τη λήθη αν καθυστερώ
γιά ένα λεπτό
μέσα στην περιφέρεια
του καιρού
κρατώ ένα νόημα
στου ανθρώπου το γύρο
Ποιότητες μιάς στιγμής
να λαμπυρίζουν
σ ένα ποτάμι βάσανα

Advertisements