Νεκρομάντης Κρόνος

Δαγκώνω χρόνο-
κοκάλωσαν στα δόντια οι λέξεις

Έχω ό,τι κράτησα
Τώρα που έχασα τα μαλλιά μου
Θάχω φωτοστέφανο τη σκιά σου
Κι ακόμα: Δε θα κοκκινίζω
ως τις ρίζες των μαλλιών από ντροπή
Κάνω το ξεβαμμένο ράσο μου
Καθρέφτη για νέες αμαρτίες
Που οι παλιές ξεβάψανε
Έχω ό,τι κράτησα: Μια καρδιά
Που χτυπά τα κάγκελα του κλουβιού να δραπετεύσει
Κάνω τις αισθήσεις να δραπετεύσουν Όλες!
Πολιτεία βίου
Ξέρω καλά με τραβάει η ευθύνη της ζωής
από τα τσαμαλίκια
όπως η Αθηνά τον Αχιλλέα
μη παραφέρομαι προς τις απαιτήσεις
τους όρους της επίταξης

Αφόρητες εικόνες
Δυνάμωση των μυών του ματιού
γιά ν ανοίξει στην όραση
των σύγχρονων μεταβαλλόμενων τοπίων
Δίκτυα κόμποι σταθμοί σταθμά επισταθμίες
Στο γίγνεσθαι της σύγχρονης τέχνης
το να παίζεις τη διαμόρφωσή της είναι υπόθεση για μελέτη
τη δύναμη που εκπέμπει ο καλλιτέχνης
που κοίταξε την ύπαρξη βαθιά με μάτια από τέχνη
γιατί άν είναι μύστης
είναι μέγας θεωρός του εμπράγματου της τέχνης
συνδιαμορφώνοντας και την εποχή
Στους νέους τούτους ναούς
οι προσευχές μας έχουν το χαρακτήρα εκείνο
που ενώνει ενθάδε και επέκεινα
Το ιερό ξανακερδίζεται
Εικαστικές σπουδές για να δυναμώνω τους μύες της όρασης
Εικαστικές διαδρομές και χαράξεις στο βλέμμα
από επίθεση της εικόνας στον αμφιβληστροειδή
Μόλις που βλέπω το τοπίο με αττική φωτοχυσία
πάνω στις όψεις των κτιρίων
κομμάτι Αθήνας του 21ου που θα την αλλάξει ραγδαία
Σ αυτό το χάσμα σ αυτή την πόλη
όπου το απόλυτο δυναμώνει
φασματικές αναλύσεις
γιά να ξαναβρούνε τα φαντάσματα
την ηρεμία τους κι η φαντασία το στόχο της
-Βεράντα από μάρμαρο
κι όλη η θάλασσα στο μπαλκόνι σου

Μενού καρδιά
αναλαμβάνω το χρόνο
παίρνω πάνω μου το νυν και αεί
με δυναμό καρδιά με νου
Όλες οι πηγές αναβλύζουν από χάσματα
μέσα στα οποία όμως τα νερά καθαρίζουν
η κοίτη αν μας αφορά είναι δική μας υπόθεση τι θα αρδεύσουν
Θα ξαναχτίσουμε καλλιεργώντας και ποτίζοντας
φυτεύοντας και ελπίζοντας
Τα νερά δεν μας εγκατέλειψαν ούτε η δίψα
Από τη χαραμάδα φωτός μέσα του
– το χάραμα του θεού στην ψυχή του τον σταμάτησε-
δεν περνά σε στολισμό του κόσμου
Με το χρόνο που μπήκε εντός του
δεν ανοίγεται στη ζωή που διψά για ιστορία.
Κρατά τη δίψα στο επέκεινα και απαξιοί το εντεύθεν
δεν κάνει τον εαυτό του κρίκο φωτός
αυτενεργό της αναπλάσεως
ζωή του πνεύματος μέσα στη ζωή.
Η ανιδιοτέλειά του εκεί σταματά
και ανακόπτεται η ορμή του ποιήματος
οπότε δεν κυρώνει με δικό του βίο και πολιτεία
πολιτεία βίου έτσι που η μη έγνοια της
σκοτείνιασε τον ορίζοντα του δικού μας ανθρώπου
ο οποίος αποστράφηκε τον ενεργό άνθρωπο της ιστορίας
και η ιστορία μας έπεσε μαζί του
αφού ατόνησε η θεμέλια διάθεση προς το έργο της
Χορός στο χωριό Χρόνος
Μπήκαμε ολόκληροι στο χρόνο της σιωπής
σιωπή που χτίσαμε που δοθήκαμε.
Αυτό είναι το τελικό δώρο προς τους δωρολήπτες
σιωπή για τη συνέχεια
Σιωπηλά διαβαίνει το νόημα
σαν το φτερούγισμα που κάνουν τα πουλιά
ανάμεσα σε καλοκλαδεμένο δέντρο
μη σκιάζεσαι να χαλάσει η χωρίστρα σου έφηβη μνήμη
τώρα πας για το τελικό σχήμα
που δεν το δίνουν οι ιερείς αλλά το ίδιο το χέρι του θεού

Πώς βρίσκεις τη φλέβα:
Ανάμεσα σε απόκρυφους στίχους
η ανύπαρκτή λέξη λάμπει στο κενό

Φύση σε υπερκάλυψη να φώσκουν άστρα
ήλιος χρυσό φλουρί στου ουρανού τη γάστρα
Όταν πέφτει σκοτάδι στη γή πρέπει να αποφασίσουμε με ποιό όνομα θα μας φωνάζουν.

Advertisements