ΠΡΟΣΧΩΣΕΙΣ

Μπαίνω σε τούτο το γραφτό όπως σε ξωτικό ξωκλήσι, που μνημείο ταπεινού άγιου είναι, έξοδος θανάτου. Μικρογλυπτική σε φίλντισι, λεπτούργημα σταγόνας που με τη σμίλη της αόρατη έχτισε στο θαύμα. Όσο θαυμασμό τον υπερακοντίζει το δέος των εικόνων και των μεταφορών που φωλιάζουν στις γραμμές ακριβοδίκαιες δόσεις νοήματος που αφήνουν στην ανάγνωση το δικαίωμα έκτασης, το […]

Το μακάριο κενό

Όταν έκαιγα ψηφιδωτό καημό όταν στερέωνα φώτα των ανεπίδεκτων γυμνάσματα/ οι κορυφές ενώνουν όσα βαθιά τους διχάζονται γίνονται ένα πυραμίδας απώτατα έγκατα. Φέρω τη νύχτα μέσα μου κοιμίζω άστρα τα νανουρίζω σε ουράνιας νύχτας δίχτυ ψάρια φωτεινά σκίζουν το κύμα. Όλο αυτό τρόπο άλλο να συσταθεί δεν έχει πλέκεται λαβύρινθος μέσα σε λαβύρινθο του αλλιώς […]

ANASES

1. Η εποχή μας από μιαν απόσταση. Το μοιραίο των μοιραίων. Στάχτη στους πέντε ανέμους της Μεσογείου. Η diva σχεδιάζει τη σχεδία της. Χάνει το άσμα, χάνει τις αγάπες , χάνεται: Έχω τόση πίκρα αβάσταχτη, δε βρίσκω πάτημα. Εκείνο που η τραγική επίγνωση δομεί ως κατάρα των θεών, είναι κατάρα ψυχής, μια κατάρα που στις […]