Το μακάριο κενό

Όταν έκαιγα ψηφιδωτό καημό
όταν στερέωνα φώτα
των ανεπίδεκτων γυμνάσματα/ οι κορυφές ενώνουν
όσα βαθιά τους διχάζονται
γίνονται ένα πυραμίδας απώτατα έγκατα.
Φέρω τη νύχτα μέσα μου κοιμίζω άστρα
τα νανουρίζω σε ουράνιας νύχτας δίχτυ
ψάρια φωτεινά σκίζουν το κύμα.
Όλο αυτό τρόπο άλλο να συσταθεί δεν έχει
πλέκεται λαβύρινθος μέσα σε λαβύρινθο
του αλλιώς νάματα εφελκύουν αδιάλειπτα
ξανά το απόξενο να συχνάσει.
Γιά μένα το φίδι ξοδεύονται τόσοι ουρανοί
καρρέ όνειρα στου καμπύλου τα διάχωρα;

Advertisements