ΠΡΟΣΧΩΣΕΙΣ

Μπαίνω σε τούτο το γραφτό όπως σε ξωτικό ξωκλήσι, που μνημείο ταπεινού άγιου είναι, έξοδος θανάτου. Μικρογλυπτική σε φίλντισι, λεπτούργημα σταγόνας που με τη σμίλη της αόρατη έχτισε στο θαύμα. Όσο θαυμασμό τον υπερακοντίζει το δέος των εικόνων και των μεταφορών που φωλιάζουν στις γραμμές ακριβοδίκαιες δόσεις νοήματος που αφήνουν στην ανάγνωση το δικαίωμα έκτασης, το ποίημα δρα με μοχλούς προς τη σημασία, εκλύει ενέργεια στο μετά της ανάγνωσης, αναστοιχειώνεται κινώντας τη φαντασία ξυπνώντας νου. Μεταγγίζοντας.

Αυγό σε άσπρη πλάκα: Σ’ αυτή την εικόνα περιέχεται όλη η ιστορία της παλαιάς και σήμερα ημιέρημης κοινότητας.

Η μάνα η παλιά έλεγε: Τα βάζω δίπλα δίπλα αυτά τα γλαστράκια, για να ζηλέψουν, να λαιμαργήσουν και ν’ ανθίσουν κι αυτά. Ξέρεις τα λουλούδια ζηλεύονται κι ανταγωνιζόμενα ανθίζουν πιο πλούσια. Κρατώ στον κόρφο μικρή συλλογή από άνθια γκρεμών, μπας και με πάρει καμιά φωτογραφία το φλας της μνήμης που εκτοξεύει.

Και εδώ κρύβει δηλ. Και στον τίτλο. Είναι σα να λέει, θα σας πω απ’ όσα είδα όσα κρατάει απόμακρη φωτογραφία, τη συγκίνηση του εγκαύματος θα την κρύψω βαθιά κάτω από γάζες. Θα κρύψω και ομορφιά και αλήθεια, θα τυλίξω πυκνά το κουβάρι συντέμνοντας για την ένταση.

Εκεί που εγώ κοίταζα σα χαμένος το χιλιόμματο κοπάδι ο Β. έκανε μεταμόσχευση τα μάτια τους και είδε. Με τη μνήμη του ορυκτού. Άστραψαν τα σμαράγδια στο λευκό του κάμπο.

Σα χάπι. Τυλιγμένο την όστια για να ενεργήσει το πικρό, ιαματικά κι αγνώστως. Ο κρυφός του ρυθμός, η κρυφή αρμονία φέγγει από μέσα από το βάθος. Ω, και να βρέχει λέει στο ΜεγαΠαράσκευο της μνήμης να ξεδιψάνε οι πέρα σκιές της όχθης που δε βλέπουμε απ’ όπου πετονιές κι αγκίστρια αόρατα, αγκιστρώνουν το λαρύγγι.

«Πίνεις χιονόνερο και σου τρυπά το κόκαλο»

Κρύβει τον πυρετό

«Η παγωνιά φέρνει μιαν άρρωστη, μια στυφή δίψα «(σελ. 29).

Μας ανασύρει με φράσεις προς το νόημα. Έκλυση ενέργειας.Τσουλπί στην Τείρια: δίχτυ άπειρο κι αόρατο μας πιάνει άσφαλτα της μοίρας. Γυρνώ το φίλμ ανάστροφα της μνήμης την ταινία. Δώσε μου μνήμη εκείνα τα χέρια που αποξεχασμένα στήνουν κονταρίτσες και ψαχουλεύουν για κοτσύφι. Να δω τη σπασμένη χρυσή σαΐτα στη ράχη του λίγκα που τρέχει να κρυφτεί κι ο πόνος του σε απόμερη κρυψώνα.Έλα παγίδα λόγε, εικόνων παγετέ, αποχιόνισε το τοπίο Αποχιονιστή κατάρας.Αισθηματική ανάλυση όπως λιώνει το παγάκι σε ρακοπότηρο κρυστάλλινο: παγίδες φωτός.

Έγκαυμα είναι εδώ η μνήμη στους μέσα θόλους του Ασκληπιείου η Σίβυλλα μυρώνει στόματα: Το πορτραίτο μας, φορητοί πια, ξεριζωμένα βουνά, θερισμός όντων: ξεσπείρισμα χωριών. Αρχή διατήρησης του φωτός, δημοτικά σφαγεία θέρμη χιονιού, σάβανα θανάτου: μακελειό της ύπαρξης δε βλέπεις τα χαράγματα. Λευκός γρανίτης.

Ξεπαρθένεμα στις δημόσιες πέρα κινούνται καλαμιές και βούρλα λίμνης που σε αδειάζει ως τα γόνατα “μαχαιρώνουν το φαντάρο” αργκό στα σπίτια της “Νανάς”. Πονάνε τα κόκαλα φόρο που κατέβαλλε η εφηβεία, πρόγευμα στη χλόη επαρχιώτικο: θανάσιμη αισθηματική αγωγή.

Μικρό κόσμημα απέριττο λιτό στολίδι για όμορφους λαιμούς. Λόγο ρούχο κάθε μέρα και πιο νέο. Σιωπή ακουστή. Που χάσαμε νερό η έρημος κέρδισε σε άνωση ανωτέρου βαθμού της Νεκρής θάλασσας όπου το αβγό δε βυθίζεται.

Στροφές ελεύθερες όσο τα βουνά όσο οι χαράδρες, το ρυτιδιασμένο τοπίο δεν προδίνεται σε απόμακρη ψηλάφηση: φαίνονται τα χρόνια των βουνών;

Που και που κι απότομος γκρεμός που αναδείχνει το ύψος όπως εδώ (Μια πρ. Αισθ.) το χέρι ευγενικό προτείνει για τον πίσω κόσμο. Παγίδες χρόνου: Ποιός περνά τη βελόνα στις ραφές του κρανίου;

“Μάτια πόσα μάτια με κύκλωσαν;”

Η δωδεκάχρονη νεάνιδα της άνοιξης, παπαρούνα βυθών, φευγαλέα οπτασία του εποχούμενου Πήγασου, άσφαλτα ίχνη γκάζ εποχής: έχει κι η εποχή μια άνοιξη που αντέχει ένα βλεφάρισμα αμυδρά ακτινοβολεί τον αμφιβληστροειδή εσθήτα κεντητή αγροτέρα και αβροτέρα.Ο σύγχρονος κυνηγός στη φόρα του νταλικέρη, επιβήτορα της ασφάλτου, σφαλίζει τα μάτια, πως να δει; Τράβα καλέ μου άλυσσο – Ολυμπιόνικος της ερημιάς.

Κατάκαμπο γεφυράκι: εδώ, από δω για την Αχερουσία Παρότι ο Κωκκυτός το πρόδωσε επιμένει που είναι αρχαία πόρτα του νερού, αρραβώνας στο στυγερό νερό του στο κρύο δάχτυλο του θεοπόταμου.

Οι τάφοι του νερού -υγρός τάφος- πνιγμένος και αίνιγμα- Μια σκαλωσιά ν’ ανέβεις προς το ποίημα τέτοια που της αρμόζει. Ύστερα την αποσύρεις και εκείνο σε ξανακοιτά με πιο ξανθό βλέμμα. Σκάβω να βρω την αμαρτία, σε ποια βαθιά μεσάνυχτα υπάρχω; Να πάψουν οι κοπές των κοπαδιών. Αντίστροφο σάλπισμα Είναι η Κρίση Ποιμενικός καημός που η πόλη τρώει τα κοπάδια, Ποιμένα ανακάλεσε τα ποίμνια στην τάξη τους.

Το ζωντάνεμα της πέτρας. Αφωνία πόλης, υποψιασμένη βαθύτατα: Ποιος θα μας ξαναδώσει το όνομά μας Κύριε! Αφού τα πράγματα, τα όντα χάνονται ο Κύριος υπαγορεύει ανακάλεση, πέρασμα των ζωντανών από τη φύση τους την παναρχαία στην παραγωγική μονάδα. Ξέρουμε τώρα δά με ποιά υγιή αποτελέσματα αβάφτιστα. ΜΕΡΕΣ ΨΕΚΑΔΕΣ: Ειδοποίησε τα κύριε τα πετούμενα τα καημένα τον κόσμο της πληροφορικής. Η επανάστασή τους ξεκίνησε με το φιλμ του Χίτσκοκ: Τα πουλιά. Σε δηλητηριασμένο τόπο άνοιξη καιρό βρέχει δηλητηριασμένα. Η φύση μας ξαναχωνεύει. Το άγριο ξανακερδίζει την περιοχή του. Εκεί που χίλια χέρια έμπασαν τον άνθρωπο από τις πόρτες του χάους στη Γη, η γη ξαναστρογγυλεύει, το χυμένο αίμα χυμώνει τα άγρια, φυτά και όντα.

Η μεγάλη μεταφορά ανοίγει το χώρο στο χρόνο της μικρής κάνει το πλαίσιο για να αναχωρέσει ο κόσμος των μυστικών πραγμάτων στο άλλο τού κόσμου ένα καλλίτερο διάβασμά του. Μια αποκάλυψη νοήματος. Να πηδήξει έξω από το κουτί του όπως το γλυκό κουταλιού από το ράφι. Όσο  νερό κρατά το δίχτυ… Κοιτά πίσω από τη μάσκα του θεού, εκεί που κρύβει η γη πρόσωπο. Με τα ασυνήθη μάτια τυφλών εκεί στήνομαι στη Σχολή τυφλών για να δω: Όμηρος. Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων – τυφλών. Τότε που είχαμε όλοι την τύφλα μας. Έκανε τη διαδρομή και των βυθών και για λογαριασμό μας άντλησε απ’ το νερό μια στυφή δίψα. Με άκρα σύνεση περισυλλέγοντας ώστε έγκλειστη ενέργεια να εκλυθεί.

Και στην ανατομία διαπρέπει με περίσκεψη ώστε χειρουργεί στο κενό όπου δεν πιάνει χέρι “Με τη μέθοδο αυτή” τις νεογέννητες ορέξεις της επιστήμης τις κάνει γλυκό ύπνο, βάζει υποδόρια χυμό με σύριγγα ή κρυφό φυτίλι στον κανθό για να τραβά λάδι από λαδιά μάτια. Βρίσκει ρωγμή βράχου ν’ αποθέσει αβγό το έντομο, ποτίζει βαθιά με υποβλητικό τόνο φωνής αιφνίδιες εικόνες πλούσιες μεταφορές. Το σίγουρο χέρι που στράγγιξε στυφό νερό στήνοντας πλάκες ηθών ως παγίδες :πουλιών, ήχων, φωτός, νερού, μνήμης, θανάτων, φωτιάς.

Όταν περπατάμε τις σελίδες του ποιήματος το ποίημα ανασταίνεται μέσα μας, το όνειρο παύει να είναι απλά όνειρο γίνεται όραμα μοίρα.
___________________________________________
Πορτραίτο από φωτογραφία βουνού

Φωτογραφία τραβηγμένη σε απόσταση
Καθώς φωτογραφίζουν μακρυνό βουνό
όπου δεν διακρίνεται άν τρέχουν νερά
Άν κοπάδια κι αγρίμια το βόσκουν.
Μόνο οι διαστάσεις χρωματισμένες
αχνογάλανες.

Κάτι σαν θολωτό κρεββάτι που νοσηλεύει εγκαύματα

*

Οστά μνήμης

Θυμούμαι τη γριά στο σπίτι της Νανάς.Δεν μας έβλεπε.
Έβλεπε μόνον που έβρεχε στη λίμνη.
Πίσω απ’ την πόρτα μαχαιρώναν το φαντάρο.Εκείνη
κάπνιζε.
Σαν βασανισμένη νυχτερίδα που έτυχε να δω και στο
τέλος της βάλανε τσιγάρο.Το τραβούσε με βαθειές ρου-
φηξιές ώσπου να γεμίσει το αερόστατο.Πάνω απ’ τα
χέρια να υψωθεί.

*

Αστός χάροντας

Έριξε το πυκνό δίχτυ των δρόμων
στα ιχθυοτροφεία των πόλεων
Τ’ άλογό του άλλαξε με χιλιάρα
δεν υπάρχει πιά λόγος να μένει στα διάσελλα

Στις σκοτεινές γωνιές του Κ.Α.Τ. τριγυρίζει
φουμέρνοντας άφιλτρο
νοήματα αλλάζοντας με τους νοσοκόμους
Κλεφτά παίρνει κάποιον ύπνο
ακοομπώντας σε μπόγους λερωμένων σεντονιών

Πού οι καιροί
όταν έριχνε στα καπούλια ωριοπλόκαμες νέες
Οι μάνες που σέρνονταν ως το έβγα του χωριού
εισπνέοντας τον κουρνιαχτό του καλπασμού

Τώρα με τις χημειοθεραπείες και τα τέτοια
χάνουν οι νέοι τις περούκες
στον ίλιγγο της ταχύτητας
Κι άλλοι νέοι
μεταφέρουν στις παλάμες τους το πρόσωπο
-όλο μιά χούφτα συντριμμένο κάτοπτρο-

*

Αρχαία ηχογράφηση

Ξύπνησε και βρήκε τη φτέρνα του κέρινη.ίδιο το μέτω-
πό του.Ρίγισε σαν φυλλοβόλο που ανεβάζει κίτρινο στα
φύλλα.Επί πλέον παρατήρησε τις χαρακιές στο μέτω-
πό του.Φάνταζε κέρινη μήτρα δίσκου που δέχεται την
πρώτη εγγραφή.Ανέτρεξε στην περασμένη νύχτα ό-
που ψυχανεμίζονταν μουσική παρά ήχος διαρκής.Τέτοιον
ήχο συρριστικό που μόνον παράγουν οι παλιές ηχογρα-
φήσεις.

Αυτές οι ανεκτίμητες ηχογραφήσεις .Οι μόνες που επα-
γίδευσαν τον ήχο του χρόνου.Και τον ακούμε σήμερα ν’
αναπαράγεται,περίπου σαν να καίγονται ελαιόριζες.Ή
σαν χτένι σε αγοραστά μαλλιά.Ή τριβή χαλικιού των
εκβολών όπου το ρεύμα ωθεί στο πέλαγος και το κύμα
το απωθεί.

Μέσα σ’ αυτόν τον ήχο ο θάνατος είναι εύκολα αναγνω-
ρίσιμος.
Είναι κάτι σαν νυχιά απάνω στις γραμμώσεις όπου η
βελόνη σκοντάφτει,παλλινδρομεί.Και ατελείωτα επα-
ναλαμβάνεται…

*
Τοξωτά γεφύρια του Πίνδου
και τ’ Ασπροπόταμου

1
Το νερό από χιόνι δεν είναι τρυφερό
Ώς το κόκκαλο σπαράζει τη γη
Σπυρί χώμα δεν απομένει να θολώσει
Ετούτα τα στοιχειά δένονται
με πέτρινους αρραβώνες

2
Ποιός εννοεί άν το γεφύρι απόμεινε
σώμα αγκυλωμένο
δίπλα σε μοντέρνες γεφυροσκευές;

3
Στα Κρεμαστά νικήθηκε ο Αχελώος
Του νεκρού τα δάχτυλα πάγωσαν
τυλιγμένα στ’ ακούρδιστα τόξα του

*
Συνέβη πρόσφατα

Είναι σπάνιο να συναντήσεις σε περίπατο νεκρό πουλί.
Συνέβη στην Ήπειρο πρόσφατα.Ένα ελάχιστο πουλί
πεσμένο με τη ράχη στο μονοπάτι.Οι φτερούγες σφιγμέ-
νες επάνω του,συμμαζεμένα τα ποδαράκια στο στήθος
όπως θα εύρισκε η αυγή άνθρωπον που αποκοιμήθηκε
στο χιόνι.Έτσι με παγωμένη την προσπάθεια των χε-
ριών να συμμαζεύουν του σακκακιού τα πέττα.
Ακέραιο και μπαγιάτικο σώμα.Οι αγριόγατες δεν το
έθιξαν.

Από μόνα τους τα ασήμαντα πλάσματα τοποθετούνται
στην ανάραχη στάση.Θυμούμαι τα ψάρια όπου τη στι-
γμή της έκρηξης μόνη φροντίδα έχουν να στρέψουν και
να δείξουν το λευκό.Άς έρθει κατόπιν ο θάνατος.Να
βοσκήσει όπως το ορνίθι σε χιονισμένο κήπο.

Την επόμενη άνοιξη εβάδισα τα ίδια μέρη.Δεν συνάντη-
σα ίχνη από το μικρό λείψανο παρά τρείς κλώνους σίκα-
λης που ανέμιζαν.
Υποπτεύθηκα ότι αυτοί οι σπόροι είχαν το φυτοφάρ-
μακο.

*

Θάνατος σπιτιού στην Ήπειρο

Άλλα σπίτια είναι καράβια
τραβηγμένα στη στεριά
Τούτο το σπίτι είναι κιβωτός.
Απ’ την καταπακτή τ’ ουρανού
ένας ένας οι πρόγονοι πήδηξαν στη γης
Ώς το στήθος βύθισαν στο χώμα
Υστερνά φύγαν τα πουλιά
ανυψώνοντας τις ξόβεργες και τα κλουβιά τους

Τα είδη της νυχτερίδας και της κουκουβάγιας
δεν εννοούν να φύγουν
Κάποιες νύχτες ακούγεται ποδοβολητό
Ξαναμμένες ανάσες,ανεμίζουν κερωμένα σεντόνια
Βουλιάζουν τα πατώματα

Στο Ζαγόρι άνεμος ορνιθόφτερος
στροβιλίζει την κρύα στάχτη
ασθμαίνουν τα σπίτια
πλανταγμένα γκρεμίζουν τα στέρνα τους

Παράξενα όντα τα σπίτια
κανείς δεν γνωρίζει που κρύβουν την καρδιά
ούτε άλλο ακαριαίο σημείο σφαγής

Το σπίτι στην Ήπειρο
πεθαίνει βασανισμένο
ωσάν μοσχάρι από χασάπη ατζαμή.
Όπου ποτίσει το αίμα φυτρώνουν αγριοσυκιές.

*

Αναμνήσεις από τη Σχολή Τυφλών

Ως τυφλός επισκεπτόμουν τη Σχολή με εύλογη συμπά-
θεια.χαιρόμουν τα παιδιά καθώς έπαιζαν τη μπάλα με
το κουδουνάκι.Οι μεγαλύτεροι παίζαμε με σημαδεμένη
τράπουλα κι όταν έστρεφαν προς το μέρος μου έκρυβα
τα φύλλα.

Ό,τι με πλήγωνε σε κείνες τις συναναστροφές ήταν η
σχεδόν αξεπέραστη ενοχή μου να τους παρατηρώ στα
μάτια. Με κατείχε η αίσθηση ότι έχουν αποχτημένη
ικανότητα να βλέπουν από την πληγή.Κι εγώ απέναντι
απ’ την πληγή να έχω μόνον αισθητική περιέργεια.Κι
αυτό να το βλέπουν! Ύποπτα και φευγαλέα αποκόμισα
τις παρακάτω εντυπώσεις. Λ. χ. τα μάια του Κώστα
ελλειπτικά και νεφελωμένα.θυμάμαι τον Χρήστο που
έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε.όταν έφτανε σε κο-
ρώνες ύψωνε το ανοιχτό του μάτι.Τότε ευχετήριο νόμι-
σμα ασήμιζε στο βυθό ,ελαφρώς οξειδωμένο.άλλα μά-
τια λες ήταν ένθετα από πολύτιμες πέτρες.με τις κρυ-
σταλλώσεις,τα σχέδια και τα νερά,τυλιγμένα απ’ τις
φλογώσεις των μικρών φλεβών όσα είχαν προριστεί να
γίνουν μενεξεδιά και κατόπιν πλάστηκαν από ροζ quartz
κι από αμέθυστο.Κι όσα προορίζονταν να πρασινίσουν
και κατόπιν σμιλεύτηκαν σε αμαζωνίτη.μα τα περισσό-
τερα,θυμούμαι,ήταν από ήλεκτρο.Έβλέπα φανερά το
αρχαίο φως απολιθωμένο στο πέτρωμα.τα βλέφαρα
του Γεράσιμου που διαρκώς ανοιγόκλειναν.Τα έχω ε-
μπρός μου σαν εκείνα τα πουλιά που αισθάνονται άν-
θρωπο πλησίον και ξυπνούν με τα ράμφη πηγμένα στο
χώμα.Μάτια,πόσα μάτια με κυκλώσαν.Συλλογή οστρά-
κων που δείχνουν νεκρά.Όμως στο σκοτάδι αναδεύο-
νατι.μετακινούνται χιλιοστά.Ανοίγουν ανεπαίσθητα
και βόσκουν. Οπωσδήποτε έχουν τραύμα.Γιά να το
απομονώσουν εκκρίνουν μάργαρο και μεταπλάθουν
τον βολβό σε λευκό μαργαριτάρι.

Περίπου αυτά απέμειναν απ’ τη Σχολή την εποχή που
έπασχα από βαρειά πρεσβυωπία:Να μη βλέπω τα βου-
νά.

*

Μιά εκδοχή γιά την κρίση

Κύριε των Δυνάμεων.συλλογίζομαι με ποιούς ήχους θα
ξυπνήσεις τον ύπνο της πέτρας.Μήτε σάλπιγγες αρ-
κούν.Μήτε έκρηξη πυρηνική.μήτε της μέλισσας ο βόμ-
βος.Μήτε του βρέφους ο πλαταγισμός σ’ άψυχο στή-
θος.Η πέτρα στρογγυλεύεται και κλείνει.
Οχυρώνεται με πέτρα.Φράζει της ακοής τους δρόμους.

Θα προτιμήσεις το φθινόπωρο υποθέτω.Το χώμα γί-
νεται αφράτο από βροχές.Από δύσοσμους βολβούς δια-
μορφώνονται κυκλάμινα.Οργώνει ο ζευγάς το μέτωπό
του.Τότε ο θάνατος γίνεται φιλικός.Σχεδόν κατοικίδιο
που συνοδεύει στους περίπατους.Ο ήλιος δεν βασι-
λεύει αλλά φιάλη αίματος γίνεται και στάζει σε ρηχές
αρτηρίες.

Υποθέτω με μουσική τη Συντέλεια.καθώς εγείρονται
αποδημητικά από ηλεκτρικές κιθάρες ,μεγεθύνονται με
ενισχυτές οι παλμοί των χορδών.και θα κρίνεις τη μνή-
μη των όντων.Άν το χαλίκι της οικοδομής θυμάται την
ακροποταμιά.άν διατηρεί υγρασία απ’ τη νεροσυρμή
που το εστρογγύλεψε.
Ευγνωμονούμε.Όχι γιά τη ζωή μα γιά τον θάνατο που
μας δίνεις.
Έτσι αντικρύζουμε τα πράγματα με την τρυφερή έντα-
ση του αποχωρισμού.
ευχαριστούμε γι’ αυτό το βαθύ πηγάδι.που πριν μας
καταπιεί,μας καθρεφτίζει.

*
Τα πλάσματα του βυθού θα με εγκαταλείψουν.Οδεύ-
οντας στο αμετάκλητο ραντεβού του Ωκεανού από διό-
δους απίθανες κάμπων και βουνών.
Οι απογονοί των θα με αναζητήσουν όπως το χέλι επι-
στρέφει το δρόμο των γεννητόρων διαβαίνοντας,ει δυ-
νατόν,από το ίδιο αγκάθι και την ίδια πέτρα.

Ώρες της Δύσης η φύση γεωγραφείται στην αμετάβλη-
τη μορφή.Τότε το χέλι ανοίγει μάτια.Παραβάλλει το
αρχαίο φιλμ στο τοπίο και με ακρίβεια διευθύνεται στό
σκοτάδι.

Επειδή ο θάνατος συμβαίνει έξω απ’ τη φανερή του
ώρα.Συνήθως πριν.Αλλά και μετά.Υπάρχουν αρχαίοι
νεκροί που δεν επιτρέπουν ακόμη να θρηνήσεις.Τρι-
γυρνούν με το αγκίστρι στα σαγόνια και τη σπασμένη
πετονιά.

Ποιμένα!Συγχώρεσε τα οικόσιτα.Ενώ στη χούφτα σου
τα θρέφεις αδιάκριτα δαγκώνουν τα δάχτυλα.Κι εκείνα
πάλι υπακούουν στο μαύλισμά Σου.Έστω κι άν έχουν
διαφύγει με το μαχαίρι στο λαιμό.

Από την παλάμη της ευλογίας Σου κάθε σούρουπο άς
σκορπίζεται η σκόνη από τσιμέντο.Διαμιάς επισκευ-
άζονται κάστρα.Αποκαθίστανται αυλές.Επανέρ-
χεται η πρώτη μορφή.έτσι τα πλάσματα του βυθού θα
βρίσκουν το δρόμο του γυρισμού.

_______________________________________

ΓΚΟΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Ο Βασίλης Γκουρογιάννης γεννήθηκε το 1951 στο χωριό Γρανίτσα Ιωαννίνων. Φοίτησε στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης.
Από το 1977 είναι δικηγόρος στην Αθήνα. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1985 με την ποιητική συλλογή Από φωτογραφία βουνού,
η οποία κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του περιοδικού ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ. Το 1987 κυκλοφόρησε η ποιητική σύνθεση
Σχόλια σε ποίηση από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ. Από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ κυκλοφόρησαν το 1990 τα αφηγήματα
Διηγήσεις παραφυσικών φαινομένων, το 1992 το μυθιστόρημα Το ασημόχορτο ανθίζει, το 1995 η ποιητική σύνθεση Μήδεια,
μια αιρετική εκδοχή του γνωστού μύθου, και το 1999 το μυθιστόρημα Ο θίασος των Αθηναίων, το οποίο μεταφράστηκε στα ιταλικά.
_____________

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ Στο:» από φωτογραφία βουνού»

Ο Βασ.Γκουρογιάννης(Γρανίτσα ιωαννίνων,1951)εμφανίζεται στον ποιητικό λόγο με αρετές ενός ώριμου ,ψύχραιμου
κι ευρηματικού δημιουργού.Ώριμου,γιατί η θεματογραφία του μας μεταφέρει σε κρίσιμες περιοχές της ψυχικής γεωγραφίας
.Ψύχραιμου γιατί παρ’ όλη την βιωματική σχέση με τα αντικείμενα , η στάση και το κλίμα του ποιητικού του προσώπου
προκύπτει μόνο από την μετρημένη χρήση των μέσων του και την μελετημένη απόσταση από το’Μεγεθος» και τη σημασία των θεμάτων του.
Ο ήρεμος αφηγηματικός λόγος ,λιτός,ευρηματικά τολμηρός δρά με σπάνια εμβέλεια χάρις το πλήθος των κοιτασματικών αποθεμάτων του.

__________________________________________________________________________________

ΞΕΦΩΤΟ “ΣΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ”

Χρειάζεται μεγάλο μαλάκωμα ψυχής για να γίνει κανείς συγγραφέας, γιατί για να γίνει ποιητής πρέπει πρώτα να πεθάνει και τότε ίσως. Σε τούτη τη ζωή λίγοι το πέτυχαν, ελάχιστοι. Και μάλιστα οι ποιητές του συρμού σε βάθος χρόνου χάνουν το φωτοστέφανο και άλλοι άφαντοι, αδόξαστοι τον κερδίζουν χρόνια μετά όπως ο Κάλβος: Οι μεγάλοι συνομιλούν από τόσο ψηλές κορφές που χρειάζονται Ιμαλάια για να συνομιλήσει το έργο τους. Βρίσκουν όμως πολλούς αναγνώστες σε βάθος χρόνου, γιατί ο χρόνος της ιστορίας είναι δικός τους όσο ο χρόνος της ζωής τούς ήταν ξένος. Υπάρχουν οι συγχρονικοί της μόδας και υπάρχουν οι διαχρονικοί, οι αιώνιοι: Όμηροι φωτός που η φωνή τους περνά τις χιλιετίες σαν μέρες, γι’ αυτό αργεί η μικρή μέρα να τους καταλάβει: Χέλντερλιν, Κήτς, Ντίκινσον, και ο δικός μας Σαραντάρης, θα τους βρει μπροστά η Ελλάδα προσεχώς. Κοίτα.Το Δάντη τον κέρδισε ο Βοκκάκιος, αλλά μετά τι; Από κάρβουνο διαμάντι.

*

Ενάργεια απαιτεί ο λόγος και η φράση οπότε, όταν η τέχνη στοχεύει κάθαρση.. Οδηγητικές αρχές της τέχνης. Μόνιμο στοιχείο της τέχνης μέσα στην αλλαγή. Αισθητική και διαφθορά της στον αισθητισμό. Το κρύβεσθαι (επικάλυψη) και ξεσκέπασμα. Ανάσυρση καλύμματος και τράβηγμα της κουρτίνας που σκεπάζει τους εφτά ουρανούς όπου έστησε τη νεοπλατωνική κλίμακα ο Δάντης προς την Κόλαση, τον Παράδεισο, το Εμπυρείο, με στωϊκότητα , λίγο κυνισμό, φόλα στον υπερ σκεπτικισμό, ξεφεύγοντας τον εφεκτισμό.

*

ΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ

Ανάδειξη νέου αιτήματος προς ενοποιητική ματιά και στροφή στον έσω άνθρωπο. Ο νέος άνθρωπος υποκείμενο του χρόνου δοσμένος στο παν. Το περίσσευμα του νοήματος που μας βγάζει από την εσωτερική και την εξωτερική εντροπία σε ανάταξη νοήματος. Πλαταίνοντας αναπλαστικά την πλάση δια της πλοκής .

*

Ημερολόγια κατά την ανάγνωση

(Με μηνύτορες  αετούς τα βουνά ταξιδεύουν  νόημα, μέγας όρνις το σύμβολο του πνεύματος των βουνών). Συγγραφέας γίνεσαι αφού δοθείς επί χρόνια σε τουλάχιστο οχτάωρη συγγραφική επίδοση και αφού ξεσκονίσεις πλήθος γραφείς απ’ έξω και ανακατωτά ,εφαπτόμενα τούτα με της ζωής τους γύρους ωριμάζοντας, ξεφλουδίζοντας και αλλάζοντας πονεμένα δέρματα ενηλικιώσεως μέσα στις γραφές ώσπου να γίνεις ύφος. (Κατηγορίες αισθητικές: Ωραίο, υπέροχο, χαρακτηριστική ομορφιά, υψηλό, χαριτωμένο, άσχημο). Δεν είναι οι μεταφορές που θα σε σώσουν. Δεν είναι ο μύθος αν βρεθεί. Είναι ο δικός σου τρόπος πώς θα τον πας βαθιά στο πλαίσιο με αναπλαισίωση. Κατεργασία σε βαθύ κάτεργο με κόπο κι άλλο κόπο, δεύτερες, τρίτες, πολλοστές γραφές ακάματες. Αγώνας με τη γλώσσα, τη βαθιά έμπνευση, το βαθύ δούλεμα (Από το α της λήθης στο ω του Ωραίου, κυκλικά).

*

ΣΤΟΝ ΚΑΛΥΚΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Δεν περιμένεις να σε βρει το έργο, πας εσύ να το βρεις περνώντας από Σαχαλίνη και Πετραία Αραβία. (Ανάληψη ευθύνης εαυτού) ΣΥΝΘΕΣΗ. Δένεις το τέλος με την αρχή, ισορροπείς τα αντίρροπα με ισοσταθμίες. Ανανοητικά.

Όταν τα νεοελληνικά γράμματα δεν μπόρεσαν να δώσουν μέχρι τώρα μυθιστόρημα από έλλειμμα σε μύθο, επειδή δε βρήκαμε το μύθο μας, θα πει πως ο μύθος είναι το μεγάλο μας μυστήριο. Θα πει πως η ατοπία μας συνεχίζεται. Κι ύστερα έχουμε την αμετρία μας, είμαστε ασύμμετροι.

Δεν έχουμε κίονα αναφοράς και νήμα στάθμης. Αστάθμητοι και στο χρόνο. Σε λίγο το νόμισμά μας θα συμβολίζεται με της Ευρώπης το λείο δίχαλο, το αγριοκάστανο, τον αχινό των βουνών. Κι όμως οι μικρές χώρες έχουν πρωταρχική ανάγκη για λογοτεχνική πατρίδα. Που ταξιδεύουμε;

*

Η ποιητική οίκηση του κόσμου με αιχμή νέας τεχνολογίας στο δόρυ του νέου χρόνου. Αναπολιτισμός ( Όπως τον προανήγγειλαν τα κινήματα των τελευταίων αιώνων) .Ελευθέρωση φυλών και φύλων, οι γενιές με ταχύτητα τολμούν την προσφορά και δίνουν τη σκυτάλη ώστε προάγονται νέες συνθήκες διαρκώς με παράδοση νοήματος που αποκλήθηκε εκμοντερνισμός. Νέα μοντέλα ανακαλύπτονται με κινήματα παντός είδους που προτάσσουν το συμπέρασμά τους. Παντός είδους δρόμοι και χρόνοι δένουν ενοποιητικά τον πλανήτη. Είναι όλα τούτα αρμονία και ποίηση, δένουν τις αντιθέσεις με δύναμη όσο έλκει ο ήλιος, με χώνεμα.

Και για τούτο η ποίηση κάνει άλμα. Ο αρχαίος, Πλάτων, Ηράκλειτος, Αριστοτέλης, Τραγικοί, έχει το μύθο της αιώνιας επιστροφής, ο αιώνας πηγή  χρόνου (κινητή εικόνα της αιωνιότητας), και την χώραν.

Ο μεσαιωνικός πρόγονος έχει το στατικό αιώνα του παραδείσου και τον οικουμενισμό του ως μετοχή του απείρου τετελεσμένου μυστηρίου (το γράφω και με μπουκώνουν τα λιβάνια).

Ο νεωτερισμός μας, αντλεί από τη διαρκή έκρηξη επιστήμης εφαρμοσμένης και τεχνολογικής εύρεσης, από μια ποσοτική μοίρα που τρέπει τις ποσότητες σε ποιότητες δια της συνεχούς και διαρκούς αλλαγής. Κορωνίς δηλ., κορνίζα θέτει το χρόνο, η ιστορία εκτινάσσεται γίνεται υπέργεια διαστηματική, διαστημική με άλματα χρόνου με ασυνέχειες. Κομμάτια χρόνου αυτονομούνται έτσι που μιλάμε με νόημα για δεκαετίες ή ακόμη προγραμματίζουμε με τετραετίες ή με στόχους χρονικού ορίζοντα π.χ. 2011.

*

Κόβουμε χρόνο , χτίζουμε σαν σε τελάρο με κερήθρες εμπλουτίζουμε κυψέλες όπου μελισσοκομείται ηδύτης βίου. Ο βίος ελευθέρωσε το νου από το ενοχικό των προπατόρων, η σωματικότητα αξιώνεται, τα ήθη χαλαρώνουν, η ακαμψία των σωμάτων κερδίζεται τρέπεται σε ελαστικότητα, πλαστικότητα, οι ψυχές γίνονται ευλύγιστες, το πνεύμα λεπτότερο, ο θεός του έρωτα ευνοεί το απροσποίητο δόσιμο ή λαχτάρα ευδοκιμεί προάγει λευτερωμένο το αίσθημα, προκρίνεται η χαρά της ζωής χωρίς υπολογισμό, η ζωή γίνεται αντιληπτή ως ταξίδι σε οίκο όπου γης και σε λίγο εκτός της.

*

Διεύρυνση με διερεύνηση των κύκλιων επών, σε μια επικαμπύλια δίωξη της κατανόησης με μέτρο τις καμπύλες του χρόνου,μετοχή του απείρου,ο ποιητής θα φιλοσοφήσει για να ικανωθεί.

ΚΑΤΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ (Η γλώσσα μεσολαβεί τον κόσμο , τον εννοεί ,κάνει τις σημασίες), στην αιώνια ροή μετακινείται και το κενό; Που πήγε το χθες; Που πήγε ο τόπος; Εκτός χρόνου… Είναι ζητήματα που υπόκεινται; Πως ανοίξαμε τον κόσμο; (Να γίνουμε υποκείμενα του χρόνου…) Τι θα ήταν ο κόσμος χωρίς το φατίζειν; Μήπως η γλώσσα ανοίγει και κλείνει τον κόσμο στον κόσμο. Ποιοι είναι το ριζικό σύστημα της γλώσσας στην άρριζη πορεία μας. Δεν είναι το τελείωμα, το τέλειο έργο της γλώσσας που δρομολογεί την καταγωγή της; Από το νεύμα στη γλώσσα ή από το αριστούργημα προς εκείνη και έμπαλιν. Στο σπόρο βλέπουμε το άνθος ή το ένα ανατρέχει στο άλλο; Η τέχνη του φυτού με διάδραση βλέπει άσφαλτα.

*

Τι είναι αυτό: η γλώσσα, Τι είναι αυτό: ο λόγος, Τι είναι αυτό: κλαδιά του είναι. Ομολογία: Ιστόρηση.

Λόγος: λέγειν – λέξη, αιτία – σκοπός – στόχος, λογισμός – στοχασμός, λογιστική, αριθμητικός λόγος, κλάσμα, διαίρεση, μέρος του όλου, της μονάδας, τι λογής, διαλεκτική, διαλέγω, διαλέγομαι – διάσκεψις, συλλογισμός – σύλλογος – συλλεκτικά.

Αιτία: Γιατί να υπάρχει ο κόσμος; Υπάρχει ο κόσμος, διαλέγω το δρόμο του όντος.

Υπάρχει το Υπάρχειν

*

Οι μεγάλες διαδρομές του πνεύματος και η επιδρομή του, κάνουμε από την εκδημία του , επιδημία του στο κέντρο της ζωής, ζωή του πνεύματος, ζωογόνηση του πιο ζωντανού.

Τι σε μέλλει; θα πει συγχρονισμένοι στραμμένο στο μέλλον μπαίνουμε αδιάκοπα στο μέλλον το αρχέγονο.

Δε θέλω να πω πως η χειροτεχνία δεν έχει δικαιώματα σε ένα κόσμο βιομηχανίας, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά αφού έχεις όπως το λες το τζαμί σου, πες τον αμανέ σου κι αλλιώς. Ξανακοίταξέ τον και δες πως κατεβάζει στον πιστό το θρησκευτικό λόγο από ψηλά με υποβολή,σωματοψυχικές επιφυλακές για αποτροπή της καθήλωσης.

Όμως δεν αρκεί, παρά το γεγονός πως δεν είμαστε αρμόδιοι να διδάξουμε τρίλιες τον κορυδαλλό.

*

Είναι μοίρα σου η γραφή; Βάλλε της αίμα στην καρδιά για να πάλλει το μυστήριο. Βάλλε τις μούσες στο μυαλό για να ακουστεί η μυστική μουσική της ψυχής. Από την οξύτητα των λίθων λείανση των λεπτών οργάνων, ακούς το θόρυβο του κόσμου στο ένα μήλο, βάζεις το επιτευγμένο ωραίο υψηλό να διαβάσει το κατώτερο. Δεν είναι το πρώτο σκαλί που διαβάζει το ύστατο, αλλά αντίθετα από το τέλος κάνεις κρίση της αρχής. Από κει που η χάρις της ανοιχτής ματιάς ανοίγει στο νόημα τους κύκλους της οράσεως, όπως σηκώνει ο αετός τη χελώνα στα νύχια του, κοιτάμε από χελώνας ή από αετού; Συνομιλίες με τα Ιμαλάια ακούγοντας το θρόισμα λεπτής λεύκας σοφία ασημένιας κεφαλής όπως την ανέβασαν οι ρυτίδες με πλουτισμό χρόνου. Συγκέντρωση, συμπύκνωση, συγκεκριμμενοποίηση.

*

Επεξεργασία συλλήψεων για να μπορεί να τα νοιώσει μια αρρενωπή καρδιά, να την υψώσει η τέρψη να της δίνει ανάστημα και ανάσα.

Σπήλαιο ή Γή στραμμένο προς τα έξω, κυρτό σπήλαιο ακτινοβολημένο. Πέφτουμε στον κόσμο φορτωμένοι την κλεψύδρα μας μέσα στα όνειρα των θεών, σαν κλέφτες της φωτιάς στο καμίνι της ύπαρξης.

Τα κλαδιά συμπαρασύρουν και το δέντρο του είναι δεν το ξεριζώνουν όμως… Κανένας θάνατος δε θα τελειώσει με το είναι. Ο θάνατος είναι όπως το αθέατο της Σελήνης, βλέπουμε το μέρος της ζωής, να χάνεται να ξαναφέγγει. Η αορασία είναι απροσμάχητη. Χάση, φέξη

Ποιο είναι το ψαχνό; Και γιατί δεν το οικειοποιείται η φράση να το κάνει έκφραση; (Η ηρεμία είναι δείγμα δύναμης). Αν ήθελε να ανοίξει το χώρο γύρω από μια καλοπετυχημένη μεταφορά, να πλέξει την ύφανση στην αύρα της με βυθομέτρηση στα συμφραζόμενά της ήθελε πετύχει την ψυχή του κειμένου. Όμως αργεί, ληθαργεί. Η σφεντόνα του είναι σε μπλοκή κι ο ίδιος όλο καλές προθέσεις.

*

Δεν αφήνει τα ύδατα να κυκλώσουν το νόημα σε αέναη ροή, δεν τέμνεται ο χωρικός του ορίζοντας με το πολυάστυ, δεν συγχωρεί αρμονικά πλεξίματα, συνηχήσεις ρυθμών και τόνων, και το γλωσσίδι της καμπάνας κοροϊδεύει την απάθεια, την παθητικότητα που ρέπει στο λογοτεχνισμό, δέσμιος του αισθητικισμού.

Ξέφυγα κατά πολύ από το ίδιον έδαφος, δεν είναι σ’ αυτή τη σύγκριση κάτι που θα τ’ αντέξει. Συγκρίνω ουρανοξύστη με αχυροκάλυβο; Άπαγε. (Αν και κάνει καλή άρμοση). Πως μοιάζει; Παραληρών τόνος. Αν εκτείνω αυτό που θέλει να πει και δεν μπορεί είναι τούτο: Μεγαλοπιάνομαι χωρίς να έχω εννοήσει. Λέει κάπου: “χαμηλοτάβανες κουβέντες” αυτό είναι. Όμως γιατί; Γιατί αφού πήρε οδηγό από μιας αρχής το δημιουργό του “Άξιον εστί” δε στάθηκε με τόλμη στη βαθύτερη μελέτη του έργου του;

Πτωχαλαζών!

*

ΑΝΑΤΑΞΗ – ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ με το κατακτημένο βήμα, πειθαρχία σκέψης.

Τι πίστεψε;

Το εξής: Αφού είμαι οπαδός του μου δίνεται ουρανόπεμπτο το χρίσμα και δε χρειάζεται δουλειά.

Έλα όμως που η χάρη είναι υπόθεση του ταπεινού. Ενώ εδώ η στάση αλαζονεύεται και εξοστρακίζει την προσπάθεια, τη μελέτη, τον κόπο, οικειοποίηση του μηδαμινού με μόχθο.

Για να κατεβάσεις ουρανό θα λιώσεις παντελόνια διαβάζοντας γράφοντας σβήνοντας ξαναγράφοντας… κι όπως δηλώνει ο Ελύτης εξαγοράζοντας αλήθεια με θάνατο. (Άκουσα λίγο από Ελύτη δε λέει τίποτα, θέλει η οικείωση βαθιές μελέτες…)

Βουνά γλωσσικό υλικό για λίγο μετάλλευμα.

*

Πιστεύει στην παρθενογένεση;

Ναι υπάρχουν οι πηγαίοι, και ποτέ οι καλλίτεροι συγγραφείς δεν ήταν ακαδημαϊκοί. Όμως πέρα από συνταγές το έργο πώς θα ήταν έργο χωρίς δουλειά; Χωρίς μαθητεία μαστοριά, χωρίς θεωρία πράξεως;

Όλοι οι μεγάλοι καλούν τους διανοητές στην ερμηνεία του έργου τους. Είναι ωφέλιμη προ πάντων για τους ίδιους τους δημιουργούς και οξύνουν τη ματιά τους. (Ερμανέων χατίζει, η ποίησις μου λέει ο Πίνδαρος – Καλούσε σε ερμηνεία τους διανοητές του καιρού του.)

Αν δεχτούμε τούτη τη γραφή σαν προσπάθεια εξομολόγησης με επιείκεια θα κρίνουμε τα αυτοεκφραστικά της μοτίβα. Την κίνησή της και την προσπάθεια να γίνει συγκίνηση. Τι πετυχαίνει, που αποτυχαίνει.

*

Είναι αποτυχία; Όχι. (Κατά τον τρόπο που είμαστε η αποτυχία μας). Ίδια η πτώση του Παπαδιαμάντη στην απόπειρά του προς το κοινωνικό μυθιστόρημα τη φόνισσα. Δεν πέτυχε το μύθο μας σκόνταψε μαζί με τη νεοελληνική ηθογραφία. Ήταν και είναι το όριό μας. (Η φόνισσα είναι η γυναίκα της Ζάκυνθος στη Σκιάθο!) Για να αστοχήσεις πρέπει να βάλλεις και να βάλεις στόχο, και να τοξεύσεις καθ’ υπερβολή τότε μπορεί να στοχεύσεις αλλά η καρακάξα μπορεί να έχει πετάξει…

Τι θέλω και παραβάλλω τα μέγιστα στα ελάσσονα; Θέλω να δείξω την περσόνα μας στην κρυψώνα της . Εκεί που η απόπειρα πρωτογεννιέται, στα πρωταρχικά σκοντάμματα. Σπουδάζοντας αυτό το λίγο για να βγεί το έσχατο νόημα της γραφής, του συγγράφειν. Κριτική αποτίμηση στις κρίσιμες μάζες του πειράματος. Να δούμε τη χημεία μας. Να δούμε με ποιούς καταλύτες αντιδρούν τα υλικά της ανασύνδεσης με νήμα νοήματος μηνύσεις νοήματος.

*

ΣΤΟΧΟΣ:

Κι όμως φτάνω στην ώρα που θα βάλλω τους οδηγούς απέναντι, αντικριστά να συνδιαλεγούν και να συνδιαλλάξω μαζί τους νόημα. Υγρασία σημασίας ώστε να διαβρώσει τα άσκοπα και να μείνει το χρυσάφι.

ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΗ: Το κατανοείν τους είναι μια απαλλαγή από προλήψεις και προκαταλήψεις για να πάνε βαθιά σε ένα ιστορικό στόχο, με όλα τα συμφραζόμενα και με τη ζωή τους, συγγράφονται με το υπάρχον συν-κινούμενοι. Αίτημα καιρού και συγ-χρονισμού. Ιστορούν με ιστορικότητα, η γραφή τους είναι ένα παρακολούθημα στοχασμού με μέτρο τη φωτιά που κάνει και τη ζωή τους διάφανη παρουσία σε πόλεμο με το σκότος, το σκοτωμό. Κόβει το ξυράφι του νου τους νόημα και χρόνο.

*

Αμφίβραχυς (υ-υ) ρυθμός. Να τον ακοντίζει χρόνος. Να τον πλησιάζει ο τόνος στην ωδή. Να μελωδεί η φράση. Να εμφανίζεται στη βραχεία περίφραξη η μακρύτητα της πνοής ώστε να της χορηγείται συναίνεση και εμπνοή. Καλλιεργητική διάθεση.“Φευγάτε φίδια, φευγάτε γκουσταρίτσες

γιατί έρχεται του Ευαγγελισμού με τα σπαθιά στα χέρια”.

ΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ: Με υλικό την αϋλότητα του χρόνου υπάρχουν ιστορικά. Αναπηδά, σκιρτά, πτοείται εαυτός και κόσμος. Στολίζει η σκέψη τους το βήμα, βηματοδοτούν νου με καρδιά. Έχει ένα συναισθηματικό τόνο ο ρυθμός της γραφής. Διανεύουν με μέτρο τη συμμετρία με κορνίζα το χρόνο ώστε να βαθαίνει η μορφή το περιεχόμενο νόημα, γράφουν όλο και καλλίτερα από ανάγκη διαφάνειας όσο που να γίνουν φως.

*

Φώτες στο καμίνι της ύπαρξης πλησιάζοντες το κάρβουνο στη φωτιά. (Ο χρόνος της κορνίζας πρέπει να είναι ο δικός μας χρόνος) Αποφενακισμός της μόδας για να φανεί το συγκαιρινό βήμα και ανάπτυξη του στοχαστικού ποιήματος.

Ελπισμός που εγείρει το ενύπνιό μας σε αντοχή υλικών στο φάσιμο του ονείρου της ζωής, όνειρο σκιάς, με τον άνεμο του θεού: θεοφάνεια ξέφωτου. Σωφρονείν. Πρόκειται για τη φωτιά του νου.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ο ποιητής δεν κατηγορεί, κατανοεί γιατί ζει σε μια πιο ανοιχτή συνθήκη, γιατί πέρα από την έγνοια της τέρψης έχει μια πιο μεγάλη έγνοια: εξαγγέλλει την ιστορική πορεία της προσεχούς κοινωνίας. Ο Όμηρος εξαγγέλλει την πόλη κράτος, ο Αισχύλος αποκαλύπτει τον τραγικό πολίτη συμβουλεύοντας ειρήνη και συγκράτηση επικαλούμενος το Συμβούλιο των θεών στον Άρειο Πάγο. Καταγγέλλει το συμψηφισμό των εγκλημάτων και διδάσκει τη διάκρισή τους γκρεμίζοντας τις Ερινύες (=θεσμός ανταπόδοσης, αντεκδίκησης) προάγει τις Ευμενίδες, εγκαθιστά δημόσια δίκη (που συγχωρούν, εξαγνίζουν το μίασμα) βάζει τον άνθρωπο στην Πολιτεία, το θεσμό της Δικαιοσύνης.

*

Εξαγγελία του διανοητή: ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ του δαρβινισμού προς τη συμβιωτική ειρήνευση, βάθη σύμπαντος, βάθη νου. (Τα δεδομένα του σύμπαντος υστερούν κατά πολύ ως προς τα δεδομένα των διαδικασιών του εγκεφάλου). Φέξε μου και γλίστρησα. Σπίρτα σβησμένα στα βοριά βορειοδυτικά της σήψης. Τα λυδικά ρολόγια δε μετρούν το χρόνο τον αποκαλύπτουν τήκουν τον πάγο των κλεψύδρων, εντρυφούν στο νόημα κάτω από τα μάτια του θανάτου αψηφώντας τον.

Εκσυγχρονίζουν τον πλανήτη κυκλοφορώντας το νόημα και χαρτογραφώντας το σύμπαν πέραν των ουρανών στοχεύοντας την καρδιά της φωτιάς του κερδίζοντας κι άλλο φως.

Υλικό ονείρων κάτω από το αδιανόητο. Όξυνση έμπνευσης. Λιωμένος πάγος στο ρακοπότηρο. Σπίρτο στον πάγο. Ψυχές αποψυγμένες στη διακινδύνευση με μέτρο το θάνατο, ακμή ζωής, για να κόβει νόημα που το ζει. Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Με ποιους θα πας; Μ’ αυτούς που αγαπάς.

Τι βλέπω;

*

Βλέπω με ποιο νόημα είμαστε χτισμένοι. Και τι θα ξύσουμε από τη σκουριά που σκεπάζει τις πλάκες των ηθών. Με ποια ψυχή έρχεται ο ξενιτεμένος να γιορτάσει τα συντάξιμα χρόνια του στη γη του. Με ποιο όνειρο έφυγε και ποιο όνειρο (οι αρχαίες τρίαινες: 1) Όμηρος, Πίνδαρος, Σαπφώ 2) Πλάτων, Αριστοτέλης, Πλωτίνος, 3)Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης) έμεινε σαν παράδεισος στην ψυχή του: κέρδισε ασημένιο στεφάνι σοφίας και πείρας; Βάζω στο νου μου τους καλλίτερους που τους μαλάκωσε η ζωή. Τριγυρίζω το νόημα που θα λάβει ο αναπολιτισμός της οικοτοπίας στην ερημιά. Τι κέρδισε το άγριο και πως με το δικτυακό τόπο θα συνομιλήσει ο νέος άνθρωπος μορφώνοντας παγκοσμιότητα.

Με ποια ποίηση βουνών θα στενάξει τη βουβή του πλήξη για να εκπλαγεί στο γενναίο νέο κόσμο χωρίς να συντριβεί στις νέες συμπληγάδες, τις κλεισούρες του ώστε να στρέψει σε ανοίγματα προς την αίγλη της ανάστροφης χρυσής διπλής κούπας της Κερέντσας;

*

Μετράει για χάρη μας ο Αχέροντας τους πελάτες της Αχερουσίας: χρόνο από αθανασία και θάνατο σε πλουτώνια αμπάρια με το αθάνατο νερό του. Ημερολόγια χτίζω για να μας ημερώσουν φέρνοντάς μας στο φως της μέρας: Αχέρων αυτοκλεψύδρα που μετράει χωρίς να το ζητήσει κανείς, δωρητής νερού, ποτό για τα μποστάνια μας, ποτιστής παρά τη στάση μας στις ποτίστρες των μπαρ.

Ηλύσια πεδία ποτίζει, κηπάκια αθανασίας. “Βρέχουμε τσίπουρα τον ουρανίσκο, μια σε χάνω μια σε βρίσκω, λοξοκοιτώντας τον ήρωα στο Δρίσκο, η λαχτάρα μας αψηφά το ρίσκο”.

Αυτοσύστατοι. Υποκείμενοι του νοήματος, αφού το παραλάβαμε το κάνουμε ευθύνη, ακοίμητοι φρουροί υδάσπιδες, φωτάσπιδες συλλογιστοί στο δόρυ μας. Λαμπαδηφορία πνεύματος με σπουδή χρόνου.

*

ΩΡΑ να δειχτεί, να αυτοδειχτεί στη φανέρωση έργου, στη δημοκρατία του: Από το ΛΙΓΚΑΣ…(χρόνος από πάγο παλαιόκαινου) Α. Ζωτικό πεζό σκόνταμμα, Β. Ζωτικό (Η ερημία μυστήριας Ξένης). Και να έχεις υπόψη σου πως από όλο το έργο το ποιητικό του Παλαμά – το κριτικό του έργο είναι αλλιώς – έμεινε και διαβάζεται μόνο η “Φοινικιά”. (Και φαντάσου ο Καραγάτσης τον θεωρούσε τον πιο μεγάλο μας ποιητή – το αναφέρω επειδή είναι πρόσφατη γνώμη, του ’60, όταν ο Καβάφης, ο Σικελιανός μεσουρανούσαν). Ο δε Σολωμός αποκήρυξε τον Εθνικό του Ύμνο και άλλα. Η συγγραφή είναι ακριβή και μυστήρια υπόθεση. Αν σ’ ενδιαφέρει τι εννοώ κοίτα το εξής βιβλιαράκι: “Φωτογραφία βουνού” Β. Γκουρογιάννη. Μόνο μ’ αυτό -κι έχει κι άλλα έργα – ο συγγραφέας τούτος από τη Γρανίτσα των Ιωαννίνων πέρασε στην αθανασία… χωρίς στόμφο, χωρίς ποιητικότητα. Όμως! Όλο το ποίημα περνά στον αναγνώστη, τον εγείρει, τον παλεύει, τον μυεί στην ύπαρξη -τον κάνει πρόσωπο-.

*

Πάνω από το μνήμα, αντλείς σαν από λίκνο τη μνήμη των σκιών. Αφού καταλήγεις εδώ ήδη πατάς σε μια πολύ παλιά αλήθεια ειπωμένη. Αυτό που ήρθε εδώ ως τέλος όφειλε να ήταν η αρχή σου. Γιατί είμαστε αρχάριοι του σύμπαντος που μας ζητά ευθύς από τον εαυτό μας το καλλίτερο, το επικινδυνότερο, το αθωώτατον. Στην απομάκρυνση των ουρανών και των ουρανίων η ψυχή κάνει αύξον χάσμα για να χωρέσει το αχώρητο, το πλατύτερο των ουρανών όπου ελέγχει και το ουράνιο της σχάσης.

Αυτό που δεν δύει ποτέ πως να του ξεφύγεις;

Ρίχνεις σκιά ή φως; Φωτιζόμαστε από τις σκιές τους /και των πραγμάτων. Οι ποιητές δεν είναι παρά ερμηνείς των θεών, από κάποιο άδυτο φθέγγονται, ανεβασμένοι εκεί στο βυθό στο τριπόδι της Μούσας, (ο Χέλντερλιν αυτό το έκανε πίστη του, μ’ αυτή την έννοια εικόνισε, συμβόλισε τον κεραυνό έμπνευση και προσπάθησε να τον πιάσει με το χέρι του τυλίγοντας τον στο τραγούδι του. Αυτό τον έκαψε. Η υπερβολή –υποφορά εγγύτητας.

Ανοίγουν τις παλάμες τους ικεσία δέηση γράφει η μοίρα το γραφτό στις παλάμες του Ήλιου;

*

Περνούν τα κορίτσια σου στην παραλία σαν φως; Διάφανες επιδερμίδες, παγίδες φωτός τα μάτια τους; Ανοίγουν φτερά καθρεφτίζονται στο βυθό, ντάμα καρέ;

Παρακολούθημα της μεγάλης ψυχής που φέρει την παράδοσή μας μέχρι την ψυχή μας. Με μυρωμένο στόμα Σίβυλλας, εκείνη μαντεύει, εμείς εξηγούμαστε στις γραφές.

Γιατί να μη κοιτάξεις, στον ποιητή που λάτρεψες, βαθιές μεταφορές; « Κάτω στις μαργαρίτες τ’ αλωνάκια κάνουν τρελό χορό τα μελισσόπουλα». Σε τέτοια αλωνάκια έδωσε τη μάχη της έκφρασης αντίκρισε εκεί το Σολωμό που, αυτός, στο αλωνάκι του Μεσολογγίου αναστέναζε: « Δεν έχει ο κόσμος τόπο πιο ένδοξο από τούτο το αλωνάκι»και στην καρδιά του Ηρώο καρδιάς-μαγεμένος από Μπάιρον. Ήρθες στο αλώνι σου; Πως το δοξάζεις; Τι φωτοστέφανο έχει; Το έλαβα, το λάβωσα, λαβωματιά. Ήρθε να τα ντύσει το λευκό, όπου τα κοτσύφια, μελωδοί μοιρολογητές ψάλτες, κάθονται στη λευκή σελίδα, χωρίς να καταλάβεις πως έγινε αυτό. Είναι της έμπνευσης, όργανό της ήσουν.

*

ΜΕΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ (κατανόηση και Ερμηνεία) Παραινέσεις προς το αίνιγμα. Πιο κοντά στον εαυτό, σα να βάζεις φυτίλι στο λυχνάρι, που μ’ αυτό θα δεις τι σκιά ρίχνει, τι φως ο αναγνωρισμός. Η ηρωίδα μπορεί να διαστραφεί όπως το όπιο , ο χρόνος είναι η πρώτη ύλη της ιστορίας όπως το όπιο για την ηρωίνη.

Αρκεί να το αφηγηθείς, αρκεί να το ντύσεις έκφραση, γάζα στον πόνο, οξυζενέ και ιώδιο, ιώδη βατόμουρα από φράχτη είναι η πλοκή και η εμπλοκή με τα πράγματα. Προς αυτά τα πράγματα για να απεμπλακείς και να ξεμπλέξεις.

Στη συγγραφή υπονοείται τούτο: Νους, χέρι, γλώσσα, συνομολογούν στον αρχαίο δρόμο της γραφής στην καρδιά του υπάρχοντος. Ρίχνεις φως κλέβοντας νόημα στην υποφορά των πραγμάτων. Ανοίγεις τον κλειστό κόσμο των πραγμάτων στη σημασία. Νεύμα  αιωνιότητας προς το χρόνο σου ερμηνεύεις από την εμπνευσμένη σου στιγμή που εκρήγνυνται σε σημασία.

*

Νοηματοδότηση, κείμενο που θέλει να σταθεί ως έργο στη χαρά, τη δόξα του υπάρχοντος. Ζωή του πνεύματος με πνεύμα ζωής. Όπως μπάζει ο ήλιος ζωή, με ζέστη και φως. Αρχίζουμε απ’ την αρχή. Τι είναι η γραφή; Τι είναι άξιο προς καταγραφή; Πιο ψηλά είναι η συγγραφή.

ΟΣΟ ΦΑΡΜΑΚΙ αν εντοπίσεις στο γραπτό τούτο να ξέρεις πως τα γιατρικά είναι πικρά τυλιγμένα στην όστια, δέξου τα λοιπόν σαν αναβράζοντα δισκία, σα βιταμίνες. Γράφεις μια φράση; Η τέχνη λέει: δε γράφω ή λέω ότι σκέφτομαι, σκέφτομαι ότι γράφω. Κι αλλιώς: Κοιτώ την εικόνα της φράσης μια δεύτερη φορά προτού τη διατυπώσω γραπτώς. Λέγεται ετούτο δεύτερη σκέψη ή ανανόηση. Και στ’ αρχαία έχει αίτημα: Λόγον διδόναι. Το γυρίζεις ώρες και ώρες στο μυαλό ώσπου να το ρίξει η έμπνευση στη γλώσσα, ωστόσο εσύ έχεις έτοιμη από καιρό τη σκαλωσιά, για να αράξει η έκπληξη του ποιήματος… συντέμνοντας  για την ένταση, με επεξεργασία της εμπνοής.

*

Μελέτη μετά τέχνης και τέχνη μετά μελέτης. Διώκω ει και καταλάβω. Γράφω από τα μέσα μου μήπως και μ’ εννοήσω για να εκφραστώ. Είναι το πρώτο στάδιο κι ακολουθεί η δημιουργική γραφή, διαρκής κόπος, να εκστομίσεις την αλήθεια, την ανάσυρση από το λήθαργο νοήματος και σημασίας, με φαντασία και λόγο, … φορεύς της μνήμης. Πλέκεις κονταρίτσες, κάλτσες και μπλούζες να ντύσεις τη χειμωνιά, κάνοντας το χειμαδιό θέρετρο. Η πετυχημένη μεταφορά, αυτό το αδίδακτο σημάδι ευφυΐας, μεταμορφώνει το νόημα εκρηκτικά, κάνει χρέη νιτρογλυκερίνης στην καρδιά του κειμένου, διακριτική φαντασία, μικρό ποίημα που αναμοχλεύει τις καθιερωμένες εικόνες και στέλνει την εικόνα στα αστέρια απ’ όπου την ανασύρει. Το ποίημα κρίνεται από την είσοδό του, για να σε μπάσει στο άβατο του ναού του μεγαλοπρεπώς. Είναι η πόρτα του να μπεις να ιερουργηθείς και να ιερουργήσεις ως ιεροφάντης μπαστούνι. Οι ναοί μπορεί να είναι περίπτεροι και κάθε στοιχείο αρχιτεκτόνησης δεν είναι αδιάφορο, όλα ο ναός τα θέλει σμιλευμένα, ιχνογραφημένα, σχεδιασμένα, και προϋποθέτει πιστούς, ιερείς και θεούς.

*

Ο θεός του ποιητή ,-μάντεψε μούσα κι εγώ να προφητέψω ή και το άλλο πές με μάντη να σε πώ προφήτη- χορηγεί μαντεψιές για να προφητέψει ο τελευταίος τη μαντεία του πραγματικού. Κοινός τόπος όλα αυτά, όμως καλλίτερα μιλάς με νέο σκοπό,νεοσίγαλον, γνώρισμα της ποίησης είναι να ανανεώνει σε μορφή και περιεχόμενο και να ανεβάζει στην μετοχή των συμβόλων.

Ο Φ., μοιάζει να πίνει θυμαρίσιο γάλα, γάλα απ’ τήν παράδεισο, αρχίζει να βρίσκει τη φωνή του, αφού περνά στη σιωπή, αγωνιώντας, γυρνώντας τη μοναξιά στη μνήμη της αλήθειας, τη μελέτη αυτογνωσίας και θανάτου… Επειδή για να αξιολογήσεις ένα έργο πρέπει να το ακολουθήσεις στο δρόμο του, θα κάνω μια παράκαμψη…

Κυρίως όταν συγκρατά το παραληρόν σουρεαλίζον ύφος κι ανακαλύπτει τη μεταφορά, τη μυστική ανταύγεια των συγγενικών του πραγμάτων… όταν απαλείψει το κραυγαλέο,αφού παραιτηθεί από τον ξέφρενο και άπραγο λυρισμό και γαντζώσει στο ρηματικό πεζό τρόπο που δεν κραυγάζει δες είμαι ποίηση σκάβοντας πρόσωπα και πράγματα προς την ποιητική τους μετουσίωση θα βρει τον εαυτό του, την αλήθεια του, το ύφος.

*

Τα λογοτεχνίζοντα μπάζα της αγοράς δεν του αφήνουν ανάσα να πει τον πραγματικό κόσμο. Κατατρύχεται ακόμα από την ιδέα της λογοτεχνικής πιάτσας.Κι αυτό τον καταδένει να ανοιχτεί στο καταποντισμένο πλούτο, την περιουσία της ψυχής του. Συμβουλή:  δέσε τον πόνο με γάζα ομορφιά, βάστα κερήθρα μέλι, για τ’ άλλα μη σε μέλλει. Άνοιξε τη φράση σου στην παρατήρηση του κόσμου και στολίσου με αυτό το κόσμημα εργωδώς.Στον κόσμο του πνεύματος μοναξιά δεν υπάρχει, ο εσωτερικός άνθρωπος χωρεί το παν και ρίχνει ρίζες από τον πλούτο του όπου τόπος. Η ατοπία του είναι γεμάτη χρόνο μέλλοντος. Γειώσου για να κατεβάσεις τον κεραυνό στο εργαστήρι σου κι επωφελήσου από το νίτρο και τη ροή του, με θειάφι κεραύνιο στην αντιμόνια σχεδία σου. Ίσως αν κατεβάσεις τον υδράργυρο και πέσει ο ψηλός πυρετός του σώματος θα φουντώσει ο πυρετός του νου, θα ανάψει η έμπνευση ,θα φυτουργήσει ζωτικό καημό και έγκαυμα από θερμές κοιτίδες μνήμης ενεργούς.

(Κεραμοσκεπές

Θερμές κοιτίδες μνήμης

Το είναι λάμπει)

*

Μαρμαροβούνια

Στη Λίβινγκστόουν οι ζώσες πέτρες ξανακυλάνε ανάραχα. Είναι τα δικά μας μάρμαρα. Η τέχνη είναι ανάσα μούσας δεν κακοπιάνεται, κι επειδή την αγαπάς και τη λιμπίζεσαι άκου την στα τροπάρια της Μεγάλης Τρίτης κι ας έχει ο κόσμος κάθε μέρα πρωταπριλιά εσύ γιόρταζε Μάη στους ρεβιθανθούς, τα τρελά ερωτηματικά σε πρωινή δροσιά. Έρρωσο, εύ πράττειν!

Στην κονίστρα και δε θα σκονιστείς; Άνοιξε το ταμείο σου και μοίρασε τα υπάρχοντα που σώρευσες, μίλα το βαθύτερο πόνο κι όσο γίνεται με πιο χαμηλή φωνή, ανάσυρε το ταπεινό τίποτε, προς το φως. Βγάλε από τις σχισμές των βράχων το αρχέγονο του τόπου μίλησέ το. Άσε τη λαχτάρα να τα πει, πρόδοσέ τα, παράδωσέ τα, παραδόσου. Από το ποιόν μας προκύπτει ποίηση, χυμός παίδεψης,δίνουμε και μας περισσεύει, επειδή είμαστε αλάνια της ύπαρξης, ολόγυρα στη λίμνη του υδραργύρου σα χτυπά σαρανταδυο αλλά ξαναγεννιέσαι στην καλλίτερη στιγμή σου: Τα τσίπουρα. (Στου Τσιπουρά, θα λεγα). Ακόμα ένα ψυχωφελές τσιπουράκι πέρα απ’ τη μέθη νηφάλιος των ηπειρωτικών γραμμών στην πεντάγραμμη παλάμη του πλατανόφυλλου, υδαρές ιώδιο πληγών. Το ότι πιστεύει στην ποίηση καλόν. Καλό και που γράφει. Δεν τίθεται ζήτημα απόρριψης.

*

Όμως τίθεται ζήτημα επισημάνσεων, αποτίμησης, προσέγγισης, εντοπισμών. Είναι υπόθεση του “Ίωνα”, του “Φαίδρου”, και είναι ζήτημα επιγνώσεως,γνώση ως αρετή, σωφρονείν,είναι ζήτημα φρονιμάδας και φρονήσεως. Ποιο είναι το φρόνιμο, ποια πράξη μου θα είναι φρένων επίσκεψις; Στο πεδίο ορεινής πεδιάδας, παίζοντας και φρενάροντας με βουνά νοήματος στα πόδια σου.ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ “δεν πιάνεις το διάολο από την ουρά.ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ “Δε γαλουχείς νήπια. Του γενναίου νέου κόσμου η ρότα πιάνει τις φράσεις τρέχοντας με συμβιωτική δύναμη. Από την κονίστρα του κόσμου (παλαίστρα) στο φούρνο των ιδεών και των ηδονών. Ανασύνθεση… Και η ευθύνη θα σε πάει ίσια στα βαθύτερα των έργων. «Θα μάθουμε αυτό που είμαστε αν γίνουμε αυτό που ξέρουμε».Πλοκή του απλού όπως απλώνεται μια σταγόνα λάδι στη λευκή σελίδα σα να θέλει να κατακλύσει την επιφάνεια ενώ την πίνει το χαρτί.

*

Με απλωτές δαμάζοντας την αντίσταση των κυμάτων στις εμπνεύσεις, τις εμπνοές, την επιδημία νοήματος. Χαράσσοντας τη λευκή σελίδα σαν να οργώνεις πεζούλες. Το θέρος θά ρθει, επειδή το έλπισες οργώνοντας, κι ο καιρός θα σε ευνοήσει στο αλώνι σηκώνοντας άνεμο για να λιχνίσεις το χρυσαφένιο άχυρο, κοίτα στα πόδια σου σωρεύεται χρυσό σιτάρι. Κάνεις πρόσφορο και οι καρποί ευλογούνται: Χαρά από ύπαρξη, η φλόγα ωριμάζει το σταφύλι, η φλόγα μέσα στη ρώγα το κάνει κόκκινο, στρέψε παλάμες βγαίνει ο ήλιος πάντα νέος να τις φωτίσει να τις ζεστάνει, δεν είσαι μόνος είσαι ονειροπόλος του όλου, γύρω σου όλη η χάρη της γης. Προσευχήσου όπως οι παλιές μας μάνες: “εγώ στον ήλιο ορκίστηκα” μ’ αυτό τον όρκο ο Φοίβος θα σε οδηγήσει από τον έφηβο εαυτό στο εφύμνιο αφυπνίζοντας ομορφιά κι αλήθεια.

*

Ο χρόνος αναπάντεχα μπήκε από τις χαραμάδες και το άδειο δοχείο μας ιστορήθηκε στη συγκατάβασή μας στα ποντισμένα βάθη με πίεση και ποίηση. Τι άλλο να ζητήσεις τα έργα μας πρωτίστως είμαστε εμείς: το ποίημα μέσα μας. Μας διαπέρασε; Τότε ο ευλογημένος καιρός θα βρει τρόπο να γίνει καρπός, έργο. Άγουροι και ξινοί, ξενίζοντας τη φωτιά θα ωριμάσουμε κι όποια πουλάκια του θεού να χαρούν τσιμπολογώντας.

ΟΚΤΩΒΡΗΣ ’01 Έρρωσο!

1.Θα διστάσουμε να οικειοποιηθούμε τη μεγάλη λογοτεχνία; Τότε για ποιον γράφτηκε; Δεν εξαγγέλλει την εποχή μας; Ανασύνθεση.

2.Μέσα στο Γενάρη σε φτάνει ένα βιβλίο σαν τη «Φωτογραφία βουνού», και γιορτάζεις άνοιξη.

3.Οικοδομικό άσμα, τεχνολογικό τραγούδι, καλλιτεχνική έκρηξη, ιστορία, επιστήμες. Γεωπολιτικός και διαστημικός ορίζοντας, τάσεις εποχής, το παρεΐστικο κλίμα μπλοκάρει το χρόνο αφού αποκλείσει τους τρίτους… Επειδή το όνειρο είναι άυλο κι εύθραυστο, τρυφερό, σκάβεις στο μποστάνι, ποτίζεις και στήνεις βέργες να κρατήσει τις φασολιές ,τεχνική μαθητεία, σχέδιο για να χωρέσει το εύθραυστο. Με καρτερία, υπομονή, σμιλεύοντας βράχο ώσπου να κάνεις την επιτευγμένη μορφή: φτιάξτο.

__________________________________________________________________________________

Ζυμώσεις με το αζημίωτο

Όλοι οι ισμοί είναι προορισμένοι να ξεπεραστούν πριν εκπνεύσουν τα τριαντάχρονα της θλίψης Με ποιους θα πας; Μ’ αυτούς που αγαπάς.(Κι οι επαναστάσεις μόδα ήταν, ένας δρόμος παράλληλος της βιομηχανικής επανάστασης, η βιομηχανία ξεπεράστηκε και η αμηχανία των κοινωνιών. Σήμερα η τεχνολογία είναι αυτόματη η διαδικασία της αλλαγής της αυτοτραφής. Χαρακώματα: Αλλού ψωμίζεσαι κι αλλού ψωνίζεσαι).

Ποιος σε καταλαβαίνει πια; Η ψυχή αυξαίνει μαζί με τη γενιά της. Κι αν δεν ξέρει να παίξει μένει για πάντα ανήλικη. Έτσι το βρήκε να ζήσει σαν αποκάλυψη ιστορίας, Έτσι το βρήκε. Καθένας εποικεί το ποίημα που φτάνουν τα χέρια του. Έτσι είναι.

Ζυμώσεις με το αζημίωτο. Λύσιμο Αρμών. Ξαρματωθείτε (Είναι Πόλεμος). Εντοπίσεις: άμοιρος της εμπειρίας, του κόσμου της εργασίας, του επιχειρείν, θεωρητής. Ναι έλκεται μοναδικά όπως ο κόσμος εκείνος που ζητά το ανοιχτό… έλκεται μοναδικά από το αίτημα του καθαρού, του αμιγούς, συγχέοντας τη λάμψη του ποιήματος με τον πραγματικό κόσμο. Την παράσταση νοήματος με το μη επιδεχόμενο κατεργασία. (Πραγματικός κόσμος είναι το ποίημα επίσης).

*

Εκπλήσσει το πόσο απέχει από το να αναγνωρίσει την τραγική στιγμή… και το τι υποδύθηκε. Εκπλήσσει το μέγεθος της παρανόησης του ιδανισμού. Όμως λέει: Το έργο είναι μακρόπνοο κι όχι αναγκαστικό αλλά ιστορικό… Από τα αδιέξοδα μιας μοίρας δοτής, κεφάλια μέσα για να βγει. Πέρασα τις σελίδες αυτού του βιβλίου σαν φιλμ της μνήμης όπου παρέλασε η ζωή της νιότης μας, κι ήπια το παλιό της κρασί χωρίς να ξινίσω το μούτρο όπως τότε, τώρα.

Υπήρξε η φυγή μας. Υπήρξε. Σαν αποτοξίνωση. Σαν αλλαγή για άλλο αλκοολίκι. Η φωτιά ήταν αδιέξοδη. Σπουδάζοντας την Ελλάδα γιατί είναι ένα από τα μέρη του κόσμου όπου μια στιγμή της αλήθειας έλαμψε, κι αυτό δε σβήνει.

Παρασημείωση: 1. Η γλώσσα ξέρει πολλά γι’ αυτό το μέρος αλλά δεν έχει λόγια να τα πει,

2. Προσκύνημα στο τοπίο της γέννησης,

3. Ξέρω μόνο μια τρύπα, που αντίθετα με όλες τις τρύπες το άδειο της είναι πιο πλήρες κι απ’ το νόημα. Είναι όπως η ζωή που την παραμονεύει η τρύπα του τέλους, κι όμως αυτή η τρύπα δίνει νόημα. Η ζωή άρα παίρνει νόημα από το κενό της. Έτσι είμαστε μας γεμίζει το άδειο, άντληση μηδενός κάνουμε για ύπαρξη (δεν πιάνουν τα τσιγκέλια).

*

Ας πούμε ένα τσέρκι φλογισμένο δε στηρίζεται στο μηδέν του, περπατώντας τις αντιφάσεις, φαινομενικά,κυρτώσεις όπου σκιρτούμε εκπλησσόμενοι,πατάς σάπιο σανίδι και συνέρχεσαι.Η ζωή μπορεί να περπατά ορισμένως μόνο και μόνο όταν αναγνωρίζει το όριο, τις ακμές του κύβου της επειδή την κυβίζει  : θάνατος. Κιβούρια (Κιβωρίες) κύβοι και ζαριές πριν ζαρώσει ο χρόνος επί Καρσέλας.

ι) Υπάρχει φαινομενολογία τής αντίφασης. Περπατώ την ελευθερία πάνω στα κεφάλια των δούλων; (και το δικό μας δουλικό είναι)

ιι)Περπατώ το κλειστό μέσα στις σφαίρες που στρέφουν το κοίλο προς τα έξω,φυγόκεντρα με κλαδιά φηγός.

ιιι) Ανοίγω το ψαλίδι του χρόνου πέρα από τα όρια, τις τροχιές του χρόνου. Εκεί θα ήταν το χέρι του ψαλιδοχέρη.

Τι θέλω; Να προκύψει το ψαχνό χωρίς φόβο και πάθος ,η τραγωδία μας είναι άπαξ.

*

Πως να δω την ατολμία;

Από τη ρήση: Όπου συν δυο συντρεις κι εγώ ανάμεσά τους, ή είναι το τίμημα πράξεως που φιλείται;

Έτσι γεννιέται (γεννάται) το θάρρος.

Μπορεί όμως η επιλογή βίου να επανακάμψει; Όχι λέω αδίστακτα, όπως και τότε. Δεν έχει γυρισμό, τα πράγματα είναι ΗΑΡΑΧ = άπαξ. Όπως το λέει ο Αριστοτέλης για την τραγωδία. Άξιζε να δεις κι από την άλλη όχθη, της μαθητείας μέσα στις λέσχες,μάτι που ωρίμαζε από κύκλο σε άλλο κύκλο, ένα νόημα τους έτρεφε κι ο κίνδυνος σύμφυτος της νεότητας η διακινδύνευση θα πω συνάπτεται στης αθωότητας τον καμβά, επειδή οι έρωτες έχουν ρίσκα, κι ακολουθούν του πνεύματος τους νόμους, με άλματα μπαίνεις στο νόημα με άλματα και καμπές σαν τις ηλικίες που ώριμες βγαίνουν με το χρόνο και σε χρόνο κι έκτοτε, και τότε σαν ιστορία τολμούν. Τολμούν να κάνουν διατομή ν’ αγναντέψουν, να αντικρίσουν τι έκαναν και τι θα κάνουν κόβοντας τη συνέχεια με ασυνέχεια (η πνευματική σου οικογένεια θυσιάστηκε και αυτή στου μονήρη τις κλίσεις).

*

Μη διστάσεις. Την ώρα της αναστόχασης είσαι πιο νέος παρά ποτέ να εκθέσεις τις αποτυχίες σου με το πρόσταγμα: στοχάσου να αποτύχεις!

Είναι η κατάλυση όποιας νεωτεριστικής πρόθεσης οριστικά, το παράδειγμά του. Όσο κι αν εστιάζει το πραγματικό κάτι σαν μεταφυσική τον σπρώχνει μακριά τόσο που το λευκό του επίτευγμα μαυρίζει και ξέρει: τίποτε δε μένει στα χέρια μας γλίστρησε το παν και μαζί του εμείς.

Η πρώτη και ύστατη πιστολιά των χεριών μας αφορά τη δική μας καρδιά.

Guy Debord (1931 – 1994).

Ένας που αψήφησε τον κόσμο χωρίς να τον πάρει αψήφιστα.

*

Ύστερη κρίση του W., το ρηθέν: «Μην εμπιστεύεστε όποιον θέλει να σας κάνει χαζούς» και το γαλατικό υπερεγώ που βρήκε την πιο καθαρή του έκφραση.

Τι πίστεψε; Ότι είχε μπει στο βυθό του καιρού ή μάλλον στον πυρήνα του χρόνου, στο βάθος της ιστορικής στιγμής, το αρνητικό επί το έργον.

Όλο το επαναστατικό παρελθόν στους ώμους του… ένας Νάρκισσος της Ιστορίας; Της πρακτής ιστορίας (Στρατηγείν).

Μπορεί με ένα τρόπο κάποιος να συνηθίσει την ειδικότητά της επανάστασης ή και πιο μερική ειδίκευση, ας πούμε τη διάδοση, τη μετάφραση; Οι αλητείες του βίου είναι όσοι και οι αλήτες της ζωής.

*

Σίγουρα επιζητήθηκε ένας άλλος άνθρωπος μια άλλη κοινωνία. Ζητήθηκε ή των πάντων εξαλλαγή.Ποιος ή ποιοί θεοί θα το αρνηθούν; Από τώρα και εδώ κύριοι Μεταφυσικοί. (Ευρέσεις και όχι αιρέσεις). ΤΡΕΛΑ ΚΑΙ ΒΟΤΑΝΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ (Δεν τα εφεύραμε εμείς. Επιπέσανε).Σήμερα μπορείς να λες: Κάναμε, πράξαμε τόσο λίγα που σβήσανε στο λεπτό τα ίχνη. Ή μήπως φροντίσαμε να σβηστούν στη στιγμή; Δεν παραδώσαμε. Υπήρξαμε οι πρώτοι εμείς αρνητές και των πράξεων μας, της θεωρίας που μας στροβίλιζε.

Δες τόσοι θάνατοι το μαρτυρούν: είχαμε κηρύξει θάνατο στη μνήμη, η λήθη το υποδέχτηκε με χαρά. Γιατί μέσα στη λησμονιά μας, μέσα στη λησμοσύνη,προσγράφαμε αστόχαστοι τη λήθη. Κι έτσι έρχεται το α της λήθης και μας περιγελά… πέτρινα νοήματα Ανοήτων.

*

Η ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, Debord: Αυτός που απομακρύνεται πλησιάζοντας. Τι επιλέγω; Par Rapport a (1931 – 1994) και στο 5.ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ Δε μας αδικώ, δε μας μέμφομαι στο μικρό σχολείο της Ελλάδος δειχτήκαμε ανίσως μικροί. Δόξης αμάθεια. Γράφω τις αποκλίσεις πέραν των μοιρογνωμονίων. Μοιραίες αποκλίσεις. Μοιραίοι πτερυγισμοί. Έπρεπε, οφείλαμε να μεγαλώσουμε. Η υπόθεση που μας παραμόνευε δεν είχε  δικό μας κύρος. Στο καμίνι της ζωής μπήκαμε ανέτοιμοι, άσκεφτα. Και προκείμενες και συμφραζόμενα μας ξεπουπούλιαζαν: Το πίσω ολοταχώς σήμαινε τη διαφύλαξη. Είχανε προκύψει τόσοι σχισμοί, τα πράγματα αλλάζουν άρδην. Έπρεπε να φύγουμε από αυτή τη νύχτα που μας υπονόμευε στυγνά. Τι είχαμε να διαφεντέψουμε; Ούτε τόπο, ούτε χρόνο. Τότε τι; Δεν είναι το τομάρι μας που το είχαμε διαθέσει, έτοιμοι να πληρώσουμε μετρητοίς. Ήταν που είχαν πέσει υπέρμετρες αντιπαλότητες μέσα και έξω κι υπήρξαμε ανέτοιμοι με όλα τα μέτρα. Και σήμανε υπέρμετρα τούτος ο ήχος: Τους ζυγούς λύσατε. Σωθείτε “όποιος σώσει τον εαυτό του σώθηκε”. Όσο εφικτόν ανθρώπω.

*

Αν κοιτάξεις το ήθος εκείνου του καιρού έξω από το παρεΐστικο, έμπαζε από παντού. Μείωνε όλο τον κόσμο για να προσθέσει στον αρνητισμό τον δικό του. Μπορεί κανείς να μιλήσει υπό αυτές τις προϋποθέσεις για ξεπέρασμα του διαχωρισμού; Ή να πεις ότι η περιχαράκωση βοούσε; Οφείλαμε επί ποινή αφανισμού να μαλακώσουμε, κόβοντας αυτό το βήχα της έπαρσης και δένοντας εαυτό στο ρυθμό της ζωής.

Από το είναι και χρόνος πέρασε στο τίποτε λιγότερο από τη διεκδίκηση του χρόνου αυτού του μη όντος αυτού του όχι ακόμα ως χάος και χρόνος. Βίωση του φευγαλέου μέσα από τον ατμό του. Χρόνο βασιλιάδες μου αυτό που έχουμε όσοι δεν έχουμε ρίζες. Φαινομενολογία του πνεύματος από όλα τα χέρια… (Hegel: Συνόψισε διαλεκτικά όλη τη σοφία ως Σοφιστική και φιλοσοφία, -Ζόφος, Γνόφος, Αγνωσία και Γνώση ) – Ο Πλατωνισμός είναι μια διαλεκτική του φιλοσόφου με τη σοφιστική υπέρβαση.

*

Ειδικός του τίποτα ή σπεσιαλίστας επαναστάσεων; Πάντως εξέφρασε την επανάσταση της καθημερινής ζωής, της κάθε στιγμής. Τη δόξα του εφήμερου (Από δω απορρέει Καστοριάδης της θέσμισης δηλ. Της συνεχούς επανίδρυσης Καθόλου άστοχα συνόψισε τη μέγιστή του συγγένεια με το Γοργία: “περί του μη όντος”. Κι αν ήθελε κανείς να μελετήσει σοβαρά τι σημαίνει αυτό, το συμπέρασμα θα ήταν σπουδαίο “υπόθεση Γοργίας”. Γιατί στρέφει τη μάχη περί τής ουσίας αντιπλατωνικά, εδώ στο πράγμα ενώπιό μας, τη σοφία του πραγματικού, τη σπουδή (με τις δυο του έννοιες) επί τω πράγμα, τη δόξα των αισθήσεων, το μη – ον. (Ο Γοργίας ορίζει ως μη – ον τον κόσμο του ανθρώπου θεμάτισε αυτό το μη – ον ως πράγμα που οφείλει να έρθει, σαν την ελευθερία, σαν την αλήθεια στρατευμένη στη στρατηγική του. Από την ουσία στην ύπαρξη (Σάρτρ). Γοργίας = Vico Μη – ον: το μόνο γνώσιμο δηλ. Οι τέχνες του ανθρώπου. –

*

Αναγκασμοί. (Οι απεξαρτήσεις πετυχαίνονται κόβοντας το γόρδιο με μαχαίρι γοργείων σχημάτων). Ήταν κυρίως μέσα στη χώρα τους, που δε μου έλεγε τίποτε το παράδειγμά τους. Είχα δε περάσει σε μια ηλικία που ζητούσε τον εαυτό της και έβαζε τα όρια του βίου. Από την άλλη οι καιροί είχαν εξελιχτεί σε κάτι άλλο και το παράδειγμα είχε εκφυλιστεί σε φιλολογία. Η αποσύνθεση αυτού που λέγαμε “κίνημα” ήταν ραγδαία και ολοσχερής. Ειδικά του στενού μας κύκλου το πικρό περίγραμμα πορείας, σκιωδώς ξέβρασε τις επιλογές. Ο καιρός έπεφτε προς τα πίσω. Ενδεχομένως και είχαμε παρεξηγήσει πολλά. Στην περίπτωσή μας επέπεσε το στενά πολιτικό εγχείρημα και είχαν παραληφθεί καίριες πτυχές του θέματος. Από την άλλη η φαντασία περιοριζόταν σφόδρα και αυτό φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού… (με γυμνό μάτι).

*

Η εφήμερη σκοπιά είχε εφήμερη τροχιά… και καθώς στο χαράκωμα οι αντίθετες δυνάμεις είχαν ρίξει υπέρμετρα μέσα, έγερνε αποφασιστικά πάνω μας μέχρι πνιγμού μας η δύναμη πυρός: φύγαμε μέχρι τη γη του πυρός. Και πράξαμε σωστά καραδοκούσε μετατροπή σε επαγγελματισμό! Επιλογή μας σε μια πτυχή της ελευθερίας να ανοιχτούμε. Εκείνη που δεν δεσμεύουν ρήξεις με τον περίγυρο ,ροπές,  ψυχαναγκασμοί, μα που εξατομικευτικά αναζητούν τον τρόπο μιας βιωτής καταδέξιμης. Δεν ήταν λάθος είχε μετρηθεί ο δρόμος της φωτιάς με μέτρο το πυρ: θα είμαστε του εξής τα αποκαΐδια. Οι ρέμπελοι που λησμονούν και το αίτημα μεταφράζουν: Μεταγραφές. (Ζήνων: κόβει τη γλώσσα και τη φτύνει στη μούρη του Ιέρωνα). “και όταν η γλώσσα μιλάει καθαρά θα ήθελαν πολύ να την κόψουν”. Ο φιλόσοφος νους δε θα διστάσει θα κάνει το ολοκλήρωμα όλων των εμφανίσεων σαν σε κρύσταλλο που σχηματίστηκε στα βάθη του ανθρωπεύεσθαι και εκεί σαν σε μια υψώτερη διάνοια θα εκφερθεί ο λόγος. (Το Α δεν είναι Α… Hegel και Γοργίας). Η πραγμάτωση. Το ξεπέρασμα. Το πέρασμα, το ζωντάνεμα.)

*

Ομοιοπάθειες: Μια δεύτερη στιγμή της νεωτερικής ιστορίας ,κατεδαφιστές ή έδαφος; όπου οι θαλάσσιες δυνάμεις ως γεωπολιτικά κυρίαρχες θυμίζουν Ρώμη έναντι Ελλάδος: Από τη μια η ισχύς, από την άλλη το πνεύμα. Έτσι εκφράστηκε ως Διδάσκαλος , μόνο που τη σταύρωση, το κώνειο, το επιφύλαξε στον εαυτό του όπως κάθε του ετυμηγορία,  και υπήρξε άτεγκτος με τους μαθητές του. Είναι η αντιστροφή παραδείγματος. Θα δούν οι καιροί μαθητές; Αν και η εποχή δεν έχει χρεία αύρας όμως μια αύρα σκοτεινή συνοδεύει τα βήματά του. Μόνο που δεν περίμενε η ιστορία το Ντεμπόρ να της διδάξει ελευθερία και αλήθεια. Έτσι, τόσο μονομερώς επηρμένη… φράγκικη διανοητική υπεροψία: Σκύψε κιοτή… Γιατί να καταδεχτεί κανείς να υποταχτεί στα κελεύσματα του αναντίρρητα; “το μαχαίρι στο χέρι” και τι έκοψες;

Έτσι εκφράστηκε; Όπως θα όφειλαν να μιλούν όλα τα στόματα, όπως θα όφειλαν να πράττουν όλα τα χέρια; Και την αλήθεια “και την ελευθερία” ο κόσμος… ο κόσμος θα υποχρεωθεί ν’ αγαπήσει; Μια άλλη πόλη θα βρεθεί, πιο άλαλη απ’ αυτή; Βίοι και Πολιτείες.

*

Να διακρίνουμε τις υλοποιήσεις της ιστορίας, καθώς και τα ειδοποιά στοιχεία, τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης σκέψης, πώς τίθεται το πνευματικό κίνημα και πρόβλημα. Με ποιες θεωρήσεις ανοίγουμε κόσμο κατανόησης, επειδή από δω πιάνεται όλος ο άνθρωπος που ζητάμε. Δικαιώνει κάθε εποχή τον άνθρωπο που φέρει μέσα της; Αφού κάθε άνθρωπος ορίζεται ως αυτοσκοπός, ως πρόσωπο, ως απορία; Και αφού παράδειγμα δίνει ο άνθρωπος που έφτασε να κατεβάσει λεπτότερο πνεύμα και νόημα εδώ κάτω, στην κοινωνία του ανθρώπου… η αξιολόγηση, έτσι προτείνεται. Εξάλλου αυτό είναι που δουλεύω και ζητώ να βρω, για να οδηγηθώ και να το εκφράσω αυτό από πνευματική υποχρέωση. Στο Αθηναϊκό μας κέντρο, μαζεύοντας νόημα, ο καλλίτερος ιστορητής, σιγοψιθυρίζοντας θα ακουστεί διαρκέστερα, βαθύτερα, λόγος που θα δράσει στη γενιά του κι ίσως διαχρονικά. Το πιο τέλειο, πιο πολύ θα διαρκέσει.

*

Ιστορήσεις ως o δείξας. Αν γυρίσεις το αίτημα στο μεσαίωνα όπως τον έχουν δώσει κάποιες σχολές, γιατί ο μεσαίωνας δεν υπήρξε τόσο ακίνητος όσο τον εμφανίζουν, δηλ. την πραγμάτωση της φιλοσοφίας, το ξεπέρασμα της τέχνης, εκεί συνέβησαν μέσα σε ένα ομαδισμό, μια ομογενοποίηση.. οπότε; Βέβαια το αίτημα προχωρά, δε θέλω να το μειώσω παρά να το συσχετίσω για να διακρίνουμε.

(Το μαντρί της νεωτερικότητας τι άλλο θα διατυπώσει από αυτοδικαίωση… η μόνη οδός; Αφέλεια να το πεις…)

Η εποχή των sleeping bags.

Θα προτάξουμε ένσταση. Πρόκειται παρόλα για μονομέρεια. Δεν έχει λυσιτέλεια. Γιατί για παράδειγμα τι θα πει ότι στερείται ταξική συνείδηση η τάξη της ιστορίας… όταν μεγαλοστομώντας αποστομώνουμε τον κόσμο;

ευφυΐα μιας κοπής; Άπαγε…

Γιατί πια ο χρόνος τα χώνεψε όλα κι από το χώμα τους θα χρειαστεί να ξαναπλάσουμε τις αργιλώδεις μορφές. Μαζί χώνεψαν και τα αισθήματα .

Δε σκουντάμε πια, δεν παραπατάμε. Κρατάμε ότι αντέχει, συναντάμε ότι έχει φως, με το ενδεχόμενο να είμαστε και μεις πιο φωτισμένοι.

Αν είναι έτσι τότε ίσως το μάτι μπορεί να συνθέσει, επειδή κάτι μυριστήκαμε, κάτι μηρυκάσαμε από αυτό που λέγεται ανάλυση.

Ο προσανατολισμός είναι καθημερινή μέριμνα.

*

ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΤΗΣ: Κάθε μέρα κάνουμε θεωρήσεις βημάτων ανεπάρκειας, αργοπορίας,ολιγωρίας. Αναγνωρίζουμε και το μεταίχμιο. Είμαστε πάνω στην κόψη του ξυραφιού, πάνω στη στενή κορυφή, και το θεωρούμε αυτό. Είναι έργο που συντελέστηκε με πολλά χέρια, και με πολλά χέρια ή και περισσότερα του παρόντος θα γυρίσει σελίδα η αθηναϊκή ανημπόρια. (Πόσα χέρια θα το περάσω; Όσα να αστράφτει πάστρα.) Από δω μπορώ να κοιτώ πια. Εξ Αθηνών. Είμαι στο άστυ. Τη διάρκεια μιας γενιάς στο άστυ, αυτό συχνοκοιτώ, αυτό θα βαθύνω, μέσα από την πείρα που συνέλεξα, μέσα από τους στυγνούς διαγκωνισμούς που μαλάκωσαν τις γωνίες της άρνησης των συναφειών (συνάφεια με τα πράγματα) και δεν έχω αφομοιωθεί σε κανένα σινάφι. Αχ, Νί, Κω, Μπ, Π”τζ, Χ”Στ, Τσκ, Τρλ, Τσρ, Νκλ, Τμλ – Χρ συγγ, όλο αυτό έμεινε πίσω. Καταπίνω πίσσα κατράμι. Αυτή είναι η μοναδική μου νίκη και ταυτόχρονα μοναδική ήττα μου.

Κάλλιστος: Αυτός που έχει υπερβεί τον καλλιτέχνη. Οι διαδοχικές τομές στην πορεία της δυτικής κοσμοεικόνας. Από ποιές πηγές νοήματος; Η πράξη θεωρώντας έδει δείξαι. Έτσι όλη η Ερμηνευτική δέχεται ένα πλήγμα που δεν είναι απλά τομή. Κοσμογύρισμα. Κοσμογυρίστρες. Κλάψε. Η νιότη δεν είναι πια εδώ. Κλάψε. Το κρασί είναι νόθο. Κλάψε. Με ποια δάκρυα; Το γοργό ξετύλιγμα του χρόνου συμπαρασύρει τα χνάρια Φαίδιμε Οδυσσέα. Ήταν μια εποχή… η ιστορία πέρασε. Τι επιτηδεύεσαι; Ζωή!

*

Είμαστε ήδη αλλού. Η ώρα που ο Ρεμπό λέει: Σκατά για την ποίηση, όλα είναι πάγος στις οθόνες του κόσμου μέχρι έξω στο σύμπαν. Εκείνο το άλγος ποιος νόστος το κεντράρει; Οι άνθρωποι της δράσης έχουν αλλεργία στην παράδοση, γιατί είναι παραδομένοι στο παρόν, αναγνωρίζουν μόνο μια διάσταση στο χρόνο. Βάζουν πόδι στην ιστορία; Το χέρι της ιστορίας τους έχει αδράξει.

Αστιγματισμός: Για να μην βλέπω τις στιγμές. Στάξε λεμόνι σε γυαλιστερή! Αυτοδιαψεύσεις, με το ρεβόλβερ στην καρδιά τι να βγάζεις; Θα επισημάνω μια άτακτη υποχώρηση που συμπαρέσυρε τους πάντες και τα πάντα. Από κακές επιλογές όλα εκείνα τα νυσταγμένα μάτια, από πτήση έρωτα τυφλή. Κι όμως μπορούσαμε να εμμείνουμε με επιτελικό σχεδιασμό, το υποθετικό όμως δεν έχει υπόσταση, όπως το αναποφάσιστο δεν έχει μοίρα. Το πεπρωμένο ή το σχεδιάζεις ή σε πλακώνει σα μοίρα: νόμοι του πνεύματος. Το πνεύμα όταν υπάρχει πετά, η έλλειψή του ούτε που περπατά. Αδιαψεύστως. Ακύμονα άκου τα κύματα. Κάθε καινούριος χορός της κοινωνίας σε χαλί αίματος. Χέρια οικογένειας βάφουν το υφαντό της τραγωδίας. Το μπούμεραγκ άν δε βρεί στόχο πισωγυρίζει. Βοτανολογία της ασφάλτου (Μπέντζαμιν) ποικίλα βότανα της ασφάλτου και φρούτα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εντοπίσεις το ψέμα, αλλά το σημαντικό είναι να του στερήσεις το χρόνο κόβοντάς του το δρόμο, βοτανίζοντας την άσφαλτο και βάζοντας φωτιά στους δρόμους, φράγματα φωτιάς στο κύμα των ακρίδων. Η μια πληγή παρήλθε. Μένουν οι έξι πληγές του Φαραώ.

*

Το παθιασμένο δράμα όσο κι αν το κάνεις εικόνα, η εικόνα η συνολική του θα σου διαφεύγει σαν άμμος απ’ τα δάχτυλα: ότι έζησες έχει γλιστρήσει μαζί με το χρόνο του. Ότι ζήσαμε σκόρπισε σαν αστερισμός πυροτέχνημα, δεν ξαναμαζεύεται. Ήταν μια φορά… νήπια γαλούχηση, μετράς τις φλόγες που κινούνται ακίνητες και πίσω σου συντροφιά, η σκιά σου στον τοίχο: τρεμοπαίζει, ανταύγαση φωτιάς. (Ακόμα και οι Αζτέκοι χρειάστηκαν την επαναφήγηση σφαγών σκαλισμένη στην πέτρα: το αφήγημα της πέτρας πέτρας λαλιά).

Όπως το φως του ήλιου που παράγει αυτό που φωτίζει. Η εποχή παίρνει φωτιά από το χρόνο που της ανάβουμε αγωνιστές και πρωταγωνιστές. Στο παιχνίδι της ιστορίας εποχή κοινωνίας, η σοβαρότητα της υπαρξιακής κατάστασης κάνει την επήρεια των ιδεών σοβαρή υπόθεση. Σχισμός. Σκισμένο μονοπάτι όπου το δεξί ίχνος αντιμάχεται το αριστερό. Ένα στ’ αριστερό… δάκρυ… δύο στο δεξί δάκρυ… ανάμεσα το κενό. Στο καμίνι της γης.

*

Τι θα κατέγραφα; Γιατί πήγα στη σπουδή του μαύρου από ανάγκη να ανιχνεύσω αδιόρατα φόντα, ότι χύνεται πίσω από τις οθόνες της ζωής. Να ξαναθεωρήσω τα αφανή, τα άφαντα κι όχι τις προφάνειες. Έπρεπε να στήσω εαυτό διαγνώσεως κι όχι να με σέρνει το κύμα σαν παλίρροια κι άμπωτη. Τώρα ψάχνω. Και βλέπω τα ίχνη ως Θωμάς, ανασυνθέτοντας το νόημα του πικρού μου νόστου: Οι γεύσεις της μικρής εστίας με κυριεύουν: Κύριε συγχώρεσε τα ζωντανά… (όταν όλοι θέλουν να συγχωρούν τα πεθαμένα;)

Γιατί σαν άδειο δοχείο είχαμε βουτήξει απότομα στον πάτο και μας κυρίευσαν μαύρα νερά αδειάζοντας και αδειάζοντας όλο και πιο πολύ πίνοντας από πληγές. Σαν τον διψασμένο που επανεπιδημεί και τρέχει να πιει κατευθείαν από τη βρύση του χωριού του στην πλατεία. Επειδή ο ταξιδευτής διψά τα δικά του νερά. Αυτά βρίσκουν τον πάτο της δίψας, δίψασα κύριε. Ο κύριος οικεί την κορυφή του δικού μας βουνού. Από κει ρίχνει αστραπές που φωτίζουν κι αστροπελέκια που καίνε: “θέλεις να σου φανερώσω την αλήθεια με το τσεκούρι;” (Συναντάς αυτό το θεό σαν από την κορυφή του εαυτού, από τις κορυφές φωτοβολεί το πνεύμα του κόσμου μας).

*

Καήκαμε κύριε σαν από λόγια ευαγγελίου. Συγχώρεσέ μας ποιμένα τα Νέα μας ευαγγέλια. Πρώτη φορά ζούμε και δεν ξέρουμε τι δηλοί σκίσιμο Σταυρικό. Σκίσμα. Κι όμως γυρνώ στα “υπερκείμενα” των νιάτων σαν σε τόπο εγκλήματος. Έχω και κει μια οικογένεια, οικείους του καημού. Έχω και κει νόστο πάτριο. Νοστιμιά καυτερή σαν πιπεριά κόκκινη. In girum imus nocte et consumimur igni.

—-διακεκομμένη όπως η γραμμή του χρόνου όπως η γραμμή του πραγματικού που αντιλαμβανόμαστε— το υπόλοιπο μας διαφεύγει, κι ας είναι ο έρωτας μας ή επειδή ακριβώς είναι έρωτος ματιά. Ακούστε αυτιά, φωνές χωνεμένες βουίζουν τα συρτάρια παλιό βυθό πως έρχονται παραπονεμένες διστάζουν να ξεμυτίσουν από το μυχό.

Στα νύχια του κυριαρχικού αποτομές εικόνων που χτυπάνε ακαταμάχητα τον αμφιβληστροειδή. Δισταγμός στο τρομερό. Ο νόμος της προσωδίας μπορεί να ανοίξει το χρόνο τροποποιώντας το χώρο γιατί δεν αγνοεί την άτομη ζωή, θα θεωρούν κάτι τέτοιο ατιμία. Συγχωρώ είναι αυτό. Αυτή η τιμή χρόνου που στεφανώνει και την πιο άχαρη γωνία της αγωνίας “σε διώκουν μινώταυροι των μύθων;) μύρα και δώρα άνθους ζωής. Δεν παραγνωρίζεις, ικανώνεις και την πιο αναγκεμένη συνθήκη στην περιφέρεια του κύκλου και στο πάγκεντρο: Είναι και εδώ ήθος ζωής. Αυτό που έδινε πνοή ζωής στο Σαραντάρη: το λοξοκοίταγμα στα χρόνια της μαθητείας του, αυτού ενός ορθόδοξου Κων/τη εν μέσω καθολικών. Αυτή τη διαφορά βίωνε ο στοχασμός του.

*

ΠΑΡΑΠΑΤΗΜΑΤΑ: α) Δεν κοιτάς το λαό, κοιτάς όλο και πιο πολύ τη σχέση  λαός, κι όλα γίνονται δωρεά ύπαρξης, β) η στρατηγική της αποκάλυψης και της ανακάλυψης του νοήματος, γ) ένα κουταλάκι ύλη από το εργαστήρι του σύμπαντος στην τάξη της μάθησης ορθώνεται σαν βουνό ακατανοησίας, δ) σπάω ρολόγια δε σημαίνει εξαρθρώνω το χρόνο καθ’ εαυτόν, αλλά μια ορισμένη τάξη του χρόνου, την τάξη που χειραγωγεί την ιστορία με το ρολόι, ε) ξυπνώ χαράματα σημαίνει ότι κάνω κέφι να δω πως πετά η κουκουβάγια.

Ο κλάδος Κάλβος δε βρήκε δρόμο στα ελληνικά γράμματα και καθόσο τον έβρισκε είχε τη μεταχείριση που είχε ο ίδιος ο Κάλβος ή και πιο εξοργιστική και όχι μόνο στην Ελλάδα. Στο ίδιο νήμα των διδύμων βρίσκει αντίστοιχο το εγχείρημα Κανέλλος Δεληγιάννης (τι Δελής τι Μακρής;) όταν με διπλή πέννα μάλιστα γράφεται ο Χέγκελ.

*

Γοργεία σχήματα, ο μύθος δηλοί. Δεν είναι της ομορφιάς το πρόσωπο που ρίχνει την έριδα στον κόσμο. Αν η ομορφιά σε τύφλωσε δικό σου το φταίξιμο. Άνοιξε τα μάτια σου αιχμάλωτε της ομορφιάς να η αλήθεια. Εγώ θα κάνω μια εικόνα της αλήθειας, την ομορφιά της θα δώσω, βγάλε εσύ από κει την αλήθεια. Αληθέψου άφραγκε! Η παρακολούθηση ενός τέτοιου έργου, ενός τέτοιου ανθρώπου πληρώνεται μόνο με ένα αντίστοιχο έργο, άνθρωπο , ζωή. Είναι το επίκαιρο παράδειγμα. Βορειοδυτικά της θλίψης κείται η απομόνωση. “Το πρόσωπο του συγγραφέα δε μεταμορφώνεται σε κείμενο”, είναι το δίδαγμα του Φλομπέρ. Υπάρχει στο έργο του ή δεν υπάρχει. Ενσάρκωσε την κατάσταση. Έτσι έγινε. Όπως το επέλεξε. Κι έτσι πέθανε. Με σφαίρα στην καρδιά.

* ΑΠΟΤΙΜΗΣΕΙΣ: Πίσω από τις πόζες προβάλλει, αποκαλύπτεται μια τρυφερή καρδιά, θα το κρύψει. Ζήτημα στρατηγικής. Το βαθύ αίσθημα, δεν ενδίδει. Η φωτιά καίει βαθιά. Με τι έμοιασε; Με το είδωλο της επανάστασης.
Που ταξιδεύετε μαύρα πουλιά;
Η ποίηση συνεχίζεται. Στην πίσω σελίδα της ζωής, γιατί έρχεται η μέρα εκείνη, απροσδοκήτως, που γυρίζει σελίδα η ζωή. Στην πίσω σελίδα της ζωής, τίποτε δε θα μοιάζει με τα πριν. Είναι ένας νόμος. Νόμος λες και το προδίκαζε η προσωδία, κι όπου κατέβαινε εξάγγελος λόγος κι έβγαζε το κρύφιο από την κρυψώνα του που σε διεκδικούσε. Τι όσο κι αν είμαστε στην αρένα μαζί, μια ξεχωριστή σκιά ρίχνει στο μούτρο καθενός το πάθος, και το πάθος αυτό ως ιδιαίτατον τον διεκδικεί. Θα χρειαστεί από μέσα του να βγει, με φτερά δικά του να πετάξει. Αποστροφέας του ίδιου η ξενητειά του. (Έτσι εξηγούνται και τα μαύρα δάση της τρέλας). Η ζωή προχωρά με ρήξεις. Στις ρήξεις αυτές λίγα πράγματα αντέχουν συνέχεια και συνοχή. Εξακτινώσεις και εκτινάξεις νοήματος. Όσο κι αν έγκειται το μεγαλείο της ζωής στις πράξεις του πνεύματος, τα άλματα του τελευταίου στο χρόνο διαμορφώνουν ποιότητες που δεν γίνονται αμέσως αντιληπτές και έχουν πηγή τους ποιητικούς δρόμους που ανοίγονται σε ορίζοντες αταίριαστους (κι όλοι τους είναι προσανατολισμοί).

*

Η ποίηση είναι εξαγγελία ιδρυτική πολιτισμών που είναι να έρθουν. Ιδού. Πραγμάτωση εξαγγελίας είναι τα ήθη τα απροσποίητα ήθη της νέας ζωής. Το τέλος της υπακοής, η κατάλυση της οικογένειας κ.α., εξαγγελίες εμπεδωμένες. Το νέο νόημα της τέχνης, νέα σχίσματα νοήματος, και αναβάσεις σε άλλο κόσμο. H νέα τεχνολογία ενσωματώνει ποιήσεις εκρηκτικές. Και η ποιητική είναι ανυσματικών απαιτήσεων! Θέλουμε δε θέλουμε δεν μπορούμε πια να εμμείνουμε στη διάσταση μία των πραγμάτων. Αν η ιστορία δε μας κάνει χατίρι, δε θα καταλήξουμε,- δε γίναμε δα μονομανείς της υπερεπαναστάσεως. Δεν αποποιούμαστε της νιότης το κρασί- άν και ιατρικά απαγορευμένο- όμως σε λίγο ανοίγουμε πανιά γι’ αλλού.

Και επισκέπτες που υπήρξαμε αυτού του γυαλού,

το σκεφτήκαμε και πράξαμε κατά την ψυχή μας.

Όμως κοίτα κάτι ομοιότητες στις φάτσες τους. Σαν από την παρέα μας!

Πως τις διαβάζω; Απηχούν το δικό μας κλίμα ή απηχούμαστε ένα κλίμα; Υπήρξαμε κομμένοι – τότε- από το ίδιο υλικό; το γέλιο τους πάει στα βάθη ψυχής. Είχε χτιστεί μια κοινωνία άγνωρη τότε; Επικοινωνούσαμε πέρα από όραση και σύνορα; Έτσι φαίνεται.

Μας είχε λιώσει ο ήλιος, κι ήμασταν τόσο νέοι

στο καμίνι της ζωής. Ξέραμε τι θ’ απομείνει. Πιστεύαμε στο εφήμερο, στη λήθη.

*

Έτσι θέλησε, έτσι μπόρεσε, έτσι έπραξε, αν υπήρξε κάποιος να τον μεταπείσει για κάτι κι έτσι θα γινόταν. Όμως στο διάβα τους οι κομήτες είναι θεομόναχοι… γι’ αυτό η τροχιά τους είναι απόμακρη, και εμφανίζονται κάθε εκατό χρόνια. Μόνοι σαν τα ψηλά βουνά σαν οι πετρίτες. Δεν μπορούμε να παίξουμε άλλο παιχνίδι κι είναι γι’ αυτό, δηλ, επειδή παίξαμε στο πιο ακραίο των ακραίων, πως να ξεγελαστούμε για υποπεριπτώσεις που είναι για γέλια; Δε βάφουμε μαύρο τον κόσμο, ευγνωμονικοί και συγγνωμονικοί του μεγίστου, του ελαχίστου κοιτάμε: ο νέος αιώνας θα μας εκπλήξει! Εμείς προχωρήσαμε ασχεδίαστα λες και θα μας προφύλασσε το κύρος της θεωρίας από δικού του. Μεταπράξεις;

Με πολλές παρεξηγήσεις οπότε δογματοποιήθηκε. Πήρε καιρό να το νοιώσουμε και είχαμε πια λύσει τους ζυγούς. Η κοινότητα είχε χαθεί. Κι αν μαραίνομαι, κι αν παραλογίζομαι κοιτώντας μνήμες που μας έχουν αφήσει, όμως σκιρτά σαν το πουλάρι λες κι εδώ δίπλα πάλι, τώρα, τρέχει εκείνη η ιστορία… θλίψη από τα τρίσβαθα, ανημπόρια. Καθρέφτης νιότη που πέρασε και χάσμα απραξίας νοήματος που δε γεφυρώνει καμιά αγάπη!

*

1.- Μέσα στην πόλη θα βρεθείς.Στην πολλαπλότητα που σε αντηχεί.

Έχει ψυχή από όλων τις ψυχές. Τι δουλειά κάνεις με τα δέντρα .δέν δρά.

2.- έχει δρόμο παντού. Πολλές φωνές ηχούν. Κι αν είσαι κεντρισμένος από νόημα βρίσκεις παντού το κέντρο παντού την περιφέρεια .Ιδού πράξε το νόημα της αγοράς. Τι σε πτοεί;

Καθημερινή ζωή. Και ήμερη και ανήμερη. Γλεντάς για λίγο στα περβόλια της κι ύστερα χάνεσαι. Χάνεσαι ξαναφαίνεσαι. Γιατί και το εφήμερο μια αντίφαση απόμακρη το στηρίζει , κι ένας πυρετός που τη φωτιά του κάτι παραμόνιμο στηρίζει. Στα στήθια ανθρακιά φώς αλλόκοτο φλόγες αλλόκοτες άνθη βίου καίγονται καίγοντας κι εμάς.

Αν προβάλλω την εικονομαχία στο παρελθόν ταυτόχρονα θα προβληθούν τα είδωλά της στο μέλλον τους-μας. Η κωμωδία ήταν divina: μηχανές φωτός.

Με τις μορφές ,μικρές μεγάλες, κάθε λαός δείχνει τι μπορεί να είναι η ψυχή του, και κάθε μεγάλη στιγμή των λαών είναι στιγμή παγκόσμια. Η παγκοσμιότης φουλάρει με αυτές τις αναδείξεις. Συνεχής δημιουργικότης.

*

Διεθνής καταστασιακή Δεν είναι ο προθάλαμος των διαδικτυακών καιρών μας; Δε φαίνεται αλλά η παγκοσμιότητα είναι σύνθεση σε ανώτερο επίπεδο. Κι άς είναι το εχθρικό, οι πόροι ξεχειλίζουν για άρμεγμα.

Ναι η διαλεκτική δε λέει ή το ένα ή το άλλο.Φέρνει το αντίπαλο δέος στο επίπεδο της, το αναδεικνύει. Το τραβάει απ την αφάνεια κι όλα είναι επανασύνθεση: ο Χέγκελ απρόβλεπτα βγήκε στη γερμανική ενοποίηση με θετικό τρόπο. Ο Ντεμπόρ με αρνητικό φίλμ τύπωσε νέες ροπές άθελα , απρόβλεπτα , χαράξεων νέων.

Η πραγματικότητα αποδόμησε κάθε ιδέα Συστήματος όπου έτεινε ένα κλειστό πνεύμα κεντροευρωπαϊκό, τα ανασυσχέτισε όλα ,πριν από κάθε Σοπενάουερ Νίτσε Ντεριντά ,σαν κίνηση ζωής ,σαν που οι αλλαγές παραδείγματος είναι από τα θεμέλια που ανεβαίνουν γκρεμίζοντας, είναι εκείνο το παρθένο των νησιών του ειρηνικού που δείχνει το γερασμένο στα εγγύς μας αρχιπελάγη. Και είναι ένα Κάτω από το ηφαίστειο που αναμυθεύει σε ύψη Μάγια και Μάτσου Πίτσου, και έρχονται μαζί με τα νεόγνωρα προϊόντα τους γιατί έχει άλλες ανάγκες η ζωή καθώς πλάτυνε η ματιά και γιατί από εκεί έρχονται νέες προσεγγίσεις ένα εκτός που ζητά ανασύνθεση νέα.

Εμείς δεν είχαμε λόγο να πανηγυρίσουμε ,γιατί δεν είχαμε λόγο να εξηγήσουμε τον εαυτό μας σε κανέναν, δεν είχαμε τίποτε να εξηγήσουμε, αφού δεν ηγηθήκαμε εαυτού και δεν παρεξηγηθήκαμε. Το ανώνυμο κινείται πάντα στην αφάνεια. Ξέραμε ,επρόκειτο για μεταπράξεις. Και κόπηκαν μαχαίρι. Γι αυτό .

*

Είχε συμβεί. Θέλω να πώ είχε έρθει η στιγμή της απεξάρτησης. Όμως ήταν ήδη αργά. Και τους πλείστους τράβηξε ο βυθός. Μερικοί περισώθηκαν σε ένα ανώτερο επίπεδο: Ήταν οι κάλλιστοι. Λέω οι κάλλιστοι γιατί μη όντες υποταγμένοι, αδογμάτιστοι όπως ήταν οι πιο ευφυείς, τράβηξαν σε ψηλότερο μονοπάτι.

Είναι ποίηση να ξέρεις να σωπαίνεις, να τραβιέσαι εκτός συρμού να αποσύρεσαι. Να ξεφεύγεις το τέλμα είναι τέχνη, τότε όταν πλατειασμοί εξαχνώνουν το νόημα σαν όταν το χρώμα λασπώνει. (Η Τελευταία Στιγμή).

Από το δρόμο της πολιτικής . Το τραγούδι τέλειωσε.

Σκίζεις το μαντήλι η γνώση φέρνει ενίοτε περισσότερη απόγνωση.

Αιώνας ζερό.

Πρέπει να διακρίνουμε τα χαλάσματα. Ο πνευματικός μας εκθέτης είναι μηδενικός. Αρκεί να κοιτάξεις την κοινωνία μας, το κοινωνικό μας υπό το μηδέν.

*

Μόνο ριζική οντολογία μπορεί να πιάσει τον εαυτό πάσχοντα και να τον διασώσει, το ελάχιστο και το μέγιστο να περάσει από μια δακτυλήθρα και μέσα της όσο πιάσει το λεπτό δίχτυ.

Απέραντα κενά χρόνου περπατώντας αντιφάσεις γιατί λύση του αινίγματος δεν προβλέφτηκε.

Αν κομίζει κάτι από το μόνιμο πάθος του θα μας φτάσει σα νόημα σαν πνεύμα. Κι αν τον ευλογήσει η νύχτα προς το χάραμα θα το δώσει με την πιο μεστή μορφή.

Ουρλιαχτά από τα λαρύγγια της γής

Δεν ανακόπτω πορεία ,απλά είναι ώρα καμπής

Και άλματος, πάνω σε μια εξάντληση όλων των

Αναδρομών και ίσως στροφή για σοβαρή κατεργασία…

Θα επανεπεξεργαστώ βαθύτερα τα τρία κριτήρια μέσα

Στο εργαστήριό της.(Άφαντη Γή ώσπου πέφτει στο κεφάλι σου!)

Ανοιχτή Γή. Κλειστή Γή.

Και εν μέρει το έχω ξεκινήσει.

Μια εποχή τέλειωσε , μια εποχή αρχίζει.

Σ αυτή την εποχή, αν μου δοθεί ο καιρός θα τα

Περάσω όλα πάνω από το μέσο όρο. Και εμένα.

Θα γίνω απλησίαστος και πολύ κοντινός στο σώμα στο στόμα.

Με κεντρικό άξονα το εξής: »Εφ όσον η κβαντική (όπου

θα ρίξω βάρος) δίνει πιθανότητες σε γάτα νεκρή και

γάτα ζωντανή.. δηλ. σωμάτιο ή κύμα προϋποθέτει τον

παρατηρητή πόσο μάλλον η μετακοσμολογία απαιτεί

στάση ή να πώ μετάσταση του θεωρητή;

*

Θεωρία αβεβαιότητας. Αυτός είμαι.(Απόσυρση της Ιστορίας).

Για την κυριαρχία της Γραμματικής έναντι της Ζωής.

Η Γραμματική κράτησε μέσα της και το αντίπαλο δέος: Ήταν κι εκείνοι οι λόγοι γράμματα.-

»Κομμάτια τώρα από του Διός τη σκάλα

του ακαμάτη βιός στάλα τη στάλα

που σόδεψε σε μήκη και σε πλάτη

και τα εκφέρει για τον ιχνηλάτη

*

Η γλώσσα μας βγάζει από την αφωνία την ανυπαρξία, άνοιξη της φωνής, επικοινωνία , μέσα από το σκοτεινό καβούκι

Κάθε μέρα νέα καθαρή όπως ο ήλιος

Όπως ο ήλιος δε φωτίζει απλά αλλά παράγει το αντικείμενο

(Χέ, γελ, χέ, γκελ καϊγκτζή…)

*

___________________________________________________________________________________

ΟΛΟΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ: Η απορία και η όρεξη του όντος, μάθημα αλήθειας με γνώθι σ’ αυτόν, κληρονομιά και ελπίδα στην ευθύνη της πράξεως, μιας πράξεως πλατύτερης που αρδεύεται από νόημα προσανατολισμένο στο ύψος. Δημιουργική ματιά, ως τρίτο μάτι, που αντλεί φως και στέλνει φως με το έργο φως των χεριών, φως του κόπου στην παγχρονία του νοήματος. Αυτοσυγκέντρωση προς το καθολικό εν, ψάξιμο στη γλωσσική περιοχή όπως έρχεται όπως διαλέγεται να δούμε τι λέει ή να την κάνουμε να πει ότι βαθύτερο σκέφτεται. Από την πραγματικότητα της γλωσσικής πράξης, από τα ακρόρριζα και τα θεμέλια όπως την ορίζει ο χρόνος κι οι κυματικές αναλαμπές στο οικείο κύμα στο χτύπο της καρδιάς, τον παλμό της αρτηρίας, το φως των λέξεων με το χυμό των νεύρων επίνευση και μαρτυρία του πραγματικού βίου. Από μικρές ενδείξεις να διαβάσουμε τη μαρτυρία του ψυχικού βίου του Έλληνα του καιρού μας: το ψυχικό σκοτάδι, και το ουράνιο φως της διαγωγής των φωτισμένων μας διανοητών.

*

ΕΠΙΜΑΡΤΥΡΗΣΗ ΖΩΗΣ: Όπως με κλόνισε ένα σκίρτημα σαν είδα το δάσκαλο του ελληνικού στοχασμού και με κίνησε σε αισιόδοξη τόλμη. Παράπονο του πονεμένου Έλληνα που γνωρίζει το θησαυρό της ζωής του, που ο θόρυβος της ζωής σκεπάζει τα χρυσά λόγια του. Στην υπόμνηση προς Σεβαστιανή θα συντάξω το ευρετήριο με τις χρυσές πλάκες ηθών (άλοκες πλάκες έμαρψαν). Οι πλάκες αυτές άστραφταν από φως νόημα, φωτεινή παρακαταθήκη. Δείχνει την περιπέτεια της ψυχής μας, αποτυπώνει τα νοήματα του βιώματος λέει τι είμαστε αναμετράει σαφώς το που πάμε.

Γράφει της Ελλάδας τον αυθεντικό εαυτό, το αυθεντικό εγώ, το πρόσωπο της ελευθερίας μας, της αλήθειας. Εικονίζει την Πολιτεία. Μια πολιτεία των συγχρονισμένων καιρών, Μυρτώου πελάγους ανάδυση ουράνια και πάνδημη Αφροδίτη. Η δύτης του νέου κόσμου από το βήμα των πανελλήνιων προς την ευρωπαϊκή προκοπή γράφει την οικουμενική φορά του κόσμου σε ελευθερωτική πνοή προς το για πάντα εισηγμένο από μιας αρχής πανεπέκεινα χωρίς ενδοιασμό.

*

ΦΡΟΝΗΜΑ ΠΡΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΞΕΩΣ (ΦΡΟΝΗΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ) ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΙΣΩΣΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ (καλός = ευγενής = δυνατός = ωραίος = ευτυχισμένος = εκλεκτός του θεού). ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΣΚΕΔΑΣΑΙ: (πρβλ. Ηθικών Νικομάχιων 11776 24-31: η τελεία ευδαιμονία αϋτη αν είη ανθρώπου, λαβούσα μήκος βίου τέλειον ουδέν’ γαρ ατελές έστι των της ευδαιμονίας .ο δε τοιούτος αν είη βίος κρείττων ή κατ’ άνθρωπον. Ου γαρ ή άνθρωπος εστίν ούτω βιώσεται, άλλ’ ή θείον τι εν αυτώ υπάρχει, όσω δε διαφέρει τούτο του συνθέτου, τοσούτω και η ενέργεια της κατά την άλλην αρετήν, ει δη θείον ο νούς προς τον άνθρωπον, και ο κατά τούτον βίος θείος προς τον ανθρώπινον βίον). (ΠΡΟΣΟΧΗ: κλείνει το θείο βίο στην περιοχή του φιλοσόφου. Ενώ στην εποχή μας θέλει να είναι χάρις. Να χαρίζεσαι σ’ όλο τον άνθρωπο όχι μόνο στο σοφό ή τον άγιο). Κι όχι μόνο το νου, αλλά σύνολο τον άνθρωπο).

*

ΠΑΤΗΜΑ ΕΡΩΤΟΣ: Με ποιητικές μονάδες, από νόημα σε νόημα ακούραστα σμιλεύοντας το φως των φράσεων, μικρά ρυάκια που αστράφτουν τα νερά τους με το δικό τους άρωμα, γλυκό νερό και σμίγει τη μεγάλη αλμυρή μήτρα της θάλασσας, τον ωκεανό της μνήμης όπου γίνονται όλα νέα προς τη μυστική κυκλοφορία της ζωής, το αίνιγμα το μυστήριο το μυστικό του ζωικού κυττάρου την καταβολή.Kρύβει και δείχνει, στη δόξα της γιορτής: “παίζανε και χορεύανε, σαν τι τραγούδι λέγανε;” αναβαλλόμενοι φως ως ιμάτιο;

Aνατολική στροφή σύννεφο που αποκόπηκε από τα άλλα σύννεφα και σα να μη βρίσκει γωνιά του ουρανού να σταθεί (αφού ο ουρανός δεν έχει γωνίες…) διατρέχοντας τους ορίζοντες πάλι και πάλι.

*

Όπως μας βγάζει ο Πλάτων από το βιολογισμό: (Πολιτείας 532: πάσα αυτή η πραγματεία των τεχνών άς διήλθομεν ταύτην έχει την δύναμιν και επαγωγήν του βελτίστου εν ψυχή προς την του αρίστου εν τοις ούσι θέαν και 537α: επ’ αυτό το όν μετ’ αληθείας ίεναι). Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΩΣ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Αν ο θάνατος μεταβάλλει τη ζωή σε πεπρωμένο, η ζωή του πνεύματος μεταβάλλει το θάνατο πατώντας τον με θάνατο.

ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ: Από τα ανεπαίσθητα ψυχικά σκιρτήματα έρχεται όλο το νόημα και η σημασία, το ενεργεία παρόν που κοσμεί τον κόσμο και αιμοδοτεί το είναι. Η δημιουργία συνεχίζεται. Αν ο θάνατος κεντά στον καμβά του τον αφανισμό και του φυσικού σύμπαντος ίσως εδώ έγκειται και ένα νόημα απώτερης δικαιοσύνης, συντέλεια του παντός κόσμου για να πληρωθεί το ρηθέν: ο θάνατος όλα τα εξισώνει κατά το χρεών σε όσα έχουν γέννηση τοις ούσι -υπόψη το “αλλήλοις” από Σιμπλίκιο- με δίκην και τίσιν. Θάνατος και συντέλεια των αιώνων είναι συνώνυμα της ύπαρξης, υπονοούν άναρχο όν και υπερόν και υπεράναρχο ουσία: το μεγαλείο στο μυστήριο του είναι.

ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΑΝΑΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ Η ΣΥΝΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ.

* Μας στέλνει στην αδιόδευτη περιοχή, την πηγή, το Υπερείναι, το ανέφικτο, το άφραστο, το αιέν όν, κι είναι η τέτοια υφή που το κάνει αμυδρό και εξαίφνης και άχρονη ριπή φωτιάς στο νου του αλλιώς, κι είναι έτσι που μας “διάγει” πέραν της βιολογικής και ανθρώπινης υπόστασης. Η ελπίδα του ανυπολόγιστου το ατερμάτιστο; Άν μια φορά σε χτυπήσει η ακτίνα του δεν έχει λήθη κι είναι αστραπή των εσχάτων, σηκώνει όλο τον υλικό κόσμο στο δάκτυλό της και σε πάει πέρα απ’ το ορατό σε κόσμο υπερνοητό, στην ησυχασμένη σιωπή, στον υπερούσιο έρωτα.
ΜΟΝΗ ΠΡΟΟΔΟΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ. Συμπάθεια του εν πάντα διαύγαση των οριζόντων και πελαγίσια μας γραμμή που χαίρουν τα ουράνια.
Σχίσιμο των κοσμικών δικτύων και πέρασμα στην έξω περιοχή σε μια διαλεκτική άνοδο, κλίμακα που το χρέος σε καλεί να την κατέλθεις σε οπτική παιδείας, δάσκαλος και μαθητής με τον οικείο κόσμο όσο βαστά το μυστήριο της ιστορίας και της παιδαγωγίας στο εργαστήρι της γης. Με έργο επιλογής φορώντας την Ελλάδα κατάσαρκα και με φορά ελευθερωτική στην παναλήθεια, ερωτικός μυσταγωγός δοσμένος στο ολετήριο θαύμα της μέγιστης μουσικής: ΣΤΟ ΚΑΜΙΝΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.

*

Δεσποτικό. Το ζυγούρι. Ο Φώτος αλαφιάζεται. Σταυρωμένο μολύβι. (Το δόρυ της μοίρας). Προγονικό αλάτι. Αγωγή στο τραγούδι. Μεταπράτης. Της λυγερής το βάσανο. Ταξίδι για τον ξενιτεμένο. Η Χριστίνα στο φως. Ξέπλυνα και γώ κόκαλα με το κρασί. Μοσκοβολιά λείψανου. Σφαγμένος άγιος. Έχω και ζω ένα βάσανο.

ΜΕΛΤΕΜΙ ΜΕΛΑΧΡΟΙΝΑΚΙ. Νταλιάνικο κορμί. Έρως και κοκκινόχωμα. Της πολυκατοικίας (φίλια) το ξάγναντο. Έχεις κι εσύ ένα θώρακα. Μετεσένα, μετεσένα.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΚΑΙ Η ΜΟΙΡΑ

ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ: Ιεράρχηση των αξιών με αφετηρία το ηθικό μέγεθος, την αξίωση πνεύματος. Οι καλοί δαίμονες της αξίωσης (πνευματικά αναστήματα, οι ποιητές πρώτα).

ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ: Αυτογνωρισμός. Μια γερή σταγόνα λάδι εκεί μέσα στα ερωτικά μάτια του ελληνικού εγώ. (φορά αυτού του προσώπου και κέρδος της τέταρτης διάστασης με όγκο και χρόνο.) Ήταν τα μάτια της κάρβουνα στο λάδι (και με ξεμάτιαξαν). Στο κρύο να σε φορεθώ. Πόρτα για το χειμώνα .Κήπος που τον λιμπίστηκα, περβόλι που βαλάντωσα.

Επανεπεξεργασία ήτοι το άλλοτε επανάληψη και μαθητεία. Σημειωτή περιδιάβαση προς τη σημασία. Νους των κειμένων και νους που τα κοιτάει, τα μελετάει κριτικά διακριτικά. Ξανά το ποίημα από μέσα σαν προσευχή “τα πράγματα οδηγούν στα άκρα, η σκέψη δεν μπορεί να μείνει στη μέση”

ΕΠΑΝΕΠΙΣΚΕΨΗ. Με βαθύτερο αίσθημα, συγκίνηση, απάλειψη της Εφύρας “Επεί ‘ρα θεούς νεμεσίζετο αιέν εόντα”. Προς το Μυρτώο πέλαγος το επαναδράν της αρχής. Η απαρχή του μυστικού καιρού (η αγάπη ως θάνατος θανάτου). Να ξεμεθάμε με Όμηρο με Πλάτωνα… προς το νυν…

*

(Δίνω “τα δύο τρίτα του ωκεανού”) “η τέχνη είναι ο δρόμος όπου το άτομο επιστρέφει στην ομάδα”.

Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου, να χαιρετήσω τα βουνά τ’ όμορφο Τεπελένι να βγάλω το σπαθάκι μου το διπλοακονισμένο (ή το φίνο δαμασκί (ντιμισκί) μου – διπλοτροχισμένο (θυμήσου τον τροχό (τρόχισμα) = γρανίτης. Καημένη βορειοήπειρο να σε ξελευτερώσω. (25η Μαρτίου) εκφώνηση στη γιορτή του σχολείου)

Ο άνθρωπος προβάλλει ως όλο και ανακαλύπτει το όλο. Συλλαμβάνει τη λεία μαζί με το νου. Τεχνάζεται. Φτιάχνει παγίδες. Απαντά στο δέος με δέος. Εν αρχή είναι όλα ένα, αξεχώριστα… Θα πρεπε να δούμε τον ολικό χαρακτήρα της κατασκευής.

Βακχίδες (μαιναδισμοί): Τα τεντωμένα τόξα των φιδιών του Γκρέκο κουράστηκα κι εγώ να παραστέκω, καταληψίες του Λαοκόωντα κάτω από μάτια Αρτέμιδος και Απόλλωνα. Η αντίθεση σκαλώνει μέσα σωματοψυχικά κι εκφράζεται με σπασμούς: πως να βγει το χτικιό; Επίκουρος Απόλλων: θεραπευτικές εγκοιμήσεις.

Φωτολαμψίες: επιληψίες. Τίποτα το επιλήψιμο. “πάντες γαρ οι τε των επών ποιηταί αγαθοί ουκ εκ τέχνης αλλ’ ένθεοι όντες και κατεχόμενοι πάντα ταύτα τα καλά λέγουσι ποιήματα και οι μελοποιοί οι αγαθοί ωσαύτως ώσπερ οι κορυβαντιώντες ουκ έμφρονες όντες ορχούνται, ούτω και οι μελοποιοί ουκ έμφρονες όντες τα καλά μέλη ποιούσιν, αλλ’ επειδή εμβώσιν εις την αρμονία και εις τον ρυθμόν, βακχεύουσι και κατεχόμενοι, ώσπερ αι βάκχαι αρύονται εκ ποταμών μέλι και γάλα έμφρονες δε ούσαι ού”. Εμβάς και επίβασις ρυθμού και αρμονίας. Μπάσιμο στο τραγούδι, στο χορό. Σε ευφρόσυνο γαλανό. Καταφρονώ, περιφρονώ, έμφρων, έκφρων, υπερφρονώ, άφρων, παράφρων, σώφρων, πρόφρων.

Ο θεός μιλά μέσα στους δαιμονισμένους έλεγε ο Πλάτων. Θεός είναι ένα όνομα για την ομάδα. Στενός δεσμός μεταξύ τέχνης και λατρείας, ο καλλιτέχνης έμενε αντιπρόσωπος και διερμηνέας της κοινωνίας. Να παλινορθώνει την ενότητα του ανθρώπου η οποία είχε χαθεί. “Όπως σκίζουν τα ποτάμια Πίνδο έτσι τα νησιά σταματούν τη θάλασσα μοίρα ελληνίδα” Hic tua res agitas: εδώ δρα ο δικός σου κόσμος (ενεργεί), η τέχνη οφείλει να δείχνει τον κόσμο ως μεταβλητό. Και να βοηθά στη μεταβολή του. Το απαγορευμένο στον ποιητή; Παρατηρώ την εξής δυσκολία στην ανάγνωση και κατανόηση πλείστων δημιουργών. Αν παραβλέψεις την ελληνική σκοπιά συσκοτίζεις, αν την λάβεις υπόψη σου πάλι παρεμβάλλεται συσκοτιστικά. Πρέπει να περπατήσεις σε τεντωμένο σκοινί. Και να κρατάς εντοπιότητα και να μου την κρατάς. Θέλω να πω μ’ αυτό πως η Ελλάδα, για να είναι στην περιφέρεια των εξελίξεων έχανε το πιο καθοριστικό, τις πραγματικές μάχες, και πολύ περισσότερο τις πνευματικές μάχες. Χωρίς τα συμφραζόμενα των εξελίξεων σε εποχές καμπής χάνουμε το ουσιαστικό, το βάθος της διαμάχης και το διακυβευμένο. Τι λέει η διακύβευση για παράδειγμα της εποχής της παγκοσμιότητας την οποία διανύουμε, κι εφόσον τη διανύουμε αν είμαστε σε άνυσμα εντόπιο, από ποια ανύσματα και ποιες συνισταμένες. Εκπορεύεται το νόημα του παρόντος; Ποιος νοηματοδοτεί, ποια κέντρα, ποια εργαστήρια;

*

ILLUSIONS: Η διπλή επανάσταση ήταν τριπλή, σε αντιστοιχία με τη διάψευση: το τριπλό σκίσιμο της καρδιάς του κόσμου και του ανθρώπου.

Ποιοι προσωποποιούν το μέλλον; Αυτό είναι το τελικό μας κριτήριο για όσους διατείνονται πως υλικό έμπνευσης έχουν το χρόνο.

MISERERE (Ελέηση, οικτιρμός); Ποιοί δημιουργικοί κλάδοι, εκπορεύουν, διαπλάθουν έργο και τη σημασία, ποιές επιστήμες, σε ποιών χέρια. Πως μπαίνουμε εμείς σ’ αυτό το διάλογο; Ώς απόμακροι, πλάγιοι συγγενείς; Συσσωματώσεις στο σάρκινο κοχύλι. ΒΑΚΧΕΙΑ: Άβυσσος ο οισοφάγος των ανθρώπων.

Να μένει: το άδειο! Προς τι όγκος και βάρος καλλίτερα ν’ αναληφτούμε, με μια εκτόξευση να αλαφρύνει λίγο η γη με τα βαριά μεριά της. Τι της είμαστε, το αδιάφορο να σφεντονιστούμε σε πιο νεκρά αστέρια, σε μη αστέρια. Το καύχημα του υπάρχω! Μα σε τι υπάρχουμε; Το άδειο μας περιέχει, το άδειο περιέχουμε, ο χρόνος σχεδόν μια μαγεία βουτάμε το καλαμόφτερο στους αχινούς, τυπώνουμε παλμούς σφαιρικών κυμάτων πάνω στην alpha της Λήθης, βιβλίο αποτεφρωμένο σε λήκυθο θαμμένη στο βυθό;

Το ζώο δεν παραπονιέται πάει το δρομολόγιο αλάθευτα.

Πότε με τη σάλπιγγα, πότε με τη λύρα και πιο συχνά ανόργανη χημεία, ζωντανό απολίθωμα, άχνα από ασβέστη εξαχνίζεται σα ναφθαλίνη.

Καστάλιος κύκνος σε μοναξιά. Δε γεννήθηκες για θάνατο, αθάνατο πουλί. (παύσεις χωρίς ανάπαυση παυσανίας καημός). Ρίχνω το ζύγι ν’ αλφαδιάσει τον τοίχο του βοριά χτίζω το όνειρο των παλιών φράξε μας γη…

ΝΟΙΚΑΡΗΔΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ: Εύκολο να το λες δύσκολο να το δεις, ακατόρθωτο να το κάνεις. Οι δυνάμεις του σύμπαντος έχουν άθροισμα μηδένκαι δε συγκρατείται όπως η γ στα απα΄λα χέρια της ατμόσφαιρας. Ένα ευγενικό χέρι έδειξε: Μια εκδοχή για την κρίση. Άς περπατήσουμε λίγο τα δυο πρώτα μας νεκροταφεία, το Ά Αθηνών και τον Κεραμεικό, από το βάθος των Χαυτείων και το Πρόπυλο του Ιερού βράχου. Σαν εγκατάσταση Δράματος παίρνοντας τύπωμα Μορφών.

Μούσα άβυσσος: Αντιτάσσω κίονα από λαμπερό κάρβουνο Dinslaken (ανθρακούχες ενώσεις) και μη μας πλανέψουν ψεύτικες λάμψεις. (σπινθηροβόλα ποικιλία νοήματος που περιέχει η ειρωνεία “ως διάθλαση των θεμελιακών ενστίκτων”). Το λαϊκό σφουγγάρι και απορροφά και σβήνει τάχα ποιο από τα δυο το καλλίτερο ή το χειρότερο; (διμούτσουνο = δίκοπο πρόσωπο μαχαίρι) .

Η δίκοπη όψη της αγοράς: Μπορεί να ανεβάζει τη μια μέρα τον αγορητή στα ουράνια και την άλλη να τον βυθίζει στα τάρταρα. Επειδή δεν λειτουργεί νύχτα υποκαθιστά μ’ αυτό τον τρόπο τη συναλλαγή, από μέριμνα δίκης και τίσης, από ισοζύγιο εσόδων, εξόδων. Έτσι δείχνει το διμούτσουνό της η αγορά… και γιατί δεν ανήκει σε κανένα… (μέχρι να εφευρεθεί η καταναλωτική αρχή δηλ. Εκείνη η παγκόσμια στιγμή όπου δημιουργούνται οι όροι για επέκταση της σφαίρας των αναγκών το πλάσιμο και η δημιουργία εφικτής πρόσβασης στις νέες ανάγκες ώστε το χρήμα να γεννά χρήμα). Πότε, ποτέ… Από κανέναν σε κανέναν. Άτεγκτα. Ήταν κοινή φράση «Σήμερον εμού αύριον ετέρου και ουδέποτε τινός».

*

Σιγή: Υποχωρείσαι στο κενεόν. Στο παράδειγμα του Παρμενίδη μπροστά στο σχιστό μονοπάτι δε διστάζει: Μαζί με το Γοργία γράφει, διαλέγει Μη όν – χωρίς επιπλέον παλινωδία… Γιατί αν το Γοργία τον τύφλωσαν οι συνθήκες της εποχής του, εκείνος δεν πτοείται σ’ ένα κόσμο χωρίς μάτια και καρδιά. (ΧΩΡΙΑ ΜΑΤΙΑ, ΧΩΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ!) Πάνω στο φορέα της ριζικής αντίθεσης εκεί που ο καιρός μας ανθέλκεται υπάρχει το σκληρό ανεδαφικό αντισκήνιο και καραδοκεί τους πάντες: Μια συνθήκη που αναιρεί όλες τις  συνθήκες η επανάληψη του τάφου. (ο θάνατος είναι μια από τις εκδηλώσεις της ζωής, αλλά τί μία!).

«Υπάρχουνε γυμνά του χρυσά σαν ώριμα στάρια: Τρελαίνομαι γι’ αυτά τα γυμνά. Τα χρώματά του έχουν το άρωμα του σταριού…. Αυτά τα κορίτσια! Ένα élan (ορμή), ένα πλάτος, μια ευτυχισμένη χαύνωση, μια ανάπαυση που ο Μανέ δε μας την έδωσε ποτέ στο dejeuner του. Αυτά τα κορίτσια του Courbet!, (Κουρμπετλής; πήγα να πω,-ΚΟΥΡΜΠΕ).

Ντοστογιέφσκι: Όλοι μας βγήκαμε από το “παλιό” του Γκόγκολ.

Μπαλώματα: “Ο καλλιτέχνης είναι απλώς μια συσκευή καταγραφής για αντιλήψεις των αισθήσεων… Όχι θεωρίες! Έργα… οι θεωρίες διαφθείρουν τους ανθρώπους… Είμαστε ένα στίλβον χάος. Έρχομαι μπροστά στο θέμα μου, χάνομαι μέσα σ’ αυτό… Η φύση μιλά στον καθένα. Αλίμονο! Το τοπίο ποτέ δεν έχει ζωγραφιστεί. Ο άνθρωπος όφειλε να μην είναι παρών, αλλά ολοκληρωτικά απορροφημένος μέσα στο τοπίο. Η μεγάλη βουδιστική εφεύρεση η Νιρβάνα, παρηγοριά χωρίς πάθος, χωρίς ανέκδοτα, χρώματα!… Ο ιμπρεσιονισμός, τι σημαίνει; Είναι το οπτικό κράμα χρωμάτων, καταλαβαίνετε; Αποσυνθέτοντας τα χρώματα στο πανί και ξαναενώνοντάς τα στο μάτι… Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο για το ζωγράφο, ξέρετε, παρά να ανακατωθεί με τη φιλολογία. Ένας πίνακας δεν παρασταίνει τίποτε άλλο, δε θα πρεπε να παρασταίνει τίποτ’ άλλο από χρώματα. (Η αναρώτηση του βλέμματος). Πρβλ. Χάθηκε μέσα στου ποιήματός του τις λέξεις όπως εκείνος ο ζωγράφος μέσα στου πίνακά του τα χρώματα (χρώμια) – Χεράμια – Αρτάνη; Κάμερα obsura… (Γιατί να ζωγραφίσει τους ουρανούς με κιμωλία;)

ΜΑΛΕΒΙΤΣ: Είμαστε ένας ερεθισμός του Σύμπαντος (σημαία του: Λευκή Άρκτος σε Σιβηρικό αχανές): Suprematismus, supreme (ύψιστο). Είμαστε ένα στίλβον χάος… Εντυπώσεις νοήματος; Η αστραπή του Υψίστου Συμβόλου; Ριζική Ανιδιοτέλεια ΦΩΤΑΓΩΓΟΙ, deshumanisation. Deshumana. Εξανθρωπισμός – Δυσανθρωπισμός, δυσθυμία;

Γιγαντισμός και ωραιοπάθεια; Να τραπεί σε σύντομη υψοπάθεια).

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΣ: Η απάντηση του Ντοστογιέφσκι: ο ηλίθιος είμαι εγώ(Βέκετ:από τη στιγμή που κατάλαβα πως είμαι ηλίθιος εμπνεύστηκα τις μορφές μου). Που σημαίνει ότι όλη την  ηλιθιότητα του κόσμου την επωμίζεται ο καλλιτέχνης, ο συγγραφέας, αφού θα περάσει από μέσα του για να βγει στο έργο, η οξεία παρατήρηση του ηλίθιου στοιχείου που φωλιάζει και στην καρδιά του κόσμου, και στου συγγραφέα τα στήθια… και μια δεύτερη ματιά αναλογισμού.

Σελ. 68. η σκέτη άρνηση όμως ποτέ δεν μπορεί να είναι μόνιμη καλλιτεχνική στάση για να είναι παραγωγική η θέση του καλλιτέχνη πρέπει να υποδείχνει ένα “ναι”, όπως ο ίσκιος αποδείχνει το αντικείμενο που τον ρίχνει. (Σκιάν καθορώ και αλήθειαν αιτούμαι).

Το μισοφέγγαρο βάζει στη νύχτα κέρατα, είναι στον ταύρο ωραία τα κέρατα; (τον κερατώνει;)

Όποιος μεγαλώνει κορίτσι είναι σα να ποτίζει τον κήπο του γείτονα” (ινδική παροιμία).

Δύο συνιστώσες: όλο και πιο πολλά για όλο για πιο λίγο, εξειδίκευση. Σπεσιαλιτέ. Όλο και πιο λίγα για όλο και πιο πολλά, γενίκευση. Πληροφορισμός.

Χωρίς συνάντηση. No name, ποτίστρες. Ότι στην εποχή της ήταν η ελευθερία ηθών, σήμερα ήρθε και έδεσε η παρακμή των ηθών. Κράτησε το περίβλημα και έχασε το ψαχνό. Η ισότητα, η ίση απόσταση από το κέντρο μαζί με την επιδείνωση της ανεπικοινωνησίας που είναι συνέπεια της έκλειψης εσωτερικής ζωής, μας επαναφέρει σε συνθήκες ομαδισμού, χωρίς τον ενωτικό συμβολισμό του, όπου το μόνο που κινείται είναι το ποτό, επώνυμο, το ντύσιμο επίσης επώνυμο, το κύρος του χρήματος που αντιστοιχούν στην έλλειψη επωνυμίας, κυριότητας και διακριτικότητας όχι διάκρισης, ξεχωρίζω διακρίνω, είμαι διακριτικός, με την επιπλέον επένδυση décor, design, και διαπεραστικής lifestyle μουσικής. Οι σύγχρονες ποτίστρες είναι το βιομηχανικό στάδιο της διασκέδασης που εκπόρθησε τη βιοτεχνική εποχή των στεκιών. Τη διακριτική ψυχαγωγία των δεύτερων γενίκευσε το επιτηδευμένο μαζικό ποτάδικο και μάλιστα με ποτό εκρηκτικό: μπόμπα! Αν το στέκι ήταν καταφύγιο επικοινωνίας και νυχτερινή ζωή σήμερα είναι φυγή αξίας και μέθεξη φαντασίωσης, άγγιγμα του ειδώλου της ζωής. (τότε νεαρός τώρα μόνο ανιαρός) ψηφιακός ο καιρός, ψηφιακός ο θεωρός. Μηδέν στο ένα μάτι ένα στο άλλο. Κλικ virtual “είσαστε όμοιοι σαν δυο φίδια”. (τα σταυλίτικα λυπάμαι. Πως να τα μαυλίσω; πρβλ. Είσαι νούμερο (επιθεωρησιακό εννοεί). Μαύρες φάρσες = πικρόφαρσα. Ριγμένος κόσμος; Ριγμένοι στον κόσμο… ριγμένοι στο χρόνο ή ριγμένοι γενικώς; Ευρώπη, σκοτεινή ήπειρος του 21ου αι. Δύση στη Δύση. Η νύχτα έπεται της Εσπερίας. Ρεμπώ: “Η ανωτερότητά μου είναι πως δεν έχω καρδιά”.

Στενό πυκνό λαγκάδι θα περάσω, βάστα καιρέ!

Συνειρμοί του ασύνειδου. Αστυνομία σύμπαντος, σιγή. Cogitor sum – cogito ergo sum, moi je devient cogitor. Ασύνειδη μνήμη. Με κινητοποιεί Μαντλέν, ως όργανο της ποίησης. Ο Γκότφριντ Μπεν επικαλείται τη θεωρία του Λεβύ – Μπρυλ πως η λογική σκέψη είναι πολύ κατώτερη από το προλογικό μυαλό, γιατί το τελευταίο τούτο είναι “βαθύτερο και έρχεται από πιο μακριά”. Συνεχίζει και μιλά για ένα “αρχαϊκό εκτεταμένο, υπεραιμικό εγώ που εκκενούται” ως όργανο της ποίησης: “Κατέβα κάτω, ω εγώ, να ζευγαρωθείς με το Σύμπαν. Ελάτε σε μένα, εσείς φιλοξενούμενοι του γητεμένου: οράματα, μέθες, πολίτες του αύριο”. Στη θέση της κοινωνικής ομάδας στην οποία δεν πιστεύει πια ο ποιητής της παρακμής εφευρίσκει μια μυθική αρχαϊκή, κοσμική ομάδα, που υποτίθεται ότι είναι η αληθινή πηγή κάθε ποίησης. Όσο πηγαίνει μπροστά αναπηδά το αρχέγονο σε επανασυμφιλίωση με το παν, ξεκόβεις και ξανασυναντάς ωκεανό.

Η στιγμή της ωριμότητας έρχεται όταν αποκτήσει συνείδηση της (ενύπαρκτης) έμφυτης ελαττωματικότητας του κόσμου, ελαττωματικότητας που μπορεί να μετριαστεί μα ποτέ δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς. (Φενακισμός σημαίνει να σαβανώνεις την πραγματικότητα στο μυστήριο). Κάθε λογοτεχνία τείνει προς το μύθο: Μύθος είναι η αφέλεια του πρωτόγονου, είναι η γλώσσα των πρώτων λέξεων, των αρχέτυπων συμβόλων, που η κάθε εποχή πρέπει να ξανακαλύπτει για τον εαυτό της, το πρωτόγονο ανάβλεμμα της “πρώτης στιγμής”, είναι ολάκερος ο κόσμος που γίνεται αδιαίρετη εικόνα. “Η ύπαρξη του ανθρώπου είναι σαν μια αντήχηση, μια αρχαία οιμωγή, ένα στοιχειώδες τραύλισμα όπου η ανθρώπινη ουσία, κυριολεκτικά αφήνεται ν’ ακουστεί πριν πάρει σχήμα”. Λίγα τα πάρε δώσε μου με τους ανθρώπους, και με τις σκέψεις των ανθρώπων. Το τίμημα της κορυφής: παγερή μοναξιά. Παγοκρύσταλλα μια τεχνητής γαλήνης. Χαρά μου η ερημιά ο δύσκολος αέρας των παγωμένων βουνοκορφών ούτε βοσκός, ούτε κοπάδι, ούτε λύκος. Το λιοντάρι είναι μοναχικό, κι έτσι είμαι κι εγώ. ΛΙΓΚΑΣ ΟΞΥΛΙΘΩΝ. (βουνίσιο λιοντάρι = BYRON) παν καταβροχθισμένος, παν καταβροχθισθείς.

Η αραχνιασμένη και κρύα άβυσσος των οραμάτων, δεν έχει το όμοιό της παρά στα φασματικά όνειρα της πόρνης: Εκπορνεύεται με πόθους αγνείας και αγίας. Κλείνεις τα μάτια και γλιτώνεις την εκπόρνευση.

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟ ΜΑΤΙ: Το τοπίο ξεδίπλωνε τις πτυχές του σύμφωνα με το πολύπτυχο βλέμμα του, η ροή της συνείδησης σύμφωνα με τη ροή των καταρρακτών… Ανεβασμένο το τοπίο σε μια πιο λεπτή οθόνη, υφασμένη από πολλά χέρια, από ένα σμίλεμα μέχρι το βάθος του ματιού, υπό την άσκηση των πιο λεπτών νεύρων μέχρι που οι νευροδιαβιβαστές να λεπταίνουν τις χρώσεις κι εκεί μάχεται η πραγματικότητα. Ανέβασμα = Μετουσίωση. (Ταχισμός/tachisme/κηλιδισμός).

Ένας καλλιεργημένος άνθρωπος δεν είναι απλά ένας φθαρμένος άνθρωπος, συνυπολογίζει στην κακότητά του τις εντάσεις τις ζωής που είναι εντάσεις της κριτικής ματιάς του. Κι έχουν ένταση κατανοητική.

Άρθρο πρώτο: Η τέχνη έρχεται ήδη τέλεια στον κόσμο από την πρώτη αρχή της. Είναι η μεγάλη έναρξη. Άρθρο δεύτερο: Το επίπεδο ζωής είναι ήδη υψηλό στις πρώτες γεύσεις που μας δίνει με το μύθο. Άρθρο τρίτο: Το τέλειο δεν κάνει ποτέ διαχωρισμό τέχνης ζωής. Τέχνη και ζωή είναι η ενότητα του πιο υψηλού. Αδιαχώριστα. Άρθρο τέταρτο: Ότι βρίσκει την ενότητα στη βάση τέχνης και ζωής, βρίσκει ολοκληρωμένη την ενότητα στην κορυφή τέχνης και ζωής. Άρθρο πέμπτο: Η τέχνη συνοψίζει τη ζωή με το πνεύμα της ζωής, τη ζωή μαζί με το όραμά της, τη λαμπρότητα της εν μέσω χάους και Απείρου.

ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ Ή ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ.

Σημασία έχει πως μετέχουμε αμφοτέρων, κι αυτό είναι μεγάλο μαζί και μικρό. Το μηδέν και το άπειρο είναι παιδιά της ίδιας μάνας, στην περιπλάνηση μας κάτω από το αδιανόητο ως ιερείς του ήλιου και του σκότους.

  1. Ας επισημάνουμε πρώτα το εύκολο. Ο αρχηγέτης Μάρξ πίστεψε υπερβολικά στο θεωρητικό του άστρο, αντικατέστησε στο αμάξι του  Χέγκελ τα άλογα όχι όμως το κάρο, εκεί που ο Χέγκελ έβαζε γερμανικό πνεύμα να σύρει ο Μάρξ έβαλε το δικής τους επινόησης προλεταριακό κρίνοντας από μια στιγμή, αυτή της πολιτικής οικονομίας, που είχε γοητέψει και κατακλύσει τους ορίζοντες της σκέψης του χαράζοντας πορεία άτεγκτη όπως η οικονομία. Πέταξε όμως το καλλίτερο τη δημοκρατική στιγμή του κόσμου, πράγμα που από συγκυρία και ένστικτο είχε υιοθετήσει ο αστός κι έτσι εξέφραζε πέραν του ιδίου ευρύτερους στόχους. Δέσμιος ο Μάρξ του χαρακτήρα του, της επιστήμης του, του γερμανικού περιβάλλοντος, κι ίσως της καταγωγής του, ανίδεου περί δημοκρατικών θεσμών χειραγωγήθηκε και χειραγώγησε. (Πρώτα και κύρια φρόντισε να εξαφανίσει την ελευθερία και το πνεύμα της. Μίλησε για ύλη. Ισοπέδωσε τον κόσμο. Χειραγώγησε τη σκέψη την υπέταξε σε αντικειμενικές αναγκαιότητες και τις υπέδειξε ανακλαστικούς νόμους ιστορικότητας ψευδούς).
  2. Ας γυρίσουμε τώρα στο δύσκολο. Το κέρδος. Η λεγόμενη επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, υπόθεση καθαρά των νέων χρόνων, κομμάτι δύσκολο να χειραγωγηθεί, πετώντας τα συμπεράσματα και κρατώντας τις προκείμενες, και καθόλου μα καθόλου δεν έτεινε να παραδοθεί στη μία παραγωγική τάξη. Εξ ορισμού ήταν ανάδυση νέου τρόπου παραγωγής, βιομηχανική επανάσταση. Το να θελήσει να την διευθύνει μια τάξη χωρίς την εγγενή της λογική του κέρδους και εν μέσω ενός πολιτειακού οργανισμού που ξεχνά το ουσιαστικότερο της ανοιχτής κοινωνίας, το θεσμό της δημοκρατίας, σήμαινε ο κόσμος ανάποδα. Γι αυτό έσπασε.
  3. Εκεί που το σκοτάδι είναι από μόνο του, στο οικονομικό, εσύ να οδηγείς τα πράγματα στην ολική σκοτεινιά της οικονομίας παραβλέποντας μάλιστα το σημαντικό τομέα της διανεμητικής – που σημειωτέον είχε επισημάνει ο Αριστοτέλης με το παράδειγμα του παλαιστή και του αλήτη πλανήτη. Κι ακόμα εξορίζοντας τον ισχυρό μοχλό των νέων αναγκών, δε ρίχνεις τον κόσμο στην ολική σκιά, αλλά φράζεις κάθε ορίζοντα.
  4. Το αγκομαχητό των σοσιαλιστών πηγάζει από τούτα τα φράγματα. Ο Μάρξ χειρίστηκε τον άνθρωπο ως μέσο. Έριξε με τον όγκο και το κύρος του έργου του τέτοια σκιά ή φως που τύφλωσε τους επιγόνους. Πήραν το έργο ως επείγον γράμμα και δεν είδαν τις αδυναμίες του ανθρώπου που έμπαιναν στη θεωρία. Τυφλωμένοι συνέχισαν τραγικά και κωμικά, ώστε και τα καλλίτερα στοιχεία της νέας τέχνης τα εξοβέλισαν. Στηρίχτηκαν στην εξυπνάδα του Μάρξ. Ξέχασαν να είναι οι ίδιοι έξυπνοι, ώστε τους αποστράφηκαν τα ελεύθερα πνεύματα και οι ευφυείς. Έτσι οδήγησαν τις κοινωνίες στο μη περαιτέρω της καταδυνάστευσης εν ονόματι…

ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΟ: Το πείραμα ανέλαβε μια χώρα εξόχως καθυστερημένη και δέσμια του ομαδισμού.

ΟΣΟ ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΙΑΡΚΕΙ.

ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ ΚΡΥΣΤΑΛΛΑ – Συντελεστής συντονισμού. Από τους προσωκρατικούς μέχρι το πέρας των καιρών θα ερμηνεύουμε τη φύση δια του εαυτού μας. Η φύση αναδύεται μαζί με τον παρατηρητή “και κατά κάποιο τρόπο” τον ξεγελά,παίρνει τη μορφή του (κβαντική).

Αντίφαση: Αν παραδεχτείς την ύπαρξη μιας τέτοιας φύσης, τότε αυτή θα είχε γεννήσει τα μαθηματικά μαζί της. Δεν είναι οπότε φύση, είναι: φύση, και παρατηρητής. Ρισκάρω την υπόθεση πως ο άνθρωπος, αν όντως πήδηξε στην ανθρωποποίηση, ευθύς ανέκυψε το παν μπροστά του ώστε αρχή της γλώσσας έκανε το Έν όν. Δηλ, αναγνώρισε την ενότητα, το πλέγμα της σημασίας που βαστά το παν. Την απόλυτη ύπαρξη.

Ο ΠΡΟΚΛΟΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΕΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥΣ

Και όπως ξέρουμε το εν ορίζεται σε διαστολή με τα πολλά, μ’ αυτή τη διαστολή ευθύς το εγώ κι ο κόσμος χωρίστηκαν. Το χωρισμό αυτό γεφύρωσε το μαγικό, το εκστατικό. Ήδη είχε επινοηθεί ο Απόλλων και ο Διόνυσος. Το θεό του πολέμου τον γνώριζε προ πολλού, και την Αφροδίτη, και το Δία. Ύστερα ήρθε η συνειδητή καλλιέργεια δια της επαναλήψεως που ήδη ήταν αρχαίο έθος.

Ο ΧΩΡΟΜΕΤΡΗΣ: Τα διακοσμητικά είναι στην τέχνη ότι τα κρύσταλλα στη φύση. Το μόνο που εκπλήσσει είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει τους νόμους του κόσμου των κρυστάλλων, ανακάλυψε το σύνολο των συμμετριών της φύσης και τις έβαλε στην διακοσμητική τέχνη. Και στις δύο περιπτώσεις η κανονικότητα παράγεται από διανύσματα. Αναμφισβήτητα η ώθηση αυτή προήλθε από την χωρομετρία, τη μητέρα της γεωμετρίας. Επίσης κάποιο ρόλο θα έπαιξε και η ευχαρίστηση που προσφέρει στον άνθρωπο η τάξη. Η αύξηση αυτή της ομορφιάς, ανάλογα με την αύξηση της συμμετρίας, αντιστοιχεί στη φυσική τάξη των κρυστάλλων να πραγματοποιήσουν τον ανώτατο βαθμό συμμετρίας.

Από ένα περιορισμένο χρονικό και χωρικά πείραμα κοινωνίας που παρατηρήθηκε από τους θεωρητικούς βγήκαν τα βιαστικά συμπεράσματα, που μ’ αυτά και μόνο τούτοι τέθηκαν ως οι αναμορφωτές. Η συνταγή τους όμως αρρώστησε πιο πολύ  τον ασθενή τους. Θέλησαν να κινήσουν πιο γρήγορα την κοινωνία, όμως την ακινητοποίησαν στο θαυμαστό θεωρισμό, και πάγωσε ένας ολόκληρος κόσμος: ψυχρός πόλεμος. Ήταν ο υλικός κόσμος που το πετύχαινε τούτο διαλεκτικά; Ήταν το πάγωμα μέσα στην ιδεολογία. Η τρομοκρατία της ιδεολογίας.

ΕΜΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΥΛΙΚΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ. ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΜΕΣΟΥ. ΚΑΒΓΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ.

Όμως συγγραφέα συγκαλύπτεις το ολοφάνερο, πως σοσιαλισμός είναι η κοινωνική μορφή του αναντίρρητου, φράγμα στη δημοκρατία της ζωής, των ιδεών, του ελεύθερου αέρα, της ανοιχτής κοινωνίας… πεφωτισμένοι δυνάστες και ιδιοκτήτες απόλυτοι της κοινωνίας: αντίστροφη θεολογία, παπισμός! ΠΩΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΕΠΟΧΩΝ: ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΕ ΒΡΗΚΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΗ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΑ;

Η σύγχυση μόχθου και εργασίας είναι η πρωταρχική σύγχυση της σοσιαλιστικής θεωρίας, γι’ αυτό παραβλέπουν το διανοητικό μόχθο. Αναχρονισμός. Ποιός έχτισε την εφτάπυλη Θήβα; (Αυτό είναι η αρχή του λαϊκισμού). Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.

Ωραία. Να δούμε τον κρύσταλλο από όλες τις πλευρές, κι αν καλά να τον σηκώσουμε και στο δικό του φως, αφού λάμπει πιο πολύ στις λάσπες.

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι η παράκρουση του κοινού με το έργο, βίο και πολιτεία του Βικέντιου,και τούτο γιατί τα λόγια πάνε πιο πέρα από την πράξη μεν, και από την άλλη η εύγλωττη πράξη υπερακοντίζει σημασία . βρίσκει περάσματα από αλλόκοτες μεριές. Η παθιασμένη πράξη και το σκοτεινό φόντο της τρέλας βγάζει μπροστά τη μορφή. Γι άλλη μιά φορά κινεί ως παράδειγμα σε μιά δύση που ζητεί και ζεί και τρέφεται από το εκκεντρικό. Έτσι ερμηνεύει το επικίνδυνο αθωώτατον που αναλαμβάνει ο ποιητής . Κι όταν χτυπημένος από το Φοίβο αποστερείται το νοητικό φώς και πέφτει στην τρέλα, τότε είναι έτοιμο το κοινό να δεί την ιδιοφυϊα .

Αυτοπορτραίτο:Τυλιγμένος ασημοπράσινη αρμονία ,ντυμένος χολώδες πράσινο(ροπή θλίψης) πρόσωπο σπαθί,παρειές όψεις λεπίδας, χνούδι αίματος ,μάτια συνοφρυωμένα ρωτάνε:Die aporien
ώστε και μετά εκατό χρόνια να φαντάζουν προτομές εν όπλοις, κβαντισμένες ενδοσκοπήσεις.

Ο Βανγκόγκ δεν απεικόνισε απλά, αλλά ταυτίστηκε και έζησε το δράμα του μόχθου όπως το βλέπουμε στις περιπέτειες του βίου του. Και έβλεπε την επανάσταση κυρίως ως επανάσταση στα πνεύματα(με την πυρετική του συνέργια το υπηρέτησε αυτό όσο κανένας άλλος. Ο πυρετός του είχε εμβιώσεις μεταφυσικής της γης ,των γήινων). Με το καρφί της ζωγραφικής του όργωσε κυριολεκτικά τα χωράφια στο τελάρο, δημιουργούσε τη φύση από την αρχή, επωμιζόταν το μόχθο των ζωντανών πραγμάτων που έβαζε στο τελάρο τα ζύμωνε να ανθίσουν και σαν αρχαίος τελετάρχης έσμιγε στους χυμούς της φύσης το αίμα του για να τα ζωντανέψει, ως άλλος Οδυσσέας πρόσφερε αίμα στις σκιές για να ανθίσουν φως. Θέλησε να κάνει τον ήλιο πιο φωτεινό, πιο διαρκή, πιο καυτό, κι έμπαινε στα χωράφια της μεσημβρινής Γαλλίας για να τον νοιώσει να τον εμπειραθεί για να ξέρει πώς θα τον κάνει και πιο νέο και πιο απωανατολίτη.
Είδε τη φύση , της χάρισε το ένα του αφτί, του έκαψε το ένα χέρι, τη ζύμωσε, αφέθηκε να τον επηρεάσει ως τις ρίζες του ώσπου χάθηκε μέσα της πυρακτωμένος, με μια πληγή στην καρδιά σαν αστέρι και σαν ηλιοτρόπιο.
2.Μιά Πολιτεία ξεψυχά. Μόνο ο άνεμος το ξέρει αυτό, που φυσά σαν ψυχή που ξεψυχά, έχει τέτοιο ψύχος.
Τολέδο. Σε κρατώ στην τέχνη μου, δε θα πέσεις, είσαι αιώνιο, η αιώνια τέχνη μου μάρτυρας. Σου μοιάζω , μου μοιάζεις ,σε παραφορά.
Μια Νέα Τροία ! Μια Νέα Υόρκη. Ένα Νέο Γαρδίκι!
Ανανοηματοδότηση:Όσο επιτρέπει η δύναμη του έργου.
Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΧΑΝΔΑΚΑ
Ένας πνευματικός κατακτητής στη δύση του καιρού του.
Αν τον δούμε στη ρήση του Π¨Διαμάντη:»η πόλη δε με θέλει , η ερημιά με διώκει, ας πάρουμε τούτο το δρομίσκο» στη στιγμή που «έρως, θρησκεία, ωμό» είναι η union mystica, με την επίγνωση που είχε του μεγαλείου του και με την μισο..αποδοχή του έργου του , προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις.
Για το Γκρέκο είχε ανοίξει ένας ολόκληρος κόσμος. Φτάνοντας στη Βενετιά από μια ελληνική επαρχία της- μπήκε στο ζωγραφικό άπαν της ,Τιτσιάνο, Τιντορέτο,. .Ας τον κοιτάξουμε να έρχεται μαθητευόμενος κι ύστερα να τον έλκει η κοσμοκράτειρα..
Η αρχή της προσωπογραφίας, Γκρέκο: Ιδού εγώ. Έχω ίσα δικαιώματα με σας hidalgos, Είμαι Μαΐστωρ μεγάλης Τέχνης: Δεν ήταν η μόνη έπαρσή του. Ο ανατολίτης μαΐστωρ θα γίνει και της δυτικής τέχνης . Σε μαυριτάνικο πυρετό θα συνθέσει: το σπινθήρα αυτό αστραποβολούν τα έργα του, πυρετό σε νιοστή δύναμη. Εκστατικός ρεαλισμός. Ήδη ο άνθρωπος των Νέων Χρόνων προσκήνιο κι όχι προσκυνητής απλά.
Κι αν θελήσουμε να βρούμε μια φράση που υποδεικνύει το έργο του είναι τούτη: Ιδού άνθρωπε ο θείος πυρετός σου. Ιδού το καθ ομοίωση, Το θείο πάθος .Και η κατάσταση δημιουργίας:Έμπνευση και Έκσταση. Όραμα. Φρικίαση. Δόνηση. Παραφορά.
Είμαι και δω , και εκεί , και παντού.
Αν η Μεταρρύθμιση επέβαλε μανιεριστική στροφή, ο Γκρέκο δε θα πτοηθεί, θα σπάσει την προοπτική φόρμα, θα κρατήσει τα βυζαντινότροπα διαζώματα και θα εκτινάξει τις μορφές του μεσούρανα.
Γκρέκο: εκστατικός ρεαλισμός. Το όραμα της ανώτερης ενότητας, (εικονίζει στο άνω διάζωμα τη θεία παραφορά και ζάλη των ρεαλιστικών προσώπων του κάτω διαζώματος :Να τι περιέχω) στήλες φλεγόμενες μεταξύ γης και ουρανού , σε πυρακτωμένες αποκαλύψεις που δονούν τις μορφές τις φλέγουν, σπαράζουν , σε μια δίψα που πατά στη γη και δινείται προς απόκοσμους ουρανούς. Ποτέ η συντέλεια δεν μπήκε πιο ωμά και πιο τέλεια σε έργο.
Αιώνια τάξη –αέναη αλλαγή(εκρήξεις οριζόντων) ζώντων και τεθνεώτων.
ΥΓ. Από το λεμονί του πράσινο πήρε ο Ρίλκε για τις ελεγείες .
Χρειάστηκε ο αναγνωστικός δοκιμιακός και ερμηνευτικός πυρετός ,μιας Τζ. Π., ενός Κ. Π. ,του Σ. Ρ., για να ανεβούμε στη στάθμη εκείνη ώστε να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε και να κόψουμε καρπό από έργα όπως « ΕΛΕΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΙΝΟ» στο ψηλό πυργωτικό βήμα μέχρι τη δαντέλα της ακτής τους,
όπου συναντάς το λεμονί πράσινο οξύ να χαράζει ουρανογραφήματα.

ΓΛΩΣΣΑ ΕΞΩΘΕΟΛΟΓΙΚΗ: Εμπειρισμός

Γλώσσα: η μόνη γλώσσα που “βιομηχανοποιήθηκε” η αγγλική, είναι γιατί εκεί στην Αγγλία η βιομηχανική επανάσταση την πρόλαβε πλήρως. Αποφασιστικός παράγοντας της εποχής μας είναι το τέλος της παλιάς ιστορίας και η άνοδος του κόσμου προς το ανοιχτό. Πρέπει να ξαναχαράξουμε αλήθεια το βάθος των αιτιών που ώθησαν στην παλινωδία πλείστους ανθρώπους, της γενιάς μας. Να ξαναδιαβάσουμε την πορεία του έργου της σκέψης, της στάσης με τα συμφραζόμενα της εποχής. Μια πρωτοφανής διεύρυνση των δυνατοτήτων σε όλο το φάσμα της ζωής. Ιδού πάντα γέγονε καινά. Ένας δυνάμει και ενεργεία επανακαθορισμός της έννοιας της ζωής. Είναι η νέα εποχή, υπήρξαμε σπερματικά προϊόντα, είναι η αλλαγή παραδείγματος. Και υπόθεση εργασίας είναι και η ευκολία που ανοίγεται να κρίνουμε τις ιδέες ενός πρόσφατου κόσμου που είναι ήδη παλαιός, καθώς και τη δυσκολία προς ένα βαθύτερο έργο που να προσδιορίζει μύθο…

Να ορίσω τομές και στάδια ανάπτυξης, ορίζοντας το παραδειγματικά στάσιμο. Ώστε να βρω το τροπάρι.

ΑΠΟΤΡΟΠΗ (Τοπική και μετωπική). Τρόπαιο αλογοκεφαλή στο παλούκι. Ιδού μια προοπτική: Από τη χρονική άνοδο να κοιτάξουμε το χάσμα που μας χωρίζει από τη ζωή του χθες, να διαβάσουμε τις δυνάμεις που έδρασαν σε τούτο το μετασχηματισμό τόσο στην τοπική μας κλίμακα όσο και στην παγκόσμια. Μέσα εδώ να δούμε μαζί με την εμφάνιση νέων μοντέλων ζωής και την πρόοδο στο χώρο της σκέψης. Τη δυναμική της ζωής τις φανερές, τις απόκρυφες και τις αναπότρεπτες κινήσεις της. Την αλλαγή παραδείγματος. ΣΦΡΙΓΟΣ ΣΦΥΓΜΟΣ: Με τα δεδομένα της σύγχρονης συμπλοκής σημασιών να μπεις στη μνήμη των αρχετύπων: νεοκομμένο μάρμαρο.

Προσωπίδες: Τραγικός Διόνυσος τοτέμ τράγος

Δρώσες και Υπνώτουσες διεργασίες. Να παρατηρήσεις ότι λησμονάς το σύγχρονο όλο. Το λησμονάς στην οπτική του. Αν πατήσεις λίγο πίσω θα σου ανοιχτεί το ολικό του είκασμα. Ξαναμπαίνοντας θα αντιληφθείς καλλίτερα τις τάσεις των εντάσεων. Εξ όνυχος τον λέοντα: Η εξέλιξη δείχνεται γοργής άπαξ και ανοίξουν οι δρόμοι… Πόσα καράτια αίμα; Με τραβάει σα μαγνήτης τούτη η αρχετυπία: “τα δένει με βοδιού την κόρδα κι η λύρα του παραληρεί”

Κάθε είσοδος στην τέχνη είναι βύθιση στις απαρχές της. Η αποτροπή από τη μίμηση στον Πλάτωνα, (λείανση;) Να το εννοήσουμε όπως στον Κάντ;

Για να μη μολυνθεί από την εμπειρία, από το φυσικό, Ζωτικός τέρμων, τέρμα τα ζώα. Γουρούνα με εφτά γουρουνάκια. Πολυβύζα μεγάλη θεά Άρτεμις.

ΣΦΑΓΕΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ: Με εντυπώσεις ποιήματος. Πως να εξηγήσω την εμφάνιση ζωτικού κόσμου δίπλα στην εμφάνιση του ταύρου της Μπενούκας; Να πω συμπτώσεις; Έπεσε ο ρυθμός στα ίχνη της λιονταρίνας; ενώ πίσω μακριά ουρλιάζουν λύκοι; και το κοπάδι; Στο σφαγείο.

ΜΥΣΤΗΡΙΟ: ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ.

Το μυητικό χοιρίδιο στα Ελευσίνια. Τα ιερεία των αρχαίων (τα ζώα δεν εξημερώνονται είναι οικογενειακά μέλη). Ενοχή απέναντι στην αρχή της ζωής; από μάγος υποκριτής; Μύηση στο τραγικό; Σε τέτοια συμφραζόμενα πως να ερμηνεύσουμε το φρικτό που καλύπτει το πέπλο της ομορφιάς; Ποιός θα σηκώσει το πέπλο της Ίσιδας να αποκαλύψει τη φρικτή φύση της οποίας είμαστε παιδιά αποσπασμένα; “Φρικτόν εμπεσείν εις χείρας θεού του ζώντος”. Αμφιγενής. Πενθέας – Βακχίδες πρβλ. Ακροβυστία, κλειτωριδεκτομή. Εκτομέας. Κέλας Αμάλθειας (κέρατο κατσίκας). Το πρώτο ταμπού – ταμπόν.

Οι ιερείς φαίνεται να γνώριζαν από τη βαθιά ενοχή του θυσιαστηρίου βήματος: πίετε εξ αυτού. Πως να επιτρέψουν στον άνθρωπο να ξαναπέσει στην παμμειξία της Βακχείας; Το σπαραγμό; Παράσταση νοήματος. Ανθρωποθυσίες; Βασιλοθυσίες.

Καθάρσεις. Επομένως η Άρτεμις αν το σύμβολό της το ελάφι για τη θυσία το θήλασε η Κλυταιμνήστρα, πως να μη θυμώσει; Πως όχι η Κλυταιμνήστρα που θήλασε την Ιφιγένεια (Διπλή το γένος – Αμφιγένεια). Οι μνήμες του μύθου συμφύρουν στρώματα, γενιές. Κι ακόμα μαρτυρούν εποχές που οι εκστρατείες απαιτούν ζωογόνο αίμα για να εμψυχώσει το λαό, δηλ., τους πολεμιστές. Κι ακόμα σε εποχή που το μέγαρο έχει αφέντρα τη γυναίκα. (Ερινύς)-πρβλ Βαμπίρ και Ντράγερ.

Συμβολισμοί, και ένα αίμα έχει και ζωογόνα επίδραση και ενωτική μα και του Πρωτομάστορα το άλλοθι, το θεσμικό χαρακτήρα του πρωτείου. Οι θυσίες της εξουσίας. Και θηλυκό αίμα κατευόδιο. Ιφιγενές. Η αφιέρωση. Οξυδέρκεια (ΔΡΑΚΟΥ). Μαγικές εικόνες κάνει ο μάγος. ΒΛΕΜΜΑ ΖΩΟΥ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ: Η ματιά είναι το πιο ολέθριο. Φοβούνται τρομερά το μάτι την ώρα του θανάτου. Κατά κάποιο τρόπο ο Ναός είναι μια χτισμένη σπηλιά. Από τον τρούλο – ζιγκουράτ σουμεριάδα γκιλγαμες- αρχικά θα πρέπει να έφευγε ο καπνός των θυσιών, στα θυσιαστήρια της Ασσυρίας απ’ όπου προέρχεται η ιδέα του τρούλου (πάνθεον, οπαίο) ΠΛΑΚΕΣ ΗΘΩΝ.

Ο ήχος χτυπά το κοχύλι της ακοής κι από το προστατευμένο άνοιγμα ακούει το τράνταγμα της ακοής της φυλής: αναταράσσεται ένας κόσμος ως τις ρίζες που βυθίζονται στο αρχέγονο χάος. (πρβλ. “ Ώ της ερρόδου μου έρρυθμον σίγασμα…”). Μπαίνει από την έξοδο του χρώματος στα αρχαία λιβάδια, στις κοίτες χειμάρρων που ας δεν υπάρχουν πια ηχούν με την απουσία τους στους γκρεμούς του νέου κόσμου. Χάος αναταράσσεται με χάος. Σκοτεινή οργή της υπαίθρου…

Η είσοδος των χωρικών στις πόλεις. Το city εμπορεύεται όλο το φάσμα των χωραφιών. Αλλά οι χωρικοί θα περικλείσουν και θα κατακλύσουν τον πολιτισμό της αλλάζοντας κι αυτοί όσο κι αν αλαλάζουν. “Άνοιγαν παλιούς τάφους σε τούτο το χάραμα μιας νέας εποχής”. Με χωρική “ευγένεια” κατακλύουν τον ξιπασμό, το ζωικό του κύτταρο αν κι ανυπότακτο θα το χειριστεί η απροσωπία στο γκρίζο της ισόπεδο μέσα σε σπασμούς που θα ονομάσουν κινήματα ή επαναστάσεις.

Μπαλάντα μου φύγε γοργά πέρνα πάνω απ’ τα κύματα με ματοβαμμένο γερακίνας φτερό. Διπλός κρατήρας επανάστασης πολιτική βιομηχανική τριπλή διάψευση: πολιτική, φιλία, έρως… θεομπαίχτης.

Συ θαύμα, συ ομορφιά, συ τρόμος, κυρά των ονείρων. Μας διέψευσε: ο φίλος, ο οπλίτης, η αφεντιά της. Μ’ αυτό το ποτό στα σπλάχνα σου – άσπλαχνοι – θα βλέπεις σε κάθε γυναίκα τη θλίψη που σε ξεπουλάει). Παρέλαση εικόνων μνήμης – ω υπάρχει εδώ, παρέλαση φρικτή, εικόνες μνήμης σπασμένες εδώ φέγγουν θαμπόγυαλο εκεί πυγολαμπίδες / μάτια στη ρεματιά. Θρίαμβος του ρυθμού πάνω στο μέτρο… και πάμε ακολουθώντας το ρυθμό των κυμάτων, νανουρίζοντας το άπειρό μας στο πεπερασμένο των θαλασσών (Ρεμπώ). Η όαση του τρόμου στην έρημο της πλήξης. (στίχος σαν ουράνιο τόξο πάνω από τους ωκεανούς η νοσταλγία του απείρου). Να λάβουμε υπόψη την κρίση της εποχής που άνθισε ετούτο το λουλούδι στην άβυσσο. Ο εκτινασσόμενος πλούτος, η πρώτη έφοδος της βιομηχανίας ξερίζωσαν του φτωχούς χωρικούς, εκείνης της εποχής και τους έριξαν σε θανάσιμη ένδεια και εξαθλίωση. Μεγάλη πίεση άλλη η… ποίηση.

Στο βάθος του αγνώστου πατρίδα νόστου… σαν τεράστιο κιονόκρανο μιας ερημικής κολώνας που ξεχωρίζει μετέωρη από μια απύθμενη ερημιά κρατώντας στους ώμους το στερέωμα την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος. Κόλαση ή ουρανός ποια η διαφορά; κατάσταση ροής. Συντριπτικό κούφωμα του κόσμου άδειασμα όλης της ορμής για ζωή στο κούφωμα του κόσμου, τη μεγάλη κουφάλα που πελέκησαν τα τσεκούρια της αλαζονείας, της κατήφειας, της οκνηρίας. Αγαπητή κυρία φιλενάδα της εκλογής μου, πίσω από το λείο γόνατό σου είναι η καμπή του δρόμου για το άγνωστο δεν μπορώ να δένω νήμα στο άστυ, στο νόημα που θα μπορούσε να εκπορεύεται από εδώ. Πως να τη δω την Ελλάδα; Δεν συναντώ προσεγγίσεις δεν έχω οδό προσεγγίσεως. Τη νοιώθω σαν ξένος, δεν μιλιόμαστε με τη μορφή της, με το είναι της. Πως να αναστραφώ; Έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω απ’ τα μάτια μας για να πτοηθούμε από ένα ρυάκι. Εκείνο που ακινητοποιεί δεν έχει να κάνει με θαυμασμό. Παρόλο που έχουμε αναμοχλεύσει έναν κόσμο το δέος είναι κυριαρχικό. Και δέος τίνος; Μιας ασυμμάζευτης ενδοχώρας που δρα ως προτίμηση. Εντυπώσεις ποιήσεως, μετάθεση νοήματος. Η εκκοσμίκευση της μουσικής έκανε κοσμική και τη θρησκευτική μουσική. Αν ο έμπορος εκτοπίζει τον ιερέα και κάνει από την πίστη πίστωση τότε οι Ναοί του εμπορεύματος είναι οι σύγχρονοι Ναοί, οπότε η κατανάλωση πήρε τη θέση της λατρείας. Πρβλ. Τις αγιογραφήσεις ατόμων που πέρασαν σαν αστραπή με βίαιο πάθος ζωής και κόλαση. Τι είναι όμως ο βίος ενός Αγίου; Αν ο Άγιος δεν πολέμησε με χίλιους δαίμονες μέσα του και έξω του, τότε που οφείλει το στέφανο της αγιότητας και του μαρτυρίου. Τα ψυχοκτόνα πάθη κάνουν τη δουλειά. Η συναλληλία που και έναν άγιο Συμεών τον τριβελίζουν όταν καταπιάνεται με τα κοινοβιακά… πρβλ. “Αγία Κάλλας”… οι ερεικώνες στα πόδια σου. Κάνοντας την αορασία ορατή… δηλ., αγγίζοντας τις σκιές… εκεί στο σκοτεινοφωτεινό τους.

ΤΟ ΙΕΡΟ: γνήσια απόγνωση

Πολύ βιάζεσαι. Διάνυσε καλλίτερα αυτή την απόσταση ως το πλησίον πάρκο. Θα φρεσκάρεις το μούτρο σου, μη φοβάσαι τη χωρίστρα – μεταξύ χάους και απείρου. Τριψαγάλα. ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΑ ΚΑΜΙΑ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΙΣ ΓΙΑΦΚΕΣ ΤΩΝ ΛΟΓΟ… κτλ.

ΞΕΚΟΒΩ ΞΕΧΝΩ ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩ.

Προς ανάταξη και μορφοδότηση όλης της φαινομενολογίας θεμάτων, ώστε να τά υποστήσει το εσκεμμένο, σε ρυθμό, μέτρο, αρμονία. Να τα υψώσει λελογισμένη η σημασία του λευκού στίχου νέες εικόνες: προτομή σε κονσόλα με συρτάρια. Δόθηκαν δύο θέματα: “ΚΑΙΣΣΑΡΙΑ ΦΥΛΛΑ” “ΑΤΤΙΚΑ ΔΑΚΡΥΑ” κι επίσης “ΛΥΔΙΚΑ ΡΟΛΟΓΙΑ”. Όμως πως περπατάς στους δρόμους τους; Πως θα δοκιμάσω στο μάρμαρό τους άνοδο στις ψυχές τους; Πως να σκιαγραφήσω την αποτυχία να βρω δρόμο προς τα κουφώματά τους; (Επιβραδυνώμενη διάψευση). Είναι σ’ αυτά τα κουφώματα που οφείλω να διαβάσω τις ψυχές, το είδος ψυχισμών που κατοικούν. Να είναι αντιπροσωπευτικοί της γενιάς με τα στοιχήματά της. Πως εκφράστηκε η κίνησή τους στη ζωή με μέριμνα του όλου; Ποιοι καθρέφτες τους καθρέφτισαν σε πολιτεία, έρωτα, φιλία, γνώση, δημιουργία, νοικοκυριό. Με ποια ήθη, τι φιλότιμο, τι αχαριστίες, στον αληθινό πόνο της ζωής, ερεθιστικά και ψαγμένα. Αναλυτική της καλαισθησίας τους, του πρακτικού λόγου της ζωής τους. Το στοίχημα της θεώρησης. Βίος και πολιτεία για ακόμα μια φορά από τις σημειώσεις.

Ελλειπτικό θάρρος, με θεατρικά παράθυρα σε τόνο υποβλητικό. Να φανεί πως καταλαγιάζει η ορμή της ζωής στο όριο της ζέσης, και πως η σκυτάλη περνά σε άλλα χέρια. Κυμάνσεις βίας, παρακολούθημα των καιρών. Νέες όψεις καινοφανείς, και η διάρκεια του πνευματικού πυρετού, βυθός επαγγέλματος και φως.

Παρακολούθηση των κασσαριανών φύλλων και με μια νέα υποβλητικότητα αργόσυρτη διευρυμένη ανικανοποίητη, με τα ευρήματά της, την απλότητα, χάσιμο, αναζήτηση, μέθοδο, με κύκλο μικρών ενδιαφερόντων, ενδοσκόπηση, με αίσθηση που πλησιάζει την πλήρωση, μικρά καθημερινά φόντα χαράς, απόλαυσης, συζήτησης, πνευματικότητα, ιδιαίτερο ύφος, χειρονομία, βιτρίνες, μπαράκια, συναυλίες, γυμναστήριο, διαβάσματα, άδολοι, απιστίες, ποτά, τσάγια, αρνήσεις, επιρροές, χάσιμο, ταξίδια, έξοδα, εργασία, σπουδές, κύκλος έρευνας και κατάρρευση. Μοντέρνος θάνατος (αισθητική αποτίμηση;) (η τέχνη είναι ο δρόμος απ’ όπου το άτομο επιστρέφει στην ομάδα).

Η λυδικορολογίτισα διακοσμήτρια. Πορτρέτο. Η Κωνσταντίνα. Ρίγος της αρχιτεκτόνισσας. Υπάρχει και τούτο το δέλεαρ. Μπορεί να πιαστούν με μια φράση. Η μαγεία της υποβολής: θρυαλλίδα, ερύθημα, ελλύχνιον. Λυδία: κίνηση περιεργείας. Αχ πως να σας δω; Η Γκόλφω; (περιδεείς… πάλι περιέργεια – Πουλ/ύλου πατρινιά.)

Δεν μπορούμε πια να χειριστούμε με μεταχειρισμένες μεθόδους τα νέα θέματα. Όλα όφειλαν να μπουν από το δρόμο της ανατροπής. Από νέα μπασίματα με εικόνες που δίνει ο καιρός. Με φευγαλέο κοίταγμα, δυναμικό, εν τάχει. Από τα βρακάκια που σε μαγνητίζουν σαν μια θέληση αξίωσης του εσωτερικού. Τα εσώρουχα κόσμημα, το νέο φετίχ της γυναίκας που θέλει να αισθάνεται ελεύθερη να της αρέσει ο εαυτός και να θέλγει ανεπιφύλακτα. Σ’ αυτό το δρόμο πως θα μπεις; “που ξέρεις μπορεί και να γίνουμε μια παρέα”.

Έδωσα ένα μικροκοίταγμα σ’ αυτό το νέο φόντο όμως οφείλω να βαθύνω.

ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ Lines on σε πεζό. Καθώς και του “Λίγκα” και όλων πεζή διάβαση. Υπάρχει μια απόφαση. Να εντάξω το παν σε ένα δείγμα γραφής πέρα από τα καθιερωμένα. Να κυνηγήσω μια νέα εικόνα όπως το υποδεικνύουν οι εγκαταστάσεις. Να είναι κάτι… που θα κινείται γύρω από πειραματικά περιεχόμενα αναζητήσεων. Δε στοχεύουν την καλλιτεχνία. Αντιθέτως την ξεχνούν. Και την ξεχνούν ακριβώς γι’ αυτό. Επειδή δεν πρόκειται να μπούν από την πόρτα του εκδότη. Αλλά από τα portals και σαν email. Κι ίσως από περιοδική κίνηση ερασιτεχνική. ΧΤΥΠΑΣ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙΣ. Είναι το μόνο στίγμα. Όλα τα άλλα με συνθλίβουν όλη εκείνη η κοσμικότητα.

Θα ρίξω κέρμα στη σχισμή. (ο λυρισμός αποσπάται από τον κορμό της ποίησης, όχι όπως τα αγάλματα από το ναό αλλά όπως φορητές εικόνες από το τέμπλο.) «Μου φτάνουν δυο κίτρινα φύλλα σ’ ένα πλατύ φθινόπωρο». Ανεβήκαμε πια;

Advertisements