Journal Ερωτικής

Δρόμος είναι;

Κοιτάζω εκεί που δεν κοίταζε ο Γκρέκο : Κάτω. Αναστρέφω τα στοιχεία της ταφής του Κόμη Όργκαθ όπου μηχανικά αστέρια αιωρούνται με οπτικές ίνες, και βγάζω την τελετή ταφής έξω στον υπαίθριο Άδη, για να φαίνεται το τέμπλο του βουνού , μια «Φοινικιά» δόξα ζωντανή , ραδινή, και υδροχαρή άκοφτα άνθη που μοιραίνουν τον Αχέροντα καθώς οδηγεί προς τον Άδη .Πτώση και άνοδος του ήρωα ,στη ζωντανή στιγμή ,ένα αίφνης μεταμορφωτικής στιγμής στα σπλάχνα των τοπίων . Αφιέρωση σε όσους σήμερα ανάμεσά μας έχουν τούτο το ήθος. Με έξαρση ,σε τριπλή χρωματική αρμονία των πιο θερμών και συνάμα των πιο ψυχρών χρυσαφί-πράσινο –ιώδες, μια έξαρση στο ριζικά ανιδιοτελές ήθος. «Λίγο πριν το μαύρο έρθει να παλέψει με το λευκό και να νικήσει».

Ο δρόμος είναι δρόμος. Καθώς γεννιόμαστε με μάτια μωρού που έχουν μέσα το άπειρο ,με απόλυτα άπειρα μάτια, χωρίς καμιά εμπειρία – πάρεξ εκείνη της σκοτεινής μητρικής λίμνης ,στη βουβή και άφωτη πληρότητα- να έχει κάνει εκεί μέσα το συνειδητό της κύκλο ,είμαστε στραμμένοι μπροστά περίεργοι στο άνοιγμα του κόσμου. Με το πρώτο μας βήμα ξεκολλήσαμε απ τη συνθήκη του ζώου και έκτοτε όλη μας η προσπάθεια μα μην ξαναπέσουμε εκεί, όλη μας η έγνοια να αποδεικνύουμε τούτη την ορθότητα και ό,τι χτίζουμε πάει προς τα πάνω ψηλά, αφού κάτω στέκει η τρομερή όψη του ζωικού.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Βιαζόμαστε στη διαδρομή, πολλαπλασιάζουμε την προσπάθεια ,δαμάζομε το άλογο ,γινόμαστε κένταυροι και με αλογίσιες πατημασιές τρομάζουμε τους γείτονες.

Ο δρόμος είναι δρόμος, θα υποτάξουμε το ανόργανο ,θα του φυσήξομε δύναμη από την πνοή μας να μας βγάλει στο μακρινό όνειρο των άστρων .

Ο δρόμος είναι δρόμος .Έχει και παράδρομους . Βαδίζομε σαν το θεό των Ισπανών ίσια από στραβά μονοπάτια. Γνωρίζουμε τον κόσμο όπως γνωρίζουμε το κακό. Βλέπουμε την ύπαρξή του αλλά δεν βλέπουμε ,δε γνωρίζουμε τίποτε για την αιτία του. Τον αιτιώδη λόγο. Ίσως και να μην υπάρχει ,όπως και για πολλά άλλα που ενώ τους αποδώσαμε κάποτε αιτιώδη εξήγηση στη συνέχεια βρήκαμε πως δεν την είχε. Ίσως και να υπάρχει. Ίσως τα ερωτήματα που θέτουμε να έρχονται ανέκκλητα και ίσως ρωτάμε κουτά και ασήμαντα.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Δοκιμάζουμε την αντοχή μας. Αφού μπήκαμε στην αφετηρία θα τρέξουμε , άλλος καλλίτερα ,άλλος χειρότερα. Ο άνθρωπος με την πρώτη πέτρα που σήκωσε ,έδειξε πως δε θα σταματούσε εκεί. Αν άφησε κατά μέρος την πέτρα ,όπως παρατάμε ένα παιχνίδι επειδή το βαρεθήκαμε για να πιάσουμε αμέσως ένα πιο νέο, ήταν για να ασχοληθεί με κάτι πιο αποτελεσματικό.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Αφήσαμε τις πρώιμες σπουδές και το σπουδαστικό μικρόκοσμο, σε μια Ελλάδα περιορισμένων οριζόντων που μας είχε κάψει και ριχτήκαμε στα άπατα της Ευρώπης, σε ξένα νερά .Επιχείρηση εξόδου και κάπως υποψιασμένοι πως το ταξίδι αυτό δεν έβγαζε τα ψωμιά του. Άνοιξε χάσμα μέσα μας και αέρας παλαιάς Ελλάδας μας φύσηξε με επακόλουθα. Στη μελέτη της Ευρώπης και των Ευρωπαίων ,πίσω από κάθε ερμηνευτικό σχήμα ξεπήδαγε ο κόσμος της Ελλάδας, η διακριτική ματιά που μας διάβαζε από μέσα μας, και μάθαμε πως δεν είχαμε κάνει παρά τον κύκλο του εαυτού μας.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Ολοκληρώνεται όταν φτάσεις στην αρχή του. Αρχή που είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Γιατί το ταξίδι που είχαμε αρχίσει ,ήταν ταξίδι στον εαυτό μας, γύρω από τον οποίο ταξιδεύουμε και δεν το αντιλαμβανόμαστε παρά στο τέλος, στην επιστροφή που από το ταξίδι μας μένει στα χέρια ένα και μόνο ο εαυτός μας, μέσα από την αλλαγή του παραμόνιμα ίδιος όπως τον είχαμε γνωρίσει απ την αρχή, η διαφορά είναι ότι τώρα το ξέρουμε.

Ο δρόμος είναι δρόμος, μόνο που όταν παίρνουμε δρόμο δεν παίρνουμε και το δρόμο μαζί μας.

Ο δρόμος είναι δρόμος, και ένας οποιοσδήποτε δρόμος οδηγεί παντού ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό.

Ο δρόμος είναι βεντάλια και ανοίγει σε πλήθος δίκτυα δρόμων. Πολλοί είναι οι δρόμοι της ζωής. Δρόμος για τα άστρα. Δρόμος της μοίρας. Δρόμοι του νου. Δρόμος πάνω κάτω ένας. Ιστορικός δρόμος .Δρόμος προκοπής. Δρόμος κατήφορος ,δρόμος ανήφορος. Ατέλειωτοι οι δρόμοι του ουρανού.»Τα ποτάμια είναι δρόμοι που κυλάνε» .Δρόμοι υδάτινοι .Δρόμοι μουσικοί .Μυστικοί δρόμοι. Δρόμοι θαλάσσιοι και υποθαλάσσιοι και υπόγειοι .Υπόγεια ρεύματα νερών ,οι δρόμοι του νερού.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Ένας όμως ο δρόμος που οδηγεί στα παραθύρια τα ψηλά του πάνω μαχαλά.. Οι δρόμοι του έρωτα είναι παντοτινοί. Μ ε ένα νεύμα εκδηλώνεται η υπαγόρευση .Άπαξ και αρχίζεις να πίνεις από το ποτό της παράδοσης αρχίζεις να παραδέχεσαι ότι αυτό το ποτό πίνεται μέχρι τέλους. Δεν έχει διαπραγματεύσεις. Άσπρο πάτο. Η παράδοση είναι ολική σαν τον εαυτό μας. Ένα το Παν .Κρίνεται τόσο από το βυθό ,όσο και από τον αφρό των έργων της. Αν πω Μαρία, δε θα καταλάβεις τίποτε .Αν πω τα μάτια της κάρβουνα στο λάδι ,μια τέτοια Μαρία σε αγγίζει αλλιώς. Είναι η έκφραση του αισθήματος που αγγίζει. Στα ερωτικά δράματα η εναλλαγή των φράσεων ,ερωτικές σαϊτιές της γλώσσας κάνει και τις ερωτικές συντροφιές να εναλλάσσονται. Η ερωτική θέρμη ελαιώδης και υγρή γλιστρά απ την καρδιά του ενός στου άλλου την καρδιά, βέλη τρυπάνε τις καρδιές ,γαϊτανάκι μεταμορφώσεων του έρωτα και των ερωτικών προσωπείων. Οι πετυχημένες μεταφορές κάνουν το πρόσωπο του έρωτα να λάμπει. Ο έρωτας ,όπως είναι ειπωμένο, γεννιέται από μια μεταφορά. Κι ό έρωτας λάμπει μοναδικά ,μόλις πάρει υπόσταση και σάρκα σ αυτό εδώ το πρόσωπο μπροστά μας, μόνο που δεν στέργει τον προδότη λόγο .Ακόμα και τα φιλικά λόγια ,όπως με το θάνατο έτσι και στον έρωτα είναι προδότες.

Ο έρωτας περνά μέσα από τα πρόσωπα στέκει όμως πάντα μόνος, με όλα του τα βέλη στη φαρέτρα τοξευτής.

Ο δρόμος είναι δρόμος. Στην ευρωπαϊκή φυγή , η συμπεριφορά μας ως αντίβαρο όφειλε ν αστεΐζει αναγκαστικά, για να φαιδρύνει τη στενότητα της ζωής . Σχεδόν πάντα , και στις πιο σοβαρές στιγμές το λόγο είχε το αστείο.

Αστείος δρόμος επειδή δε σήκωνε αστεία η ζωή. Η κρίσιμη σοβαρότητά μας δεν μπορούσε να βαρυνθεί σοβαρά. Αλλά και έτσι έσκασε. Εγκαταλείψαμε είχαμε ξεπεραστεί κατά πολύ . Η Ελλάδα ανοιγόταν φωτεινή και μας έγνεφε. Έ λοιπόν εκεί να πάμε.

Η Ελλάδα είναι δρόμος. Μόνο που δεν είχαμε συνυπολογίσει τις απώλειες.

Η ζωή χαράζει τους δικούς της δρόμους ,καθένας τραβά το δικό του.

Όλα είναι δρόμος .Κατώφλι η γη ,ανώφλι ο ουρανός. Στην επιχείρηση της ζωής δεν υπάρχει τελικό άθροισμα. Η ζωή είναι ένας ναός ,μπαίνουμε σ αυτήν όπως μπαίνουμε στο ναό. Όποιος έχει ένα επάγγελμα είναι το στασίδι του. Από εκεί άνετα μπορεί να παρακολουθεί τη λειτουργία. Μπορεί να μη καταλαβαίνει τα λόγια ,θα τον φωτίσουν πολυέλαιοι και κεριά ,θα κάνει το σταυρό του ,θα πάρει το αντίδωρο και η ζωή θα τον απολύσει .Είναι ο κύκλος. Το τέμπλο κρύβει τα μυστήρια ,λίγα θα δει, στο τέλος θα ψάλλουν τον ίδιο. Θα φύγει όπως ήρθε ,γυμνός και άφωνος ,μέσα στο κλάμα. Αφού σώσαμε το λάδι ,αφού η νύχτα μας βγήκε ξύδι ,θα χουμε τουλάχιστο λάδι για τα καντήλια.

Το ζήτημα με τη διανόηση είναι ποιος κάνει το παιχνίδι .Οι ιδέες έχουν νόημα όταν κρατά το πάθος τους ,αυτό τις εμψυχώνει ,αλλιώς χάνουν τη σάρκα τους και γίνονται φαντάσματα. Όλη τη δουλειά της διανόησης στο τέλος θα την επωφεληθεί η καλλίτερη πένα ,θα πάρει το γραφικό της χαρακτήρα που θα είναι κα μαρτυρία της εποχής της.

Το καλλίτερο υλικό το παράγει η ζωή της κοινωνίας .Όποιος κρατήσει γερά τον καθρέφτη ,ώστε να καθρεφτίζει το κοινωνικό πρόσωπο ,θα έχει πετύχει κατά το ήμισυ ,το άλλο μισό είναι υπόθεση του κόπου που θα βάλλει.

ένοιωσα την ομοίωση θα πει ότι ένα πρόσωπο μου έστειλε την εικόνα μου πίσω. Έγινε ο καθρέφτης του εαυτού μου το Spectrum Mentis. Ομοίωση είναι η γέφυρα της διαφοράς ,μεταφορά του πάθους ,άδειασμα του ψυχισμού ,κίνηση προς μια άλλη ψυχή με αντοψία οφθαλμών κι απόκριση. Ένοιωσα την ομοίωση θα πει :η ψυχή μου δέθηκε με την ερωμένη μορφή ερασθείσα την ψυχή της. Πλούτος και ένδεια ψυχών στη θάλασσα της ερωτικής.

Τρόπιδα επινομίς

«Η τροπή του νοήματος βρίσκει τον ιδανικό τρόπο για να νοιώσουμε οικεία. Κάθε αναζήτηση του όμοιου, το οποίο δεν είναι εφικτό χωρίς τη μεσολάβηση της φαντασίας ,μας αφήνει την αίσθηση της οικειότητας, γιατί μας επαναφέρει ανεπαίσθητα στον εαυτό μας. Παρότι «έξοδος» προς κάτι άλλο ,η μεταφορά πραγματώνεται σαν «είσοδος στον εαυτό μας» . – »Η μείωση αυτών που αγαπούμε μας αποξενώνει. Δεν πρέπει να αγγίζουμε τα είδωλα ,το χρυσάφι μας μένει στα χέρια»(Κ. Π’γιώργης, Περί μεταφοράς).

Μερικές φορές σου δίνει την εντύπωση πως είναι τελικό εκφραστικό σχήμα :όμως μπορεί να γίνει εκφραστικότερο. Το κλειδί της ομοίωσης. Έπεσα στο γκρεμό για τα μάτια της ,κερήθρες διάφανες στο μέλι.

Το βίωμα περνά ολοκληρωτικά στην έκφραση .Η έκφραση ημπορεί να περιέχει ψυχικές συνάφειες μεγαλύτερη ποσότητα βιώματος.

Επειδή η αυτοπαρατηρησία δεν προσφέρεται να σου μάθει, όλη η σπουδή πρέπει να στραφεί προς τα ίδια τα πράγματα. Η ψυχή των πραγμάτων αποκαλύπτει σημασίες που αναβλύζουν από τα κενά της ίδιας της πραγματικότητας, μιας πραγματικότητας που συστοιχεί στη φυσιογνωμία του ψυχισμού σου, είναι σαν μια επιστροφή στον εαυτό (γιατί η συνείδηση είναι συνείδηση κάτινος ).

Η πετυχημένη μεταφορά κινεί γη και ουρανό αλλά ξαναβάζει τον κόσμο στη θέση του.

Πάνω σε μια ιδέα από το «Ντέφι»: Κάθε τραγούδι είναι μια περίληψη ,ή φιλοδοξεί να είναι, της ιστορίας της Ελλάδας. Σ ένα τρίλεπτο μέσα συνοψίζει το αίσθημα ζωής της κοινωνίας ,η οποία και θα το τραγουδήσει. Όσο πιο πετυχημένα εκφραστεί το αίσθημα σε στίχο μελωδία μουσική ,τόσο βαθύτερα θα δράσει και πλατύτερα θα διαδοθεί ,γιατί θα χει πετύχει να καθρεφτίσει συνοπτικά το οικείο αίσθημα της στιγμής. Το διαχρονικό είναι μια άλλη πιο φιλόδοξη υπόθεση καθώς και το οικουμενικό.

Πολλές φορές όση φόρα κι αν έχει κανείς βρίσκει τα στασίδια κατειλημμένα .Αν δεν εκτεθεί στην ορθοστασία πρέπει να ξέρει ότι στασίδι δε θα πιάσει, κι επίσης η έκθεση στην ορθοστασία δοκιμάζει, διδάσκει αντοχές .Μπορεί που και που να ασκείται επίσης στο αναλόγιο.

Να μη σε τρώει η προσποίηση να είναι αγγελία χαράς Το άφατο και το άλεκτο της εικόνας ,το απλησίαστο καθ έκαστον αυτής εδώ της αμυγδαλιάς .περιγράφεις το είδος, το τόδε τι, τούτο εδώ να, είναι αμετάδοτο. Η περιγραφή αναγκάζεται να συσχετίζει τα ανόμοια για να μεταδώσει το αίσθημα να εκφράσει το μορφικό ιδίωμα .

Το βήμα του νοήματος οδηγεί , μετρά η σάρκα των αιώνων ,ο χρόνος, αφ ότου μια συνομιλία μας συνδέει στην εκφραστική χώρα.

Εκτελούνται μεταφοραί. Πατά στη μέσα εμπειρία ,είναι ιστορία από τη σάρκα της ψυχής(τα πάθη),σκίρτημα στο απροσδόκητο ,ανοίγει δρόμο στο φως. Σχετίζει το εδώ με το εκεί, αλληγορικό νόμισμα. Θέει ως άστρο του ουρανού με πάθη πνοής ,δοχείο με δυο πάτους , αλλότριο αλόμενο φως ,ακρογυάλι ψυχής, θάλασσα βάσανα σε νησάκι ευτυχίας. Με γεγονότα πίστεως ,το μυστικό θρόνο της ψυχής .Κάθε λακκάκι κι άβυσσος στο πολυκύματο λευκό της που καίει σα χιόνι. Χείλη βατόμουρα ,κρυφά μαχαίρια ,αιμόχρωμο πίνει κρασί , άφθονα μελωδεί. Κόπηκα. Άνοιξε ξέφωτο του νου. Ποιος σου είπε , Νάντια , ότι ο ένας έρωτας δεν έχει στοιχεία ενός προηγούμενου έρωτα;

Ο κύκνος δεν ξέρει

Ούτε να περπατάει

Ούτε να κολυμπάει

Ούτε να πετάει

Ξέρει μόνο καλά

Τη μελωδία του θανάτου

Κύκνειο άσμα

Επιθανάτιο πτερυγισμό.

*

Μεταφυσικές καμέες

«Η δημιουργικότητα του Ρωμιού δεν ξεπέρασε ακόμη τη σφαίρα του εγώ»(Σ.Ρ)«Επεί ρέζοντά τι και παθείν έοικε»(Πίνδαρος)

Το αγώνισμα είναι προς εαυτόν .Από τον εαυτό μας να τα ζητήσουμε όλα ,φίλτρο της ύπαρξης. Διακονιάρηδες του έρωτα και της αθανασίας .Ζηλωτές της ελευθερίας του πνεύματος. Οντοποίηση: Σ ένα βαθύτερο στρώμα βιώματος ανασύρονται οι ξεχασμένοι συνομιλητές με το κοινό βίωμα. Ποιο είναι το απόσταγμα αυτής της συναγοράς , ποιά είναι η ψυχή των γεγονότων ,τι μαρτυρούν,τι προβάλλουν στο ανεπίκαιρο με σημασία. Τι αναζητούσε αυτή η ματιά στις νύχτες ,ποια μελέτη είχε κατά νου. Τι πέτυχε. Τι πετυχαίνω που τους ανακαλώ; Τους ζητώ να με διδάξουν .Να ξανακούσω το γνώριμο ήχο της φωνής τους που τους αγάπησα. Τι αγάπησα; Την κοινή ψυχή; Τη σύμπλευση στον παραδαρμό και τις κοινές αγάπες; Αγάπησα που βαδίζαμε μες στο λιοπύρι της ζωής ξυπόλυτοι , γυμνοί στην ύπαρξη ,παραδομένοι στο αίνιγμα, δοσμένοι στη λύση του σωματικού μας αινίγματος; Αναζητητές της απόστασης από το Εγώ στο Εσύ, απόσταση που τη μετρούσαμε στα απέραντα μπουλβάρ διαδρομές ενός βίου που τον μετρούσαμε με βίωμα; Γιατί άνοιξαν την πόρτα της μυστικής εξόδου από τη ζωή; Ήταν ύστατη πράξη να πουν απεγνωσμένα ότι τους πλημμύριζε άφατο παράπονο ,το βάρος ενός βιολογικού κακού που τους είχε πλήξει ,μια ανημπόρια να αντέξουν, ένα μαύρο βουητό στα νεύρα ,νεύρα σπασμένα και πανικόβλητοι που ο βαθύς εαυτός θίχτηκε από αξιοπρέπεια και αποφάσισε την ύστατη φυγή; Είχαν νιώσει το ύστατο φιλί ,τα ωχρά χείλη του ψυχοπομπού ;Ένοιωσαν κλεμμένοι απ τη ζωή και χτύπησαν τη σάλπιγγα της αναχώρησης; Είπα το ερωτηματικό , να πω τώρα το θαυμαστικό και την τελεία. Όσο για τις μικρές ανάσες τα κόμματα όποιος αγκομαχά δεν τα νοιώθει. Σ αυτό το βήμα πίσω , ν ακούσω το παράπονο ,παράπονο που μας αφορά ,μας γδύνει σε περίσκεψη. Παράπονο που μεγαλώνει όταν η μεγάλη υπόσχεση που έχτισε το νεύρο της αισιοδοξίας καταρρέει καθώς την πλησιάζουμε με βήμα αδρό. Διαλύεται σαν δάσος που ο οδοιπόρος αντικρίζει από μακριά και όταν πλησιάζει διαπιστώνει πως ήταν το παιχνίδισμα του φωτός πάνω σε άγριες πέτρες ,ένα πετρόδασος , ψυχικό τοπίο που έχτιζαν οι ελπίδες ,το όνειρο των ζωντανών. Θαύμα χεριών που δεν ήταν αρκετά επιδέξια να χειριστούν ένα τόσο δύστροπο υλικό. Και με προκαλεί να μην ξανακοιτάξω έξω. Να αποστώ από το θόρυβο που κτίζει τον κόσμο με μελάνι κα φωνές.

-Κι όμως σε υποχρεώνει να πείς: τι είναι κατάδυση στο αλαμπές;

-Δεν έμαθες ακόμα να μην βάζεις ερωτηματικά και θαυμαστικά.

-Στην περιοχή της γραφής κοσμοποιείται κάτι. Παίρνει όψη η συνάντηση μας με το ορατό .Δείχνει τον τρόπο μας στην πορεία προς την αλήθεια. Την ανάδυσή μας από το σπήλαιο της ψυχής προς το ένα φως της κοινής αλήθειας. Βγάζουμε τον αόρατο δεσμώτη από μέσα μας και τον στρέφουμε να αντικρίσει το θαύμα του ορατού στο διάφανο τοπίο της αυτογνωριμίας, στο διάφωτο του ήλιου διαγωγή.

Βγάζουμε από το σκοτεινό δωμάτιο του εγώ τον εαυτό μας και τον στρέφουμε προς τα φωτεινά πεδία του διάπυρου παντός που είναι σύμπαν, ένα όλο που μας περιλαμβάνει και το συναποτελούμε και που έχει χαρακτήρα προορισμού.

Κάποιος θεός άναψε στην ψυχή νου σαν φως – «θεός νουν ώσπερ την ψυχήν ανήψεν»

Από τη φυλακή και τις αλυσίδες του εγώ, κοιτώντας πίσω προς την έξοδο ,αλλάζουμε τα ψεύτικα σημεία του ορίζοντα και στρεφόμαστε στην πραγματική κατεύθυνση του νοήματος, προσανατολιζόμαστε από το φως της αλήθειας.

Ο φυσικός προβολέας ,ο ήλιος μας δείχνει και το μέγεθος της σκιάς μας ,το φυσικό μας ρολόι ,που δείχνει σαν δείχτης ρολογιού το μέγεθος του εγώ μας υ στην τσάκιση ακριβώς του μεσημεριού, μας δίνει και το μέτρο καθώς και τα σημεία του ορίζοντα. Τη σκιά μας που το βράδυ ταυτίζεται με τη σκιά της γης και μας ενώνει μ αυτή στον ύπνο. Η γη το βράδυ γίνεται ασπίδα (απσίδα;-αψίδα) προστασίας μας από τον ανηλεή ήλιο που μας ανακρίνει.(Ρίχνεις σκιά ή ρίχνεις φως; Με τη σκιά του μετά τη σκιά τη πυραμίδας του Χέοπα ο Θαλής, και τα βράδια γίνεται μέσα από το πηγάδι του παρατηρητής των άστρων. Θράξ τις εμμελής στο αλλόκοτο αυτό μυστήριο επτοήσθαι φιλεί. Μη θέλεις τώρα και φιλί;

Η μέρα πρόγευση της φωτεινής πορείας

Η νύχτα πρόγευση της σκοτεινής πορείας.

Περνάμε αυτό το μάθημα με αυστηρές εξετάσεις προς τη διττή μας φύση. Το μισό της ζωής φως. Το μισό της ζωής σκοτάδι. Η ζωή μίξη ,διττός ο ενθάδε βίος. Αρμογή νου και ορμών. Σώμα σκοτεινό σαν την ψυχή ,σκοτεινό κτίσμα με το επιπλέον του νου. Όλη μας η γνώση μια υπόθεση. Όλο μας το αίνιγμα μοίρα. Ο άνθρωπος δεν είναι τίοτε παραπάνω από ψυχή- «μηδέν άλλο τον άνθρωπον συμβαίνειν ή ψυχήν».

Η γραφή έχει τούτο το χάρισμα επιτρέπει στις ψυχές να συνομιλούν. Δίνει στα όνειρα υπόσταση ,τα αντικειμενοποιεί. Με το υλικό των φράσεων τα μπαζει στον κόσμο. Δεν είναι ο πραγματικός κόσμος ,αυτός εκεί πέρα με όλο το υλικό του περίγραμμα ,με τη βαρύτητα και την έκταση που μπορείς να τον αγγίξεις ,να τον μετρήσεις ,να τον δείξεις, είναι κόσμος όμως αληθινός ,πλασμένος, δημιουργημένος, έχει σχηματισμό. Οι ψυχές μπορούν να υπάρχουν ,πίνουν από το αίμα της γλώσσας ,απότη σημασία και γίνονται νόημα. Νόημα αντλημένο απ το βίωμά της ,από την πραγματική της ύπαρξη. Μπαίνουν με νόημα στην τέχνη, είναι υλικό της τέχνης, υλικό που την εμψυχώνει.

Παράθυρο και πόρτα η τέχνη οδηγεί στο σπίτι των ονείρων ,ονείρψν από ψυχική ύλη ,α πό ψυχική αυλότητα .Οι ψυχές με τα άυλα φτερά τους αγγίζουν το φευγαλέο των φράσεων και το μεταμορφώνουν σε εκφραστική σημασία.Οι φράσεις λάμνουν με χρυσά κουπιά και διασχίζουν τη σκοτεινή λίμνη ,του αινίγματος καταδυόμενες στο αλαμπές μυστήριο της εβένινης νύχτας χτίζοντας ουρανό με τα χρυσά αστέρια των λέξεων .Από τα ξεχωριστά αυτά άστρα των λέξεων αστράφτει η σημασία του ποιήματος.Το ποίημα είναι ε΄νας αστερισμός όπου διαβάζουμε τη μοίρα μας στην αδιανόητη νύχτα της γης.

*

Journal Ερωτικής

Στην ερωτική της δίνη

Πύρινος χείμαρρος μαλλιών

Φωτιά που χύνεται στους ώμους

Δε λέει τίποτε άλλο παρά τη φωτιά

Που σ έχει αρπάξει

ΕΙΔΩΛΟΝ «ουκ όντως όν όντως έστιν όντος εικών» Με την περίεργη συμπλοκή υπάρξεως και ανυπαρξίας ο Πλάτων καθορίζει ότι το είδωλο είναι σύγχρονα όν και ουκ όν ,το προσόν του είναι ότι δεν είναι πραγγματικά υπαρκτό και παρ όλο τούτο όμως εμφανίζει μια υπόσταση(Κ.Δ. Γεωργούλης).

-Κυρίες μου σηκώστε τον ποδόγυρό σας μπαίνουμε στην κόλαση!(Α.Ρεμπώ).

έτσι άρχιζε την εισήγησή του για τον Γκίνσμπεργκ Αμερικανός αισθητικός σε εκδήλωση για τους Μπητ. Δε θα ξεκινήσω έτσι.

«Το θαμποχάραμα και το λυκόφωτο δημιουργούν τόνους υψηλούς, γιατί η πρώτη μας εντύπωση ,είναι ό,τι απομένει το άσπρο να παλέψει με το μαύρο..»( Δ.Μιχελής)

βίωση της παγερής αυτής θέρμης :Στη ροδαυγή η στο σούρουπο Αρμονική τριάδα: πορτοκαλοκίτρινο πράσινο ιώδες κόκκινο Τα λεγόμενα συμπληρωματικά Αυτά τα χρώματα είναι τα πιο θερμά αλλά και τα πιο ψυχρά συγχρόνως.

Είναι το πρώτο σχόλιο στους «Δώδεκα» . Ως ανθρωπολογικό δεδομένο. Μέσω της τριάδας αυτής (αρμονικής –χρωματικής) προχωρητική ανά-γνωση.

Είσαι άνθρωπος ήπιων τόνων μέχρις ελαττώματος. τόσο ακριβό πράμα θεωρείς τη σιωπή; Παρορμητικός είμαι ,φορτικός όχι

Διά ταύτα _Ε_

Η «ωραία κοιμωμένη» των Ονείρων:

Οι Όνειροι κατοικούν τη χώρα της Ουτοπίας (Πέτρος Κολακλίδης)

«Πτερώνει ό,τι η νωθρότητα πετρώνει»

«Η ποίηση αναζωογονεί το αίσθημα της ζωής. Στρέφει την προσοχή προς νέες όψεις της ομορφιάς .Η περιέργεια για τις νέες αυτές όψεις δραστηριοποιεί το νου. Ο δραστηριοποιημένος νους αντικρίζει ενθουσιασμένος το νέο και ανακαλύπτει μαζί με τη νέα όψη της ομορφιάς και τις νέες όψεις των πραγμάτων. Το ανανεωμένο του αίσθημα τον πτερώνει. Αυτός ο νους ανακαλύπτει και τον εαυτό του αλλιώς. Αυτό που λέμε αυτοσυναίσθηση ,αυτοσυνοσυνείδηση .Η πίστη του μεγαλώνει κερδίζει αυτοπεποίθηση. Ο κόσμος δικαιώνεται ,η δημιουργία συνεχίζεται ,η χαρά είναι εδώ. Η ενοραματική διάθεση εμψυχώνει το νόημα του όντος σε τόνο αισιόδοξο».

Αλεξάντ Μπλοκ (1880-1924).Αυτοί οι μπολσεβίκοι θα είναι ο θάνατός μας» .Στίχος του Μπλοκ στο σημειωματάριο της Αχμάτοβα 18 Ιανουαρίου 1918.

Γραφή του «Δώδεκα» τον Ιανουάριο 1918 .

Άγγελοι βημόθυρων φρουροί δικαιοσύνης το μέσα μας Τέμπλο.

Μπρος- δηλ στο πιο ψηλό ύψος στη ζυγαριά του ουρανού βρίσκεται προηγείται το νόημα του παντός ,το Ύψιστο αγαθό ο ήλιος της δικαισύνης που συμβολίζεται απλά με το σύμβολο του Παντοκράτορα. Επίστεψη ρόδων

Τζιβαϊρικό , φαρφουρένιο, πολυτίμητο .

Τι είναι ένα τριαντάφυλλο χωρίς τα πέταλλά του ; Δεν έχει την ίδια βαρύτητα με ένα άλογο ξεπετάλλωτο. Από τον ανίκητο ήλιο ( invinctus sole) πάμε στον ανίκητο ηλίθιο.

Απλοϊκός είναι ο αποκομμένος σε συνθήκες ζωής περιορισμένου ορίζοντα, me δεδομένο δίκτυο και υπόβαθρο κατανόησης. Οι ιδέες του έχουν σταθερό περιεχόμενο και περίγραμμα στο ύψος του φυσικού ακίνητου κόσμου του.

Το αίνιγμα ενός πλατύτερου ορίζοντα τον βρίσκει απροετοίμαστο ,ανέτοιμο. Οι προσλαμβάνουσες ,ο τρόπος αντίληψης που στηρίζει το μηχανισμό της συνείδησης των πραγμάτων ,δε βοηθά να κατανοήσει το νέο, την αλλαγή. επειδή η ζωή του δεν γνώριζε αλλαγές ,ήταν εθισμός έθιμο συνήθεια. Πώς να εγκαταλείψει τις νοοτροπίες του;

Η ιστορία τον προλαβαίνει χωρίς να ξέρει πώς θα γίνει ιστορικό πρόσωπο, υποκείμενο της ιστορίας.

Την υπόθεση ,το θέμα τα δίνουν δρώσες προσωπικότητες με ιδία αντίληψη, με ιδιαίτερες βλέψεις .

Με άνεμο ιδεών.

Εδώ παρεμβαίνει η θέληση και η σύγκρουση των θελήσεων. Όλων το σύνθημα είναι : «Για τη Ρωσία».Καθένας όμως έχει τη δική του σύνθεση.

Πώς συμβαίνει αυτό;

Πώς εξηγείται η μια πραγματικότητα να «διαθλάται» να σπάει σε πλείστες ερμηνείες και συστήματα ιδεών;

Είναι μια ένδειξη ,ένας δείχτης αυτής της ανέφιχτης πραγματικότητας τούτο, και πως η πραγματικότητα είναι ό,τι διαμορφώνει ο άνθρωπος και τίποτε άλλο.

Η αλήθεια δεν αρέσκεται τη μονοπώλησή της .Η σπουδή της επιστημονικής θεωρίας στόχο έχει να ανακαλύψει τους νόμους που διέπουν αυτή την πραγματικότητα με μορφή αντικειμενική , να πετύχει στην έκφραση της αλήθειας αντικειμενικά.(Κατά κάποιο τρόπο όπως η σπουδή της συνείδησης είναι η κατανόηση του νου. Και η σπουδή της βιολογίας σπουδή ζωής).

Το άνοιγμα σε μαλακή γραμμή οριζόντων ,άνοιγμα του εσώτερου ορίζοντα. Ανοιχτοί προς αυτά τα ίδια τα πράγματα με πυρήνα :»Περιβάλλον-άνθρωπος».Να πετύχει η διείσδυση στα βαθύτερα στρώματα της πραγματικότητας και ανάδυση με συνειδητά εκφρασμένο λόγο: Είτε με μια σύντμηση μέσω εννοιών είτε με μια επίταση μέσω ζωντανών μορφών.

Αυτός ο αγώνας είναι ο αγώνας κάθε αγώνα έτσι τυφλά. Αγώνας των αγώνων. Το αγώνισμα που δεν περιφρονεί τίποτε.

Η πρωταρχική μυθολογία είναι η δεσπόζουσα της εποχής :η Επιστήμη. Στο εργαστήρι της παράγεται και ταράζεται όλο το νόημα. Από εκεί εκρήγνυται όλη η φαντασίωση της κοινωνίας .Με Επιστήμη διαμορφώνεται το νέο υποκείμενο. Το ερμηνεύον είναι επιστημονικό.

Η κύρια σπουδή των σύγχρονων στοχαστών είναι αυτός ο χώρος που διανοίγεται με επιστημονική τεχνολογία. Το απηχούν οι γνωστικοί κλάδοι :Γνωστική Επιστήμη ,Acts Speeches.Η επιστημονική γλώσσα διαχέει τους περισσότερους νεολογισμούς στην παγκόσμια γλώσσα όπως και όρους . Και δεν μπορεί να περιμένει τους στοχαστές για να συνεχίσει.

Αξιολογική παρατήρηση. «Το πιο περίεργο είναι πως όλοι νομίζουν ότι αυτή τη δουλειά κάποιος την έχει κάνει»(John Searl ) .Αλλά δεν είναι αλήθεια .Δουλειά των φιλοσόφων είναι να πουν ακριβώς και αυτό. Τις βάσεις των Επιστημών. Να καθορίσουν τους ακριβείς όρους και τα θεμέλια στα οποία αυτές οφείλουν να στηριχτούν, Αλλάζοντας τις ερμηνευτικές αρχές και μεθόδους έρευνας γιατί δεν μπορεί να οδηγεί την έρευνα μια μέθοδος. Προς αυτά τα πράγματα με Αλήθεια και Μέθοδο(Το πρώτο δρά επί το φιλοσοφικότερον ,το δεύτερο είναι της Επιστήμης, Warheit und Methode )

Σύνοψη Τοπίων Χρόνου –Αδρεπήβολον.

Ξεκόβοντας από παρορμήσεις.

Πρβλ. Είναι ένας αναλογισμός της ψυχής που στη στιγμή ακριβώς της απομάκρυνσης του θεού με ένα ύστατο τέχνασμα του απευθύνει το ερώτημα.

Π ε φ ά ν η θ ι .

Πώς δεν είχες δει τις αντιστοιχίες στο πυρωμένο σούρουπο –άλογό μου με τρέχεις-;

Ο παλιός νεοέλληνας αποσύρεται ο νέος τρίβει τα μάτια ου από το ξύπνημα στον ήλιο της ιστορίας.

«Το επιόν ετοίμως εά».Εξ ιδίας πείρας ο Πλάτων .Εικονίζει στο πόρισμα τα προσωπικά του βήματα .Πρόσθες και εκείνο το: Επιστροφή του απωθημένου.Τα έργα τους είναι παράθυρα να δούμε/δούνε το ίδιο το πρόσωπό τους.

Πολλές φορές η επιγραφή δρά ως απαγορευτική πινακίδα , γι αυτό καλό είναι να αποφευγεται ότι καθηλώνει το πνεύμα καιδεν αφήνει τη ροή του λόγου να συλλαμβάνει το αντικείμενο της παρατήρησης στα καθέκαστα και να ολοκληρώνεται το εκφραστικό βίωμα με δικές υπαγορεύσεις.

‘Τα ποιήματα δε γράφονται υπαγορεύονται», δεν είναι τα ποιήματα που υπαγορεύονται αλλά οι προφητείες –πες με μάντη να σε πω προφήτη. Είναι ένα από τα μκρά μαθήματα .Οι μεγαλόπνοες προθέσεις ακινητοποιούν ,καθηλώνουν ,αποσβολώνουν,επειδή ακριβώς λειτουργούν σαν φαντασιωτική καθήλωση,σα γήτευση. Απονεκτώνουν τη βούληση, δεσμεύουν τα νου.Δένουν τη γλώσσα. Αποδιοργανώνουν την ομαλή λειτουργία της σκέψης στη διαδικασία σχηματισμού τη σύλληψη των ιδεών.Κόβουν τους συνειρμούς.

Τα ιστορικά πρόσωπα είναι τελεσίδικα και οριστικά , οι ταμπέλες της εποχής τους αμετακίνητα .Προϊόντα του χρόνου τους ,της εποχής τους των σχέσεων και πρωταγωνιστές.¨όταν ανατρέχουμε στην εποχή τους θα είναι μέρος της και οδηγοί κατανόησής της. Για κάθε άλλη εποχή δεν στέκουν αμετακίνητοι, κάθε εποχή τους ερμηνεύει στη σημασία που του αποδίδει κα έχει για κείνη. Έτσι λέμε ότι είναι δοιαχρικοί γιατί δουλεύουν τηνα αιωνιότητα και για μας.

«Αφού είναι να μοιάσεις με ότι κοιτάς κοίτα ψηλά»

Ελεγεία του Χάντακα (ελεγείο σε χαντάκι) και σκέφτηκα :Να τα στείλλω ή μα μην; Και τότε είπα: Μα αναρωτιέται ποτέ αν θα παέι το νερό στο μύλο; Κι αλεστικά μη δίνετε αν πίσω είναι τα θεριστικά.

Γύρνα φτερωτή σελίδα.

Με τον τρόπο θεωρήματος στο όνειρο: να παρατηρείς το γενικό βαθαίνοντας στο ειδικό ταυτόχρονα ,σε ένα πλάνο που καθώς κορυφώνεται το αίσθημα βαθαίνει, κα με οδηγό το παθος. Πράττουσα θεωρία,θεωρικά πράξεων σαν εκείνες στην τραγωδία.

Μαθαίνω αλλά μαθαίνω στην πράξη ,διασκελίζνοντας το χρόνο σε υπαρξιακή ενατένιση.