ΑΕΤΟΝΥΧΙΕΣ-αετονυχιές

Η όραση είναι κυρίως χημεία οι ενέργειες του νού ηλεκτροχημικές. Τα φωτόνια χτυπούν στο φακό του ματιού απ όπου οι εικόνες των πραγμάτων εισχωρούν και διαβάζονται στο εγκεφαλικό βάθος κύματα φωτός ήχου ερεθισμάτων αλλά και διάδραση .Aπό βάθος γλώσσας υπάρχει ατόφυο νόημα κοιταξέ το.

Λαγαρίζω το νού ώστε καρδιά και μυαλό να αισθάνονται να λογίζονται ασυγχύτως.

Την τεχνική ψαροκόκαλο γνωρίζουν αρκετά φυτικά είδη.

Η πορεία μιάς γενιάς δια μέσου της επανάστασης των ηθών αλλά και του σταυρού μας: σκύψε κιοτή και μπές σε τούτο το κλησάκι.

Αναπατρισμός-πάτρια ,καταπίνω το αγκίστρι πετώ την πετονιά ώστε ανασύρω ιχθύ αφωνίας .Η αλυσίδα , «σύρε καλέ μ τον άλυσσο, σύρε την αλυσίδα»,των γενεών Άπαξ και άνοιξε ο δρόμος μιάς γενιάς προς τη Ευρώπη ,εκείνοι αναπόφευκτα θα σύρουν την Ελλάδα προς τα εκεί. Φυλαχτό θα κρατήσουν μέσα τους ήθη γλώσσα και επηρεασμένοι θα ξαναβρούν αλλαγμένη τη χώρα τους. Τα ευρωπαϊκά πακέτα θα αλλάξουν επίσης ριζικά τα πάτρια ήθη περί παντός.

-Αητέ μου δεν καρτερώ να γίνει η καλιακούδα περιστέρι μήτε τα περιστέρια μου κουνέλια.

Ο κλασικός δρόμος περιέχει σαν σε κώδικα όλες τις επιτεύξεις του ανθρώπου. Άν έχει είναι , ο τρόπος , και οι αφηγήσεις έχουν το είναι τους. Ο πόνος δεν αντέχεται έξω από την αφήγηση .Και μείς μεγαλώνοντας με κόπο μας βρήκε η μνήμη αφύλακτους και μας σφράγισε . Μετρώντας δεκαετίες ,ξέρουμε πιά τί θα πεί άλλη μία ενεργός δεκαετία. Ο σταυρός είναι θεία μετοχή στον πόνο μας ,δίνει άφεση στα πάθη :ανασταίνει. Είναι συμπύκνωση έμπονης πείρας το πνεύμα. Εποχή μιάς γενιάς που την αφηγείται ο χρόνος . Γιατί αφήγηση και ιστορία είναι μέρη του μύθου ,του μύθου μιάς γενιάς που όντας όμιλος βρίσκει το λόγο του πνεύματος στο πνεύμα του λόγου – το πνεύμα του σταυρού στα άρμενα της λήθης. Να το συνομιλήσουμε αυτό είναι μιά εργασία και μας καλεί.

Μας καλεί σε σύνοψη βίου , των εντάσεων ζωής καθώς ολοκληρώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο αυτογνωριστικά . Πόσο λεπτύναμε για να περάσουμε τις κλεισούρες του καιρού;

Βρήκαμε καιρό ή πέσαμε στο νερό και προσομοιάσαμε στους ιχθείς στην άγλωσση αφωνία τους; Μεγάλο βόδι έκατσε στη γλώσσα μου, βαρύ πόδι ταυρίνας να σηκώσεις το νόημα.

Σαν «πειρατές –καβούρια» άς ξαναβρούμε το όστρακο , άς επανοικειωθούμε τα του οίκου μας. Άς το ξανανοήσουμε. Που σημαίνει να ξαναρίξουμε βλέμμα στο δρόμο που διανύθηκε , βρίσκοντας τον εσωτερικό άνθρωπο στα λόγια που τον συνοδεύουν στο ταξίδι του προς την ωρίμαση. Τώρα που το ελαστικό μας δέρμα αρχίζει να σκληραίνει και δίπλα στις ευτυχείς ρυτίδες του μετώπου, ρυτίδες ευνοημένες αφού τις τοποθέτησε νεανικότερος χρόνος στα ύψη του κρανίου, δίπλα εκεί σε λίγο θα αναδειχτούν φαράγγια για να κυλήσει χρόνος ωριμότητας ,οριστικές ρυτίδες πλούσιες σε πείρα Κτήμα μαζί με το ασήμι του κεφαλιού θα στεγάσει «χρυσάφι» μυαλό για το στερνό ταξίδι;

Όρθιοι επιτέλους και ακοίμητοι με τόλμη θάρρος και αισιόδοξα σωστοί άς κλείσουμε τις πύλες στο τρομαλέο κοίταγμα . ΄Ας ετοιμαστούμε να κερδίσουμε πληρότητα ταξιδιού. Ξέρω ένα γιά πάντα,αυτό της μιάς φοράς Αλλά το μιά φορά είναι πάντα και πάν Δεν είμαστε εδώ για πάντα. Ένας ο κόσμος ένας κι ο ένας όπως δα το έχεις μυριστεί.

Πετύχαμε με όποιες ατυχίες κι αποτυχίες και μάλιστα μ αυτές. Μπήκαμε στον κόσμο με κλάμα θα βγούμε με κλαμα: Στην πρώτη περίπτωση με δικό μας δάκρυ στην τελευταία άλλων Δεν έχει δάκρυ εκείνος ο τόπος που δεν τον φτάνει το χέρι του χρόνου: θα είναι αιώνιος. Θα μας παραλάβει μιά αφρικάνα νύχτα στην αγκαλιά της; Θα έχει στα στήθεια της την ομορφιά και τη γλύκα της τρούφας ή θα έχει τα δόντια του κέρβερου; Όπως κι άν έχει άν η ζωή είναι θαύμα ,ο θάνατος είναι τι; Μέγιστη η ευγένειά του που περιβάλει με το μυστήριό του τη ζωή κα την αγνίζει. Μιά πάλη είναι λευκού φωτός με μαύρο Στυγός.

Θα πετάξει το αθάνατο πουλί μόνη η σκιά του θα τρέχει τη γή ή μήπως συμβαίνει αντίστροφα ; Η σκιά θα ξεκολλήσει από την ισόγεια πορεία της αφού φάει η μούρη χώμα και οι καβουρομάνες το γυαλό θα βρέχουν με δάκρυα στη θέση μας;

Μές από στη σιγή πηδά μιά φράση και σε κυκλώνει , πού μιλά; Από πού μιλά; Από το σύμβολο γενεών κα γενεών καταθέτει στο μυστήριο κα σε εγκαλεί: Τώρα φοράω το δικό μου θάνατο μπαίνω στη λοξή τρύπα, ξοδεύομαι προς τον ωκεανό: ύστατη πηγή ομορφιάς και καθαρότητας.

Ο ωκεανός

Ρυθμίζει τον άνεμο συγκρατεί τη θερμοκρασία Εξασφαλίζει την ισορροπία του διοξειδίου του άνθρακα- το κατακρατά Είναι αποθήκη ενέργειας και επίσης αποθήκη τροφής..Παρθένα γλυκά νερά των παγετώνων Η ομορφιά του ωκεανού λυγίζει κάτω από την πίεση της βιομηχανίας, η οποία από μηχανή βίου(μήχαρ) μεταστράφηκε στο αντίθετο με την αλόγιστη χρήση.

Έσφυζαν; Σφυγμός Παλμός; Από τα όκκια κυαλάρω ωκεανό.Βάζω όκκια στο νού. Ατμόσφαιρα χώμα ωκεανός περνούν σε κίνδυνο

Αποθήκη νερού είναι οι παγετώνες –γλυκού νερού

Μετ εμποδίων

Αλυσίδα του όντος έτσι όπως την περιβλήθηκε ο άνθρωπος. Είναι κάτι που μπορούμε να το κατανοήσουμε μόνο με τη δωρεά της γλώσσας Τούτη την περιουσία ες αεί στο «ταυτόν νοείν τε και είναι και ούνεκα εστιν νόημα» φατίζειν

Αυτό άν το καταφέρω να φέρω στο λόγο ,στην άκρη των χειλιών, όπως κατοικώ όπως διώκω ει και καταλάβω .

Βάζω χέρι στην αγάπη , όρκο δίνω του ήλιου ωρκισμένος και της Στυγός: Αληθέψου!Στο γαζί της ομορφιάς. Γαλαζοαίματα καβούρια Γκαβωμάρα Θεόστραβος:

Η μέρα της κρίσεως είναι πάντα εδώ. Όποιος Θεός(όποιος;) εδώ μας κρίνει ,εδώ συνεχίζεται η δημιουργία,κρεμάσου στη μέθη της . Όλη η απόσταση είναι γιά ΄λόγους χωρητικότητας. Έτσι κι αλλιώς για την κοσμική ακτινοβολία κανένα χώρισμα, κανένας τοίχος δεν εξαρκεί, η μάλλον δεν έχει φράγμα το κοσμικό.. Η χωρητικότητα αφορά στο μακρόκοσμο και μείς είμαστε παιδιά των δυό κόσμων. Μόνο που η νύχτα μας οδηγεί αύτανδρους στο όνειρο , εκεί που η μέρα μόνο στη φαντασία δίνει δικαίωμα να κοιτά, είναι κίνητρο για να μην πέφτουμε μέσα μας άδοξοι κι αφάνταστοι. Είναι σαν τη σκιά μας το όνειρο, και σαν ηλιακό ρολόι, και μόνο μεγαλύτερη σκιά τη σβήνει , όπως η μεγάλη φωτιά σβήνει τη μικρή..» ρίχνεις σκιά ή ρίχνεις φώς; Ησύχασε είσαι φτιαγμένος κι απ τα δυό σκύψε κιοτή και δες :το θώρακα διαρέει ουρανού ρεύμα.

Το παρατηρητήριο περισσότερο από το μάτι στήνει ο νούς

Σύνθεση; Ανασύνθεση; Συνέχεια; Ασυνέχεια;Ακολουθίες; Δεήσεις;

Ανατροπές. Αλλαγή παραδείγματος (Εδώ μείνε…,μείνε Εδώ).

Το δίχτυ ο ήλιος τράβηξε, δίχτυ αλυσίδα χρυσή χρυσές ακτίνες.

Μπορεί να περπατήσει μόνη μιά ειδικευμένη γλώσσα; Ή οφείλει να συμμιγεί ο κόσμος της φαντασίας (το ειδωλικό) να υψωθεί, η μάλλον να συνυψωθεί με τον κόσμο της ερμηνευτικής και της κατανόησης ; Νόημα ανανοητικής ματιάς. Δεν μπορείς να σταθείς ούτως η άλλως παρά στα χαρακτηριστικά τόπου και χρόνου που συνοικούν την εποχή: Μόλις βγαίνουμε από τη σκιά του παρελθόντος από την κρηπίδα του παλιού παραδείγματος.. και εισερχόμαστε σε μιά εποχή όπου το παρελθόν μόνο με επανερμηνεία του θα γίνει φώς εκ φωτός στο παράδειγμα του νέου χρόνου.

Οι νέοι χρόνοι έτρεξαν το πρόγραμμά τους , τώρα το γράμμα θέλει άλλο φόντο, ένα παρόν μελλοντογενές .. έφοδος στον ουρανό. Αναμετρώντας τα λάθη , μπορούμε να χτίσουμε νησιά από σκουπίδια , ένα είδος ανταπόδοσης στη φύση γιά ό,τι της κλέψαμε, ό,τι καταστρέψαμε.

Θα ξανανασύρουμε τα κειμήλια να αεριστούν κι ίσως ευεργετηθούμε από τον λεπτό τους χειρισμό και την αναστροφή μας με τον ευγενή χρακτήρα τους.. για τον καθένα πιά, για την ρύθμιση της εσωτερικής μας ιστορίας (εδώ να μπεί χρόνος), της πνευματικής μας ύπαρξης στη διαφάνεια φωτός που έχει συνυφανθεί και συμφανεί σ αυτό το φώς της παράδοσης, παραδομένοι με την αλήθεια μας για να συνηχήσουμε στο λεπτό άρωμα της φωνής τους , της ανάσας του παραδομένου πνεύματος .Εκεί γυρίζω ως γυρολόγος.

Εσύ άν δεν ξέρεις το βορρά , η πυξίδα πάντα εκεί δείχνει. Επωφελήσου από αυτό το πάντα. Το παλιό ρολόι χτυπά τις ώρες ,για αιώνες ήδη αδιαμαρτύρητα. Δώσε στις ώρες εσύ τη φωνή τους, τραγούδα , υπάρχεις!

Η φύση κάνει μιά δουλειά , το πνεύμα μιά άλλη , και οφείλει να συνυπάρξει. Το ανοιχτό της φύσης προκαλεί το πνεύμα να συνδιαλλαγεί , σε μιά συνάνοιξη. Η φύση δεν είναι μόνο για φάγωμα και θαυμασμό, μάς καλεί, μας προστάζει σε συνοικείωση ,ανάσταση και δημιουργία, στη διποδία του άσματος όπως το δίδαξε ο χρόνος…

Νομίζεις πως την εκτίμηση που κάνεις εσύ για τα πράγματα , οφείλουν να τη συμμερίζονται οι πάντες; Δεν είναι παρά μόνον όσο πιάνει το χτήμα σου . Σ αυτό τον κύκλο πραγμάτων χτίσε κι άς κάνεις λάθος. Έξω απ το συνορό σου ό,τι κι αν βλέπεις αρκέσου στο να συναλλάσσεσαι και μόνον. Φτάνει τόσο. Ταύτα και μένε!

«Η ΝΥΧΤΑ ΝΤΥΘΗΚΕ ΑΣΤΕΡΙΑ»

Ο ΣταυροΚ.-τυφλός –δεν έβλεπε με τα μάτια ,αλλά μας αναγνώριζε άσφαλτα με όλες του τις αισθήσεις, κι άν ακόμα είμαστε αθόρυβοι αντιλαμβανόταν την παρουσία μας από τις κινήσεις του αέρα γύρω του ..Έζησε όλη του τη ζωή με ανοιχτή παλάμη κι είχε για όραση το ραβδί του.. έζησε στον αδιαπέραστο από φως κόσμο.. τάχα μέσα σε ποιού είδους όνειρα; Ο νούς του πάντως ήταν φωτεινός . Ο περίγυρος του χωριού αναγνώριζε ισότιμη ματιά προς τα πράγματα .. και δέος.

Επάλληλοι κύκλοι σε χώρο και χρόνο ,περιπέτεια βίου που δεν ξέρουμε να συμμαζέψουμε , με τέτοιο ξεχείλισμα απ όλες τις μεριές, ώστε δεν ξέρουμε πώς να ζήσουμε. Πηδήσαμε ευθύς από μιά δεδομένη ζωή, – εκείνη της κοινότητας με τα εθιμικά της πλήρη- σε μιά ζωή που συνεχώς και διαρκώς αλλάζει, ώστε να μπορείς να πείς πώς το μόνιμο είναι η αλλαγή (σχήμα κάπως οξύμορο αλλά αληθές) έτσι ώστε σε κάθε πόρτα που ανοίγεται προς το νέο πάραυτα χτυπά μιά νέα πόρτα.. και σ ένα τέτοιο εθισμό η αλλοίωση ντύνει τον πυρήνα του ίδιου, τρίχινο το νήμα, μετάξινο, η σημασία πάντα δίνεται από μέσα. Κοιτάμε από το σκάφαντρο της επικαιρότητας την επιτάχυνση της εποχής και το ελλατήριο μάς εκτινάσσει , μάς διασκορπίζει . Το συναξάρι γράφεται ερήμην μας, η ενέργεια όμως είναι δική μας υπόθεση για να στεκόμαστε όρθιοι. Άν η ώθηση έρχεται απ έξω , η κίνηση είναι ζήτημα εσωτερικής πνοής, η φλόγα που συντηρεί το ζών έρχεται από το αίμα και από το πνεύμα.

ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ακουμπάν στο σωματικό μας σφρίγος όταν ανατριχιάζεις .. κι όταν τα ζείς από τα σπλάχνα σου

Έχει μέγιστη σημασία , να μπάσουμε το χρόνο μας στην παράδοση. Καμμιά γενιά δεν μπορεί να αρκεστεί στο έργο που διάνοιξε η προηγηθείσα. Κάθε γενιά μπαίνει να ζήσει με δικό της χρόνο και γι αυτό στο δικό της νόημα , με έργο δικής της πνοής, αφού ζωής.

Πάει καιρός που ήθος και έθιμο της κοινωνικής στατικότητας έχει αναιρεθεί, καθώς αλλάζει ραγδαία ο υλικός ρυθμός του βίου. Απαρχής ο κόσμος των πνευματικών έργων ζητούσε νέα αρμονία άσματος νέο ρυθμό: νεοκάμωτα τραγούδια , που τα έφερνε η θάλασσα με σειρήνες γοργόνες κι ήταν καλοδεχούμενα και επιζητούμενα. Όμηρος και Πίνδαρος επαίρονται γι αυτό, ο δέ Πλάτων παραδίδει νέο μύθο, νέα μορφή λόγου: το διάλογο.. και μάλιστα εξορίζοντας από την Πολιτεία του τον ποιητή, στην παλιά διαφορά που ήταν σύγκρουση ποιητικού και φιλοσοφικού είδους.. άλλη υπόθεση εργασίας-ερμηνευτική του πνεύματος- Δες στην αλλαγή παραδείγματος του ελληνιστικού το είδος ευαγγέλιο και αποκάλυψη ως κοσμογονίας στην κόψη του χρόνου από το σταυρικό πάθος. Αλλαγή θρησκεύματος.

«Για να αλλάξεις τον κόσμο , οφείλεις πρώτα να τον κατανοήσεις ,να τον ερμηνεύσεις και δεν έχεις τίποτε να συνθέσεις εκεί που έχεις να αναλύσεις, και τίποτε να αναλύσεις πρίν αν συνδέσεις για να ανοίξεις δρόμο στο νέο πνεύμα ζωής. Εμείς με ποιό πνεύμα κινηθήκαμε (νικηθήκαμε;) στη ζωή και πώς θα την αφηγηθούμε, άν κρίνουμε πως είμαστε επαρκείς σε ότι στοιχεί το λόγο; Κυρίως είναι νέα πίστη που θεμελιώνει εποχές. Σήμερα λέγεται επιστήμη ,φέρνει την πίστη στον πυρήνα της.

Θέλω να πώ, διαθέτουμε το ύψος εκείνο και τη λεπτότητα , για να μπορούμε να λέμε το «λόγον διδόναι;» Τί ψυχή θα παραδώσουμε στα λόγια μας; Ο γραπτός λόγος είναι μέγιστη τέχνη, όπως διδαχτήκαμε από τους κλασικούς και τους μοντέρνους . Για να μπούμε στο διάλογο του χρόνου μας , κάπως οφείλουμε να διατεθούμε, να κάνουμε διάθεση εαυτού στον κόσμο, πώς τί γιατί ο κόσμος του δικού μας χρόνου. Με τα αναστήματα άν δεν έρθουμε του καιρού να λογαριαστούμε , ενήμεροι των ζητημάτων ,α παλλαγμένοι από την ακαμψία του τοπικιστή, θα είναι τελικά ασήμαντο ότι άν πούμε. Όταν η εποχή τρέχει σε άμιλλα με το σημαντικό. Τροφή του πνεύματος να θεωρείται αυτό.

Δεν πρόκειται γιά κατάθεση πίστεως, αλλά κατανοήσεως, κι άς είναι περίσσευμα ψυχής. Να γεμίσουμε ψυχή που να ξεχειλίζει προστάζει ο ποιητής ο φιλόσοφος.. περί αγίων άς αρκεστούμε στην απόσυρσή τους.. στο δέος τους των θεοπτών μπρός στη θεϊκή τους διαφάνεια..

Όσο ο ουρανός είναι απέραντος κανένας κίνδυνος γιά ασφυξία..

Ο έλληνας μόλις τώρα ξεκρεμιέται από το σταυρό της τουρκοκρατίας, και μοιάζει να μην είναι πιά προτεκτοράτο.

Χαρακτήρας της σημερινής πολιτείας –Ανοιξιάτικη Ευρώπη αλλά και Γεναριάτικη.

Επιτέλους η Ελλάδα εδέησε να πιάσει τους παλαιούς στα χέρια της χωρίς να τρέμουν τα δάχτυλά της, άν και αργά. Φαίνεται πως στο εξής η ερμηνεία τους ,- ζωτικής σημασίας για τον κόσμο , το συνεκτικό πνεύμα των έργων αυτών που γνώριζαν τη σημασία τους οι πρωταγωνιστές τους και τα παρέδωσαν στους αιώνες ως «κτήμα ες αεί»- θα εναπόκειται στον Έλληνα μελετητή , που θα είναι μελετητής για όλο τον κόσμο. Τώρα όμως επείγον το έργο για τον ίδιο.

Από το συμπαγή χρόνο του Μεσαίωνα ,έχουμε περάσει στον αναλυτικό και λεπτομερώς εκτινασσόμενο χρόνο των ημερών μας: day by day..

Αλλά δεν πρόκειται γι αυτό ,ο χρόνος του πνεύματος τρέχει εντός ..

Αυτή η ανάδειξη ενδιαφέρει -το πνεύμα έχει μάτια κι απ τον κώλο,(Κωστής).

Πώς να βρείς πάτημα όταν συνθλίβουν τη γλώσσα .. γεγονότα;

Λεπτομέρειες από ένα τραγούδι

Παρατηρώ μερικές ορεογραμμές και βρίσκω στα βάθη χαράδρες να κυλάν με τον ίδιο τρόπο ανάμεσα στα βουνά οι κοίτες από ποτάμια η ξεροπόταμα, κι ευθύς ο όγκος των βουνών προτείνει τη σοβαρότητα του ύψους και του βάθους. Ψηλά βουνά βαθιές χαράδρες

Είναι σαν να αντιλαλεί το άφαντο πουλί ο χαραδριός και σα να θέλει να σου δώσει την απάντηση στην απορία μπροστά σε τόσες κλεισούρες Κλεισούρες που είναι συνάμα ανοίγματα, περάσματα μέσα από το κύμα των βουνών , και σύ βαδίζεις στην ατάραχη πλάτη (ράχη ) του.

Βουνά (να βουνά) χτισμένα από χέρια γιγάντων-άραγε μεγαλύτερων από τα ίδια, από τιτάνες άλλου κόσμου;

-Διάφανα βουνά κι οι κορφές τους οργώνουν σύννεφα και ουρανό..

 

Ανάδειξη νέου χρόνου , σημαίνει ανάδειξη νέου ανθρώπου , αλλάζει τον κόσμο ο άνθρωπος και στην αλλαγή ετούτη μέσα αλλάζει και ο ίδιος , σε ήθος , ψυχή ,εμφάνιση, δεξιότητες και πνεύμα.. εκτινάξεις προς το μέλλον (το μέλλον μόνον δημιουργείται ,αλλιώς δεν έρχεται ποτέ μόνο του).

Δεν μπορείς να στέκεσαι σα χάφτας στη διαρκή ετούτη έκκρηξη αλλαγών, συμμετοχή στον κόσμο της αλλαγής σημαίνει πως κι εσύ αλλάζεις και συμβάλλεις στη δημιουργία που εξελίσσει τον κόσμο. Αλλιώς κινδυνεύεις να μείνεις απομεινάρι ενός κόσμου παλιού και περιθώριο: Η πρώτη κίνηση θα είναι σε πνεύμα ζωής..

Στήν αφήγηση όταν υπάρχει εξωτερικός χρόνος δηλ κίνηση , δράση , ο εσωτερικός χρόνος συστέλεται. Η ψυχή υποκαθίσταται στην κίνηση του σώματος. Είναι η διαφορά του ευρωπαϊκού σινεμά από τον αμερικανικό. Ίσως και στο μυθιστόρημα.(Αλλά όχι στον Φώκνερ).

ΤΡΙΑΝΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΧΡΟΝΟΣ ΕΚΑΤΟ ΜΟΝΑΞΙΕΣ. Εσείς μου δίνετε την πίστη γιατί σας βρίσκω αθάνατους.

Στο μοναστήρι του οικοτροφείου ,δε μας στείλανε οι δικοί μας να παίξουμε κορώνα, εκεί κλειστήκαμε να παίξουμε γράμματα. Τόσο στενά μας έθλιβε εκείνος ο τόπος, σείοντας σκιάχτρα, που εμείς άδολοι και πόνηροι σμίγαμε σαν κοπάδι σε κακό λιβάδι , που ο φάκελλος από σταλμένο γράμμα έστεκε ορθός ,δε χώραε να πέσει . Εκείνο τον καιρό οι άνθρωποί μας δεν είχαν μάτια για τον τόπο το δικό τους, τόσο που τον σπουδάσαμε με δανεικά μάτια.. και μόνο που δε βάλαμε τις φωνές στις συχνές ανακαλύψεις παραθύρων προς τα τοπία του.

Γιατί είναι ειπωμένο κανένας προφήτης στον τόπο του και οι νεκρομαντείες , οι δονήσεις δρυός, τα φύλλα της λεύκας δε γράφανε για παραδείσιους κήπους και ουρί, μήτε για παράδοση και γνώση καρδιάς.

Συχνοχαζέψαμε ότι παρίστανε την αγορά, μια δρασκελιά τόπο, φοβηθήκαμε τα άγρια χωρατά και το γούστο των γύφτικων παζαριών, μέχρι να μάθουμε πως η Παραμυθιά είναι ένα όμορφο γραφικό χωριό.. παρότι διέθετε γυμνάσιο με χίλια κεφάλια κοπάδι..ενόψει γραμμάτων για να μάθει το μυαλό να κόβει στα έγκατα της πολιτίσεως, αργότερα θα απαξίωναν οι δυτικές μούσες και οι βορειοανατολικά στραμμένοι την καλλιέργεια των μουσών και του εσωτερικού τοπίου.

Μπήκαμε γρήγορα στο νόημα και την τέρψη της μάθησης, όχι χωρίς σκαμπανεβάσματα ,όταν οι διδαχές παρέχονταν σαν από σκαμπαβία που τρίζαν οι αρμοί της..

Με τις δεκαετίες ,ξέρουμε τι έγινε και μαντεύουμε απτόητοι πιά και μαθημένοι τι πρόκειται να δώσει μιά ακόμη.

΄Ο,τι ήταν εκεί πίσω κανένα χέρι δεν το φτάνει , παρά μόνο όσα ανακαλεί η μνήμη, φωτογραφίες που έδρεψε το φλάς της μνήμης και παραβάλλει χρόνο και τοπίο όπου αχνά διαγράφονται ομοιότητες ,σαν που και τα πρόσωπά μας άλλαξε ο χρόνος και άν μένει είναι ένας πυρήνας , ένα κάρβουνο στη στάχτη των στηθειών , στάχτη από φώς που άστραψε στη λήθη τού παιδεμού εκείνου καθώς η Ελλάδα έμπαινε γοργά στη χορεία των χωρών της ευημερίας .Πολυκατοικία: η δεύτερη ,μετά τον ουρανοξύστη , υψηλή επινόηση του νεωτερισμού, αποκληθείσα και κάθετο χωριό .

Όλα για να καταλήξουν σε μιά σελίδα; ‘Ολα για να τα παραλάβει το φίλμ της μνήμης; ή υπάρχει ένας ανώτερος καιρός , ένα ξέφωτο που δεν το πιάνει κάμερα, ένα διάχωρο για άλλου είδους αστέρια ; Από ποιά κλεισούρα να περάσουμε , ποιό διάσελο; Ή να περάσουμε στο μετά της μόρφωσης εκεί που η ένταση έχει άλλη όψη και δείχνει με γενέθλια αναστροφή το αληθινό που μας σμίγει ξανά με το χαμένο μας εαυτό, διεκδικώντας τον σε ένα χρόνο εσωτερικότερο;

Ή αλλιώς. Η γενιά μας ανταποκρίθηκε , είχε προορισμό , κέρδισε μοίρα από το μοιρογνωμόνιο της ύπαρξης; Έζησε , δωρήθηκε στο εύ του ζήν; Ποιό αντίδωρο θα αντιχαρίσει; Με εκατό βήματα μοναξιά , αναλογίζομαι , θα μπορούσε να σπιθίσει πνεύμα βαθύ.-

Δεν αμφιβάλλω για την προσφορά . Κοιτάζω εκεί : στο επί πλέον, την επινόηση , τη σχεδία, τη λέμβο που λεμβοδρομεί με οδηγό χάρτη νυχτερινό πέλαγος ουρανού: δείχνει η πυξίδα βορρά -η θέρμη του ρόδου στη σκιά του καλοκαιριού. Παραμυθιαστήκαμε . Στο βαθύ σκοτάδι μας οδηγεί άγριου ρόδου ακαταμάχητη μυρωδιά , μας τραβάει απ τη μύτη .. λάμπει μέσα μας ένα φώς που θα ωριμάσει την αυγή, αυγή ματιών ,σπίθες που μαρτυρούν ξυπνό μυαλό .. πού βαδίζει ου δεί αμφιβάλλειν [Διαδοχές Φωτικής]

Έχει ελαφρύτητα τούτο εδώ το γράψιμο παραβαλλόμενο με το δημιουργικό βυθό του έργου. Έκεί –στο έργο- ο κόπος προς την εσωτερικότητα , δίνει πνοή και φτερά στην αναγνωστική μνήμη . Τραβήχτηκε από τα έγκατα , πήρε ρυθμό, μέτρο , αρμονία , κι έτσι θα μπεί στην ψυχή του αναγνώστη ,επειδή είναι κάθαρση. Επειδή χωρίς προφύλαξη αναλαμβάνεται ο κίνδυνος να μπεί εκεί η γραφή όπου η εποχή ανοίγει νέα δικαιώματα στον ποιητή –τα απαγορευμένα μαντάτα περί δουλείας , συμπολιτίσεως ,χειραφετήσεων , χέρι στους ουρανούς , βάθη ωκεανών , νοήσεως, κι ότι η εργασία του ανθρώπου κέρδησε απ την αφάνεια , χωρίς να προκαταλαμβάνεις το μέλλον, σε μέλλει.

Δε σκύβουμε κεφάλι σαν άλογα κοιτώντας με απορία τα μνήματα, στο ύψος των ματιών ,στραμμένοι μπροστά με το θάρρος του αδύναμου , ψυχή ρίχνει ερώτημα , αιφνιδιάζοντας τη θεοφάνεια , αρπάζοντας το μυστικό στο σχισμό της στιγμής που χαρίζει εξαίφνης φώς , και το αιχμαλωτίζει όπως οι πρωϊνές τσιάφνες που παγιδεύουν την αυγή κι ας λυώσουν μέχρι τ απόγευμα.(στάφνη;)

Άν δε σκύψαμε να μαζέψουμε το πέταλλο στον πηγαιμό , το μάζεψε ο πατέρας μας, μα στο γυρισμό θα κάνουμε τόσες επικύψεις και μετάνοιες όσα τα κεράσια που θα σκορπίσει εκείνος ..Κοντά στο νού κι η γνώση : ‘Ελαμπαν τα πετροκέρασα γλυκά σα χείλη κοριτσιού αφίλητου , μα εμείς ασπούδαχτοι στη ζωή δε γνωρίζαμε ωστόσο τι περιείχε ένα γαϊδουροπέταλλο ,δεν είχαμε μάτια παρά για ροδοπέταλλα κι ίσως ούτε. Άγουροι μόνο το άγουρο μας έλκυε.

Θα πείς διαλέγω το άγουρο ,μα σαν να έχεις σκληρύνει, όσο άν σκιρτά ο πόθος του άγουρου που περιέχεις σε απανωτές γάζες , σε στρώσεις σκόνης που απόθεσε ο καιρός στο άγαλμα του προσώπου . Ξεσκονίζεις τα μάτια , σηκώνεις τα βλέφαρα και νά η ελαστικότητα της επιδερμίδας έχει χαθεί. Ανηλεής ήλιος την κηλίδωνε στην πορφυρή πορεία .. με ταλάντωση ουρανών.

Άγγελμα φωτοποντής . καταιγίδες φωτός από Φωτικές ανοίξεις –Φωτικισίων.

Από τα προοίμια του εραστή των Μουσών Μουσελίμη και τη γραφή του Κραψίτη: εραστές των σουλιωτικών τοπίων, μέχρι Διαδόχου και Πρισκιανού, με κρικέλα το Δεσποτάτο και το Πασαλίκι δια της Ομοσπονδίας.

Η κατανόηση του παρόντος βρίσκει ανάσα στην κατανόηση του παρελθόντος. Γιατί είναι κέρδος προς την ελευθερία το να σπάσουν οι θρόμβοι του αίματος που αιματώνουν την ιστορία και θρέφεται η καρδιά με νέο οξυγόνο. Κάθε βήμα ελευθερίας ελευθερώνει και τις αλυσσίδες του παρελθόντος. Είναι παράξενο ετούτο το φώς που σμίγει τα φαινόμενα και επανεμφανίζει παλίμψηστα. Της περγαμηνής η γραφή είναι αξέγραφτη –ό,τι γράφει δεν ξεγράφει γίνεται μοίρα. Από δώ ξαναενώνει το αρχαίο με του έθιμου τις κρατήσεις. Μυστήρια που κράτησε η δημοτική μούσα στο στίχο ,το ρυθμό, το σκοπό, το χορό. Το μοιρολόι είναι πένθος που αποτιμάει τη ζωή, που ενσωματώνει τους εκλιπόντες στη ζωή της κοινότητας, δίνει λογαριασμό και ψήφο στους εκδημήσαντες αλλά τους θεωρεί εσαεί δημότες.

Τι κι άν χάθηκε η κοινότητα , το νόημά της μένει κι είναι μπροστά μας, να μας διδάξει τρόπους οικοουτοπίας, σοφής διαχείρησης του πλούτου και της φτώχειας , θα χρειαστεί να το ξανασπουδάσουμε , αφερματίζοντας και εμπλουτίζοντας κυρίως το τοπίο της χαράς , της γιορτής , ..ξαναμετρώντας το έθιμο , το ήθος, τις συνταγές τροφής και τρυφής.

Θα είναι διαρκής εντρύφηση όπως δείχνει η έγνοια γιά μελέτη της μικροοικοτοπίας.. Δε βλάφτει άν το πολιτισμένο μάτι ρίξει προσοχή στο άγριο. Θα κερδήσει σε τρόπο ζωής και τρόπο θανάτου. Άν μεταβάλλαμε σήμερα το πένθος σε τρομαλέο κοίταγμα του θανάτου, θα ξαναμάθουμε πως η αγάπη κραταιά σαν θάνατος σώζει. Η Συμπολιτεία της ανθρωπότητας περιλαμβάνει άπαντες που είναι να έλθουν .

Ο τόπος μας είνα μακριά από πνεύμα ,όπως έχει ειπωθεί οι Η. δεν αγαπάνε θάλασσα.. .Πρωτοθέσιος για μας , ο τόπος μας και θα γυρίζουμε πάντα εκεί όπως τα χέλια παραβάλλοντας το φίλμ της μνήμης με το αληθινό τοπίο , πέτρα την πέτρα , αγκάθι το αγκάθι, νοσταλγοί των γεύσεων, νοστίζοντας για νοστιμιές που χάραξαν το τοπίο της ψυχής.

Ο τόπος μας είναι μακριά από πνεύμα. Θέλγεται από αιματοσυγγένειες , νόμους της φάρας. Μόλις που στήνονται διατοπικές συμπάθειες με αφορμές κοινωνίας είτε και πολιτικής. Διατελούμε υπό αγοραφοβία ή μάλλον αστυφοβία . Ο λόγος μας , η σκέψη μας, είναι α ν α ν ά π τ υ κ τ α . Το χρήμα που έρευσε τα τελευταία χρόνια κι ο πολιτικός αναβρασμός το μόνο που κατάφερε να εντείνει , να μεγαλώσει είναι ο φιδοφωλιές για ανθρώπους . Διαγνώθεται ένας άνθρωπος που ακούραστα μισεί και διαγκωνίζεται προς το χρήμα . Νέοι στον πλούτο , και όπως λέει ο Αριστοτέλης άμαθοι στο χειρισμό του και μάλιστα υποχείριοι και χειραγωγημένοι του χρήματος. Το πίνουν σαν φαρμάκι κι όχι σα φάρμακο.

Δεν είναι μόνον αυτό. Όσες φορές κατεβαίνω εκεί, κάθε έμπνευση με εγκαταλείπει κι ο περίγυρος μου δένει τα χέρια. Λειτουργεί σε βάρος μου το απνευμάτιστο , με διώκει παλιά συνήθεια εγκατάλειψης , και μιά αγκούσα βαθιά μου δένει τα χέρια. Αφορά εμένα; Ίσως ναι ίσως όχι. Δεν πολεμώ όσους πασχίζουν και έστησαν ζωή στην ενδοχώρα , τους τιμά η επιμονή ,τους τιμά η ζωή. Αλλά την τελευταία φορά είδα ένα όριο στην ανάπτυξη. Προσομοιάζει στο χάσιμο της Αθήνας: Ποτάμια και ποτίστρες ανταγωνίζονται κι η μπόμπα πάει σύννεφο. Ποτέ και τίποτε: ποτίζειν και τιποτίζειν.

Η νέα γενιά με τόση μπόμπα που την ποτίζουν γρήγορα θα εκραγεί και αντίδοτο υπάρχει, αλλά ποιός θα ταΐσει τις φοράδες ζάχαρη;

Γιάτί τα λέω όλα αυτά; Γιά να κάνω πνεύμα; Όχι βέβαια, είναι επειδή με πονάει ο τόπος. Πατιέται ο τόπος ακυβέρνητος και είναι σαν να μου πατάνε την καρδιά. Με αγκουσεύει. Και βέβαια πήρα φόρα από τη «συνάντηση » που μου άνοιξε το μάτι της λήθης. Ήπια νερό Κωκκυτού, λίγο είναι; Ο Κωκκυτός πηγάζει από τη Στύγα και το νερό του μόνο οπλή αλόγου μπορεί να κρατήσει, όλα τα άλλα ποτήρια τα λυώνει: άσπρο πάτο στις πλάνες του μαυρόνερου! Κάποτε πίναμε νερό που ανάβλυζε από στούφο , τώρα τις βρύσες μας τις βίδωσαν βάνες και στρόφιγγες . Στο Λευτεροχώρι δεν μπόρεσα να βρώ τη βρύση . Λές νάναι συμβολικό;

Η αστυφοβία μου συνεχίζεται παρόμοια με τη γυναικοφοβία (αυτή ξεπεράστηκε) που είχαμε – θυμάστε; -στα δεκατέσσερά μας χρόνια. Στη Σαλονίκη στα δεκαεννιά αγκάλιασα κοπελιά έφηβη , τρέμιζε σα λυγαριά σε φλεβαρίσιο άνεμο σαν χόρεψε έρως το κορμί της .

Δεν ανοίγει με μιάς κανείς στο πνεύμα. Ξέρω ανθρώπους παρασπουδαγμένους που μιά σελίδα εξωσχολική τους κουράζει . Θυμάμαι τον εαυτό μου σε παρόμοια θέση που με κούραζε να επιμένω και να σκεφτώ τον κόπο του γράφοντος προς το έργο: Είχα μιά τέτοια πεποίθηση , πως με γελούν , πως προσποιούνται την αλήθεια και δεν πονούν το γράψιμο. Ποιός θα μας σώσει από τη φλυαρία; Ζυγίστε τα λόγια μου στη σταθερή σας πλάστιγγα, είναι μιάς δεκάρας λόγια, τρύπες στην επιφάνεια της σελίδας ,λόγια γραμμένα στο νερό.. αλλά είμαι πιωμένος Κωκκυτό. Κι όχι αθώος , κρύβω το γέλιο .

Έχω ανοίξει πολλούς λογαριασμούς.

Γράφω έτσι ώστε όλοι να καταλάβουν ποιός είμαι. Ένας που διώκει νόημα μήπως και καταλάβει ,καταβάλλοντας θήλαστρα στην παραβυζάχτρα Ευρώπη. Βύζαξα το δηλητήριό της χωρίς να ξινίσω μούτρα , γιατί με έστρεφε προς την Ελλάδα ολοταχώς.

Καταδεκτικός να είσαι ,άρριζος να μην είσαι ,για να ρίχνεις ρίζα παντού-ρίζα απο πυκνό χυμό ,ωπό χυμώδη, μην είσαι πούπουλο στον άνεμο, παρανάλωμα της ιστορίας στου χρόνου τα φυσήματα ανερμάτιστος. Άνθρωπος που δεν διαθέτει παρρησία η που δέχεται να νοικιάσει την πορεία της ζωής του σε όποιο διαφεντευτή…

Παρρησία η αφοβία τόλμη στην έκθεση του πιστεύω με όποιο τίμημα, δηλώνει τον άνθρωπο που δουλεύει την αθανασία μέσα στον τόσο θάνατο.

Τι με κάνει αθάνατο; Η μάχη να ζήσω ελεύθερος , με πίστη ότι ο άνθρωπος έχει μιά ανώτερη πνοή , έχει στοχασμό κι έχει πλήρωση ψυχής , κι έχει ψυχή αύξουσας δύναμης που δεν ήρθε εδώ για να μηδενιστεί αλλά για να αθανατίσει και τον κόσμο.

Ολιγόπιστος ναί είμαι, γιατί δεν επαρκεί η πίστη που έχω , αλλά την ανοίγω να χωρέσει το αχώρητο . Να ξεχειλίσει ύπαρξη, να φτάνει στην πλησμονή του αληθινού , της αλήθειας , στον αναστεναγμό της λήθης.

Μεθώ. Και δε δέχομαι το θάνατο που επαγγέλονται. Δεν υπακούω στο χρηματισμό. Ποτίστρες και ποτάμια αθανασίας ‘ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΑ’ ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ Το χρήμα σας δέχεστε να πεθαίνει; Κανένας θάνατος

ΚΑΤΑΛΟΓΙΖΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΔΙ ΤΗΣ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟ ΑΙΜΑ.

Δίνω στον Έλληνα Λόγο την πρώτη ασπίδα φωτός. Όχι επειδή είμαι Έλληνας αλλά επειδή σκοπεύω να γίνω. Δεν αφορά τα έθνη ,αφορά τον οικουμενισμό των εθνών.

Η φιλολογία του μέλλοντος θα κρίνει καλλίτερα από τις κρυμμένες μεταφορές . Θα υπάρξει μιά σύνοψη γής. Εκεί η Ελλάδα η σημερινή μικρή θα λάβει μοίρα.(Η παλιότερη θα μείνει για πάντα κλασική και παράδειγμα.

Και θα έρθουν οι ώρες οι παλιές , θα μιλήσουν στης γής το πέσιμο οι κορυδαλλοί της μοίρας . Ξανά ο άνθρωπος θα ζητήσει να μάθει την αλήθεια του και θα ξανατραφεί από αυτά τα αρχαία νάματα. Θα ξυπνήσει στο παλιό φώς , γιατί η πτώση του θα γυρέψει λαβή.. λαβή που δε δίνει ο νεωτερισμός.

Μόλις στραφείς στο μέλλον το πάν αργοσαλεύει , και στρέφει ο νούς στα παλιά τεκμήρια .. Πού πάμε; Παλαιέ των ημερών Σύντρεξέ μας!

Δε θα συνοδοιπορήσω με τους κατεδαφιστές . Δε με πτοεί καμιά πτώση. Περνώ ,ξαναπερνώ και είμαι αισιόδοξος με όποιο κόστος. Μπαίνω στο σταυρό και περνώ του Βέλια τα διάσελα με τίμημα όποιο αίμα. Ποιός και τι να με γκρεμίσει; Είμαι μαθητής των γκρεμών. Ολυμπιονίκης στις ήττες , Έλληνας που και στα βάθη και στα ύψη ξέρω ,γνωρίζω υπάρχω απτόητος. Είπες αθανασία; Την έκανες υπαρκτή.

Τούτος ο αγώνας είναι προς θάνατο Κερδίζει το θάνατο το αθάνατο αίνιγμα . Πέφτει η Σφίγγα , γκρεμίζεται .. κι εγώ πιωμένος Κωκκυτό με ποτήρι οπλή αλόγου.. μη με ξορκίζετε!

ΤΡΙΑΝΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΧΡΟΝΟΣ (Τριαντάφυλλο βήμα).

Πίνω Κωκκυτό άρα υπάρχω . Η ποιητική είναι δείγμα ευημερίας και ισόπεδης έλξης , προς άλλο τέρπονται ανισόπεδοι έρωτες βουνών. Από τα σταυλίσια ζώα μέχρις εκείνα τα αποδημητικά των πίσω χρόνων η δρασκελιά και του ανθρώπου γύρισε τους καιρούς ανάποδα.

Είναι μιά ώρα δειλινού και τα αγριοπερίστερα πιάνουν τις φωλιές τους, τα ζούδια της ημέρας ησυχάζουν και παραδίνουν τους κυνηγότοπους σ εκείνα τα νυχτόβια , οι κουκουβάγιες στήνουν καραούλι, ο νυχτερίδες ανοίγουν αλεξίπτωτο σε ένα διαρκές φσιτ στην υπερηχητική τους τέχνη, βυθισμένες στον κόσμο των ήχων.. Το σούρουπο φτάνει γοργά. Ώρα να πετάξει το πουλί της σοφίας , το φοράγανε παλιά στα πηλήκια του παλιού Γυμνασίου τότε στο πρώτο βήμα προς τη σοφία -άχ Σοφία .

Παραμυθιώτισσα καθώς βυζαίνει το μωρό της: Α ν ά γ ω γ ο ι !

ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΓΥΦΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΜΠΟΒΟ

Δεν ήταν αγοραφοβία παρά μιά κολλητική ούτως ειπείν αστυφοβία , που μας παρέδινε ανυπεράσπιστους αγροτόπαιδες στην παίδεψη εκείνη για την οποία η επαρχία δεν είχε ιδέα τι είναι. Όταν με τον τρόπο των μπήτ ζήτησα να ενημερωθώ για τις ηπειρωτικές ακτές στα μετεφηβικά χρόνια το μόνο σημείο που είχε ένα σύγχρονο άγγιγμα ήταν η Πάργα. Επέστρεψα με πεζή περιπέτεια στο χωριό , μέσα από έρημους δρόμους ,που σήμερα άν το τολμούσα θα με τσάκιζαν τροχοφόρα του πυκνά διεκδικούμενου δρόμου.

(μοναξιά το άλλοθι της φαντασίας;)

Σεπτέμβρης χτυπά την πόρτα Θέρισε κι αυτό το καλοκαίρι Μοναξιά βαρύ χέρι

Σε ψάχνω στα νησιά Πόρτα μάγισσα

Γαλανή γραμμή Διάφανο κορμί

Ήρθες; Άργησα;

Τέλος εποχής άγονης γραμμής

Ξανά θα μ αρνηθείς

Παίζω χάνω χάνομαι Πάψε μοναξιά.

Είπε εχθρός ο Πλάτων ,αντίθετη φράση της γνωστής εκείνης . Όμως μέχρι τώρα και γιά πάντα ο λόγος θα μένει: φίλος Πλάτων φιλτέρα δε αλήθεια.

Μέσα στην ευγένειά του έριξα τόση φλυαρία ο άθλιος!

Η απαξιωτική στάση/ Σκόρπισα πώς να μαζευτώ;

Μετά από τόσο διασκορπισμό η σταθερή εικόνα της βεράντας κάνει γκέλ, δε με μαζεύει-

Είναι μιά νοσταλγία των πρώτων καταβολών πνευματικής ανεξαρτησίας . Τότε όταν βρίσκαμε ένα ανώτερο λόγο ύπαρξης έκφρασης και κερδίζαμε την αυτονόμηση την ωρίμαση. Οι πρώτες απαντήσεις στα ερωτήματα και τις απορίες του υπάρχειν, που συμπλήρωναν τη σωματική αρτίωση με θεμελιακή πνευματική αντίστοιχη. Μπαίναμε με την ορμή της ηλικίας και βρίσκαμε τις εκλεκτικές συγγένειες.

Η έπαρσή μας έναντι περασμένων αναστημάτων δεν έχει να κάνει με την ευφυΐα και τη εξυπνάδα όσο με μιά προχώρηση της ιστορίας απρόβλεπτη γιά κείνους.

Μετράμε καλοκαίρια. Λές κι όλο το παιχνίδι το έχει ο ήλιος , πηγαίνουμε στον καιρό του να μάς ακτινοβολήσει κι ενδόμυχα ακούγεται να λέμε: Στις πόσες ακτινοβολήσεις;

Πήρα ένα άδειασμα στου Κωκκυτού την Κλώστρα , σαν που με κοίταγε αντάρτης Κορίλας ζωσμένος τα φυσεκλίκια του. Ένοιωσα να κάθομαι στην άκρη πίττας με βουνά ολόγυρα κρόθο της και όλος ο κάμπος σπαρμένος ρύζι . Κι ώς είδα το βαθύ μάτι της σπηλιάς του Αγιαρσένη να με σκοπεύει ξύπνησε βαθιά μου η απορία της συμμαθητικής συμπάθειας.

Ένα σκωτσέζικος σκύλος φύλακας ορνιθώνα πολεμούσε τον πελαργό που επέστρεφε στη βραδυνή του κούρνια ψηλά σε μιά κολώνα της ηλεκτρικής.

Ήπια μιά μπύρα , ένα ουΐσκι να με ξυπνήσει από το λήθαργο των τριαντάχρονων περιπλανήσεων και να με φέρει πιό ανοιχτά στη μάζωξη που έσπευδε ολοταχώς.

Αυτό που τρέχει ως πνεύμα στον εγκέφαλο , από που κι ως πού είναι ατομικό; Ακόμα και το βουλητικό στοιχείο , μιά ενέργεια είναι που ανώτερη βούληση την κινεί.(αντάρτης νούς στη βόλεψη του άστεως) Επιτέλους είμαστε βιολογικά περιωρισμένοι. Καρπός ενός αστείου που παίζεται ερήμην μας.(φώς και πνεύμα οι ύψιστες ενέργειες)..

Ότι θα δικαιολογούσαμε ως ευτύχημα στα ανήμπορα γηρατειά , πώς να το δεχτούμε σε όλες τις άλλες ηλικίες και μάλιστα τις άγουρες; Δηλαδή την απαλλαγή μας από τα βάσανα ( όταν τα κεριά θα κοστίζουν περισσότερο από την τούρτα).

Κι ακόμα προγραμματίζουμε με βάση τις διάρκειες της ζωής. Κι αν ακόμα αυτή είχε μακρύτερη διάρκεια πάλι θα φάνταζε το ίδιο, γιατί και η μάθησή της θα είχε αντίστοιχη διάρκεια και πορεία.

Το τιποτίζειν εστί φιλοζοφείν – λέσχη του ποτίζειν , από το ποτέ . Ποτέ ποτό.

Θα τον καλούσα να μου πεί για ποιό λόγο αρνείται το μέτρο και το ρυθμό εν μέρει, μα αυτό είναι μιά άλλη ιστορία. (κατάδυση στο εντός της ψυχής;) Άν οι εικόνες βγαίνουν από τα ενδότερα προς τα έξω θα βρούν τρόπο να τρυπώσουν από το έξω στα ένδον;-

Οφείλω να δεχτώ πιά κάποιες προκείμενες του τόπου μας ως απόλυτες.

Υπάρχει μιά δικαιοκρισία στο ζύγι του γνωστού-αγνώστου. Όσο περισσότερο εκτείνεσαι στην περιοχή του γνωστού τόσο εκτείνεται της αγνωσίας ο ορίζοτας . Λίγα ξέρεις , λίγα αγνοείς. Πολλά γνωρίζεις περισσότερη η έκταση του αγνώστου. Αλλά είναι η ειδική περιοχή που κάνει τη διαφορά . Η περιοχή σου!

Πώς να δώσω στη ριζολαγνεία απάντηση;

Με απροσποίητη φράση, γειωμένη όχι φορτισμένη, χωρίς να ζαλικωθείς το διάολο, —και να φύγουν τους διώκτες που έκλεβαν τη χάντρα του ματιού..

Το άλμα στην ευημερία , πολύ περισσότερο το σημερινό λάιφστάιλ , απαιτεί διακριτικό χειρισμό

και οξύτητα στις ομοιώσεις:

Έστιν Νίτσε