Thunder in 3 Times

Δεκαετία του ’80, γύρισμα ταινίας στην Παιανία, δυό νεαροί καθώς βγαίνουν από το παλιό νεκροταφείο της σχολιάστηκαν από γνωστό κωμικό ηθοποιό, κομπάρσο τότε : δραπέτες της αιωνιότητας.
Την κατανόηση δεν την κυριαρχούν τα πράγματα περνά πάνω από αυτά, εκμαιεύει από βιώσεις, περνά στο νόημα. Η κάψα στεγνή στο δέντρο μένει χύνεται το λεφτόκαρο την ψίχα δωρίζει στα πουλιά το τσόφλι στη γη. Γεωμετρική ανάπτυξη τριαντάφυλλου ρόδου.
Αποτυχία:
Κλείνει την πόρτα το ποίημα και σου μαγκώνει τα δάχτυλα Μόλις πρόλαβες να κλειστείς απέξω. Βυθισμένοι σ’ ένα παρόν όταν ο στίχος διασκελίζει ; ανάμεσα δυο ανάσες Σκίζεται η λέ-
ξη του λυρικού η απορία διαβαίνει την άβυσσο ;

Φαράγγια του Αχέροντα
νερό σιγοκυλά μέσα απ’ το βράχο
ακούς την πέτρα να μιλά
να γουργουρίζει σαν Άδης
ψηλά ένα ξεφτέρι όλα τ’ αψηφά.

Στο κέντρο δεν ξέρω ν ανεβαίνω όλα αναπόταμα τα βλέπω απόκρημνοι μηροί δια-
σχίζουν την άσφαλτο απόκρημνο σφρίγος ξίφος θηλύτητας επηρμένο ρομφαία δίκλωνη μπούτια τρίζει η άσφαλτος Σφίγγει τα μπούτια στενεύει ο κόσμος.
Προσοχή στο σκαλί. Σκαλί δεν υπήρχε. Υπήρχε το κενό μεταξύ αμαξοστοιχίας και αποβάθρας. Τράκαρα με το μηδέν. Βρήκα στο κενό.. Σκόνταψα στο τίποτα. Το παρακινδυνευμένο τίποτα. Aκτίνα επιθεωρεί το μέγα χάος.
*
Ευπάθεια εντόμου. Ήρθε ως το τραπέζι μου και μόλις το άγγιξα με την άκρη της πένας, χάθηκε. Πώς τα είχε καταφέρει ως εδώ; Αυτό είμαστε για το κραταιό ;
Πλευρικοί άνεμοι λέγονται οι δυσκολίες στο πέταγμα;
Όταν τελείωνε το μάθημα ο μαυροπίνακας έπρεπε να σβήνεται.
Την πύλη του βοριά κοιτά η αλήθεια, την πύλη του νοτιά κοιτά το φέγγος Κατακόρυφη ακμή κατά γκρεμού πτώση. Η κολώνα ενώπιον δονείται από τα χρυσά του λόγια. Δεν νιώθονται τα βήματα του Σωκράτη;

Της εκκλησίας το όλον παρεκκλήσιον

Κτίσμα από βράχο. Στο βάθος χάλκινη τρίαινα
στο στόμα της δρακοσπηλιάς κερί αναμμένο
μπήγεται στο πέτρινο δάπεδο, τρυπά την οροφή
συνέχεια της ο νυχτερινός σταυρός στην κορυφή υψώνεται.

Κατά παρέκκλιση μεταμοντέρνοι γάμοι
τελειώνουν την ομορφιά οι νυμφευτές τα νιάτα
κόβουν τα μαλλιά τους ,νιπτήρας νυμφαία
χρυσό πλαίσιο βέρες, λευκόριζα στεφάνια άνθη λεμονιάς.
Πάνω από το παρεκκλήσι αποικία γερακιών του γένους ικτίνος.
Φωλιές από πέτρα σαν καλάθια με βότσαλα στις σχισμές του βράχου.
Εσοχή λυκόβρυσης, λαμπυρίζει το νερό.
Κάτω απλώνεται του τσιμέντου η συνέχεια, θρυμμένο βουνό η πόλις.
Κρύπτη από βράχο, φυλή ποιητών στο καφενεδάκι .
Πέτρινα φύλλα σελίδες βράχου. Βουή πόλης δεν φτάνει εδώ
μουσική από αυλάκι χαμηλές φωνές «η πόλη δεν τους χωρά
η ερημιά δεν τους θέλει» δραπέτες της αιωνιότητας …

Έχασε το νερό η πηγή, πέτρωσε το νερό της.
Δεξαμενή χωρίς νερό, λυκόβρυση άνευ λύκων.
Στέκι ποιητών χωρίς ποιητές. Ποτίστρες δίχως άλογα
ουίσκι μας ποτίζουν, ο καιρός άλογο σε λιοτρίβι,
λιοτρίβι δεν υπάρχει.
Έπιασε τόπο η μοναξιά τον Κιθαιρώνα οι μούσες
Να λιώνουν για των Αντικυθήρων τους έφηβους.
Μέχρι να σκύψει να κοιτάξει από την άκρ
η του βράχου πόλις δεν υπάρχει.
Της εκκλησίας το όλον παρεκκλήσιον.
*

ΠΡΟΠΟΜΠΟΙ

Στο μεσοδόκι του κατωγιού, πάνω από το παχνί
ξανά τα χελιδόνια
ψαλιδίζουν αιθέρα
δελφίνια του αέρα
με αχνό ένα λίγο φωτόχρωμο
να ανακαλεί τον ήλιο στην πορεία του
χελι χελώ πηδά τα κύματα απαλά

Εκεί που πάω έρχεται καλοκαίρι.
Ο ήλιος έρχεται κοντά μου.
Του νόστου αποθυμητές
νόστο έχουν το καλοκαίρι. Αποδημούν ζητώντας χρόνο.

*
κρύσταλλο φωνή
άνω άβυσσο σκιά της σκιάς
δεν έφτανε ως εκεί η φωτιά
σκυθρώπαζε τοπία του Άδη
έφεγγαν αρουραίες στοές χαλκό
οξείδωμα κατράμι πολεμοβότανο
ασημόφεγγο δεν χωρά στον κάτω βυθό
στομώνει η πένα στον καπνό, φλομώνει φεγγερό κερί
της αβύσσου το στόμα
εξαστράπτει σκιές ηλιοκλώσματα.
Φωνή που περνάς σιδερένιες αβύσσους
καρδιά κάρβουνο φέγγει ;

Έπλυνε φωτιά το χρυσαστέρινο στέρνο
κύλησε μες τη νύχτα σεληνανθός ανθώνυμο νερό
χίλια αστράκια ανάψανε μες στη μελιά
της νύχτας τινάζει άνθη σε κούπα χρυσή
πίνουν οι μέρες πίνουν
βοσκή του ήλιου που έχει κρυφτεί
νυχτοφέγγαρο στου καπετάνιου το κατάρτι και πέφτει
στα χέρια της τσιγγάνας γίνεται ντέφι
στα χέρια της ζητιάνας γίνεται δίσκος
στα χέρια του τοκογλύφου γίνεται νόμισμα
στα χέρια του παιδιού γίνεται πουλί
σηκώνει τις παλάμες το παιδί ανοίγει φτερά το πουλί
ξαναγίνεται φεγγάρι.

Πού πήγες μέρα
Ρουθούνι δε σαλεύει σ αυτή την κνίσσα
– ταλάντωση ουρανών
τσακίζει το εκκρεμές πέφτει ο χρόνος
Καιάδας του όντος  μηδέν του χρόνου .

Χρώματα Σαγκάλ αβύσσων αναταράξεις οριζόντων αναχαράξεις.
Ξυπνούν σε Ιμαλάια θρηνούν οι κορυφές απόσυρση θεών Ξεράθηκε το λαρύγγι της βρύσης. επιτάχτηκαν τα νερά .
Κοπέλες στών μπαρ τις ποτίστρες είναι όλο χέρια ευκίνητα  το υπόλοιπο το κόβει σκοτάδι.

ΑΣΤΡΑΠΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

Οι εορτές είναι το άρωμα στο χρόνο.
Μυρωδιά υπερπραγματικού το δέρμα των πραγμάτων τεντώνεται αστραποβολά ηχεί τον κόσμο Κόσμος σε διάταση ακούς τη σιωπή του αισθάνεσαι στήνεις παράθυρα παντού εκτείνεις αέναος ναός ευρυχωρία μέγα ψαλτήρι ένας παλμός καρδιά του κόσμου ανάσα από σύμπαν ύπαρξη το παν υπάρχει. Σε υπεροχή.
Ωστόσο κάτι αλήθευε. Από το βάθος των πραγμάτων αναδύονταν οι απώλειες, ό,τι θησαύρισε. Άγγιζε τις απουσίες ατρέμα φέγγιζε ως απάνω το χιόνι Πολιός καρπός..
*
διχασμός μνήμης.
Να θες να βρεις στην πόλη που ζεις σημεία του παρελθόντος, ζωτικά του χρόνου σου επεισόδια και να είναι άλλης πόλης αρένες που τα σήκωσαν και να είναι φίλοι που σκορπίσανε στα σημεία του ορίζοντα και να μην τους φτάνεις. Ζωή σε ασυνέχειες, σε ανέχειες, να μην έχεις τρόπο να απαλύνεις στου χρόνου τη φυγή λίγο τόπο γνώριμου σκηνικού διάκοσμου να μαντέψεις των μορφών τη συνέχεια, το χρώμα της φωνής κι ας μην είναι τίποτα να ειπωθεί. Ένα χάδι από μνήμη φωνής να περπατά την επιφάνεια του σκηνικού. Διάστρεμμα Χολαργούς.

Όταν μπαίνω στην πόλη, στη μέσα πόλη, εκεί που νοιώθεται του πλήθους η βουή, εκεί που νοιώθεται η ένταση της αγοράς, εκεί που οι αρτηρίες της πόλης σφύζουν, εκεί που η πόλη ένταση είναι. Νοιώθω σαν πρίγκηπας. Όλα λες και γίνονται για μένα. Βιτρίνες, πωλήτριες, αγοραστές, εμπορεύματα, εκθέματα, κίνηση αγοραπωλησία, δρόμος, πεζόδρομος, κουβαλητό, ξεφωνητό, αμάχη, καφέδες, καφενέδες, μπαρ, οινοπνεύματα, πνεύματα, ξεθαρρέματα, ερωτισμός κι επίδειξη, σε αγοράζω και σε πουλάω, κάθε πτυχή σε τουτη τη μεγάλη μέρα σε τούτη τη μεγάλη πόλη, σε τούτο  το παζάρι το ατελείωτο, ότι κι αν πεις, ακόμη αν το ειρωνευτείς το γούστο είναι μεγάλο, απέραντο, τεράστιο.Ναι, γίνονται για μένα. Όλοι τα προσπερνούν, όμως εγώ τα ζω με προσοχή. Τα κάνω πραγματικότητα κι έτσι υπάρχουν για πρώτη φορά, πρωταγωνιστές των ματιών μου μοναδικοί.Όλη η πραγματικότητα πρωταγωνιστεί για χάρη μου ! σε μια δωρεάν ταινία από καθαρή πραγματικότητα. Εγώ κι η πραγματικότητα, κι ενδιαμέσως τίποτα λές και προβάλλει απ’ το κενό. Το κενό γίνεται μηχανή προβολής χωρίς να επαναλαμβάνει σκηνές, χωρίς μοντάζ.
Ακούς την Κατερίνα στην Έφταχάλκου ! Α, εκεί στα ωραία μπαράκια, η έκθεση ούτε που την ένοιαξε παρεξ για το είδος Μπαρ που λειτουργούσε … οι αγοραπωλησίες της τεχνης έχουν μια χροιά που δύσκολα τη μαντεύει ο αμύητος στην τέχνη του χρόνου.

Η ΔΙΤΤΗ ΑΓΟΡΑ
Χείλη που περπάτησαν το σώμα του έρωτα
χείλι που περπάτησε της πίκρας στόμα
χείλη που ήταν του έρωτα η τιμή
τιμή της πίκρας έγιναν, τα ζήλεψε ο πόνος.
Το σκούρο κόκκινο βαρύ επισκιάζει μπλάβο
εκεί βαθιά δοκιμάζεται η λεπτή διαφάνεια ;
έχουν την προτίμησή τους οι αντιθέσεις ;
η αντίφαση ζωή βαδίζει στην κόψη αυτών των χειλιών ;
χειλιών που ξέρουν ν’ αγαπούν και να πεθαίνουν
χειλιών που γνωρίζουν να προσδοκούν και να σωπαίνουν
χειλιών που θηλυκιά η μνήμη μέσα στα μέλλοντα γεννά ;

ΑΧΡΩΜΑΤΙΣΤΟ [3.5.3.] 06.06.03

Η απουσία καραδοκεί στη ζωή μας ακατάπαυστα
αλλά σπάνια και ελάχιστοι το αντιλαμβανόμαστε
στα ξαφνικά ένα τσακ
σαν να σπάζει κλαδί μας επισκέπτεται.
*
Φωτιζόμαστε από τα αποκαΐδια του άστεως οι ελπίδες μας γίνανε κουρέλια,τα νεύρα μας γίνανε τσατάλια είναι ώρα pop art αρχίζουμε το πάρτυ με τα υπάρχοντα. ψωμί κρασί θεός. Αρκεί να θυμηθείς που στους γάμους ένα κοψίδι ήταν ανάσταση. Ο θάνατος δεν είναι το μηδέν. Βήματα πίσω μέχρι που να μας πατήσει ο Όμηρος. Αδιάφορο σύμπαν. Λες κι εμείς δεν είμαστε σύμπαν. Λες κι είναι αδιάφορο που είμαστε. Λες και δεν έγκειται σε μας να γίνουμε ενδιαφέροντες να ενδιαφερθούμε για σύμπαν. Αδιάφορο σύμπαν. Δεν θα αποδείξουμε τη ζωή, θα δείξουμε τι ξέρουμε να ζούμε, με τι ιστορικότητα περπατάμε το χρόνο κι αν ξέρουμε αντί να βλάπτουμε να ωφελούμε. Του κόσμου όλες οι εξυπνάδες δεν φτάνουν να γεμίσουν ενός λεπτού γέλιο. Αλλά το γέλιο μας παγώνει εκεί που κάποτε ήταν πρόσωπό μας. Τι καλείται να κατανοήσει η ποίησις. Τι εξαγγέλλει ως νόημα ;
*
Καθρεπτιζόμαστε στην πραγματικότητα από μεταϊστορικό καθρέπτη. Το γινωμένο δια του πάθους καθίσταται γινόμενο του αλλιώς. Ροή έργου. Ανάδυση Γαίας. Αν δεις να την περιτρέχουν εξ αποστάσεως τα πλάσματα της τεχνολογίας, νοιώθεις την ανάγκη της θεώρησης από το μετά. Μεταεικόνες γης από λήψεις όπου εκρήγνυνται άστρα, όπου συγκρούονται γαλαξίες.Η γη σαν φίλτρο ενέργειας μέσα στο διάφωτο σε παραπλέει γιατί εσύ πια ως νους δεν είσαι απόλυτα ένοικός της, είσαι ένα είδος δορυφόρου, ένα είδος που παρακινημένο από την έξι του κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση αρχίζεις να μοιάζεις του τεχνολογικού. Γίνεσαι ένα βιονικό ον, ταυτόχρονα μεταγήινο ον.
Κβαντικά αθύρματα, θρύμμα το θρύμμα, άρωμα το άρωμα ξαναφτιάχνουμε το άτομο. Πυρήνας νοήματος. Δέος. Κρίση θέας. Δείκτης αμφιβολίας, δάκτυλο που αναρωτιέται ανάερα.
Επιχείρηση άνοιγμα «σε τρεις χρόνους» όσο το νόημα της αστραπής.
Εξ επαφής, κόσμος εξ επαφής, μιμούμαστε το ατέρμονό του, ηλιοείδεια ματιού. Και το κάθε έργο γίνεται πρίσμα διάθλασης της χρωματικής σου κλίμακας, των αποχρώσεων φωνής. Έρχεται η στιγμή του νεοέλληνα να δει το άγγιγμα της αιωνιότητας. Ανήμποροι και γεμάτοι μοναξιά ευθυνόμαστε κατά το ήμισυ αλλά είναι περισσότερο από όλο αυτό το ήμισυ. Η ωριμότης του εσωτερικού ανθρώπου δίνει σε κάθε λαό τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας του, χαρακτηριστική ελευθερία πνεύματος.
Ταξιδεύοντας προς τις πληγές
προς την πηγή των πληγών.
Ποιο αστέρι με τη βροχή του
Δρόμος της φωνής η προσωδία
ταξιδεύει μέσα από τα αστέρια
μέσα από το χρόνο
με τέμπο αστεριών καημό ζωής ταξιδεύει

Σπαράγματα και φολίδες από αρχαίο μάρμαρο
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε καθρεφτίζει.
Χέρι θωπείας σε ταξιδεύει σε λεμονόσχημες κορυφές, η αλόη της σε μεθά.
Εσωτερικός καθρέπτης μιλά την κορύφωση του αισθήματος.
Αισθησιακή γιορτή, θάμπος φιλιών, θάμπος ματιών, ηδονοχάρμης πυρετός, ο κόσμος τρέμει.
Γλιστρά σαν άβυσσος η στιγμή ηδονοδίνες δόνηση.
Κυρτή σαν Γη
σάρκα καμπύλη σε καθρεφτίζει.
Κυρτόκοιλος ίλιγγος. Άλγος.Σε ρυθμό απολιθωμένης φωτιάς.

*
Διεθνής ρυθμός. Επειδή είναι τόσο ενοχλητική η πραγματικότητα γι’ αυτό ακριβώς υπάρχουν τα σύννεφα κι υπάρχουν οι ομίχλες για να βλέπεις τη σκιά της καταφεύγοντας στο όνειρο. Όμως φεύγεις κι εκείνη έρχεται μαζί σου ..
Ναι φαίνεται ότι δεν παρακολουθείς. Μπροστά στα όσα ειπώθηκαν στα όλα που ειπώθηκαν συντάσσεις την αυτοαναφορά σου. Άραγε έχει καταλυθεί κάθε μυστήριο επειδή έτυχε να δοθούν απαντήσεις, αναμετρήσεις με το ερώτημα ;
Ανακύπτουν οι μιμητές ; Είναι κι αυτό ένα τίμημα της επιτυχίας ; Πρέπει να σταθείς μακριά. Εκεί που καλλιεργούνται τα γράμματα δεν διστάζουν αν το ακροατήριο είναι λειψό. Μάχονται τις συνθήκες, δημιουργούν και τις προϋποθέσεις υποδοχής του έργου τους. Είναι αυτό που λένε πως η προσωδία είναι μια άλλη ιστορία, άλλος ο χρόνος της, άλλος.
Στα γράμματα … ένας χώρος με το δικό του χρόνο. Δεν σπουδάζεται ο συγγραφέας, έχει μια ιδιότυπη φτιαξιά. Γίνεται με τα ίδια του τα χέρια κάθε φορά από την αρχή. Κάνει το έργο που τον χρήζει συγγραφέα. Ισχύει μερικώς για όλη την καλλιτεχνία.
Ντοστογέφσκι. Ο μεγαλύτερος συγγραφέας της τσαρικής Ρωσίας, υπέστη και τη σφοδρότερη δίωξη. Πέντε χρόνια σιδηροδέσμιος στη Σιβηρία σε καταναγκαστικά έργα αφού πέρασε το μαρτύριο της εικονικής εκτέλεσης. Το σπίτι των πεθαμένων μέσα από τα κάτεργα βγήκε. (Ανασυντέθηκε μαζί του ο συγγραφέας). Πρόσθεσε σ’ αυτά την επιληψία.
Σολζενίτσιν. Επίγονος του πρώτου. Μαρτύρησε υπό το Σοβιετικό καθεστώς, αυτόν τον ιδιότυπο επίγονο του τσαρισμού. Συνέγραψε « Μιά μέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», άλλο σπίτι πεθαμένων. Με τις προϋποθέσεις αυτές κανένα καθεστώς δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Σημαίνει ότι έχει τεθεί σε αντιπαλότητα με τους ανθρώπους εκείνους ακριβώς που έχει την πιο μεγάλη ανάγκη να συμμαχήσει για να διαδώσει την ισχύ του, να διαδώσουν την ισχύ του ως πολιτισμό. Η σοβιετική μηχανή είχε τις καλλίτερες προϋποθέσεις στο ξεκίνημά της. Καλλιτεχνικό κίνημα σφρίγους. Ως μη όφειλε το φίμωσε. Η ηγεσία δεν είχε τις υποκειμενικές του προϋποθέσεις. Ο τσαρισμός παρήγαγε και την αντίφασή του που δεν μπορούσε παρά να είναι εξίσου με εκείνον αντιδημοκρατική.
Γεωπολιτική γραμμή: Από Αθηνών η θεωρία της Νήσου. Θάλασσα και Δημοκρατία ! Η Αγγλία ηττήθηκε σε αμερικανικό έδαφος από τα παιδιά της Νέας Αγγλίας , όπως η Αθήνα από τις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδος . Ακόμα και στη Γερμανία τη Δημοκρατία τη γέννησαν συνθήκες ήττας, όπως εκείνη της Βαϊμάρης τη μικρόπνοη, ομοίως των Γάλλων η δημοκρατία από ήττα είναι φτιαγμένη, και των Γιαπωνέζων.
Η δημοκρατία έχει πνευματικές προϋποθέσεις, εξαρτάται τα μέγιστα από το σκαρί των διανοουμένων κάθε μιας χώρας. Επ’ αυτού «Οι αναμνήσεις ενός απολιτικού» λένε πολλά-Τόμας Μαν.
Η Ευρώπη επέλεξε το δρόμο των Αμφικτιονιών και του πνεύματος θυμίζοντας το δρόμο των Ελλήνων, η Αμερική το δρόμο της Αυτοκρατορικής Δημοκρατίας και της πυγμής θυμίζοντας το δρόμο της Ρώμης. Τηρουμένων των αναλογιών γιατί η Ευρώπη δεν διαθέτει ομογλωσσία να τη διαδώσει, αφού η γλώσσα της Αμερικής είναι γλώσσα ευρωπαϊκή αλλά όχι της Ευρώπης. Είναι η Αμερική που διαδίδει γλώσσα και πολιτισμό ευρωπαϊκής κοπής δικής της προκοπής. Και το διαστημικό πρόγραμμα γέννημα ευρωπαϊκής ιδέας είναι … (Νικητής η έννοια δημοκρατία !).
Οι Ευρωπαίοι περνάνε τους τελευταίους ελληνιστικούς τους χρόνους, σε μια κατά παραχώρηση ελευθερία, παναπεί με μια κάποια επικυριαρχία ,την Αλεξάνδρειά τους.

«Σταρ Λέι ντι» Κινεζούλα λέει τον καιρό κάνοντας στριπτήζ.
Και οι τηλεθεατές την επαναφέρουν στην τάξη.
Μια μεγάλη αταξία αντιμέτωπη με μια μεγάλη τάξη.
Μια σε «άτακτη τάξι» κοινωνία αντιμέτωπη με μεγάλης χώρας μεγάλη φτώχεια.

Ελληνικός ρυθμός. Διηνεκής Πλάτων. Διηνεκής αναίρεσις πολιτισμού και διαρκής καθίδρυσις. Σε έξωση ο Όμηρος και ταυτόχρονα παιδευτής Ελλάδος. Ενόψει του: τα περισσότερα, είναι περισσότερο από οφθαλμοφανές, δεν τα κάνουμε εμείς.
Το με τον ελληνικό τρόπο δαμασμένο σύμπαν όσο κι αν λόγω γλώσσας το νοιώθουμε αυτονόητα και αυτοδίκαια δικό μας, εν μέρει είναι αληθινό και εν μέρει ψεύδεται σαν αυταπάτη. Το είδαμε να κατέρχεται μαζί με την κάθοδο των Βαυαρών ως νεοκλασικισμός, το είδαμε να θέλει να συμβεί ως γλώσσα με την καθαρεύουσα και παρ’ ολίγον ως θρησκεία με τον παγανισμό, αλλά μόνον στη λογοτεχνία και σ’ αυτή ένα μέρος της.
Ελληνικός ρυθμός. Πτυχές της φουστανέλας ,πτυχές κιόνων σχεδόν, που την αρνηθήκαμε αφού ηρωποιήθηκε το σύνολο των επαναστατών του ’21. Ένας ρυθμός ζωής που μαζί με τα κάστρα και τα ήθη πολέμου του τέθηκε εκτός μάχης, και τραβήχτηκαν τα νερά ώστε να πάρουμε τη δέουσα απόσταση από την εικόνα της. Ρομαντισμός. Ήταν το αναγκαίο βήμα πίσω για να ξαναδούμε το χρόνο που είχαμε αρνηθεί και να γεμίσει το χάσμα των μέσων αιώνων και το βυζαντινό. Βήμα πίσω να πάρουμε προοπτική του εαυτού μας σ’ έναν κόσμο που ραγδαία άλλαζε, να δούμε τον εαυτό μας που άλλαζε. Την ωραιοπάθεια (χρόνος) διαδέχθηκε η υψοπάθεια (χρέος) συνοδευμένη από το χαριτωμένο που πάντα την ακολουθεί ως σκιά της. Όποιος παρακολουθεί από κοντά το ωραίο δεν μπορεί να δει το υψηλό, που συμβαδίζει κάπου δίπλα σ’ εκείνο, από πολύ εγγύτητα. Τότε είναι η ώρα για το βήμα πίσω που σου αποκαλύπτει το βουνό το μεγαλείο του, με τον όγκο του, το ύψος, τις κορυφές, τα σύννεφα, τα αιώνια χιόνια. Στη σκιά της Ακρόπολης αρχίζεις να διακρίνεις την Καπνικαρέα … στο βάθος το Δαφνί με τον αυστηρό Παντοκράτορα.. ο Φειδίας αντέγραψε ή ο καλλιτέχνης του Δαφνιού ;
Πόσα βουνά διασχίζει ο Ινδός
πόσα ποτάμια διασχίζουν Πίνδο ;
Η ποίηση πέφτοντας προς τη μεριά της ζωής αναγκαστικά θρυμματίζεται !(Παναπεί η καθημερινότητα δεν μπορεί παρά να ψελίζει κάτι από αυτά τα θρύμματα ).

Αν ο χριστιανισμός εισχωρεί στις μορφές σκέψης και παράστασης των αρχαίων, είναι τρόπος να εισχωρήσει η αρχαιότης σε τούτες τις μορφές κι ως τα πιο βαθιά μυστήρια του Χριστιανισμού. Αυτό το πρόσωπο της Ορθοδοξίας ίσως μας αποκαλύψει βαθύτερες συμφιλιώσεις, τις οποίες πάσχουμε να διαβούμε. Ακόμη και εικονογραφικώς θα είναι «πέρασμα» προς το ζωντάνεμα της εικονοποιίας. Θα δούμε το χρόνο να διαφεντεύει χρωματουργός και εικονοποιός. Η έννοια του κάλλους φρεσκαρισμένη μας αποκαλύπτει τα εφτά πέπλα της ζωγραφικής φρέσκο του Γκρέκο. Φρεσκάρουν οι δρόμοι με τα έκθετα του Διός, σε χέρι Φειδία η αποθέωσις στα αετώματα του Ναού ξαναπλάθεται πιο εξωστρεφής.
Καβουρδισμένο δέρμα. Κάψιμο. Ήλιος από μαύρη σάρκα, « ουλή στο σώμα του  ουρανού … » δύει, σβήνει σαν κάρβουνο μέσα στα νερά της θάλασσας
Τι είδες λοιπόν !
Είδα στον κύκλο του πορτοκαλιού να αναδύεται η Σοφία μέσα από λωτό, δέρμα λωτού, μαύρου λωτού με φόντο σάρκα ήλιου. Αίγλη φωτός. Όλως τυχαία η με σπουδή ; Τυχαία να πω τουριστική ατραξιόν και καθόλου τυχαία που επανοδηγούμαι στην θελκτική Ιταλιάνα ενός μεσημεριού που μ’ έκαψε της σάρκας το βελούδο. Κοίταζε τις Καρυάτιδες, την Καρυάτιδα που έλειπε έδειχνε η κατεύθυνσή της σκιάς της.
Η τριχρωμία ίσως μας επαναφέρει σε οικονομία χρώματος, εκεί που μιλάνε οι ψυχές. Που παραμιλάνε ! Και ο Κανών που γίνεται δια «σμικρόν προς σμικρόν ανάβαση προς τον εαυτό μας».
Το μοτίβο ήταν δεδομένο. Δεν είναι πια. Δεν θα είναι πια. Όσο η γη έχει ανάγκη συνολικής ανάβασης το έργο οφείλει να την τριγυρίζει και θα την τριγυρίζει. Σε κάθε τέχνη πρώτιστα είναι το βήμα της ανατολής της, σ’ όλα τα κάδρα νωπή ν’ ανεβαίνει Γης. Αν κράζεις όμως η εικόνα κρύβεται. Αναποκάλυπτα μυστήρια θα σου γίνεται όσο το χέρι δεν είναι απαλό.
Ελληνικός ρυθμός στους μαιάνδρους του νερού επί υδρίας που συμβολίζει την πιο βαθειά γη ! Της μεγάλης μητέρας λατρεία και χάος. Έτσι άρχισε πέλας της γης, εγγύτατος της γης ο προέλλην, έτσι το θέλει ο κύκλος των πραγμάτων να μας φτάνει ως Γαία εμάς τους μεταέλληνες.
ΑΙΓΛΗ ΑΙΘΟΥΣΑ
Είτε το ξέρεις είτε το θέλεις, η πνευματική Δήλος σου προτείνεται. Στέκεσαι στον ωκεανό με την πιο λεπτή σχεδία των χεριών σου. Γύρω ορίζοντας σε κυκλώνει. Ωκεανός, Ουρανός. Εσύ κουκκίδα, μόλις θυμίζεις ένα συν σταυρόσχημο καρφωμένο στο νερό, στο κέντρο του κύκλου των νερών. Μέσα από τα όκκια κοιτάς του κόσμου κυκλωμένος απέραντο γαλάζιο. Κοιτάς στραμμένος στο γαλανό κι είναι μεσάνυχτα. Ώρα που πιάνεται το φως. Από μαύρο αυγό κλωσσά η αυγή πουλί :ο ήλιος. Κι από τη μαύρη καρδιά του Σκορπιού γεννιέται ξανά το φως.
Εκπαιδεύοντας την όραση Τι έκανες ως εδώ ; Τρύπες στο νερό. Εν όψει σκέψεως χρόνου και ποιητικής. Πώς περπατά το χρόνο η Ιλιάδα, η Οδύσσεια, ο λυρικός, η τραγωδία. Έπος. Λυρικό. Τραγικό. Παρόν, Παρελθόν, Μέλλον.. Ποιητική τους και χρόνος. Αυτοτραγική του φιλοσόφου. Ποιητική της Πολιτείας. Ένα δέντρο που διαπερνά το άτομο την πόλη τον κόσμο «υπό ενός του θείου; πάντα οιακίζει κεραυνός».
Η φωτιά !
Διαρκής φωτιά που δεν αισθανόμαστε, δεν αντιλαμβανόμαστε Καύση της ανάσας. Οξυγόνο που ξεσκουριάζει ακατάπαυστα το σώμα, τη φωνή, το νου.
Γλιστρά το νυν κι ενώ ταξιδεύει προς το μέλλον το βλέπουμε ταυτόχρονα να χάνεται στο παρελθόν. Αναβλύζει από μέσα του από άορατη πηγή, από το πουθενά σαν ο ταχυδακτυλουργός που γεννά περιστέρια και γίνονται κουνέλια. Το νυν. Ενώ γεννιέται με φτερά, το βλέπεις να μαδά ευθύς και να ταξιδεύει στην αδιαφορία του παρελθόντος, άδειο από ζωντανή ζωή. Έρχεται όλο ελπίδες και φεύγει μες την απογοήτευση. Γι’ αυτό το έτος, μεγάλη μονάδα από νυν, θέλει να γεννιέται κάθε χρονιά και να γιορτάζεται. Και γεννιέται πάνω σε ένα σημείο επί περιφερείας κύκλου αυθαιρέτως και αυτοθέλητα, σαν να βγαίνει μέσα από τον εαυτό του αενάως ,μέσα στο χειμερινό ηλιοστάσιο στο γρίφο ήλιο;. Σαν ένας λαβύρινθος που δεν έχει τρόπο να εξέλθει από εντός του και δεν έχει Αριάδνες. Το αεικίνητον ανώλεθρον αθάνατον ατελεύτητον άυλον που γίνεται ορατό πάνω μας .
Όρια Χρόνου. Γεννήματα παράνομα του Δία (κόβει τ’ αρχίδια του Κρόνου με δρεπάνι, θερίζει σπέρμα χρόνου και γονιμοποιεί τη θάλασσα όπου πιάστηκε ζωή και έρως). Πάνω στο θαλασσινό νεκρό το κοχύλι, την αχιβάδα, γεννιέται η θεά του Έρωτα. Χόρεψε στο φτερό του καρχαρία. Όλος ο γλάρος του ονείρου κάθετα λευκός, γράφει γαλάζια μαρμαρυγή. Υγρό λάβαρο κυματίζει μεσούρανα. Γεννητούρια του Δία οριοθετούν και μοιράζουν τα πριν και τα μετά για να μην χάνεται ο λογαριασμός του χρόνου. Γιοι θεού τα έκθετα όλου του κόσμου φωτίζουν τους δρόμους από κτίσεως ακτίστου. Χρόνος που ιδρυόμενος ιδρύει. Προϋποθέτει ιδρώτα κόπο. Να γυρίζει τον τροχό του χρόνου. Ποιος λέει δεν είναι κοπιαστικός ο χρόνος, στις ρυτίδες μας κυλά που τις νοιώθει ιδρώς, όργωμα χρόνου. Γι’ αυτό είναι ακριβός. Δεν αγοράζεται, εξαγοράζεται, πουλιέται, χρήμα χρόνου.
Το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκε ο άνθρωπος είναι η αύξηση. Και η ελπίδα της αύξησης. Το πρώτο πράγμα που μίλησε ο άνθρωπος ήταν τούτη η έκπληξη σαν πλήθος και σαν ψήλωμα. Και το πρώτο πράγμα που μίλησε στον άνθρωπο ήταν ο ρυθμός της φωνής του, ακολουθία της ανάσας του, που είχε πηγή την καρδιά του. Έτρεμε η καρδιά έτρεμε η ανάσα … έτρεμε  φωνή και τραγούδι: ένας ρυθμός σε χρόνο.
Το στοιχείο του τρομερού δεν πρόλαβε να το μαντέψει ο άνθρωπος, τον κατέλαβε αμέσως σαν δέος. Αυτό το δέος έγινε θεός deus και φωτιά. Ο φόβος της φωτιάς, δας – δάδα – δάσος. Φωτιά στο δάσος. Μέγιστος κίνδυνος απ όπου θα αποσπάσει το δαδί του και το ραβδί του .. ολόκληρη περιπέτεια. Δρόμοι του δάσους.
Σαφήνισις μερικών πραγμάτων κατ’ απαίτησιν εναργείας και αποσαφήνισης .
Ένας προσεκτικός άνθρωπος οφείλει ακαριαία να βλέπει. Πρώτα απ’ όλα οι άνθρωποι βλέπουν με το συναίσθημα: τον συμπαθώ ; .. τον αντιπαθώ ; επειδή χρειάζονται συμμάχους στο δέος του κόσμου κι αντί γι’ αυτό συναντούν αντιπάλους που μάλιστα επιβαρύνουν το δέος, το δέος αύθις τον υψώνει να πολεμήσει τον αντιπαθή .
Εκεί που πάει ώμο τον ώμο ξαφνικά μπορεί να στραφεί πλάτη με πλάτη ή κατά μέτωπον. Το συναίσθημα δρα ακαριαία. Και εξοντώνει. Επειδή η φαντασία είναι παραμορφωτική, επειδή η φαντασία περιγράφει το χώρο της, όμως τον ζει μεταφορικά, παρομοιαστικά. Στερείται ψυχραιμίας, «βράζει το αίμα» (μεταφορά που κυριολεκτεί), κι έτσι ότι συλλαμβάνει στο χρόνο της πρέπει να το πεζοποιούμε με τον τρόπο του νυν κόβοντας φτερά. Είναι ειπωμένο ο αετός δεν ξέρει να βαδίζει, άλλο τόσο η φαντασία είναι σαν φουστανελάς που του φορέσαν τα στενά: Του ψαλίδισαν όλο το καμάρι των βουνών. Μια Ηροστρατεία στο μύθο. Καίω το νόημα. Κατεδαφίζω ναούς. Καίω κόσμο. Προδίνω …
Όλα τα ερωτικά των μονολόγων
άν είπαμε.
Όλα της αγωνίας
αν εξομολογηθήκαμε.
Λόγια πεταμένα
φτερά κομμένα ,πεζά σκοντάμματα.

Λάβε
κοράλλια από
ενύπνια.
Μαύρα αυγά νύχτας
να γεννάν τον ήλιο.

Όμως πού τα είπαμε

Στο πουθενά και στο καθόλου.

Στοίχημα φωνής
είναι
η ερημιά της μυστήριας ξένης
από την αμφιλύκη της να κοιτάξει,
όταν πίσω της ουρλιάζουν λύκοι.
Είναι πιο σημαντικό ένα αστέρι με φώς η ένα αστέρι με νερό;Το στοίχημα της ανθρωπότητας κρεμά σπαθί στ αστέρια. Είναι πιο σημαντική μια γη αποτέλεσμα συνθέσεως. Το αστέρι του ζωντανού κόσμου, της ζωής .Φτιαγμένοι με συνείδηση ,αυτοσυνείδηση, κι ωστόσο όσο απλώνουμε την κατανόηση στο μυστήριο του σύμπαντος βρίσκουμε το υλικό του ακατανόητο.
11.06.03 Τα γεγονότα όμως με αστέρια , η διαστημική εξερεύνηση δηλαδή, είναι συνθήκη ρουτίνας πλέον από τις ρουτίνες που δίνουν υλικό στον άνθρωπο της γης να ονειρευτεί. Το άπλωμα στ αστέρια ελαφρύνει το αίσθημα ασφυξίας στη γη. Αίσθημα ασφυξίας και από ανία. Είναι όπως τότε που ο άνθρωπος ξεχυνόταν από τις κλεισούρες και την καπνούρα ,τη δυσωδία των σπηλαίων ,στους κυνηγότοπους μέχρι που τους θεώρησε παράδεισό του. Πρέπει να ένοιωσε μεγάλη απογοήτευση για να πλάσει το μύθο της έξωσης όταν οι κυνηγότοποι έγιναν παρελθόν και μπήκε στη δούλεψη της γης. Όταν ο φυσικός κήπος έγινε κτήμα κι αγρός και εισήλθε στον κύκλο της καλλιέργειας ,του μόχθου και των ορίων. Τότε έγινε αισθητός ο φράχτης που περιόρισε τον άνθρωπο εκτός φυσικού. Είχε υψωθεί μέσα του σε κάτι άλλο. Μιά άβυσσος άνοιξε μεταξύ ανθρώπου και ζωϊκού βασιλείου και εντός του ανέτειλε ο κόσμος των συμβόλων. Μορφές που άπλωσε στην επιφάνεια των πραγμάτων για να εξευμενίσει τον κόσμο. Να χειριστεί τον κόσμο μεταμφιέζοντας πλάθοντας,ιδρύοντας ,δημιουργώντας τον κόσμο. Ανθρωποποιώντας.
Η δεύτερη έξωση από τον παράδεισο άς πούμε ο εξαστισμός. Και η τελευταία ,η εσχάτη των εξώσεων τώρα καταργεί κάθε φύση. Ο μύθος που βιώνεται είναι ζωογόνος πνοή και ποτέ αυταπάτη. Εξ άλλου οι νοήσεις μας είναι και επινοήσεις.
Φεύγοντας σε τόσο γενικό πλαίσιο δεν έχω τρόπο να δω το εμβαδόν διάνυσμα στην πορεία του νοήματος. Φεύγει η γραφή στο χάος. Άν στενέψει το βλέμμα, αν δει πράγματα κοντινότερων κύκλων, άν μιλήσει τις παρελθούσες βιώσεις κι αν σταθεί να ερευνήσει το τοπίο που διαμορφώνεται ερήμην ή μάλλον με δική μας απόσυρση από τον τόπο του δράματος ,της αγοράς, από εκείνη την εκκένωση της πόλης από παρουσία του πλήρους ανθρώπου. Άν εννοήσουμε το νόημα της αποκέντρωσης ως τρόπο μετοχής στο κέντρο και την περιφέρεια , ως τρόπο χάραξης νοήματος επειδή άγγιξες το όριο διανοικτότητας.
Να διατυπώσεις το νόμο του χωρίς να τον μειώσεις σε πεζό. Να είναι το κράτημα σαν το ισοκράτημα της ψαλτικής. Δε θα είναι το μουρμουρητό του αυλακιού που αμέριμνο κάτω από βρύα αναδεύει φυλλαράκια και υμνεί το ταπεινό. Ούτε θαμπογυάλι ούτε γυρογυάλι. Δε θάναι μια μίμηση. Θα είναι μια διαρκής ανεύρεσις κα ανερεύνησις όπως και συμβαίνει άλλωστε. Μιά καθημερινή ανυψωτική μηχανή ή μια σταχτιάρα που πάνω από την Ακρόπολη πετά αισθανόμενη τα ανοδικά ρεύματα και φτιάχνοντας τα με τον τρόπο πτήσης της ,φτιάχνοντας τα πτήση της ,φτιάχνοντας την πτήση της.
Στερεότητα Γης από αστάθεια. Έχει το μέτρο (είναι η μονάδα που μετρά την ανάσα των λέξεων) Έχει ρυθμό (είναι ο τρόπος που συντίθενται οι μονάδες στο χρόνο της ομιλίας, της προσωδίας) Έχει την αρμονία (είναι η στοίχησις των ρυθμών στην ενότητα της σύνθεσης).
Ramplas. Δομικά στοιχεία της φράσης και δόμησις των φράσεων στην προοπτική του έργου. Το δόμημα λόγου που αποκαλούμε ποίημα, όσο κι αν είναι ελεύθερος στίχος υπόρρητα , υποδορρείως, έχει φλέβες κι αρτηρίες. Μέσα του ο χρόνος κυλά σαν αυλάκι, σαν ρυάκι, σαν χείμαρρος σαν ποταμός … σαν ωκεανός. Σαν κεραυνός. Σαν χρυσάφι, σαν λάβα. Σαν ροή γυμνών κοριτσιών στο κέντρο της Βαρκελώνης, σαν ροή σάρκας εκεί που συνήθως ρέει λαμαρίνα, λάστιχο και γυαλί. Κοριτσίστικο δέρμα σφύζον πρόκληση, έκθεση γύμνιας με πρόσχημα. Προσχηματική της καλλιτεχνικής φωτογράφησης που ντύνει το γεγονός. Πληθυντικός αριθμός Εύας, ευάριθμες γυμνές έπαρση σάρκας γιγαντιαίο σλάλομ ομορφιάς μέσα στην ομορφιά. Έξωση από το φύλλο συκής, απόταξη της ενοχικής του γυμνού, του γδυτού. Σπάσιμο της παραδείσιας αρμονίας και εφησύχασης, τα αυτοκίνητα οι πόλεις ξαναγίνονται άγριες. Αυτοκίνητα και κτίρια δαγκώνουν. Δαγκώνει και η ομορφιά με το αναρίθμητο γυμνό της στόμα. Η κόλαση ρίγησε. Η νεότης έχει ξεπαρθενέψει δια παντός. Το ποτάμι της κύλησε. Πρόγευμα για γυμνό στην άσφαλτο. Λάστιχο του κορμιού.
Φαίνεται πως η ιστορία του κόσμου δεν γράφεται πια με λέξεις, μήτε με εικόνες. Ξεχείλισε ο χρόνος του κόσμου. Το βιολογικό πλήθος άνθρωπος έσπασε τους δείκτες των βιολογικών ρολογιών από υπερβολική επιτάχυνση και υπερυπερβολή πύκνωσης των πόλεων. Είναι τόση και τέτοια η σκιά που ρίχνουν τα σώματα ώστε κανένα γδύσιμο δεν προσεγγίζει ως της σκιάς το ρούχο. Το χαμήλωμα του ήλιου στον ορίζοντα έδωσε ευκαιρία στα μικρά αναστήματα να σκιάσουν απότομα τον κόσμο. Όση γύμνια τόσο το αναποκάλυπτο, τόσο το μάτι υποφέρει στη σκιά, το βλέμμα του φέρεται από τη σκιά βαθειά μέσα του, του νοήματος. Σκιά στο βλέμμα του καλλιτέχνη όσο αν υποψιάζεται την τέχνη του. Κλείνει το μάτι όμως τον περικλείνει η εποχή. Όσο ρίχνει την τιμή της σημασίας, ανεβάζει την πτώση στα ύψη. Η γύμνια γίνεται αδιαπέραστη κι ό,τι η μνήμη απεκάλη επέραστη στην ανιέρωση στην τρύπα της εκκοσμίκευσης που ανοίχτηκε ξαφνικά με το κάψιμο του νοήματος, αυτή η ουλή του κόσμου από καμμένο νόημα επαναφέρει τη λέπρα.
Αποστειρωμένη αυτή τη φορά. «Στις άκρες του κόσμου περισσεύουν τα ναυάγια». Καρποί του χρόνου της εξατομίκευσης που το σκοτείνιασμα από πύκνωση τον αναγκάζει να ρίξει ματιές μέσα του, ανοιγόμενος όμως εισρέουν μαζί σκοτάδια στα ήδη ενυπάρχοντα εκεί.
*
Εξυφάνσεις. Αυλακώνω το λευκό λαβύρινθο του χαρτιού. Νοητικές αυλακώσεις και επινοητικές. Άραγε ετούτο το σπάρσιμο, ετούτο το κρύψιμο σπόρου θα βρει τρόπο να βλαστήσει να δει τον ήλιο της μέρας;
*
» ΧΑΣΜΑ ΦΩΤΟΣ ΣΕ ΜΕΛΑΝ ΣΩΜΑ
Γραφή με φλόγα οξυγόνου ή με ηλεκτρόδιο πάνω σε εβονίτη είδα τα μάτια της στο σκοτάδι να τα λάμπει φλόγα σπίρτου καθώς άναβε τσιγάρο, ντυμένη μόνο το μαύρο άνεμο των μαλλιών της. Το τσιγάρο φάρος στην απελπισία μου, μου έδειχνε τη στεριά, με οδηγούσε πάνω της. Θα βρω σε ξέρα ή σε λιμάνι ; Ταραχή και τρικυμία , ναυτία και ίλιγγος. Με τράβαγε σαν νύχτα, με τράβαγε στη νύχτα της. Μαύρη πανθέρα μ’ ένα λιβάδι αστέρια ν’ ατενίζει, με προκάλυμμα το σκοτάδι. Με είχε μυριστεί, το τσιγάρο άναψε σαν δέλεαρ με καλούσε εκεί που το απροκάλυπτο είναι μυστήριο. Με τύλιξε σαν νύχτα, με έντυσε αφή με άρωμα φιλιών κι όλες οι κρύπτες του σύμπαντος έγιναν εφικτές, το σκοτάδι αγγίχτηκε. Ξεθάρρεψε το κύμα και μας σκέπασε να μην ντραπούνε οι παρατηρητικοί ουρανοί .. από το ναυάγιο στο κενό μιας κρύπτης.
*
» Πρέπει να μοιάσουμε άνθρωποι με πραγματικά φτερά «αθώοι σαν άγγελοι».
*
11.06.03 «Το ποταμοπλήθος θα αναδώσει του βρασμού το χρυσόλιθο».
*
Αρκεί να έχεις υπόψη, να έχεις κατά νου πως ο αρχαίος τα ίδια μοτίβα εργάστηκε από τα μυθικά του βάθη ως την πιο λεπτή του φιλοσόφηση. Και τότε θα νοιώσεις πως η αιτία της κρίσης των συμβόλων δεν είναι οι τεχνοεπιστήμες, που θα  λέγαμε μάλλον απόρροια μιας κρίσης, είναι το ίδιο το στέγνωμα των πηγών. Η αντοχή των ριζών, που έδωσε ένα τέρμα στο αρχαιοελληνικό πάνθεον ή στην ανακάλυψη από το Βούδα της θνητότητας για να βγει ο Ινδός από τον αιώνια βασανιστικό κύκλο των ενσαρκώσεων, κάτι ανάλογο του Πλάτωνα που δίνει διέξοδο προς το επέκεινα με τον τρεις φορές βίο του φιλοσόφου. Αν καμώνεται ο Νίτσε την εκστατική βίωση της αιώνιας επιστροφής, δεν ήταν δα δύσκολο να είναι ιδέα κοινότυπη ριγμένη μέσα του, εκείνο που τον σκουντά στο Σιλς Μαρία είναι η ακινησία ματιάς πάνω στις στέρνες των νερών. Εκεί ένα βούϊσμα μίλησε κάπως αλλοιώς στον ούτως ή άλλως φιλόσοφο της άγριας παγωμένης μοναξιάς και τον έπληξε η έκπληξη με το ραβδί της έκστασης: Αιώνιος γυρισμός.
*
Σπουδή προετοιμασίας για πίνακα (α. ετοιμάζω τον καμβά).
Το άσμα της τέχνης όσο αν είναι μια ηχητική φωληά απροκάλυπτα είναι πολεμική και διαγκωνισμός όπως όλη η φτιάξη της κοινωνίας μας, της πολιτείας μας.
Ο ερεθισμός του Μάλεβιτς  όσο και αν δηλώνει πνευματική διάθεση δεν παύει να πολεμά προς κάθε κατεύθυνση. Πολεμά κάθε εικόνα που ανακαλεί τον οπτικό κόσμο φτάνοντας μέχρι τις ρίζες του χρώματος. Πολεμά ακόμα τον συνεκθέτοντα Τάτλιν, εκπορθεί κι εκτοπίζει από το φέουδό του το Σαγκάλ που μεταναστεύει στο Παρίσι:»Κάθε φορά που υπάρχει μιά κρίση ηθικής,είναι ακριβώς μιά κρίση στην ύλη και στο πνεύμα,στις λέξεις και στους ήχους.Σε όλα δηλαδή τα συστατικά ενός αυθεντικού έργου τέχνης» .Κίνημα θα πει χαρακώματα, καλλιτεχνικά και πραγματικά. Και υπάρχουν οι φράξιες, και υπάρχουν τα οχυρά τους. «Κάθε δέντρο, κάθε αγκάθι ορμά ν’ απλώσει» . Της εργάτριας το κεντρί κρατά τους κηφήνες μακριά από το μέλι.
Όμως παραδόξως  οι γνήσιες φωνές έχουν μια γνήσια  αντιπαλότητα. Ότι συνηχεί στο πνευματικό πεδίο μοιάζει με το βαθύτερο συμπλήρωμα της φαινομενολογίας που στο τεύχος του ιδίου του Χούσερλ δι’ αναιρέσεως συνεκφέρει βαθεία φωνή  Χάιντεγγερ δρυμής. Παράδοξη αντιπαλότης Πλάτωνα Αριστοτέλη, όμως πόσο βαθειά αρμονία στο φιλοσοφικό στερέωμα ; Ένας όροφος χώριζε την αντιπαλότητα των αλληλογραφούντων Σεφέρη και Τσάτσου, όροφος που εικονίζει τα αντίπαλα  ποίησης και  φιλοσοφίας. Στο ίδιο τεύχος αντηχούσε η αντιπαλότης Ράμφου Κονδύλη. Εικοσιπέντε χρόνια στην ίδια πόλη, μαθητές  ίδιου δασκάλου ,του Φώσκολου, λέξη δεν είπαν για τον ομοτεχνό τους Κάλβος Σολωμός. Διδυμική αντιπαλότης. Πολεμική των ιδεών, που μπορεί να είναι δημιουργική, μπορεί να είναι διάλογος κουφών, μπορεί να είναι η εξαφάνησις της διαλεκτικής εις το μη περαιτέρω, σπάνια αναπτύσσεται σε επιθυμητά πλαίσια. Χαιρέκακα γελούσε ο Σίλλερ σε βάρος του συντετριμμένου Χαίλντερλιν .. στους κοσμικούς του.Και είναι πολεμική πολλές φορές που κόβει αγκάθια και θάμνους δημιουργώντας με το καθάρισμα αυτό των ζιζανίων τόπο καθαρό να ακουμπήσει τα τρυφερά του πλάσματα μέχρι να κάνουν όστρακο, για να γλιτώνει τα έργα του από το πλήγωμα …  γλιτώνει κι ο ίδιος. Αλλιώς λέγεται προετοιμασία για έργο και φωνή. Τσέλαν: Όλη του η φωνή στον άνθρωπο, που τελικά δεν άντεξε να ορθωθεί μέσα του .
Περιτρέχοντας το τοπίο το σημαδεύει με ούρα, νυχιές, ίχνη, δαγκωνιές, ουρλιαχτά: η τίγρη της Βεγγάλης. Μέσα στο δάσος φαντάζει σαν κινούμενη φλόγα. Ραβδώσεις φωτιάς στο ελαστικό αίλουρο σώμα, το ρωμαλέο, το αστραπιαίο. Διαπεραστικότατη όσφρηση. Σχεδόν βλέπει το θύμα με την όσφρηση, βλέπει μέσω της οσμής. Όσφρηση λοιπόν είναι το βαθύτερο μυστικό. Όσφρηση του Όντος. Η οσφρητική ικανότητα σε βοηθά να ξετρυπώσεις κρυμμένα στις άλλες αισθήσεις μυστικά. Το άρωμα των πραγμάτων βαθύτατη αίσθησις. Μυρουδιά δεν παίρνουμε από Ον, Ρέουσα Αιωνιότητα ;
*
Πλάθεις κέρας αμάλθειας που οδηγεί ως απάνω ψηλά τον πλεονασμό την πλησμονή αγαθών. Κέρας αμάλθειας: συγκερασμός άμυνας δωρεάς. Κυνήγι σε πλούσιους κυνηγότοπους.
*
Ένας θεός που έδωσε τη δυνατότητα σ’ έναν κακό να πετυχαίνει σε τούτη τη ζωή, γιατί θα του την αφαιρούσε σε μια άλλη, όπου απ’ ότι λένε δεν έχουμε και πολλά πράγματα να κάνουμε; Βρίσκω αντίθετα αυτό που χαρακτηρίζουμε ως στοιχείο του κακού, ελκυστικότατο και φοβερού ενδιαφέροντος, προς υιοθέτηση και χειρισμό των θελγήτρων του, αφού οδηγεί στο ξεπέρασμα του λιμνάζοντος πλεονάσματος μέσα στον άνθρωπο, την πανουργία και την ενεργητικότητα. Η ιδέα ότι η κακότης επιτρέπεται σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο είναι κακή υπηρεσία του κόσμου που εκφράζει.
Το σκήπτρο που τείνονται χίλια χέρια να το αδράξουν και χίλια τόσα το λιμπίζονται γιατί να απαξιωθεί ; Δεν θα απαξιωθεί. Τέτοιος κίνδυνος δεν είναι ορατός.Η μιμητική αντιπαλότης είναι ισοθεΐα. Ο άνθρωπος που υπηρέτησε το κακό και το χόρτασε δεν είναι σοφός, απλά κουράστηκε κι άραξε. Το κακό θα μπορούσε να οριστεί δια των εντολών, είναι ότι τις αναιρεί, τις παραβιάζει μία-μία κι όλες μαζί. Με στυλ παράβασης, θα λέγαμε ότι το κακό έχει την αισθητική του. Κι ο έκνομος έχει το θεό του, το δαίμονα.Η ανομία έχει την έδρα της στα υπόγεια των καθεστώτων.
ΥΓΡΑ ΣΤΕΡΕΩΣΙ(Η)Σ

Κάθετος κύκλος οριζόντια ανάσα δυό χρόνοι

i) όπου σκιά ο χρόνος φωτεινός προβολέας βρίσκει μορφές εγγράφει διαφάνεια

ii) έγγλυφο της ώδε μένουσας πόλης. επί των πολλών πολίτιση –εξαστράπτον κένωση νεφών.

Αν η λέξη με έναν τρόπο θέλει να εικονίσει τον κόσμο, θέλει να μεσολαβήσει, να γίνει το μέσον μας προ αυτά τα πράγματα, αν τίθεται ως εργαλείο κι ως γλώσσα να πούμε τον κόσμο, να εκφράσουμε συμβολικές μορφές απ’ όπου η σκέψις χειρίζεται το υλικό του κόσμου  να μας μιλήσει η γλώσσα όταν σιγήσει ο νους, όταν ο πυρήνας «εσωτικά» κινήσει τη μεμβράνη του διαφράγματος και γίνει ο κόσμος ένας παλμός  κάτι από στήθος, ένας ενστερνισμός.

*
Λόξωση ελλειπτικής. Λοξίας. Μετά το τέλος άρχισες να βλέπεις με νέα όραση πράγματα παμπάλαια της ζωής. Άρχισες να βλέπεις πως μέσα από έναν τρόπο αναδύεται το πλαγιαστό τους πρόσωπο μέσα από τις φράσεις, σαν ηλίου τροπή ηλιοτρόπιο στρέφει προς τον ήλιο, έναν ήλιο νοητό καθαρογράφει κάθε που ακουμπά η πένα το χαρτί.
Το είδες αυτό διαβάζοντας ξανά και ξανά τον τρόπο τους. Αποτύπωση απουσίας, ίχνη στο κερί, τύπωμα στην ψυχή, είδωλον ευ μεμιμημένον του όντως κάλλους που αυτό μόνον υπάρχει ερασμιώτατον εκφνανέστατον , εκφαντορία, κατάδειξη ενός διαλέγεσθαι , τροπή φαεινεστάτη στη σκιά του Ακάδημου , εκεί που οι πλάκες έμαρψαν επί Κολωνώ. Σκοτίστηκε ο τόπος απ’ την έκλαμψη.
Μετά το τέλος έμαθες να βλέπεις δυο εξόδους σπηλαίου. Δισπηλιό.Μα ανατολικά δεν μπορεί να πάει μήτε ο ήλιος, έγειρες στ’ αυτί και του ψιθύρισες . Φωλιά με αστέρια. Φωλιά με περιστέρια. Άρμα της Ιστορίας, Πελειάδες  Διώνης άρμα ουρανόδρομο. Χρειαζόμαστε αυτές τις εικόνες να μας μεταφέρουν ψηλά στα Ζάλογγα, τα Ζωτικά, τις γειτονιές της Γιτάνης. Ηλιόκλωστες ακτές όπου οδηγείσαι με σεμνή μεγαλοπρέπεια στην «πολυτέλεια του λυκόφωτος, όπου οι μορφές διατηρούν το μέτρο της ιδεώδους ομορφιάς». Περιγράμματα αμφιλύκης. Άρμα φωτός. Αστράφτουν τ’ άρματα. Χρωστάς. Περίπατοι στη Θεσπρωτία.
Νοητικές ανταύγειες.
Ροή αιωνιότητας κοχύλια της αβύσσου.
Το ποίημα δεν μπορεί παρά να είναι λόγια και παραλογές.
Παθιασμένη ευφυΐα που θα διαβαστεί μέσα σου
δεν χρειάζεται να δημιουργήσεις εσύ τις συνθήκες αβύσσου
για να ξεβραστεί το διάφανο κρύσταλλο της φωνής
αμφότερα έχουν συμβεί ήδη προ πολλού
δουλειά σου είναι να το αναγνωρίσεις,
να αναγνωρίσεις εκεί το είδωλό σου
και να αναγνώσεις εκ βαθέων σου τα νέα νερά
[ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ]
Δε μου διαφεύγει τούτος ο κύκλος του νοήματος, αναδίφηση ποιητικού και ζωγραφικού γίγνεσθαι στο παρόν του άστεως. Ανασυσχέτιση με προοπτική ανάσχεσης του χρόνου ως αδιάφορη ροή, και τροπής του σε ελευθερία πνοής. Χρόνος, ενέργεια, ιστορικότης. Έργο. Μνήμη. Ζωή. Μέσα σε ένα κλίμα καιρού, δικού σου κλίματος.
Πιθάρια Κόρης, νυμφαίες Καλοδίκης φεγγερές, Υδρίες Γιτάνης !
Το συμβαίνον θαύμα της ζωής δεν είναι αναγνωρίσιμο μέσα στην επαναληψιμότητα, μέσα στην πληθώρα έμβιων. Και είναι
καλά έτσι παρά να δυσκολεύει ο ορίζοντας της ζωής.
Οι επαγγελματίες του νοήματος ; Δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν;
– Ναι δεν έχουν άλλη δουλειά. Κι αυτό που κάνουν δεν είναι δουλειά.
Καθυστερούν τη λήθη. Είναι το μόνο για το οποίο μπορούν να καυχώνται.
Μήτρες του χριστιανισμού, καλλιέργεια βυζαντινών πατέρων ! Νοιώθω το χνώτο του ανθρώπου !
*
Αποικία οστράκων. Άποικοι της αβύσσου (οι ποιητές), κοχύλια της αβύσσου (τα ποιήματα).Πέρασμα τέχνης, στης αβύσσου τις πλαγιές ποίημα αποικίζω, της ψυχικής αβύσσου. Περνώντας έναν κόσμο τέχνης, ποίησης, λογοτεχνίας, φιλοσοφίας,  βίου, κόσμου απόκοσμου, πετυχαίνοντας βαθυτέρα ανάγνωση τείνοντας στο ανά της γνώσης διαπιστώνεις πως στο βάθος του πόνου κατοικεί ένα ηδονικό μυστήριο, αυτό που κάνει τον άνθρωπο να μπαίνει σε κόπο.
Διαπιστώνεις ότι απόμακρα οφείλεις να τα δεις και να τα κρίνεις, να δώσεις το νόημά τους , εύρεση μιας δομής, ενός σκελετού, ενός σκηνικού, ενός διάκοσμου μέσα όπου θα υφανθούν πράγματα της ζωής με ποσοστό βιώματος που κλείνεται στο στρείδι της η απ-οίκηση της συνειδήσεώς μας, ο φορτισμός, ο φωτισμός πρέπει να βρουν την οθόνη του κόσμου.
Δεν παύει να είναι βίωση αλλά βίωση που επιζητεί εικόνες πραγμάτωσης. Το ίδιο το γραπτό όσο αν εικονίζει, υποδέχεται το συγγραφέα ως ζώντα εκεί, γραφή πράξη ζωής, αληθεύουσα ανάγνωση βαθυτέρας αίσθησης ενός περιεχομένου ζωής αδιαχώριστου από τη μορφή της, διαρκής αγώνας κατανόησης μέσα από μορφές που του δίνονται και της πράξεως γραφής βίωσις τότε όταν αναμιμνήσκεται ένα ποσοστό βιώματος που ρέει από πτυχώσεις γραφής , το έργο κάποια στιγμή γίνεται πρίσμα προς τον άνθρωπο, πληρώνοντας το τίμημα της απόκλισης γιατί στα μεγάλα γράμματα το κοινωνικό ενέχεται της μεταφυσικής.
Η ηδονή της λέξης όταν πετυχαίνει  να εμπεδώσει κόσμο, είναι καιρός να περάσει σε ανώτερο επίπεδο, εκεί όπου οικείται έργο νόημα σημασία γιατί εκεί κρίνεις όλα όσα βλέπεις να μην σε ικανοποιούν, και σπεύδεις σε μια βαθύτερη ερμηνεία, βγάζεις αλήθειες, πραγματικότητα που γνωρίζεις. Αυτός ο καπνός που είπαμε πραγματικότητα και σκόρπισε, αυτός ο ίδιος καπνός είναι εδώ. Η μόνη πραγματικότητα που είναι εφικτή, διαλυτή, προσπαθούμε να την αγγίξουμε νοητικά όντα που είμαστε δια της τεθλασμένης.
Λογικά δεν θα έπρεπε να σκοτιζόμαστε πολύ για έναν άσκοπο κόσμο, προς τι η κατάθλιψη ; Ολημερίς την κούπα στα χείλη γεμάτη κρασί, γέλιο και φλυαρία θα ήταν ότι αξίζει ένας κόσμος άσπλαχνος τυχαίος, τυχάρπαστου υλικού ,πόνος η αναζήτηση. Προς τη ζωή απευθύνεται η μεγάλη τέχνη. Αφυπνίζει, εντοπίζει βαθειά στοιχεία της ανθρώπινης αβύσσου και μας ξαναοδηγεί στο έργο της ζωής που συμβαίνει να ξετυλίγεται αμείλικτα σκληρά, πραγματικά σαν δρόμος από κασσίτερο.
*
Όπως αλλάζει το σώμα ο χρόνος, έτσι αλλάζει την ψυχή, τις αντιλήψεις, κάθε άμυνά μας μια βαφή σε άσπρα μαλλιά ή ένα λίφτινγκ διανοητικό ; Η πραγματικότητα δεν αντέχεται. Καίγεται το σπίτι του – κλείνει τα μάτια. Αν ακούγαμε τον εκκωφαντικό άνεμο του χρόνου θα τα παίζαμε .
*
«Η ποιότητα και η ένταση του ιδιαίτερου οράματος, η αντοχή που θα δείξει ο πνευματικός άνθρωπος είναι τα μόνα δυνατά κριτήρια μιας τέτοιας δημιουργίας».
» Οι μακριές της γάμπες αποκάλυπταν μια δύναμη όσο ανέβαζε τη φούστα της. Την απεκάλυπταν στα μάτια της που τους είχε στερήσει τη θέα τους ».
Βιασμός του μυστικού της άπειρης ύπαρξης: νοσταλγία επιστροφής προς τη φύση.
*
Όταν ακούς την τρικυμία των ωκεανών , στην άβυσσο των νερών σα σμίγουν τη Στύγα, όταν ο κόσμος γίνεται νυχτερινός, η ανάγκη της ποίησης, της φιλοσοφίας έχει ωριμάσει. Η ανάγκη για ελευθερία έχει γίνει χειροπιαστή.
Πού έγκειται το νυχτερινό του κόσμου μας ; Κυπαρίσσια, ένοχοι άγγελοι με αναδιπλωμένα φτερά, «από τόσο θάνατο» !)

*
Αν μεγενθύνεις τις ατέλειες από ένα σημείο και πέρα σπάει ο ρυθμός της ατέλειας κι αρχίζει να ηχεί κάτι από βαθύτερα. Η επίμονη εκσκαφή για θησαυρό κάνει το αμπέλι καρποφόρο. Υπάρχει ένα σκοτεινό μυστικό που δεν διαρρηγνύεται ποτέ, και που είναι η ελπίδα μας, επειδή απελπιστήκαμε πολύ. Επειδή η γη απελπίστηκε πολύ !
Μέσα σε τούτη την κάψα, το σώμα αυτό, «ασβεστόπετρα στο μάτι του ήλιου δεν έχεις θεό μέσα σου». Μια άλλη προσέγγιση της μυστικής περιοχής, μια νέα ενόραση.
Ξανά μιαν αρχή. Πού είναι ο πολύς πόνος και χαμός; Πού τα ναυάγια; Πού πέφτει η γη;Το μηδέν είναι το βαρύτερο; Τσακίζει χέρια και νου; «Περί του μη όντος». Όριζε την τέχνη ως μη ον; Το πνεύμα ;Τότε ήθελε να αντιτείνει στο υλικό που το χαρακτηρίζει ανύπαρκτο επίσης ;
*
ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ. Εκεί είναι η δουλειά μας . Του αρνητικού αναίρεσις. Όλος ο Πλάτων αναιρεί τη σοφιστική. Όλος ο Ντοστογέφσκι αναιρεί το μηδενισμό. Ο Χριστός του συγκατεβαίνει στην άβυσσο. Χριστός που μηδενίζοντας το χρόνο, του έδωσε κατεύθυνση αρχή και πρόσημο και πρόσωπο καινούργιο.
Το μηδέν έσπασε. Στην κεφάλα μας !
Κερήθρες. Αίφνης στο περιθώριο. Αίφνης από το περιθώριο. Από κείνες τις φωνές που δεν αντέχουν την έκθεση, επειδή είναι έκθετες, παιδιά του Θεού, αλάνια της ύπαρξης, η μάννα τους δεν τα ξέρει. Τα ξέρουν οι δρόμοι, είναι των δρόμων φως. Φώτες της νυσταγμένης πολιτείας, της σκιαγμένης πόλης. «Underground αριστοκρατισμός».Τι ήταν η αφαίρεση, το άλλο όνομα της απουσίας, της έλλειψης ; Χάνουμε έδαφος ; Το αποίητο του κατατρεγμού: «Φωτιά από τα υπόγεια».
Αδυσώπητα προορισμένος του μέλλοντος μη δυσωπείς.
Στα εργαστήρια ιδεών είναι διαφορετικός ο πόλεμος, κάθε χώρα παρήγε, παράγει το πνεύμα που της αναλογεί. Θα μνημονεύσουμε τη νίκη του ελληνικού πνεύματος επί της Ρώμης και τη συνακόλουθή του χριστιανική ιδέα που ως σύνθεση κατέκτησε τον κόσμο της Ευρώπης και της έδωσε διαστάσεις παγκοσμιότητας.
Όμως κάθε μικρή γειτονιά θέλει το τραγούδι της, τη φωνή της ζωής της.
Το ζήτημα είναι τι μπορούμε εμείς. Πού, πότε, πώς. Το «αεί απορούμενον» προς τι;
Εγγυτέρα των Ουρανών
Αέναο κύμα συντριβής
μουσική εσύ παρηγορία
λίγη φωνή μουσική φουρτούνα.
Αήθης νοσταλγία
«Χρόνος που δεν μπορείς τον καπνό του να δεις»
*
Σαμοθράκη. Καλοκαίρι γύρω από φωτιά που χώνεψε σε στάχτη. Μεσάνυχτα.
Κάτω από τα πλατάνια εκείνα το σκοτάδι στις βάθρες είναι απόλυτο.
Πέφτει ένα πλατανόφυλλο στη στάχτη σαν χέρι θεού. Φεγγοβόλησε ο τόπος. Σάως.

Το ίχνος είναι παντοτινό

Έρχεται από κει πίσω η φωνή σου
επί των ιχνών
σε τέρπει
που δε σκούριασε δεν πάλιωσε
νέα και σφριγηλή κι ακμαία
αλκή
των υδάτων η συνέχεια
φυλλώδης ικμάδα.
Το παν ομού εξαγγελμένο
στιγμή που σε επιλέγει προλέγοντας
πάντα και τώρα
σε φαιδρύνει σε πραΰνει
θέλγεσαι και είναι ωραία που σιωπάς.
(Μέσα στο ποίημα συμβαίνει πάντα ο
αναγνώστης).
Η γλώσσα πάνω μου είναι πράξη. Αντέχω λιγότερο τη γλώσσα από τη χειρονομία. Δεν τσακίζει κόκκαλα ; Κατάθλιψη για τα ναι, κατάθλιψη και για τα όχι ,τότε μείνε στο ίσως. Κρατήσου στην αμφιβολία. Πάρεξ κατάθλιψη η αμφιβολία καλλίτερη. Ύστερα η αμφιβολία έχει κάτι το κομψό και δεν γέρνει μονόπαντα στο ναι ή στο όχι. Δεν χρεώνεται μήτε κατάφαση μήτε άρνηση και μην ξεχνάς το ίσως είναι ίσα. «Ίσα βάρκα ίσα νερά». Τον Αύγουστο πιάνει φως σειρίτια φως» Ομορφιά που ο ήλιος χαμήλωνε τα μάτια «
*
» Να δω στο σώμα του ουρανού το έγκαυμα από ήλιο. Στο δέρμα, στη γαλάζια σάρκα. Το πορτοκάλι του εγκαύματος καίει ως του ουρανού το κόκκαλο «
» Αυτή η ποίηση πέφτοντας προς τη μεριά της ζωής, αναγκαστικά θρυμματίζεται.
θρύμμα το θρύμμα χορταίνεις λόγια που δεν είναι για χόρταση.
[Επί τα ίχνη των θεών]
Τι θα τα κάνουμε ;
Να, να βλέπονται. Τίποτε άλλο. Στο δίχτυ του καιρού. Να μας μιλήσετε για το τέλος του ανθρώπου» Χάθηκαν με γρήγορο γλίστριμα σαν χέλια σε λασπερό βυθό «.
Το αριστούργημα θα μας σκότωνε, θα μας έριχνε στο σκοτάδι όπως έπεσε ο Φλωμπέρ αντικρύζοντας τον Παρθενώνα: «Έβενος !» ή τον ίλιγγο που έριξε έναν Φρόυντ σε λιγοθυμιά. Ο πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται το υψηλό ,το προσπερνά όμως αλίμονο στο δαήμονα θα συντριβεί σαν μαύρο αυγό σε αμόνι. Από το τετράγωνο του φεγγαριού βαθιά πληγή από χρόνο αιωνιότητα ΣΤΟ ΔΙΧΤΥ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ « Αυτό που ξέρουμε ως τέχνη, δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια απόπειρα αθανασίας»!

Το μέσα έγινε έξω

Μαζί με την άμπωτη που ξέβρασε τα όντα
πετάχτηκε ξεβράστηκε
και το εφτάστερο κλωνάρι της ύπαρξης ο άνθρωπος
νωπή σα γη η μητέρα μας φωτίστηκε
μές στο διάφωτο το σπίτι μας
«πρώτος θεών μητίσατο πάντων έρως»
στις πλαγιές του σύμπαντος τα ηφαίστεια γίνανε βουνά
Το εν κληρώθηκε η πολύ ύπαρξις
των μυστηρίων η συνέχεια φούντωσε τη γη
τρυφερή σαν γη πάλλει στους αιθέρες
αιχμάλωτη ομορφιά πλημμυρισμένη αποικία βίων
βιαία σημαντική όλο νόημα νοήσεως η συνέπεια
εξοχική των άστρων πλατυτέρα
γαστέρα χορευταρού βαρυτική και άπατη
άφταστη «αιέν αιών αεί όν»
περίδρομη πυρίδρομη ασπαίρουσα
αστερουσία γεναρχική τιμία ένδοξη
των άστρων συσχέτιση σύμπλοκη φωτός
φώσκει θρώσκει θρήσκα έθνη κληρωτά φωτός
απείρου ουσία αληθούς απεραντωσύνης άπλα διάττουσα
πλήρης ουρανού στα όρια του νερού
άτια αττικά στις μετώπες .

« Βάλλ’ ούτως, αι κεν τι φόως άνδρεσσι γένηαι «

28.6.03 Αθήναι ε.

Advertisements