«Τώρα φωτίζουν την ψυχή σου;»

παλιά οικητήρια

Στο αμιγές φως σκληρό νερό λεπτός αέρας
πέτρινη σκάλα
απέριττο τόξο μυστηριακή αγκάλη
ανατολική κόγχη θάλασσας
Καθρέφτης λαών ενοτήτων εθνοτήτων
εκεί πρωτοβάπτισμα του ήλιου
εκεί η κραταίωση
έγινε βύθισμα τωρινό
Αψίδες από πέτρα υψώθηκαν στο φως
στον άνεμο
είδαν στρατιές να τις διαβαίνουν αιώνες
τώρα μόνο άνεμος
κατώφλια λιωμένα τώρα μόνο πέτρα
Βυθίζεται ένας ήλιος προς τη δύση
οι φοινικιές ορθώνονται στον αλύγιστο αέρα
κύματα μαύρα πικρά γέρνουν με ορμή
ο φάρος ανάποδα γεμίζει σκοτάδι το βυθό
Είναι μια ώρα οικουμένη
γενέθλιος χρόνος αναστρέφεται
η πολλή Αλεξάνδρεια ,οι πολλές Αλεξάνδρειες
είναι τώρα του βάθους
ο Φάρος ανάποδα. Πηγάδι στην ερημιά της μεσογείου
αντίστιξη ερήμου
Τώρα όλος ο ποιητής είναι γλώσσα.

σκιαγραφία

φωτογραφίζω σημαίνει διαγράφω το αντικείμενο
βλέπεται αυτό που δεν υπάρχει

το φωτογραφημένο δεν υπάρχει παρά ως έγκλειστη σιωπή,
κομμένο φως ,συγκοπή ακαριαία ζωής

όταν σημεία και τέρατα το ορατό είναι μαγεία του ματιού
αιχμαλωσία του βλέμματος εικόνων απορροές

η φωτογραφία λέει:δεν έχεις μετά είσαι απαράλλακτα το «ήσουν»
είσαι μόνο παρόν σε διάρκεια ,διαψεύδεις κάθε αλλαγή

αλλαγή απαραίτητη που είναι για να μένουν τα πράγματα,
που αλλιώς δίνη χρόνου τα καταπίνει, ότι δεν ενεργεί πεθαίνει

η αλλαγή προάγει το διατηρήσιμο το συντηρεί με μέλλον
ένα κάτι που ζυμώνεται με «ήν είναι» και υπάρχει

σείοντας το διατηρημένο παρόν την αδιάστατη εικόνα
επανεγγράφοντας η ε μ φ ά ν ε ι α κάνει το στάσιμο αναστάσιμο

σε καθαρό γυαλί

Μια μουσική μας ξεκουφαίνει
φτερούγες αετού οργώνουν ύψη
άγραφοι ,λοξοί
σε μυστική αγωγή ενόρασης
-ανατριχιάζουν τα ταπεινά
ένα νεοκομμένο πληροί
θάνατος άγουρος

αγάπη κορυδαλλός τραγουδά τη μέρα
μεσούρανα εφορμά

μέλλον δίχως όρια ραγδαία πέφτουν τα τείχη
όνειρα ζωγραφιστά εγείρουμε
εχέγγυα ζωής
η χαρά λαμπρύνεται
το τραχύ βαραθρώνεται
βλαστοί θελήσεως ανέρπουν στο θαύμα
πασιχαρής θέα μας τέρπει
γυναίκα είναι ποτάμι είναι που κυλά;

Στη γλώσσα γεννιέμαι μπαίνω στο φως
μορφή ο χρόνος έλαβε πικρά αγωνιώντας
το υπάρχειν δεξιώνομαι

σε κέδρινο ξύλο ο ίλιγγος γειώθηκε
όλα τα διαπερνά κύμα γιορτινό
σκιρτούν νεβροί
αλαλιάζουν τα κορίτσια οι φωταψίες

δρόμε ταξιδευτή αίνο σαν σπίνος σου αποτείνω
της θάλασσας μαρτυρημένο δυναμικό
ίδια ψηλά ίδια βαθιά
γένος εραστών αχόρταγο αγάπη
ενώνουν τους χωρισμούς τους

σύξυλος εισέρχομαι
καταρρακτώδης η ζωή
τραγουδάκι ολόχαρο
γινόμαστε ένα
πατροπαράδοτοι του μύθου

με μειωμένα κόμιστρα

Κομίζω γλαύκες στην Αθήνα γιατί στα κοιμητήρια ξεχνιέμαι
βρίσκομαι όπου σε χάνω στο σκοτάδι σου κατεβαίνω
στον ακάλυπτο πόθο .Ξεχώνω. Κίνητρα μου οι παρακμές
φόβος του όλου μέσα στου πλήθους τους όγκους
σφύρα ο ήλιος χτυπά το αμόνι αιμάσσει
Κομίζω γλαύκες στην Αθήνα φωτογραφημένες

Δανείζομαι αύρα αιματώδη στεφάνια άγρια φαραγγιών
γεμάτα ίλιγγο ειρωνευτή .Τα γαλάζια με υποψία διαβάζω
δοκιμάζω τα πόδια δε χλευάζω δοξάζω
Είμαι όπου είμαι
Των σφαιρών μουσηγέτης διασαλεύει άστρα και σπλάχνα

Είμαι όπου είμαι
βαφτίζω τη λέξη στο στόμα τη μιλώ
σκίζεται μνήμη ξερολιθιά με μάνητα τη δίψα ζητούν
της φυλής μου τρελοί οι ποιητές στην αρένα αιμάσσουν
κυανοχαίτης το ατελές
Διασχίζει ο χρόνος τη χώρα μου σαν ξύλο

Bice

ένα σκοτεινό αεράκι για να ανέβει
μέσα στις φλέβες μας λευκό το μεσημέρι

κρύο σαν χιονόνερο τρυπά την πέτρα
ανάμεσα λευκή ανεμώνη του χιονιά άνθος τραγούδι

νεράκι ανάμεσα στις πέτρες
κελάρυσμα σιγαλό να αναπαύει

στον Άρνο που σε είδα να περνάς
κι ανέμιζαν τα μαλλιά σου ίδιο κύμα του,

μου τίναξαν τα μυαλά τα χαϊμαλιά σου
η ομορφιά σου Bice

μέλαινα ενέργεια

Περιγράμματα φλόγας υπαινιγμοί του ασύλληπτου
υδράργυρος σκορπά κίνηση σε κόκκινο τάνγκο
σφαίρα γρηγορότερη των ματιών

Σε ότι δεν είναι ικανή η ιστορία
το υπερυψώνει η προσωδία
πετά πάνω από τα πράγματα
με δύναμη φτερών που εκείνη γνωρίζει
περνώντας μπροστά από τα μάτια μας προς το μέλλον

Με ευτελή υλικά σχεδόν ηλιοκλώσματα
αστραπές και τη φωνή των εγκάτων

Δεν είναι για χόρταση ,σε μεγάλες στιγμές
σε αποσκότεινα γυρίσματα μοίρας εμφανίζεται

είναι μεγίστη παρηγορία
μνήμη βαθυτάτη φιλομούσου φιλοκαλίας ανάταξη

Το νυχτερινό άλμπατρος κουβαλούσε στις φτερούγες
χρόνο πάσης πνοής

διαρκές ωϊμένα δέσμη αστραπές στις κρύπτες
Μη σκοτεινιάζεις ήλιε μου