Το τυφλό του κόσμου

Έρχεται κάποια φωνή με γνήσια προσφώνηση;
Είναι παράδοξο να σε καλείς;
Λύχνος στη νύχτα η καρδιά
Τρώγαμε ψωμί μαζί με το γκρίζο
που είχε σταθεί στου ορατού το ράφι
Διασκεδάζαμε τις νύχτες μακριά από φωτιές
Πέρα χρυσό πρωινό ,υποσχόταν
Κεραστήκαμε σκοπό
Τοπίο όπως σώμα συντρίμμια
Ο τρόμος πέρασε στα μάτια
αιφνίδιο σβήσιμο γκρεμός
-βλέμμα που διασχίζει αίθουσα διαγώνια
σαν να παρακολουθεί μύγα που πετά
Το λευκό νυφικό της ύφος καταλύει σμίγοντας έρεβος
όταν οι απουσίες εκλείψουν είναι θάνατος(Για την ώρα
σου βάζω απουσία,άρα υπάρχεις)

Στάθηκε μπροστά στο άγαλμα
του χρόνου
με την αφή έβρισκε επιφάνεια που λείπει

Ουρά κομήτη και σκόνες διαθλούν το φως
το τυφλό του κόσμου

Χαράζοντας κενό για μεγάλο λευκό

Advertisements