Στη λέσχη της

«Η ύπαρξη είναι άγνωστη,εκτός κι αν αποκτήσει εμφάνιση,και η εμφάνιση
είναι αδύναμη,εκτός κι αν αποκτήσει ύπαρξη»(Γοργίεια σχήματα).

__________________
Ώστε

ώστε αυτή η προσωπίδα είναι ο ήλιος
 
ώ Άμλετ
έλα να πεθάνουμε στο ρώτημα
 -ξίφος φαρμακωμένο η ζωή
παίζεται με μάτια ανύστακτα
φάντασμα σε πλανεύει κορφή πάτο ,
μεσάνυχτα μεσημέρι.

O χρόνος εξαρθρώθηκε

Σκιές ήχων
μελέτησα αργά αργά
το ποιητικό συλλείτουργο
 
ώ τοπίο δώσε μου το χρόνο που σε
κυλά
να γλιστράει στη γλώσσα ο κόσμος,
η ρευστότητά του, σταματημό να μην έχει
μέσα στο καθημερινό ασήμι κι η αλκυόνα
να το διασχίζει γαλαζοπράσινη πορφυροκόκκινη των εκβολών

Είναι σαν να χαρίζεις θάλασσα στην Ενδοχώρα ,και μάλιστα
μια θάλασσα με ιδιαίτερο γαλάζιο, με άχνες γαλάζιο-
η θέρμη ο πυρετός το μέτωπο
 
τα κοψοκέφαλά μας αρτυμένα από το κύμα βράχια
παραμονεύουν το πέραν παραμονεύουν τίποτα

περπατώντας καλοκαιριάτικα χιόνια
τρίζει παγωμένο φως


 
Καντιανά προλεγόμενα
 
«η φυσική ιστορία της ψυχής» στο
κείμενο αυτό όπως σε κάθε του άλλο, ο Μπ.
μας δίνει ως παράπλευρο δόσιμο και το βαθμό της
νωχέλειάς μας όσο και νωθρότητάς μας,
 
Η λέξη λέει το ψωμί αλλά η λέξη δεν είναι
στο ράφι και το
ψωμί δε γράφει

Ένα συν γίνεται πρόθεμα με νέες
γνωριμιές, είναι η θέση αλλού κι αλλιώς

απρόσιτα κείμενα είναι εκείνα που τα εγγίζεις λίγο
και κινείται όλη τους η περιφέρεια σαν σε μαγεία
το ερμηνευόμενο γίνεται κρύφιο φανέρωμα
 
Γιατί για να συλλάβουν το νόημα και να το συλλαβίσουν
όλες οι γλώσσες μαζί, και καθεμιά, θα είναι σαν να
αποζητούν το μοναδικό τους έργο ,που είναι να μάς
μοιάσουν και να πουν το ένα. Τότε ποιο θα ‘ταν το έργο
                τους;
Αν όχι το συμβεβηκός;
 
 
Μέσα στη λέξη σκιρτά ο πεύκος
από κενά φυσά άνεμος επάλξεων
εισερχόμενος στις σκοτεινές στοές δροσίζεται
καθώς απομακρύνει τη μούχλα και το στάσιμο,
η ελευθερία είναι το ψηλά που εισβάλλει
στα χαμηλά και μας ανυψώνει

 
*
ΜΗΧΑΝΗ ΜΥΛΛΕΡ
 
Κόκκινο είναι μόνο το σαπούνι
της κάθαρσης

 
Το βάδισμα του Οιδίποδα
και πρησμένα πόδια
ηδυσμένω λόγω
 
Βήματα πάνω σε γυαλιά, καθρέφτες
Με λέει αυτό που πάσχω
η υποσυνείδησή μου
-ξύλιασα σε τούτη
την ορφάνεια
Δόξα μου το ξύλινο ποδάρι
πόδι μου εσύ
ξύλινο
περηφάνεια μου
καταφρόνεια
 

 
 
Κεκαυμένη
 
 
«Όταν πιά έφυγε
ο καλός μου
άδειασε
το μέσα μου ποτάμι
δεν ρέω πιά, καταρρέω»
 
πεθαμένο ποτάμι, βασσάρες,
πεθαμένο νερό
τούμπα της Θράκης
Άς μείνει αυτός ο τόπος όπως έχει. Άς μείνει τόπος
Όπως
 
 
—-
 
Οριό
 
Ένα κατασυντριμμένο κέρμα
στην πλάτη της σκοτεινής ηπείρου

Κίτρινος πυρετός
στο αίμα στα μάτια
 
Βαθύ στο χώμα βαθιά στην ψυχή
πουγγί το φιλάργυρο
 
                            
 
—-
 
Κώνειο και «κόνις κεισόμεθα»
 
Κόρδοβα μακρινή
χορτάρι μαύρο
ανεβαίνει τα μάτια
λιθοβολημένο μεσημέρι
ο κόσμος πίσω
 
Η ύπαρξη γεμάτη
αυταρέσκεια Γλεντάει το μη όν
στην πλάτη μας
αργυρόσυρτο χορευτικό θανάτου
τίποτε ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο
μαύρη ταινία στην ανέμη
ποιος κόσμος ποιο περίγραμμα
ξένο το ανθρώπινο Τίποτε
 
 

 
Σκότος το Νοέμβριο

κατρακυλά μια σφαίρα
 
Πένα στο χώμα
σαλεύουν μελάνια
ξεφυλλίζω στάχτη
 
Παίζει εδώ κανένας
στην κερκίδα μόνο θάνατος
γνέθει με ανύπαρκτο
 
στάχτη το καλάμι
 
Ο θάνατος είναι μπαγάσας
δε δέχεται ρώτημα
τρίζει στις ρίζες του χιονιού
(μάτια περίστροφα) θάνατος είναι η άλλη μεριά.
 
 
 
—–
 
 Στη λέσχη της

Το αναπόφευκτο δεν συμβαίνει ποτέ
Το απροσδόκητο συμβαίνει πάντα.

(Τζων Μέιναρντ Κέινς)

Βάρκα στα βράχια Συντελεσμένο πένθος
Υπήρξα
Κρόνος του εαυτού μου
(έφαγα τις σάρκες μου)

Τώρα κολυμπάω
στον πάγο μου

Φέγγει γαλάζια

———–

Μιά χαρακιά σκοτάδι ανάμεσα δυό πρωινά

Θέλανε να δούνε το θαύμα
έστω εικαστικά το δείχναν
για να πάρουν κι εκείνοι μέρος
στην τελετή όπου μετέχουν τα αόρατα
όπως η ψυχή. Γιατί τι είναι τα
όντα; Κάτι σαν η ψυχή. Και τι
η εικόνα χωρίς την ψυχή της
την εικόνα του κάλλους της;

Κι ας είναι αυτό μια εκδοχή
της εργασίας έσω
ο βυθός της γης μας
χώρας εξαφανισμένης

Αύγουστος φέγγει στα ακρολίθαρα
ζωγραφίζοντας κενό
δεν γεμίζεις μια σελίδα, γεμίζεις
τη σελίδα του κόσμου

—–

Να αναπλάσω τα νερά

Τίποτε δεν υποχρεώνει να ταιριάξεις
περίγραμμα, το δικαίωμα είναι στο χρόνο,
αναλαμβάνει την τόλμη του συνθέτειν.
Είναι συμπάθεια επί τω έργω, εποπτεία
που έμμεσα με λοξές προσεγγίσεις, έρευνα
διεργασία, ψυχικά τολμήματα, ενορά,
το ανώριμο συναίσθημα λύνει, κόμπους ψυχής,
βήματα εμβλήματα ο καθρέφτης τρίμματα,
κάθε μέρα κι άλλο φεγγάρι- θα σπάσει
το βλέμμα γιατί καμιά ενότητα
δεν συντρέχει, ξαίνοντας κι αξαίνοντας.

Περιμένοντας τον Μπεκ δυό φιγούρες γυναικών στα
μαύρα με καπέλα του μεσοπολέμου διαβαίνουν κάθετα
σε κάθε όνειρο Όλες οι επαρχίες του κόσμου
ενώθηκαν μπροστά στα μάτια σου- για πάντα.
Κόντισμα 14.8

Σβήνω τα ίχνη με κληματόβεργα
αφήνοντας πίσω το τρυφερό ψίχα
την τρυφερή ψίχα του Αυγούστου
Τίποτα συμβαίνει

 

Advertisements