ΆΤΥΠΗ ΣΥΝΆΘΡΟΙΣΗ

(-Μιά ανοιχτή αχιβάδα σαν κραυγή
*
-χαράζεις στον κρύσταλλο της σιωπής-Γιωργής Κότσιρας)
1
Από αυτό το μονοπάτι δεν πέρασε άλλος
το ήπια μονορούφι.

Γιατί λοξά κινείται ο ήλιος κι αυτόν
η σκιά ακολουθεί,
δεν φταίει
ο Μίλτος το νυχτοπούλι που
μόλις πέφτουν οι μαύρες κουρτίνες της νύχτας
χάνεται μέσα στο αυγό του

Τώρα καρφωμένοι κινάμε
φαρμακωμένα κυπαρίσσια σε νεκροταφείο
επίκαιρες μοιρολογίστρες
παραστέκουμε τον αφανισμό μας

Το ένα χέρι ανοιχτά δάχτυλα ώς το Ταίναρο
το άλλο ανοίγει προς Χαλκιδική
κι ας το λένε πόδι
ο παράμεσος Άθως μέ δαχτυλίδι τρούλλο
ο μέσος πατημένος από πύργο λευκό

Να, κυκλωμένος από έγνοιες κι αβεβαιότητες
νιώθω σαν σε διακοπές για διαφήμιση
και δεν ξέρω τι νόημα έχει να περιμένω αυτή την
άτυπη συνάθροιση

2

Υπεροψία ,καθώς πιάνο βυθίζεται,
υγρό στα σύννεφα

«Και γοργόνα να ήσουν θα εύρισκες τρόπο
ν ανοίξεις τα πόδια σου»

3

λέξεις μού λένε για σένα
θυμούνται καθώς τις πρόσεξες
διηγούνται καθώς τις μίλησες
εγώ οι λέξεις σου άλλος κανένας
σου απευθύνομαι σε φιλικό ενικό
(κι είναι σαν να μιλάει
ο πόνος-

όταν ανοίγει η φωνή ας είναι απ όπου
αν έρχεται
γιατί είναι φωνή πράγματι
σηκώνει σε ευθύμηση ζωή
μια κλωστή αν σου δώσει
είναι υπέρογκη αμοιβή
παρότι εργάσθηκες το μισθό σου
Να, ο φόβος ,πέρασμα ανυποψίαστα
προς το ανέκφραστο

4
ακολασίας μουσική

όλα σιωπή τα ντύνει
εισχωρεί
πρώτα κάτω απ το δέρμα
ύστερα παντού

ορμά στη ζωή όπως βροχή
όπως βροχή σωπαίνει

5
πρόσεχε να μην υστερήσεις στο ρυθμό στην πνοή
τόση όση δίνει, μα προπαντός
μη στερηθείς την εύνοιά του

Φέροντας όσο απόμερη φωνή
καθότι είναι εραστής στης σιωπής το σπίτι

δικαίωμα έχει
δυό πράξεις ενδημούν στα πεδία του
μία σε εμπνέει άλλη σε κρίνει
-στάσου εννεός μπροστά στη γαλάζια κρήνη
αναξιφόρμιγγες ορμούν στη σιωπή

σφαίρες φεύγουν όλες μαζί
κροτούν στην ελπίδα

6

οργισμένος κοιτώ στον καθρέφτη
που μού κλέβει απ το στίχο τον ήχο
κι όλα τα γυρνά στη σιωπή
Δεν είναι καθρέφτης αυτός μορφών,
δεν μάς ρουφάει σαν αίνιγμα νερού
είναι καθρέφτης καταλύτης

βλέπει στα μαύρα δάση των ματιών σου
βλέπει στα μάτια φως που γέννησε
εδώ τελειώνει
ο εσωτερικός χορός

μ’ έλυσες μέλισσα σ’ έλυσα

7

Το δάγκωμα θα είναι στην ψυχή
γιατί η λέξη έκανε τη γλώσσα να δαγκωθεί
καθώς την πίκρα που εξέφερε συναισθάνθηκε
Γιατί η ψυχή νιώθει τον μαύρο ωκεανό
που όλο στενεύει πλησιάζει περισφίγγει
γύρω από τα λεγόμενα κι ανάμεσα
στις πράξεις
Το δάγκωμα είναι στην ψυχή

Πώς σάς στεγάζει ένας θεός
ποίηση που υπήρξατε και είστε

είναι ζήτημα ευρυχωρίας ψυχής
ανεώχθη ο νούς καταβάσεων τόλμη

Σε ονομάζω σιωπή ,όμως μιλάς
ελευθερώνεις τα φωνήεντα
σαν άσπρα φύλλα πετούμενα

είσαι η καρδιά της λεμονιάς
είσαι της νύχτας

καρφιτσώνω τις λέξεις
στο είναι σου έναστρο αίνιγμα

κι αν φτωχικά τα βρείς

είναι αντίστιξη θεού

το φώς γέννησε
*
Πορφυρή λόγχη

Και στην κρύπτη ανάθαλλε μεγάλη φωνή
όσα το μέσα άστρο διέλαμψε,
στης δρυός τη ρίζα την κεραυνωμένη
όσα λαλίσματα όσα φέγγη
το ύδωρ ανάστροφο η αστραψιά χλωρή

έσοπτρο σπήλαιο καθόσο όταν μπείς
η εικόνα του εισέρχεται εντός σου

*
ακροκεραύνια ρίζα

*
πλεξίδα από στάχυα χρυσά

βήμα σημειωτόν βάνεται ως επί αγρόν
του σπείρειν αγανό σταράκι ,γεώργημα
λυγερές ψάνες μεστώνουν κυματίζουν
γέρνουν κεφαλές στου Ιούνη το δρεπάνι
καταλλαγή πάτρια αναστροφή

από βαθύ παράχωμα αναρπάζει
όσα στο φως, καλά εντρυφεί
γιατί είναι στον καιρό ταχύς
στο ξεδιάλεγμα είναι όλος χέρια
και πρώτο και δεύτερο και τρίτο,
το δέντρο ανεβαίνει όσο η ρίζα βαθαίνει
αλλάζει φύλλωμα που κάτω σκορπίζει,
νέα πουλιά νέα κλαδιά νέα αλλαξιά
νέο μελίσσι, στη σγουρή κόγχη
*

Advertisements