ΡΙΖΏΜΑΤΑ ΦΎΣΕΩΣ

Ξεχωριστή σαν άγαλμα μούσας

Θεοείκελη θέλγεις μούσα ιμερόεσσα Φωτίζεις 
με το σμαράγδι των ματιών Υγρά μάτια 
ουράνια τόξα σμιχτών παρθενικών φρυδιών 
Βαθαίνεις τις μυθικές κοίτες με το χρυσάφι 
του κορμιού Αδίστακτη Εσύ ξεχωρίζεις 
κι αναμετράς την ορμητική κοψιά που χειμαρώνει 
το πέτρινο θεώρημα Aqua πιωμένη μεθάς 
Γίνεσαι φωτεινή σε λούζει λούξορ στροβίλων 
φωτεινή λουτσία του φωτός σύμπλοκη 
Τα χέρια σου τα πόδια σου σύγκλαδο μοιραίο 
δίχαλο μαρμάρου συνταγή πλέκουν ανάδρομα 
μουσικό θρίαμβο κυματικής ολκής 
Παράδοση στο μύθο του το μύθο σου αναβλύζεις 
Θηρεύτρα του ονείρου Θουριγγίας ποθεινή 
βαλπούργια μύστιδα ο θεοάνεμος σε ρυτιδώνει 
ιριδίζουσα ανέφικτη γοτθική τη φωτιά 
των μαλλιών σου παφλάζεις στα νερομυστικά 
Σε κραδαίνουν ατμίδες πηγών Συμβολόγραμμα 
σε παίζει ο ήλιος της θεοκατάνυκτης ηχηρής 
μέρας των πόθων Αρχειακή των στοιχείων 
ντύνεσαι τη μεταφύση Επόπτευε Ξεχωριστή 
σαν άγαλμα Μούσας Επόπτευε το θεώρημα 
αλλόκοσμη θηλύτητα με θεία σμίξη όνειρο 
Ο άνεμος σε τραγουδά στα νεροκάλαμα 
ποθεινή , άφευκτη, γητεύτρα, ζαβή.

*
Μικρές θείες ταξιδεύτρες

Λιθόπλεκτες κουρτίνες εστεμμένες με άγριες δρυς 
ρείκια δάφνες Πορτοκαλόχρυσες και άφωτες
οι αδιαπέραστες όχθεςΚάτω στη ρίζα τους 
το σμαράγδινο ποίημα των νερών Αθάνατων νερών κρουνοί 
από σχισμάδες πέτρας διαθλούν το φως σπιθίζουν 
θείο σμαράγδι λεπίδα στα σπλάχνα των βουνών
Στην ξέφωτη απλωσιά πλατάνια ιτιές φτέρες σχίνοι 
πλουταίνουν το ειδύλλιο Σε βάθεμα κοίτης 
λάμπει στέρνα καθρέφτης των ουρανών
Μαρμαίρουν βότσαλα σε διάφανη ροή απλώνεται 
ησυχία ημερινή Τη διαπερνά το γέλιο κοριτσιών όμιλος 
θεία μάτια καθρεφτίζουν το θαύμα των νερένιων βασίλειων
Μάτια που διαλαλούν ομορφιές παραμυθένιας θεοποταμιάς
Τραγούδι γκρεμών τραγούδι γλώσσας τόπου 
συντρέχει με τις καρδιές των κοριτσιών σ’ όλες τις Ευρώπες
Καρδιά την ομορφιά τραγούδησε ομορφιά ταξιδεύτρα 
με ορμή χαραγμένη στην πέτρα
*
Σωρεία

Στις ρίζες εκείνου του βουνού με τις βαθιές 
πηγές του και με τ’ αθάνατο νερό Μεταλαβαίνω 
νάματα διαρπαγμένος από αρχιβασικά στοιχεία 
Συνηχεί ύμνος Πιερίων ακατάπαυστα κλέβει 
ουράνιες διαχύσεις που γίνονται εμπνοές 
επί πτερύγων ανέμων ροή υδάτων νερένια βασίλεια 
Έμπλεα φωτός τα άνω διαζώματα της κοιλάδας 
διαφλέγονται από πύρινους ύμνους 
αρχιρριζώματα δαιμόνιας τέχνης ποίημα 
Ριπίζονται φυλλώματα ολάνθιστοι κισσοί 
δάφνες χρυσόλαμπες πετρώματα αστραφτερά 
φωτιά του ήλιου πυρόφεγγη γυμνώνει το τοπίο 
το αίρει ως χώρα νοητή διάφανη αγλάισμα κυανό 
πυραυγής άνθιση και το κατόπι γέρνει με δύναμη 
το ρεύμα το αναφλέγον σε δίνη έρωτα 
Εννεείς οι μορφές στου αρχαίου ναού την πρόσοψη 
έλαβαν μοίρα Η μεγαλόπρεπη πύλη δίνει στο βάθος 
πρόσβαση αναδείχνει άγαλμα θεού 
Άγαλμα αίνιγμα την αινιγματική μας κλήρα 
Η πρώτη ακτίνα του επιτέλοντος χείλη θεού 
προσβλέπει μειδιόντα μελισσών βοή 
υπόγλυκο σχόλιο χρυσίζει αράχνης ιστός 
πλεγμένος σε δρύινο σύγκλαδο Άξαφνα αυγάζει 
Δρυοκολάπτης Αναφέγγει ο τόπος από συνηχήσεις 
φτερωτών Η φύση βλέπει στο πρώτο της ξημέρωμα 
Το ξέφωτο είναι είναι τώρα ξυπνό αμαδρυάδες 
το περιζώνουν και κάτω στα ριζώματα στα νερένια 
βασίλεια στέλνουν φωτοστέφανο τραγούδι
*

Advertisements