δυσμικός ήλιος

Σπούδασα μύθο, χώμα και φως Ήπια κρασί και τσίπουρο Το ζωντανό του κόσμου είδα. Με άγκυρα και με πυξίδα Και το πανί μου στέριωσα καλά Πάτησα πόδι στ ’ανοιχτά Μισόκλεισα το μάτι στον ήλιο που κορόιδευε. Κύμα το κύμα πέρασα τις χίλιες δεκαoχτώ αυλακιές Ξημέρωνε ένα κίτρινο χρυσάφι στις δυτικές ακτές. Είδα τους ταύρους να […]

εφόδιο άσμα

Μόνο λευκό βλέπει το μάτι μαύρα μου χελιδόνια από κάτω σαν βαμπάκι γιατί μαυρίζετε τα λεία φτερά τα ψαλίδια χελιδόνες σταυροί μαύροι χελιδόνες άσπροι σταυροί κόβουνε άγρια τα μελτέμια με τα σπαθιά φτερά άλλα σπαθιά στα χέρια αντιλαλούν ψαλμουδιές νερά λαλούμενα άνοιξη κεχαριτωμένη μέλισσες άνθη λούζονται δροσολογούνται χείλη φωτεινά κοριτσιών σαν χάραμα Σιδηρός ο ανεμοδείχτης […]

Ήξερε να μάχεται

Κάνει τη βάρδια του με θεϊκή υποχρεωτικότητα κι ας ξέρει πως ο πόνος του θα γίνει αστραφτερό χιόνι Φυτικό τοτέμ. Από ένα σπόρο που κάποτε θα φύτρωνε. Άκουγε τα πουλιά άκουγε τα νερά είχε μπει στη γλώσσα των όντων, των απόντων. Ήξερε να μάχεται τη διάσωση της ποίησης τη γονιμοποίηση των αρχαίων υδάτων όπως γόνος […]

Τη θέριζε το άφατο

Τη θέριζε το άφατο μες στη συριστική λευκότητά του οι ώρες γέμιζαν των χεριών της τούφες φως καρπούς εγκάτων των ανεκλάλητων ευκάλυπτη παρρησία σαν άνεμος στο μαύρο φύλλωμα παρηγορητικός ποίηση πράξη εορτή Σαν τζιτζίκι κυκλωμένη το ρυθμό της είναι όλη ένα σάλπισμα διαφάνεια στο απαιτητικό ρίγος του εφήμερου ταξιδιού στο φως στο ένα καλοκαίρι λοξά […]