Τη θέριζε το άφατο

Τη θέριζε το άφατο
μες στη συριστική
λευκότητά του
οι ώρες γέμιζαν των χεριών της
τούφες φως
καρπούς εγκάτων
των ανεκλάλητων ευκάλυπτη παρρησία
σαν άνεμος στο μαύρο φύλλωμα
παρηγορητικός
ποίηση πράξη εορτή
Σαν τζιτζίκι κυκλωμένη το ρυθμό της
είναι όλη ένα σάλπισμα
διαφάνεια στο απαιτητικό ρίγος του εφήμερου
ταξιδιού στο φως στο ένα καλοκαίρι
λοξά τραύματα της ύπαρξης
από μια τρύπα ίσα μ ένα πορτοκάλι.
Ποιος μίλησε για φως;

Advertisements