Κοντός ψαλμός

Έτρεξε αιώνας στη φράση του: Ενεδύθη χιτώνα Αιώνος.(1851-1911)

Άν μιλούσα γιά Π’διαμάντη θα έλεγα τούτο. Πως ανοίγει τηςεκκλησιαστικής μούσας τα χείλη με τη χαρακτηριστική ομορφιά της χαρμολύπης, μιάηδονική χαρά και κάλλος φύσης, πένθους που νιώθονταν στα χρόνια, τροπάρια ύψουςΚασσιανής σε πεζά ρυθμισμένη τονικότητα. Όχι πως δεν ψάλλονται τα διηγήματάτου. Ψαλμωδίες εν σιγή υπαίθρου είναι, έτσι όπως βαδίζει σε παγανιστικάμονοπάτια ανάμεσα ταπεινών θάμνων και νιώθει τα πουλάκια του θεού γύρω του,στιχομυθεί από μέσα του μνήμες ταπεινές, ανάκατα που αναβλύζουν στο ναό τουγραπτού του. Αντί να ανάψει κεράκια, ανάβει διηγηματάκια, ψέλλισμα ψυχής γιατον πόνο της τη χαρά της, που είναι δικά του μέσα στο ιερό της ψυχής του ταβρίσκει.
Άς μη μάς πλανέψει που μπήκε στο διήγημα από την πόρτα τηςδημοτικής μούσας με το Χρήστο Μηλιώνη. Ακριβώς αυτή η δοκιμή τον έριξε ευθύςστον αυλόγυρο της εκκλησιαστικής βυζαντινότροπης μούσας που ήταν στοιχειώδηςμέσα του.
Άρδεψε από τα ρυάκια αυτά ,αρδεύτηκε, ουράνιος κήπος που ξέπεφτεπότε πότε κατά κεί και όφις ο δολερός της μικρής του πατρίδας φαρμακόγλωσσεςκαι νοστίμιζαν την ακινησία του παραδείσου καθώς τη νανούριζε το κύμα πουσυνάμα ξέβραζε θαλασσόξυλα συμφορές δίπλα σε θαλασσόκηπων λαχτάρες .

Ο σπόρος του θανάτου συγκάτοικος της πολίχνης ,και η πρόσοψητης ζωής αναδίνει και πάλι και πάλι. Οι εστίες καπνίζουν το χιόνι στρώνειγεροντοέρωντα.

Άν τύχαινε να μιλήσω γιά Π’διαμάντη.Ευχαριστούμεν Σε Σκιαθίτη πλαστουργέ θερμής φράσης ανάλαφρης,ζεσταίνει τα χέρια μας στη βαρυχειμωνιά η ανάσα της.
Άν τύχαινε να μιλήσω.. ναι έχει εκείνη τη λεπτή αύρακοντάκιου.
Άν τύχαινε ..θαρρώ πως έγραψε πάνω σε σέπαλα κρίνου.
Άν τύχαινε θα πώ υποψίαν είχε. Πως και γλώσσα και τρόπο καιρυθμό στάση και άποψη ,άμυνα στους λογοτεχνικούς προεστούς ναι τα είχε.

Πέρασε το χρόνο, νίκησε η γραφή του, ανιδιοτέλεια απηχεί, είναιτου κειμένου η αύρα.(Είναι ειπωμένο: Κάθε ιδιοτελής πρόθεση σκοτώνει το έργοτέχνης).

Άν τύχαινε γιά τη Φόνισσα θα πώ σύγχρονη Μήδεια, απόμηχανής, στην κατάντια της γυναίκας της Σκιάθου, λογοτεχνικός του πόλεμος στηζωή τους,τα βάσανα του κόσμου λεγόμενα- τον έγδαρε σαν Μαρσύα το οικείο σφαγείο.(Από μαμή και δήμιο).Ηγυναίκα της Ζάκυνθος δεν «υποφέρεται» επίσης; Αμάρτημα μητρός; Ιδιότυπη μητριαρχία της νεοελληνικής.
[Η δέσμευση είναι ηθικής αυστηρότητας]

Advertisements