Της δόξας σου ολίγα

«Της καρδιάς δρόμο ανοίγω κοιτάζω λίγο και σου μιλώ»
Η ώρα αφουγκράζεται νύχτια βουή της πόλης .
Αύρα σαλεύει το φύλλωμα’ αεράκι της καρδιάς.
Αναφυλλίζεται βιβλιαράκι λεπτής φύσης,
ανάλαφρος ύμνος στο σύγκλαδο μάρτιας λυγαριάς.
Έρημο εκκλησάκι.
Μετάξινο ολόχρυσο άμφιο αιέν νύν .Σα γάργαρο νεράκι σε χρυσό φως. Ιστίο σημαία αυστηρή ομορφιά. Πτυχώσεις σε αναλαμπές.
Μάθημα απουσίας.
Μαντεύεται ολάνθιστος κήπος απόντος σώματος φραγμένο αμπέλι τα κύματα κι ο αφρός της θάλασσας ,θαλάσσιες ατμίδες. Μυστικά αγιάσματα. Συμπλοκή από μέλαν χρυσό σταρίσιο δέρμα αναρπαγμένα ανελυμένα φώτα. Λευκό που έντυσε δυο άσπρα γόνατα ,χρώμα που κύλισε στον αιώνα λησμονημένη ησυχία, συγκράτηση λεπτούργημα . Υλουργώ. Ανατριχιάζουν πινέλα .Σκιές συνώνυμες σιωπών στο λ. Άηχο γυμνόποδο βάδισμα στο χρυσό χαλί γύμνια κοιλώνει το αέρινο περιστοίχημα, χειρονομίες δέξιο χέρι.
Αρπάζω το χυμένο άμφιο και σε ντύνω καθώς σπαράσσουν ηβαία. Είσαι της Βιέννας εμορφιά. Είσαι ένα άσπρο που τεντώνει, άσπρο μαζί και γλιστερή μπογιά, έσταξε χρώμα στην ψυχή .
Με ποιο μυστικό το ανάερο σεντόνι της φύσης σήκωσες να πας για που όνειρο μεταξωτό;
Και τι χαϊδεύεις τ’ ουρανού τις κόγχες;
Με σεντονάκι ιστίο εν κύματι θαλάσσης ηβηδόν κατασφάξεις, και τέρπεις. Ο χορός της Ευτέρπης.

Advertisements