Ακρωτήρι

Κριτής χρόνος ανοίγει το γρανίτη
το απολιθωμένο ψάρι που κολυμπούσε μέσα του
γίνεται ένα με το κενό.
Σκάβω στο μάρμαρο καταγράφω.
Κλαδιά φηγού σαν δρυάδας χέρια με τυλίγουν
δανείζομαι το ξύλο της
σκίζεται συμπληγάδα πέτρα
πελειάδα φτερακίζει παίρνω φτερό της
το βουτώ στο καλαμάρι
αφρίζει το μελάνι
η αργώ αδειάζει το φορτίο της.
Καρπίζουν τα κατάρτια μαυροστάφυλο
ξύλινα δελφίνια στο τέμπλο
βουτάνε στην κύλικα με το κώνειο
χορεύουν σε αγγειογραφία μελανόμορφη
χάνονται σε αρχαίες επαύλεις στο Ακρωτήρι
Κροκοσυλλέκτριες δρέπουν χρυσούς στήμονες.
Βουτάς στους κρόκους μελισσούλα σαν ήλιος σε βασίλεμα
Όλα ντύνονται αστρόστικτο νύχτας βελούδο
καρφιτσωμένο στην οροφή.
*

Advertisements