Άλμα στην καυτή άμμο


Η ρίζα της συμμετοχής στον κόσμο : ανάσα ύπνος όνειρο φως φύση νερό τροφή ομιλία σημαντικότητα της προσωπικής πραγματικότητας .

Μην συγχέουμε το σημείο με το σημειούμενο το μέτρο με το μετρούμενο το νόημα με το νοούμενο το γεωμετρικό κενό με το ψυχικό κενό.

Αγκούσα ερειπωμένων σπιτιών ,τίναξαν τα στέρνα βγήκε η ψυχή τους .Η γη ξαναχωνεύει τα κεραμίδια ,υλικό από χώμα και φωτιά.

Αν δεν ήταν αυτό τα ερείπια ,σημάδια αλλοτινής ζωής ,πώς θα προσπελάζαμε την πρόσφατη αρχαιολογία μας, αυτό το απότομο πέρασμα από την προκολομβιανή μας εποχή στο μεταναπολεόντειο ,διαμιάς καταμεσής στο σήμερα;

Κι αυτός ο κενός χρόνος είναι που ρούφηξε το τοπίο αύτανδρο ενώ άφησε τις καρίνες να σαρκάζουν , άδεια ύφαλα σε πετρωμένη θάλασσα, έξω μύθου.

Βάζω ξώβεργες στη μνήμη, ξαναπιάνω τα νερά στα μποστάνια ,μα δάσος διψασμένες ψυχές ξεχύνονται και τρώνε αλάτι που περίσσεψε στις γρανιτένιες πλάκες, άφαντα τα ζωντανά.

Μάταια ψαχουλεύεις δε φύγανε εκείνοι ,είναι εμείς που φύγαμε…
Διψασμένα για αίμα ,φαίδιμε , ανακάλεσε τα τά έρμα.

Χιλιάδες μέλισσες πετούν προς τον ήλιο ,που ξανανθίζει για φέτος: Άνοιξη.
Συλλέγοντας τη γύρη του ήλιου Χτίζω ιγκλού με τ’ ουρανού το μπλε.

“Χάρις δ’ άπερ άπαντα τεύχει τα μείλιχα θνατοίς”(Ολ.1,30 Πίνδαρος)-Την ώρα που οι βωμοί στα κοινωνικά θυσιαστήρια καπνίζουν”

*καυτή άμμος ,η πραγματικότητα

Advertisements