ΤΗ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΑ

παιώνια εκ του φυσικού

Τα βουνά μου έχουν,
-θυμάσαι εκείνη τη διαπιστευμένη κόκκινη παιώνια,
την κόκκινη πριγκίπισσα όπως ελόγου σου;-
ακόμα λίγη λουκουμόσκονη πάνω τους,
-εντάξυ χιόνι είναι όπως το κορμί σου-,
να κυλιστούμε μέχρι που να γίνουμε αγνώριστοι

να πέσω σ έρωτα με μια άγνωστη θεά.

φωτ.Μ.Πασιάκος,Θεσπρωτία.

ΠΡΟΠΟΜΠΟΙ ΚΑΙ ΟΔΗΓΟΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

χελιδόνες

Στο μεσοδόκι του κατωγιού, πάνω από το παχνί
ξανά τα χελιδόνια
ψαλιδίζουν αιθέρα
δελφίνια του αέρα.
Του μαύρου του λευκού με αχνό ένα λίγο φωτόχρωμο
να ανακαλεί τον ήλιο στην πορεία του.
Χελi χελώ
Πηδά τα κύματα απαλά
Εκεί που πάω έρχεται καλοκαίρι.
Ο ήλιος έρχεται κοντά μου.
Του νόστου αποθυμητές
διασχίζουν την επιθυμία με νόστο, σπάζουν το κλουβί
νόστο έχουν το καλοκαίρι. Αποδημούν ζητώντας χρόνο.

ΣΩΣΜΑ

Κι η ταραχή γίνεται μουσική
το καύκαλο της χελώνας
διαπερνούν χορδές άντερα δαμαλιού
μαλλιά μουσών χαρίζονται στο πεντάγραμμο
πεντατονική αγωνία υψώνεται πυκνώνει ουρανός
μουσικές φωνές κι αγαπημένες
σκιές που ήταν μιά φορά
αιθέριες φωνές
μουσικής δάχτυλα τις νιώθουν
δονούνται ο χορδές
κιθάρα Απόλλωνα μες στις μηλιές
βάλσαμο στις πληγές.-
Κι εσύ με φακό ορίζεις ένα τούνελ
από φως στη νύχτα
(ντζάτι)σκοτάδι δεν κόβει το μαχαίρι
μεγαλωμένα μάτια σε κοιτάνε
σκιρτάν τα πουλαράκια
καθώς τα ταΐζεις ζαϊρέ.

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ ΚΑΙ ΤΑΦΗ

Η κορδέλα των βουνών ,κορφές χιονισμένες
χάντρες από μαργαριτάρι στραφτοκοπάνε
περασμένες αιθέριο νήμα στον ουράνιο λαιμό.
Αμφιθυμία βαθιά στο σύνορο
μπαίνουμε στη μεθόριο.Διασχίζουμε χωράφια
κιτρινόμαυρα ηλιοτρόπια ώς πέρα
εδώ εκεί λοφίσκοι φαλακροί,γουλί σαν νεοσύλλεκτοι
φαντάροι που τους έχουν κουρέψει με την ψιλή.
Κι εκεί διέκρινα την πόλη σου
φάνταξε εκτεταμένη ,αρμονισμένα
είχε τα σπίτια με τους κήπους που με προϋπαντούσαν.
Είμαι ένας λύκος,για την ακρίβεια μονόλυκος,
μόνο που εξελίχτηκα σε σκύλο αδέσποτο
κυνηγάω την ουρά μου,το νέο μου αφεντικό
πιστός ακόλουθός της,
στις σκοτεινές γωνιές των νοσοκομείων οσφρίζομαι
το θάνατο.Φυτεύω ένα κυπαρίσσι λόγχη ζωντανή
να φρουρεί τον τάφο.Χαράσσω επίγραμμα
να το συλλαβίζουν οι χειμώνες με κρυστάλλινα χείλη
φωνή νεκρού.
Το ηλιοτρόπιο παραχώνει τους σπόρους του,
μην εκτίθενται σε άσπλαχνα βλέμματα.
Αριθμώ το είναι.Το είναι πλήθος;Το είναι μονάδα;
Είναι και δεν είναι.Τίποτε απ τα δυό. Και τα δυό.
Η αλήθεια έχει τις πηγές της στη στέρνα της λήθης.
Το επίγραμμα είναι η φωνή μου
εγώ, είμαι ο νεκρός.
Τα αγάλματα ανοίγουν τα πέτρινα μάτια τους.