Η διαλεκτική της ωρίμασης ποιητικώς

Αναμέτρηση δυο σκιωδών υπάρξεων
η μιά που ψηλά κυματίζει
η άλλη που κάτω δειλιάζει
Μιά σπάθα ευλύγιστη κοφτερή ατσάλινη
Ένα φτωχό μαχαιράκι σχεδόν ξύλινο

κι ετρέχανε μες στη φωνή

ζευγαρώνουν οι στίχοι αναδιπλώνονται σαν εραστές
δίνουν τη μάχη του έρωτα της μνήμης του έρωτα
που πιά ο ποιητής στεριώνει όπως όταν
βγαίνει η φωτογραφία απ τα υγρά
το ποίημα κάνει την εμφάνισή του
από τα βάθη υγρής ψυχής

Σκηνή από λάστιχο

Πίσω από τα γυαλιά η εικόνα του κάδρου
ζωντανεύει,τα χρώματα αναμειγνύονται
ρέουν ένα μες στο άλλο
οι μορφές αποκτάνε φυσιογνωμία νέα
και το ερωτικό ζευγάρι αρχίζει
να επιδίδεται σε περιπτύξεις πάθους μοναδικού
η σαρκική εξάρτηση πραγματώνει τον υπαινιγμό της
Η σκηνή μοιάζει από μυθιστόρημα
ο συγγραφέας αρχίζει να ζει τις επινοημένες μορφές του
τη στιγμή που αυτονομούνται,του επιβάλλονται
με την προσωπικότητά τους
κινούν την πένα του,την υπόθεση,
τη μυθιστορηματική πραγματικότητα
Αυτό που είναι η πραγμάτωση των ιστοριών του.
Βαθύς είναι ο λάκκος.
Η ποίηση βγαίνει από το ράφι και το γλυκό
από το κουτί,για να εισέλθει στην πραγματικότητα
όπως η πραγματικότητα στη σκηνή.
Βαθύς είναι ο λάκκος.
Ο καλλίτερος τρόπος να υπαινιχτείς
και να μείνει ανεξίτηλο.Μην το πεις.
Δώσε την περιοχή του.Τέτοιος ο τόπος της τέχνης.
Χτίσε όλη την αθάνατη ψυχή
του ήρωά σου.Κι αν έπεσε,μεγάλως έπεσε.

Κι αν έπεσε μεγάλως έπεσε.
Μην σε ξεγελούν τα πετροδόλαρα
τα λουλούδια αν αρνούνται ν ανθίσουν
κορίτσια ,λυγερές χορεύτριες
ανθίζουν στο μίσχο τους
αίσθηση φαντασμαγορίας σκότος κυκλοτερές
κύκνοι στο μαύρο κύμα
κάτω από προβολείς στο στόμα φωτεινού κύκλου
η ζωή παγώνει
Βουνά θρυμματίζονται από το μαστίγιο της αστραπής
Η θάλασσα δαρμένη σκύλα ουρλιάζει στα βράχια
Την ώρα του τυφώνα η καταιγίδα μοιάζει χαμόγελο
Η καρδιά δεν είναι βούτυρο που λιώνει
Πίσω από τη γυάλα η εικόνα του κάδρου ζωντανεύει.
Δώσε την περιοχή του.

ΜΕΛΑΝΌ ΌΜΜΑ

Κλείνεις λαμπερό νόμισμα
ήλιο σε μαύρο κουτί
ακτίνα μαχαίρι
χοντρό αλάτι νοτίζει
χείλη ασπρόμαυρα
χελιδονόψαρο
χίλιοι ήλιοι στο ανήριθμο κύμα
τρελοχορεύουν
νύχτες εφημερίδες σχίζονται
τσαλαπατιούνται ορίζοντες
δυστυχώντας τις μέρες σου

σε αλίευε
δίχτυ κορμί ταξίδεμα
άπειρα φτερουγίσματα
ούτε θυμός ούτε αιδώς
μήτε ανακρίνον φως
φλασσιές πάλλουσας
παπαρούνας από καρμίνιο
μασκάρουν
σκοτεινές λίμνες ματιών
ξερακιανή μνήμη

Ήλιε μου μελαψό ξεφτέρι
κι αν είσαι σε χρυσό κουκούλι;

Άλογα στο ριζό

Το βουνό με το λοξό φως του φεγγαριού
μοιάζει μαχαιρωμένο θεριό
που σφαδάζει μες στη νύχτα
Κάπου ακούγεται ένας γκιώνης
Κάπου τα άλογα με τεντωμένα αυτιά
αναμένουν την ταγή
Γυρίζουν τους λαιμούς τους όταν ρίχνω το φακό
Ευχαριστούν με τα μεγαλωμένα τους μάτια
καθώς τους μοιράζω το ζαϊρέ
Ο γκιώνης συνεχίζει το επίμονο κάλεσμα
Η νύχτα προχωράει ακάθεκτη προς το μεσονύχτι
Όλο και πιο μουσκεμένο το μαύρο της
περονιάζει το κορμί
Δεν είναι γι αυτό που ανατριχιάζω
Πίσω μακριά ουρλιάζουν θρύλοι
Καλπάζει ο Κωσταντής φέρνοντας αρετή απ τα ξένα
Σχίζει το ανατρίχιασμα κάμπους βουνά σκίζει τη νύχτα
σκίζει την πλάκα που ανατριχιά πως θα τον εσκεπάσει.
Με αυτό το υλικό είμαστε χτισμένοι άλογα στο ριζό.

Γοτθικός κύκλος

1.

νερά κινούμενα κινούν τον ποιητή μέσα στο ποίημα-
το ποίημα ρέει όπως τα πάντα-

Τα πάντα που ρέουν υπό τον χρόνο μέσα στο χρόνο
που τρέχει κινεί νερά και ύλες το είναι χρόνος.

Τα μάτια σου μαύρα με τυλίγουν με το σκοτάδι τους.

*
υδάτινος ήχος ,ύδωρ,νερό,νεροσταλιά,σταγόνα,ρανίδα,βροχή,
χαλάζι ρέον,αδέσποτα κρίνα νεροστόλιστα
το νερό πέθανε στο βάλτο,θ αναστηθεί με τον πρώτο ήλιο,του πρωινού
και του πουλιού,

ο φαλακροκόρακας διαγράφει με το πέταγμά του τη νύχτα.

Το νερό ήρθε .
Μέσα απ την πηγή του.
Η πηγή κυλά έξω από την υγρή της γούρνα
οι λέξεις σου την ξεχειλίζουν
έχουν λάβει δίχειλη περπατησιά
από το στρογγυλό σου στόμα
μές στην ξηρότητα του ανέμου
υγρό φως

2.

Φάνταζε να ‘ναι ακινησία ,αλλά ήταν
διστακτική κίνηση στη φράση από ένα σώμα
που κινούνταν αργά,από ένα σώμα που είχε
χαθεί ο έλεγχος.
Γι αυτό έβαζε όρους έξω,να ελέγξει τουλάχιστον
ότι φόβιζε.
Κι ήταν φόβος διαπτώσεως διαρκής όχι εκείνος που λένε παραυτίκα
πτόησις ,ο στιγμιαίος όχι,ο άλλος που μοιάζει δέος.
Τώρα οι όψεις συγκρούονταν στης αντίληψης τα θέλω.
Τί δραστικότητα θα είχαν αυτά τα λόγια που εγγενώς
οι δράσεις τους συγκρούονταν.
Της επιθυμίας το υγρό αυλάκι δεν μπορούσε να κυλήσει.Σφάδαζε σαν σε
όνειρο.Όνειρο του νερού.Που αρνείται το ταξίδι κι ας το δείχνει.
Ο κύκνος βράδιασε , η νύχτα γύρω του καταπίνει το λευκό.

xelidoni

Ένα βέλος έρωτας σχίζει τα μάτια του η οπτασία της.
Στα χέρια του γλιστρά λευκή συλφίδα η επιθυμία τρέμει.

Μια χελιδόνα μπαίνει στο δωμάτιο
κάνει το γύρω του κρεβατιού σφαδάζουν κορμιά.