βαθύ νερό

  Στο Σούλι στα πηγάδια είδα τον ήλιο να ανατέλλει από τα μάτια σου. Στο Σούλι στα πηγάδια είδα τη μορφή μας να τρέμει στον καθρέφτη του νερού. Στόματα του βυθού αποκρινόταν με τη φωνή μας υποδυόταν τη μορφή μας. Στο Σούλι στα πηγάδια η δίψα μας ήταν βαθιά σαν τα πηγάδια. Πολλαπλή σαν τα […]

αρμυρίκια

  Κι από βυθούς γλώσσας νόημα ν ανασύρω Να βαθύνει το μάρμαρο στις κόχες των ματιών Μη φοβηθείς της καρδιάς κόμπους αίματος Που στροφοδινούνται. Στεφανιαία δρέψου Κόψε αυτό το ρείκι βάλλ’ το σε αυτί περήφανο Από δροσιές δρέψε άρδεψε στέρξε Ρόδι που δάγκωσες ,βαθυκύανο, καταστερισμοί Στο μέτρημα της αβύσσου κόβεται το σκοινί Η ακτίνα μας […]

Νύχτες του Νεοπτόλεμου

Με την προσοχή εκείνη που δε γίνεται εξυπνάδες Περνάς στη μέσα μεριά του ιστορικού Και αόρατου θίασου μουσική διαπέρασε σαν καφτό Σίδερο την καρδιά μας Οι χαμένοι ακόλουθοι του Διονύσου είδαν θεού Την ανάληψη Η γλώσσα τους πύρινη λευκή φωτιά Αστραπής που τρύπησε τον ουρανό. Με πύρινη γλώσσα διαλάλησαν. Μυστήριο αστραπής των εσχάτων έδενε την […]

Βάρδοι και Νόστος-ένα κείμενο εκτός ορίων

Ανοίγω χέρια η πραγματικότητα να χωρέσει στη φτερούγα της μέρας, ότι υφάνθηκε με νύχτα τ αρπάζει το φως, θεοτικά άρχονται ανοίγματα, σμίγουν το χνώτο τους πάνω από το σπαρασσόμενο βασίλειο,άδης καταπίνει. Σ αυτό το κενό συμβαίνει ανάδυση απόβλητων, με τη φτέρνα στην πέτρα κόβουν πικρό καρπό προσφέρουν με νόημα, αποσβολωμένοι στου χρόνου το καράβι. Είσαι […]

Το ίχνος είναι παντοτινό

Έρχεται από κει πίσω η φωνή σου επί των ιχνών σε τέρπει που δε σκούριασε δεν πάλιωσε νέα και σφριγηλή κι ακμαία αλκή των υδάτων η συνέχεια φυλλώδης ικμάδα. Το παν ομού εξαγγελμένο στιγμή που σε επιλέγει προλέγοντας πάντα και τώρα σε φαιδρύνει σε πραΰνει θέλγεσαι και είναι ωραία που σιωπάς. (Μέσα στο ποίημα συμβαίνει […]

Τέμπο

Στην καλλίτερη περίπτωση οι άγγελοι είναι από πέτρα τα καρφιά από σιδηροπυρίτη η έρημος από χαλαζία οι ουρανοί σφουμάτο τα σύννεφα θειάφι ,κατακλυσμιαία φωτιά ,περιδινήσεις στις φλόγες ,ο πλανήτης στα μαλακά χέρια της ατμόσφαιρας σιγοτρέμει. Σύμπαν «πύρ αείζωον απτόμενον μέτρα σβεννύμενον μέτρα» ,κάτω από ευλογημένο χρόνο ένα παιδί τρέχει, ας καταπιούμε μια καραμέλα. Τα ποτάμια […]

Αρμός στο ίσο

Στην ανάποδη των κυμάτων ορμάει το καράβι αναδεύει το νερό όπως το γυνί το χώμα καθώς γεννιέσαι γεννιέται μαζί σου ο θάνατός σου σύριζα στη ζωή σου, αυτό λένε οι μοίρες ,το όνομά του μόρος,καθώς κλώθουν πάνω από το κεφάλι σου κόβοντας τον ομφάλιο λώρο για να ανασάνεις το απέραντο ,μ’ αυτό να στρώσεις δρόμο […]