Το ίχνος είναι παντοτινό

Έρχεται από κει πίσω η φωνή σου
επί των ιχνών
σε τέρπει
που δε σκούριασε δεν πάλιωσε
νέα και σφριγηλή κι ακμαία
αλκή
των υδάτων η συνέχεια
φυλλώδης ικμάδα.
Το παν ομού εξαγγελμένο
στιγμή που σε επιλέγει προλέγοντας
πάντα και τώρα
σε φαιδρύνει σε πραΰνει
θέλγεσαι και είναι ωραία που σιωπάς.
(Μέσα στο ποίημα συμβαίνει πάντα ο
αναγνώστης).

Advertisements