αρμυρίκια

 
Κι από βυθούς γλώσσας νόημα ν ανασύρω
Να βαθύνει το μάρμαρο στις κόχες των ματιών
Μη φοβηθείς της καρδιάς κόμπους αίματος
Που στροφοδινούνται. Στεφανιαία δρέψου
Κόψε αυτό το ρείκι βάλλ’ το σε αυτί περήφανο
Από δροσιές δρέψε άρδεψε στέρξε
Ρόδι που δάγκωσες ,βαθυκύανο, καταστερισμοί
Στο μέτρημα της αβύσσου κόβεται το σκοινί
Η ακτίνα μας επιθεωρεί το χάος
Από ρηγματώσεις αντλεί, έλκει
Δέντρο σκοτεινό ο ήλιος οι ρίζες
Είναι μέσα μας ακτίνες. Έριξα την πετονιά
Κατάπια το αγκίστρι. Εσύ ψάρι μου θα με ψαρέψεις
Αντί να βγεις στη στεριά θα βγω στο πέλαγος
Πέλαγος ομορφιάς. Αλήθεια ,βαθύκλωστη αρμυρή
Χρυσό ψάρι στην ακτή του σκότους.
 

Advertisements